Sprawność fizyczna - Notatki - Biologia, Notatki'z Biologia. University of Bialystok
Jakub90
Jakub9026 March 2013

Sprawność fizyczna - Notatki - Biologia, Notatki'z Biologia. University of Bialystok

PDF (310.1 KB)
26 strona
480Liczba odwiedzin
Opis
W notatkach wyeksponowane zostają stwierdzenia z biologii: sprawność fizyczna.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 26
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

1

I. Wstęp II. Materiał i metoda badań 2.1. Materiał badań 2.2. Metody badań 2.2.1. Pomiary biometryczne 2.2.2. Test sprawności fizycznej - „Międzynarodowy Test Sprawności Fizycznej" i Test „Coopera" 2.3. Charakterystyka środowiska 2.4. Sposób opracowania materiału III. Wyniki badań i ich analiza 3.1. Charakterystyka rozwoju fizycznego badanych chłopców 3.2. Charakterystyka rozwoju sprawności fizycznej 3.2.1. Poziom rozwoju wybranych zdolności motorycznych o charakterze szybkościowo -zwinnościowych i gibkości 3.2.2. Poziom rozwoju wybranych zdolności motorycznych o charakterze siłowym i wytrzymałościowym IV. Podsumowanie wyników i wnioski V. Piśmiennictwo

Wpływ treningu lekkoatletycznego na ogólna sprawność dzieci.

2

I. Wstęp

Sprawność fizyczna jest bardzo ważna w każdym okresie życia, a szczególnie kiedy człowiek uczy się w szkole. Na zajęciach wychowania fizycznego musi

wykonywać różne ćwiczenia. Pod pojęciem sprawności fizycznej rozumie się najczęściej

„aktualną możliwość wykonywania czynności ruchowych wymagających zaangażowania siły,

szybkości, wytrzymałości, koordynacji ruchowej (zwinności), gibkości. Do oceny jej poziomu,

niezależnie od testów ruchowych - przeprowadza się często ocenę właściwości

psychofizycznych cech budowy ciała". Taką definicję sprawności fizycznej podaje „Mała

Encyklopedia Sportu".Dotychczas możliwości motoryczne człowieka określono przy pomocy pojęcia „cech motorycznych". We współczesnej literaturze z zakresu kultury fizycznej używa

się określenia „zdolności motoryczne". Pojęcie „cecha" oznacza, bowiem utrwalone

właściwości organizmu człowieka, które indywidualizują przebieg jego czynności ruchowych,

zaś termin „zdolność" określa możliwość wykonywania czynności ruchowej, a nie tylko jej

przejaw. Przy dzisiejszym poziomie aktywności dzieciom nie wystarczy zwykły ruch, ale

wskazane są dodatkowe zajęcia sportowe. Wraz z rozwojem cywilizacji człowiek prowadzi

coraz bardziej siedzący tryb życia, co negatywnie oddziaływuje na zdrowie oraz obniża

sprawność ruchową. Brak ruchu ( hipokinezja) lub zbyt mała aktywność fizyczna może być

przyczyną stopniowego zmniejszania się wydolności fizycznej człowieka. Konieczne jest

dbanie o właściwą kondycję dla swojego organizmu Wraz z rozwojem dziecka konieczne jest

podjęcie treningu, który będzie przyśpieszał jego rozwój Ocenę sprawności fizycznej

3

umożliwia podjęcie testów. Umożliwia on dokonanie oceny reprezentatywnych próbek danych

ćwiczeń w takich samych warunkach, co pozwala na dokonanie porównań . Temat ten został

przeze mnie wybrany, ponieważ bardzo interesuje się wysiłkiem fizycznym. Ciągle się

zastanawiam dlaczego pewne grupy dzieci mają lepsze wyniki w sporcie od innych. Dobrym

pytanie jest również sposób mierzenia sprawności fizycznej.

II. Materiał i metoda badań

2.1. Materiał badań

2.1.1 Szkoła Podstawowa nr 3 Badaniu zostało poddanych 10 chłopców w wieku 11, a następnie 12 lat uczących się w Szkole Podstawowej nr 3. Przed przystąpieniem do testu

osoby te zostały do niego przygotowywane poprzez biegi na każdej lekcji w-f, które trwały od

kilku do kilkunastu minut. W teście brały jedynie osoby, które mają aktualną kartę zdrowia.

Najczęściej zostawał on przeprowadzany na bieżni okrężnej 400 metrowej. Przed biegiem

następowała rozgrzewka, która trwała nie krócej niż 5 minut. Warto teraz przedstawić

przykładowe normy w 12 minutowym biegu ciągłym oraz w innych dyscyplinach sportowych.

Tab. 1. Dane antropometryczne uczniów Szkoły Podstawowej nr 3 (12 latkowie)

Lp. Wysokość ciała (cm)

Ciężar ciała (kg)

Biegi na 50 m – wynik (s)

Pkt Skok w dal z miejsca (cm)

Pkt

4

1 160,1 54,3 8,5 55 187 60 2 159,4 49,9 7,3 69 193 63 3 163,4 56,9 8,7 52 172 53 4 158,9 51,4 8,98 50 179 57 5 149,7 43,7 7,4 68 173 54 6 154,5 50,2 8,6 54 191 62 7 159,4 51,8 8,2 58 198 65 8 159,6 51,9 7,63 65 201 67 9 163,3 56,1 8,28 57 183 58 10 165,2 59,4 7,91 61 172 53

Analizując wyniki można powiedzieć, że przeciętnego dwunastolatka waha się od ok.

40 kg do 60 kg, przy czym oczywiście osoby należące do górnej granicy w przyszłości będą

otyłe. Wzrost dzieci waha się od 155 cm do 165 cm. Średnia waga wynosi 52,56 kg.

Odchylenie standardowe wynosi 4,40. Średni wzrost wynosi 159, 35 cm.

Odchylenie standardowe przy tym pomiarze jest równe 4,50.

Tab. 2. Dane antropometryczne uczniów Szkoły Podstawowej nr 3 (11 latkowie)

Lp. Wysokość ciała (cm)

Ciężar ciała (kg)

Biegi na 50 m – wynik (s)

Pkt Skok w dal z miejsca (cm)

Pkt

1 151,8 44,1 8,0 64 177 60 2 156,1 46,5 8,4 60 169 56 3 149,2 41,7 8,2 62 183 63 4 144,3 40,3 8,6 61 187 65 5 150,5 46,2 8,4 60 172 58

5

6 148,4 41,5 8,0 63 181 62 7 161,1 53,8 7,4 66 179 61 8 154,3 49,7 8,49 58 169 56 9 147,7 43,3 8,73 56 178 61 10 145,3 41,9 8,51 58 180 62

2.1.2 Szkoła Podstawowa nr 2

Drugą grupą badawczą byli chłopcy z Szkoły Podstawowej nr 2. Ci uczniowie nie brali udziału w żadnych treningach, oprócz uczęszczania 4 razy w tygodniu na zajęcia wychowania

fizycznego. Dzięki tej grupie badawczej będzie można porównać wyniki z drugą szkołą w,

której ćwiczą ich rówieśnicy.

Tab. 3. Dane antropometryczne uczniów Szkoły Podstawowej nr 2 (12 latkowie)

Lp. Wysokość ciała (cm)

Ciężar ciała (kg)

Biegi na 50 m – wynik (s)

Pkt Skok w dal z miejsca (cm)

Pkt

1 154 46,3 7,2 70 193 63 2 151,2 46 7,1 71 201 67 3 156,6 49,8 7,2 70 198 65 4 171,2 61,4 7,6 65 198 65 5 156,3 59,9 8,0 60 204 68

6

6 164,5 57,6 7,4 68 204 68 7 161,8 53,2 8,6 53 201 67 8 158,6 51,9 8,12 59 198 65 9 166,1 54,1 8,08 60 189 61

Tab. 4. Dane antropometryczne uczniów Szkoły Podstawowej nr 2 (11 latkowie)

Lp. Wysokość ciała (cm)

Ciężar ciała (kg)

Biegi na 50 m – wynik (s)

Pkt Skok w dal z miejsca (cm)

Pkt

1 153,1 45,9 7,8 66 197 70 2 149,2 45,1 7,9 65 192 68 3 146,6 43,7 7,7 67 190 67 4 145,9 43,1 8,0 63 187 65 5 151,1 46,2 8,2 61 192 68 6 152,2 45,9 8,0 63 185 64 7 158,1 51,2 8,8 55 183 63 8 157,1 49,4 8,69 56 187 65 9 156,6 49,5 8,92 52 184 64

Przyrost masy ciała u chłopców spowodowany jest przede wszystkim rozwojem kośćca i

muskulatury. Chłopcy stają się w tym czasie silni. Następuje wyraźny rozrost mięśni, które

wydatnie rysują się pod skórą. Rozrasta się bark i sylwetka chłopca staje się podobna do

sylwetki typowego mężczyzny o szerokich barkach, wąskiej miednicy i biodrach.

Przeprowadzone badania zostały wyłącznie na chłopcach z powodu uzyskania lepszej jakości

wyników. Porównanie sprawności dziewczynek z chłopcami byłoby nieadekwatne do ich

prawdziwej aktywności fizycznej. Widać to już w sposobie chodzenia obu płci. Chłopcy

nabierają zresztą pewnej szorstkości ruchów, które stają się jakby „kanciaste", u dziewcząt

ruchy stają się bardziej płynne1.

W swoich badaniach posługiwałem się pojęciami wartości średniej oraz odchylenia

standardowego. Odchylenie standardowe stanowi miarę szerokości rozkładu, tj. miarę

rozrzutu wielkości mierzonych. Wyniki działań na liczbach przybliżonych są zawsze liczbami

1 op. cit. Jaczewski Andrzej, „Rozwój i zdrowie ucznia”, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1976 r.,

str. 34

7

przybliżonymi. Zaokrąglałem do dwóch miejsc po przecinku. Jeżeli trzecia liczba była

większa lub równa pięć zaokrąglałem wtedy do góry, a jeżeli było odwrotnie to w dół. Rozkład

wyników pomiarów bezpośrednich, w granicy, gdy liczba pomiarów rośnie nieograniczenie,

jest opisana gęstością prawdopodobieństwa w postaci:

wzór

Jest ona zwana rozkładem Gaussa, lub normalnym.

2.2 Metody badań

Człowiek zmienia się od chwili urodzenia aż do śmierci. W każdym okresie swojego życia jest inny. W pierwszej fazie rozwoju następują przemiany, które zmierzają do

osiągnięcia coraz pełniejszej sprawności fizycznej i umysłowej2. Istnieje w rozwoju pewna

prawidłowość: im tempo rozwoju jest szybsze, tym łatwiej zaburzyć prawidłowy rozwój.

Dlatego okresy stosunkowo szybszego rozwoju wymagają szczególnej troski i zainteresowania

ze strony rodziców, ale także np.: nauczycieli wf. Zarówno stan zdrowia, jak i rozwój dziecka

podlegają kontroli i ocenie. Zazwyczaj badania, które mają na celu wykrywanie

nieprawidłowości w rozwoju, wykonuje personel szkolnej służby zdrowia.

Dzieci najmłodsze podlegają opiece i kontroli lekarzy z poradni. Niezależnie jednak od oceny

lekarzy rodzice i wychowawcy powinni orientować się zarówno w metodach oceny, jak i umieć

w jakimś stopniu z tych metod korzystać.

Ażeby omówić metody kontroli rozwoju, musimy kilka zdań powiedzieć o samym rozwoju.

Wiemy, że dziecko zmienia się, staje się coraz większe, sprawniejsze, mądrzejsze, ale jak ująć

2 op. cit. Jaczewski Andrzej, „Rozwój i zdrowie ucznia”, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1976 r.,

str. 12

8

ten proces w sposób wymierny?

Najbardziej popularne metody oceny stanu rozwoju pomiaru wysokości ciała i ciężaru. Nie

jest to kryterium jedyne. Niekiedy dochodzi do tego pomiar bardziej szczegółowy, na przykład

długości kończyn, obwodu głowy itp. Wszystkie te pomiary mają tę zaletę, że są stosunkowo

łatwe do wykonania i łatwe do oceny oraz porównania z tzw. przeciętnym dzieckiem.

Pomiar wysokości, a zwłaszcza dynamiczne ujmowanie rozwoju w tym zakresie jest na

pewno nie jest bez wartości. Na wysokość ciała znakomicie wpływa postawa. Dziecko

zgarbione, pochylone, o plecach okrągłych będzie wykazywało niższy wzrost niż to samo

dziecko wyprostowane. Szczególnie chłopcy, którym bardzo zależy na wyniku pomiaru,

potrafią „wyciągnąć się" nawet kilka centymetrów. Dlatego pomiaru wysokości należy

dokonywać zawsze w tych samych warunkach i przy identycznym stopniu „zaangażowania

uczuciowego". Dla zorientowania się, jak przeciętnie rosną dzieci, dobrze jest nanosić pomiar

na siatki specjalnie do tych celów opracowane. Należy jednak pamiętać, że powstała krzywa

jest wypadkową bardzo wielu pomiarów i rzadko kto będzie odpowiadał ściśle tej przeciętnej.

Do wszelkich wniosków wynikających z manipulacji na tablicach należy odnosić się z

rezerwą i tolerancją. Wykonując badania należy zwrócić szczególną uwagę na bodźce

wpływające pozytywnie na ćwiczące dzieci.

Istnieje tutaj kilka, które uznałbym za ważne np.:

odporność fizyczna, wytrzymałość na wysiłki;

odporność psychiczna, w tym także na stres;

optymalne warunki fizyczne.

Trzeba podkreślić, że sprawność fizyczna zależy głównie od rozwoju muskulatury, kośćca i

układu nerwowego3. Motoryczność może być mierzona przez fachowców w zakresie

wychowania fizycznego. Stosują oni najczęściej wystandaryzowane ćwiczenia fizyczne,

których wynik porównują z danymi zamieszczonymi na specjalnych tablicach.

Szczególnie istotny wydaje się wskaźnik wytrzymałości na obciążenie wysiłkiem.

Jest to pomiar pozornie prosty, mówi on nam jednak wiele o fizjologii ustroju. Wskaźnik ten

jest bardzo ważny. W naszej cywilizacji dobrze jest, jeżeli człowiek może pokonać bez trudu

pewne wysiłki fizyczne. Wynik zależy tu nie tylko od treningu, ale także od stanu zdrowia,

szczególnie od układu krążenia i układu oddechowego. Ale na wynik składa się sprawność

3 op. cit. Jaczewski Andrzej, „Rozwój i zdrowie ucznia”, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1976 r.,

str. 15

9

także wielu innych układów, właściwie w jakimś stopniu — wszystkich.

Jako metodę pomiaru wzrostu sprawności dzieci pod wpływem lekkiej atletyki

wybrano „Międzynarodowy Test Sprawności Fizycznej" i Test „Coopera". Pozwalają one na

określenie sprawności fizycznej u badanych osób. W pracy badawczej zostały porównane u

wybranych osób wyniki w następujących dziedzinach:

szybkość – bieg na 50 m ze startu niskiego;

skoczność – skok wzwyż rozbiegu, Przeprowadzony został również „Międzynarodowy Test Sprawności Fizycznej”. Wybrany

został z powodu łatwej możliwości jego przeprowadzenia. Nie wymaga on od badacza żadnych

skomplikowanych urządzeń. W badaniach należy stosować właściwe metody badawcze.

Techniki badań jest pojęciem podrzędnym wobec metody, natomiast w stosunku do narzędzia

badawczego jest terminem nadrzędnym. Według T. Pilcha technika badań to „czynności

praktyczne, regulowane starannie wypracowanymi dyrektywami pozwalającymi na uzyskanie

optymalnie sprawdzalnych informacji, opinii i faktów”.

Do najczęściej stosowanych technik badań można zaliczyć:

obserwację; wywiad; ankietę; badanie dokumentu; pomiar środowiska wychowawczego; techniki socjometryczne.

Bardzo typową cechą wieku szkolnego jest intensywny rozwój psychoruchowy. Praca układu

ruchowego zależy ściśle od funkcji układu nerwowego, który reguluje i koordynuje czynności

wszystkich narządów, w tym i narządu ruchu.

W pracy badawczej należy zwrócić szczególną uwagę na porównanie sprawności dzieci w

kolejnych okresach ich życia. Rozwój motoryczny dziecka szkolnego w wieku 11 lat cechuje

już znaczna koordynacja cuchów, zręczność, dokładność, a nawet precyzja. Sprawność

ruchowa dziecka 12letniego jest jeszcze doskonalsza, a ruchy jego harmonijne i płynne.

10

Dzieci wykazują w tym okresie indywidualne cechy ruchowe. Dla prawidłowego rozwoju

układu mięśniowego konieczne jest systematyczne trenowanie mięśni i stawów, trzeba jednak

zwrócić uwagę, aby praca mięśni była rozkładana równomiernie na poszczególne grupy

mięśniowe. Należy także pamiętać o indywidualnych różnicach w grupie rówieśniczej. Widać

to na podstawie przeprowadzonych badań w zarówno biegu jak i skoku w dal. Wyniki dość

często znacznie się od siebie różnią. To co dla jednego dziecka jest możliwe i łatwe do

wykonania, od jego rówieśnika wymaga nieraz wielkiego wysiłku, a czasami jest w ogóle nie

do osiągnięcia. Zawsze konieczna jest indywidualizacja w zajęciach fizycznych, ćwiczeniach, a

nawet w zabawie.

Sprawność fizyczna jest przez nas rozumiana jako wartość społeczna, a w jej ocenie

posługujemy się kryteriami populacyjnymi. Oznacza to, że uczeń jest postrzegany na tle

swoich rówieśników i jego osiągnięcia są porównywane z aktualnymi średnimi

arytmetycznymi populacji, do której uczeń należy. Temu służą min. skale punktowe

sprawności, opracowane przez nas z myślą o dydaktycznych potrzebach nauczyciela i trenera

(Pilicz, Przewęda i Trześniowski 1993).

Spośród licznych określeń i definicji sprawności fizycznej (por. Drabik 1992) wyłaniają się

dwa stanowiska różniące się między sobą w sposób istotny (Przewęda 1985 s.13-14). Pierwsze

traktuje sprawność fizyczną jako stopień wykorzystania osobniczych dyspozycji, inaczej

mówiąc jako procent przekształcenia w czynność ruchową potencjału motorycznego, jakim w

indywidualnym wymiarze dysponuje człowiek. Drugie stanowisko ocenia efekt czynności

ruchowej nie w stosunku do indywidualnych dyspozycji lecz w stosunku do zadania, jakie

miało być wykonane.

Pierwsze wyznacza poziom sprawności fizycznej przez porównanie dwóch wartości: tego co

człowiek osiągnął z tym co mógł osiągnąć. Inaczej mówiąc relatywizuje wynik, który należy do

efektywnej strony motoryczności, w stosunku do możliwości, które zalicza się do potencjalnej

strony motoryczności J. Szopa (1993) w swojej propozycji uporządkowania poglądów na

strukturę ludzkiej motoryczności wymienia liczne właściwości tworzące potencjał

motoryczny4. Są to predyspozycje (za psychologami powiedzielibyśmy zadatki) morfologiczne,

takie jak somatotyp, struktura mięśni i in., predyspozycje energetyczne jak np. zdolność

pochłaniania tlenu, predyspozycje koordynacyjne jak np. uzdolnienia do uczenia się nowych

czynności, oraz predyspozycje psychiczne, jak np. temperament5. Oprócz nich do potencjalnej

4 op. cit. Przewęda Ryszard, „Sprawność fizyczna polskiej młodzieży w świetle badań z 1989”, Dział Poligrafii

Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie, Warszawa 1996 r., str. 11 5 op. cit. Przewęda Ryszard, „Sprawność fizyczna polskiej młodzieży w świetle badań z 1989”, Dział Poligrafii

11

strony motoryczności autor zalicza zdolności siłowe, wytrzymałościowe, szybkościowe i

koordynacyjne, uzależnione także od różnych zespołów wymienionych wcześniej

predyspozycji. Taka konfrontacja wewnątrz osobniczych właściwości jest wyrazem

indywidualizacji w oczekiwaniach osiągnięć sprawnościowych, jest stanowiskiem

pedagogicznym, zdradza swoistą troskę o sprawiedliwe formułowanie wymagań wobec

uczniów. Tak rozumiana sprawność fizyczna jest obrazem motorycznej samorealizacji

człowieka.

Drugie stanowisko wobec sprawności fizycznej określa ją jako zaradność człowieka w różnych

sytuacjach ruchowych, bez relatywizowania jej w stosunku do potencjału motorycznego.

Wymogi życia współczesnego człowieka stawiają przed nim co krok potrzeby sprawnego

rozwiązywania licznych zadań w pracy, zabawie, sporcie, czynnościach żołnierza, ruchu

ulicznym i tym podobnych zachowań codziennych, niezależnie od jego zadatków.

Sprawność fizyczna w tym rozumieniu jest traktowana jako wartość społeczna, świadcząca o

adaptacji osobnika do warunków, jakie mu stwarza środowisko biogeograficzne i

socjoekonomiczne. Ocena tak rozumianej sprawności najczęściej polega na konfrontacji

międzyosobniczej, na określeniu poziomu zaradności ruchowej osobnika na tle grupy

rówieśniczej lub - szerzej patrząc - na tle średniej arytmetycznej wyników populacji, do której

oceniany osobnik należy.

Nie musimy przekonywać, że oba podejścia do zjawiska sprawności fizycznej prowadzą do

różnych wyników przy jej ocenie. Może się bowiem zdarzyć, że uczeń mało zdolny uzyska

bardzo wysoką notę w pierwszej koncepcji, a więc za stopień wykorzystania swojego

(niskiego) potencjału motorycznego, mimo, że w grupie osiąga najgorsze rezultaty w

rozwiązywaniu zadań sprawnościowych.

Na zaradność człowieka składa się bowiem nie jeden lecz wiele, bardzo wiele, pojedynczych

przejawów motoryczności. Dodanie rezultatów ich pomiarów, nawet dokonywanych w

dokładnych próbach laboratoryjnych, nie daje trafnego obrazu ogólnej sprawności fizycznej.

Także z tej przyczyny badana sprawność będzie dokonywana za pomocą „prób wysiłkowych”

w postaci różnych dyscyplin lekkoatletycznych. Taki sposób prowadzenia badania umożliwi

wykazanie badanych ich sumy elementarnych składników sprawności. Muszą oni wykonać

odpowiednie czynności , podołać dłużej trwającemu wysiłkowi, dysponować odpowiednią siłą

dla pokonywania występujących oporów, zmieścić się w optymalnym czasie.

Do przeprowadzania badań zostały wykorzystane głównie takie dyscypliny sportowe jak skok

Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie, Warszawa 1996 r., str. 12

12

w dal oraz bieg na 50 m. Próba skoku w dal z miejsca cieszy się największym zaufaniem jako

test rzetelny oraz trafny w ocenie sił fizycznych dolnych, tzw. siły odbicia. Dlatego skok w dal

z miejsca wchodzi do wielu baterii testów sprawnościowych, min. do Międzynarodowego

Testu Sprawności Fizycznej. Znacznie trudniejszy, a w związku z tym mniej rzetelny jako

próba, jest skok w dal z rozbiegu. Z tego powodu głównie nie został on wykorzystywany do

przeprowadzania badań.

Ważny jest także sposób przeprowadzania badania. Musi być one wykonane prawidłowo,

gdyż inaczej wyniki są nierzetelne.

Miary wysokości umieszczone przy wagach lekarskich można używać do pomiarów tylko po

uprzednim sprawdzeniu ich dokładności. Ciężar ciała waży się na wadze lekarskiej lub innej,

odpowiednie wytarowanej i sprawdzonej. Badany powinien mieć na sobie slipki pływackie lub

lekkie spodenki gimnastyczne. Pomiar odczytuje się z dokładnością do 10 dkg. Wynik

zaokrągla się według wskazań wcześniej zapisanych. Wskazane jest ważenie dzieci przed

posiłkiem i wszystkie o podobnej por dnia, możliwie rano.

Konieczność porównania wyników sprawności fizycznej jest ważny do udowodnienia tezy

wpływu treningu lekkoatletycznego na sprawność dzieci. Po dokonaniu wszystkich testów

sprawnościowych jest tworzone porównanie.

Bieg na 50 m, wchodzący w skład międzynarodowej baterii testów sprawności fizycznej,

obowiązuje zarówno chłopców jak i dziewczęta 7 do 19 lat6. Jest to , więc właściwa dyscyplina

sportowa do dokonania porównania sprawności. Wszystkie biegi krótkie wykonywać się

powinno na bieżni lekkoatletycznej, a jeżeli takiej nie ma w okolicy na twardym podłożu.

Dystanse muszą być dokładnie wymierzone, a dziecko powinno biec pełną szybkością o 5 m

dalej niż wynosi jego dystans. Dzieci biegają pojedynczo, a rozpoczynają się one ze startu

wysokiego. Badani biegają w spodenkach i koszulkach. Do przeprowadzenia biegu na

krótkich dystansach potrzebne są: czasomierz (stoper), deska startowa, taśma na metę oraz

dokładnie wymierzona bieżnia.

Skok w dal wykonują wykonuje się także z zachowaniem odpowiednich zaleceń. Do

przeprowadzenia testu potrzebne są następujące przedmioty (wymogi, pomoce): skocznia z

możliwością swobodnego ustawienia się zawodnika, para stojaków, drewniana poprzeczka,

grabie do wyrównywania piasku orazmiarado mierzenia wysokości poprzeczki w środku.

Badani muszą być ubrani w strój sportowy i miękkie pantofle. Mają trzy szanse na uzyskanie

najlepszego wyniku. Zapisuje się wynik najlepszy w cm, w kratkę (z dokładnością do 1 cm).

6 op. cit. Przewęda Ryszard, „Sprawność fizyczna polskiej młodzieży w świetle badań z 1989”, Dział Poligrafii op.

op. cit. Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie, Warszawa 1996 r., str. 15

13

2.2.1. Pomiary biometryczne Ocenę poziomu rozwoju fizycznego badanych chłopców oparto na wynikach pomiarów:

wysokości ciała, masy ciała oraz wskaźników wzrostowo – wagowych BMI i Broucka. Badania

przeprowadzono według powszechnie stosowanych metod. Szczegółowy opis pomiarów

przedstawia się następująco:

a. Wysokość ciała – mierzono w pozycji stojącej na boso, przy pomocy wzrostomierza.

Pomiaru dokonano z dokładnością do 0,1 centymetra.

b. Masa ciała – mierzona za pomocą wagi lekarskiej z dokładnością do 0,1 kilograma. Badane były w stroju gimnastycznym bez obuwia.

Dodatkowo uwzględniono wskaźnik wagowo – wzrostowy BMI ( Boby Mass Index ) oraz

wskaźnik Broucka.

Wskaźnik wagowo – wzrostowy BMI

BMI =  

Wskaźnik Broucka

WB = 10

cialamasacialawysokosc

2.2.2. Test sprawności fizycznej - „Międzynarodowy Test Sprawności

Fizycznej" i Test „Coopera"

Warto teraz przejść do przedstawienia istotności różnic między średnimi arytmetycznymi.

14

Z

Wiek Wysoko ść ciała

Ciężar ciała

Bieg na 50m

Skok w dal

z miejsc

a

Bieg na 600/1000

m

Uginanie rąk w zwisie /zwis

1 .

Porówn anie

11 lat 0,0268

4 0,768915 1,19065

6 0,194 6,0790

69 9,51764 3,798786

2 .

Porówn anie 12

lat 0,1679

3 0,235589 1,00959

1 0,68785 5,8160

3 14,0738 2,438868

Normy w biegu dla chłopców w różnym wieku są następujące:

Wiek (lata)

Wysokoś ć ciała

(cm) / x

Masa ciała

(kg) / x Ndst Dst Db Bdb

8 127.1 26.6 < 1652 1652 - 2036 2037 - 2441 > 2441 9 131.0 29.0 < 1807 1807 - 2184 2185 - 2639 > 2629 10 138.3 33.2 < 1822 1822 - 2243 2244 - 2682 > 2682 11 143.3 36.7 < 1866 1866 - 2279 2280 - 2704 > 2704 12 148.3 40.6 < 1968 1968 - 2405 2406 - 2788 > 2788 13 154.4 44.5 < 2029 2029 - 2472 2473 - 2863 > 2863 14 161.0 50.9 < 2114 2114 - 2562 2563 - 2926 > 2926 15 167.2 56.1 < 2167 2167 - 2605 2606 - 2937 > 2937 16 171.7 61.6 < 2205 2205 - 2651 2652 - 3041 > 3041 17 174.2 65.2 < 2239 2239 - 2681 2685 - 3017 > 3017 18 176.2 67.7 < 2331 2331 - 2700 2701 - 3086 > 3086 19 177.2 69.7 < 2199 2199 - 2742 2743 - 3162 > 3162

III. Wyniki badań i ich analiza

3.1. Charakterystyka rozwoju fizycznego badanych chłopców

Omawiając charakterystykę rozwoju fizycznego chłopców należy podkreślić za pomocą jakich środków badawczych udało się tego dokonać. Badali byli chłopcy w wieku od 11 do 12

15

lat z dwóch szkół w mieście. We wcześniejszych analizach do porównań zostały podane

wartości średnie oraz odchylenia standardowe. Pozwoliły one na podanie przybliżonych

informacji na temat średnich wyników danych zawodników, a także ich rozproszenia. Im

większe jest odchylenie standardowe, tym bardziej wyniki osób w grupie różnią się od siebie.

Oznacza to, że badając sprawność fizyczną tej grupy chłopców z pewnością dokonane zostały

błędy pomiarów. Zanim zostaną przeanalizowane wyniki warto zapoznać się z wyjaśnieniem

metod stosowanej aparatury obliczeniowej.Średnie odchylenie standardowe informuje o stopniu skupienia lub rozproszenia materiału

wokół średniej arytmetycznej, czyli pokazuje o ile przeciętnie odchylają się od średniej

indywidualne wyniki. Dzięki temu można powiedzieć o ile dana osoba jest bardziej sprawna

lub mniej od omawianej grupy badawczej.

Do obliczania tej wartości posłużyłem się wzorem:

1 )( 2

  

n xx

gdzie:

- średnie odchylenie standardowe

  )( xx 2 – suma kwadratów różnicy pomiędzy poszczególnymi wynikami a średniąarytmetyczną

n – liczebność grupy

Wraz z dużą liczbą pomiarów należy ocenić jego niepewność. Możemy tutaj mówić o

trzech funkcjach błędu:

Błędy standardowe ( prawdopodobne )

Błędy służą do szacowania wielkości średniej i odchylenia standardowego populacji

generalnej.

Błąd standardowy średniej arytmetycznej:

16

m ( x ) = n

- średnie odchylenie standardowe

√n - pierwiastek z liczebności

Błąd standardowy średniego odchylenia standardowego:

m ( ) = n2 

- średnie odchylenie standardowe

n2 - pierwiastek podwójnej liczebności

Błędy standardowe mają znaczenie w oszacowaniu podstawowych charakterystyk

statystycznych populacji na podstawie wyników z prób. Informują o ile przeciętnie odchylają

się dane parametry z próby w stosunku do populacji. Obydwa sposoby oszacowania błędu

oparte są na rozkładach prawdopodobieństwa, a ich miarą jest odchylenie standardowe.

Do porównania obu grup chłopców należy obliczyć także różnice bezwzględne między ich

średnimi arytmetycznymi w danych dyscyplinach sportowych.

D = [ X1 – X2 ]

D – różnica bezwzględna

[X1 – X2] – różnica między średnimi arytmetycznymi dwóch porównanych zespołów

Ocena istotności różnic pomiędzy średnimi jest ostatnim z atrybutów, którymi będzie

przeprowadzona analiza sprawności chłopców.

17

Z = md D

D - bezwzględna różnica między porównywanymi średnimi

md – błąd standardowy różnicy średnich arytmetycznych

md = ( m1 ) + ( m2 )

m1 - błąd standardowy pierwszej z porównywanych średnich arytmetycznych

m2 - błąd standardowy drugiej z porównywanych średnich arytmetycznych

Interpretacja wartości Z według Guilforda J.P. [ ] przedstawia się następująco:

Z = 0 – 1 - różnica nieistotna

Z = 1 – 2 - różnica słabo istotna

Z = 2 – 3 - różnica istotna

Z = 3 – x - różnica bardzo istotna

SP nr 2 11 latkowie

18

SP nr 3 11 latkowie

bieg na 50 m skok w dal z miejsca bieg na 600m uginanie rąk w zwisie bieg 4x10 m wskaźnik BMI

Lp. Nazwisko Imię Wiek Płeć Ciężar ciała wynik - s pkt wynik - cm pkt wynik-s pkt pkt wynik - s pkt wynik - liczba pkt wynik - cm pkt wynik - liczba 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 15 16 17 18 19 20 21 22 23 1 N B 11,3 M 153,1 45,9 7,8 66 197 70 123 68 31 60 10,5 69 29 62 4 55 19,58 2 D K 11,4 M 149,2 45,1 7,9 65 192 68 129 65 27 58 10,7 67 29 62 7 60 20,26 3 K H 11,6 M 146,6 43,7 7,7 67 190 67 136 62 19 52 10,9 65 24 52 2 52 20,33 4 M P 11,2 M 145,9 43,1 8,0 63 187 65 135 62 24 57 10,9 65 28 60 4 55 20,25 5 M R 11,9 M 151,1 46,2 8,2 61 192 68 131 64 30 60 11,5 60 31 66 11 66 20,24 6 CH K 11,6 M 152,2 45,9 8,0 63 185 64 143 59 36 63 10,9 65 33 70 10 64 19,81 7 M M 11,8 M 158,1 51,2 8,8 55 183 63 161 53 21 54 12,0 55 24 52 4 55 20,48 8 P H 11,3 M 157,1 49,4 8,69 56 187 65 139 61 29 59 11,92 56 27 58 7 58 20,02 9 G M 11,7 M 156,6 49,5 8,92 52 184 64 143 59 39 64 11,98 56 25 54 6 58 20,18

11,53 152,21 46,67 8,2 60,89 188,56 66 137,78 61,44 28,44 58,56 11,2 62 27,78 59,56 6,11 58,11 20,13 0,24 4,48 2,77 0,45 5,33 4,56 2,35 10,88 4,28 6,56 3,88 0,61 5,32 3,29 6,23 2,98 4,57 0,28

MTSF-SP nr 2 Autor:Marcin Nowakowski siady z leżenia

skłon tułowia

Wysokość ciała

wynik- liczba

bieg na 50 m skok w dal z miejsca bieg na 600m uginanie rąk w zwisie bieg 4x10 m wskaźnik BMI

Lp. Nazwisko Imię Wiek Płeć Ciężar ciała wynik - s pkt wynik - cm pkt wynik-s pkt pkt wynik - s pkt wynik - liczb pkt wynik - cm pkt suma pkt 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 15 16 17 18 19 20 21 22 23 1 U R 11,4 M 151,8 44,1 8,0 64 177 60 173 50 17 50 12,5 51 27 58 3 53 19,14 2 K D 11,7 M 156,1 46,5 8,4 60 169 56 159 54 23 56 11,9 57 29 62 5 57 19,08 3 N A 11,5 M 149,2 41,7 8,2 62 183 63 162 53 12 44 12,5 52 24 52 9 63 18,73 4 B B 11,9 M 144,3 40,3 8,6 61 187 65 166 52 19 52 11,1 64 27 58 11 66 19,35 5 N M 11,3 M 150,5 46,2 8,4 60 172 58 157 55 24 57 12,0 56 30 64 2 52 20,4 6 M D 11,5 M 148,4 41,5 8,0 63 181 62 171 50 30 60 11,2 63 26 56 1 50 18,84 7 A A 11,6 M 161,1 53,8 7,4 66 179 61 139 61 30 60 11,0 65 30 64 8 61 20,73 8 B M 11,5 M 154,3 49,7 8,49 58 169 56 159 54 21 54 11,93 57 24 52 -2 46 20,87 9 CH M 11,4 M 147,7 43,3 8,73 56 178 61 163 53 13 46 12,46 52 26 56 1 50 19,85

10 U K 11,8 M 145,3 41,9 8,51 58 180 62 182 46 19 52 12,23 54 22 48 3 53 19,85

11,56 150,87 44,9 8,3 60,8 177,5 60,4 163,1 52,8 20,8 53,1 11,9 57,1 26,5 57 4,1 55,1 19,68 0,19 5,14 4,24 0,38 3,05 5,93 2,95 11,45 3,91 6,18 5,43 0,59 5,22 2,83 5,35 4,09 6,44 0,78

MTSF-SP nr 3 Autor:Marcin Nowakowski siady z leżenia

skłon tułowia

Wysokość ciała

wynik- liczba

Średnia arytmetryczna 11,53 273,98 46,67 8,2 60,89 188,56 66 137,78 61,44 28,44 58,56 11,2 62 27,78 59,56 6,11 58,11 20,13 Odchylenie standardowe 0,24 385,09 2,77 0,45 5,33 4,56 2,35 10,88 4,28 6,56 3,88 0,61 5,32 3,29 6,23 2,98 4,57 0,28

Błąd standardowy średniej arytmetrycznej 128,36 0,92 0,15 1,78 1,52 0,78 3,63 1,43 2,19 1,29 0,2 1,77 1,1 2,08 0,99 1,52 0,09 Błąd standardowy średniego odchylenia standardowego 90,77 0,65 0,11 1,26 1,07 0,55 2,57 1,01 1,55 0,91 0,14 1,25 0,78 1,47 0,7 1,08 0,07

19

Istnieje wiele definicji sprawności. Można tutaj mówić o niej jako ilości energii

włożonej do wykonania danej czynności, umiejętność radzenia sobie w życiu, a także wiele

innych definicji. Najbardziej miarodajnym „testem” będzie jednakże porównanie dwóch grup

uczniów, którzy mają tyle samo lat. Pozwoli to na wyciągnięcie wniosków oraz wykazanie

grupy o największej sprawności. Do badania wybrano kilka dyscyplin sportowych, które dana

szkoła może łatwo wykonać np.:

Bieg na 50 m;

Skok w dal z miejsca;

Bieg wytrzymałościowy na 600m;

Wytrzymanie w zwisie na drążku;

Bieg zwinnościowy 4x10m;

Siady z leżenia;

Uginanie nóg w zwisie;

Skłon tułowia w przód (próba gibkości).

Uczniowie z SP2 w biegu na 50 metrów osiągali wyniki 8,2 ± 0,45 s. W tej samej dyscyplinie

uczniowie z SP3 osiągali wyniki 8,3 ± 0,38 s. Można powiedzieć, że uczniowie z SP2 osiągali

wynik lepszy o 0,1 sekundy. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że w przypadku uczniów z SP2

średnie wyniki bardziej odbiegają od siebie. Znaczy to, że jest tam dużo dobrych biegaczy, ale

także liczna grupa słabszych. Kolejną badaną dyscypliną jest tutaj skok w dal z miejsca.

Także i w tej dyscyplinie lepsi byli uczniowie z SP2. Osiągali oni średnie wyniki 188,56 ± 4,56

cm, podczas kiedy ich rywale zaledwie 177,5 ± 5,93 cm. Wyniki chłopców z SP2 były, więc

lepsze o ok. 5,9%. Ważnym elementem sprawdzania sprawności każdego człowieka jest bieg

na 600 metrów. Może on w nim pokazać całą swoją zręczność, sprawność itp. Dzieci z SP2

uzyskiwały średni wynik 137,78 ± 10,88, podczas kiedy ich koledzy z równoległej szkoły tylko

163,1 ± 11,45. Widać tutaj, że różnica pomiędzy obiema szkołami wynosiła 25,32 sekund na

niekorzyść SP3. Także odchylenie standardowe było większe w przypadku tamtej szkoły.

Świadczy to o większych różnicach w rozkładaniu się wyników niż w SP2. Dzięki uginaniu nóg

w zwisie pedagodzy mogą przekonać się o sile mięśni, a także wytrzymałości swoich uczniów.

Średnia arytmetryczna 11,53 150,87 44,9 8,27 60,8 177,5 60,4 163,1 52,8 20,8 53,1 11,88 57,1 26,5 57 4,1 55,1 19,68

Odchylenie standardowe 0,24 5,14 4,24 0,38 3,05 5,93 2,95 11,45 3,91 6,18 5,43 0,59 5,22 2,68 5,35 4,09 6,44 0,78

Błąd standardowy średniej arytmetrycznej 1,63 1,34 0,12 0,96 1,88 0,93 3,62 1,24 1,95 1,72 0,19 1,65 0,85 1,69 1,29 2,04 0,25

Błąd standardowy średniego odchylenia standardowego 1,15 0,95 0,09 0,68 1,33 0,66 2,56 0,87 1,38 1,21 0,13 1,17 0,6 1,2 0,92 1,44 0,17

20

Z przeprowadzonych do tej pory analiz wynika, że bardziej sprawne fizycznie są dzieci z SP2.

W przypadku tej dyscypliny sportu bada się ilość podciągnięć, którą uda się wykonać danej

osobie. Limitu czasu się tutaj nie przewiduje, gdyż jest to ćwiczenie bardzo męczące. Także i w

przypadku tej dyscypliny uczniowie z SP2 są lepsze od tych z SP3. Pierwsza grupa wykonała

średnio 28,44 ± 6,56 powtórzeń, podczas gdy grupa druga jedynie 20,8 ± 6,18. W grupa druga

wykonała średnio aż o 7,64 powtórzenia mniej, jednakże odchylenia standardowe wynosiły

praktycznie tyle samo. Pozytywnym faktem może być to, że w przypadku biegu 4 X 10

metrów zawodnicy z SP byli wolniejsi od zawodników z drugiej szkoły jedynie o 0,7 sekundy.

Wyniki prezentowały się następująco. Bieg z udziałem uczniów z SP 2 to średnio 11,2 ± 0,61

sekundy, a uczniowie z SP3 średnio 11,9 ± 0,59. Trzeba zauważyć, że w przypadku tej

dyscypliny sportowej uczniowie z SP3 prezentowali bardziej zbliżony poziom. Zaprezentowali

się jednak gorzej. Siady z leżenia to dyscyplina wykorzystująca większość mięśni człowieka.

Nauczyciel może w niej także ocenić gibkość osoby wykonującej ćwiczenie, więc jest ono

bardzo ważne przy ocenianiu sprawności fizycznej. W przypadku tej dyscypliny uczniowie z

SP2 byli lepsi od tych z SP3. Pierwsza grupa wykonała średnio 6,11 ± 2,98 skłonów, a druga

jedynie 4,1 ± 4,09 skłonów. Strata na jej niekorzyść wynosiła aż 2,01 skłonu. Dodatkowo

zawodnicy w tym zespole są bardziej rozproszeni wedle osiąganych wyników. Warto w tym

momencie przeanalizować BMI. W przypadku, gdy jeden z uczestników przekroczy

dopuszczalną wartość tego indeksu uważany jest za otyłego. Zatem, czy istnieje związek u

uczniów z SP3 w przypadku słanych wyników sportowych z ich możliwą otyłością. Jeżeli

wartość indexu przekracza 25 człowiek ma nadwagę, a jeżeli 29 to wtedy jest otyły. W

przypadku dzieci z SP2 wartość indexu wynosi 20,13 ± 0,28, a w przypadku dzieci z SP3

19,68 ± 0,78. Z przeprowadzonych badań wynika jednoznacznie, że dzieci z pierwszej grupy

badawczej są grubsze niż z drugiej. Jednocześnie trzeba stwierdzić, że wszystkie z nich ważą

prawidłowo. W przypadku badanych osób z pierwszej grupy występuje mniejszy rozrzut

wagowy niż w przypadku osób z drugiej. Bardzo prawdopodobnie jest to, że poprzez mniejszy

zapas tkanki tłuszczowej dzieci z SP3 nie byli tak szybcy i zwinni jak ich koledzy. Konieczne

staje się porównanie w tej chwili błędów pomiarów, oceny istotności pomiędzy średnimi.

Zostaną podane także średnie arytmetyczne badanych pomiarów oraz standardowe

odchylenia od nich. Średni wzrost u osób z SP2 nr wynosi 150,87 ± 5,14 cm. Oznacza to, że w

tej grupie znajdują się dzieci o wzroście od 145, 73 cm do 156, 01 cm.

Średni ciężar ciała wynosi tutaj 44,9 ± 4,24 kg. Średnia wysokość u dzieci z SP3 wynosi 152,21

± 4,48 cm. Oznacza to, że w tej grupie znajdują się dzieci o wzroście od 147,73 cm do 156,69

21

cm. Średni ciężar dzieci z tej grupy wynosi 46,67 ± 2,77 kg. Na podstawie tych danych

stwierdzam, że dzieci z drugiej grupy badawczej są wyższe od tych z pierwszej o 1,34 ± 0,66

cm.

Podobnie dzieje się w przypadku wagi. Uczniowie z drugiej grupy badawczej są ciężsi od

uczniów z pierwszej o 1,77 ± 1,47 kg. Warto teraz przejść do ostatniej części tego

podsumowania. Do oceny sprawności powołuje się tutaj na skalę różnic według Guilforda J.P.

Jej skala została przedstawiona na wcześniejszych stronach. Już w przypadku wysokości

dzieci różnica oceny istotności pomiędzy średnimi jest dość duża. Wynosi 1,06, a więc jest to

już różnica słabo istotna. W przypadku wagi różnica ta wynosi 1,29, a więc także jest to

różnica słabo istotna. W przypadku biegu na 50 metrów jest ona wręcz ujemna i wynosi -0,03,

czyli jest to różnica nieistotna. Do tej pory różnice w różnego rodzaju objawach sprawności

były niewielkie. Wraz z pojawieniem się dyscypliny takiej jak skok w dal z miejsca sytuacja

zmienia się. Różnica w tym wypadku wynosi 4,88 i jest to różnica bardzo istotna. Można

stwierdzić, że dzieci z SP3 są mniej sprawne niż dzieci z SP2 w skoku w dal z miejsca. W

przypadku biegu na 600 metrów różnica ta jest ujemna i wynosi – 10,72. Oznacza to, że jest to

różnica nieistotna. Uginanie rąk w zwisie to dyscyplina bardzo ciężka dla grupy drugiej.

Różnica w tym wypadku wynosi 4,96 i jest to różnica bardzo istotna. Dzieci z SP3 już w

drugiej dyscyplinie sportowej są znacznie mniej sprawni od swoich rówieśników. W

przypadku biegu 4 X 10 metrów różnica jest znowu ujemna i wynosi -0,62. Oznacza to, że

różnica pomiędzy oba zespołami jest różnicą nieistotną. Siady z leżenia oraz skłon tułowia nie

są dyscyplinami w, których oba zespoły dzielą znaczące różnice. W przypadku pierwszej

konkurencji wynosi ona 0,83, a w przypadku drugiej 1,81. Różnice te są kolejno różnicami

nieistotnymi oraz słabo istotnymi. Różnica w wypadku BMI wynosi 1,45 i jest różnicą słabo

istotną.

SP nr 2 12 latkowie

22

SP nr 3 12 latkowie

Absolutnie konieczne wydaje się teraz przeanalizowanie wyników osiąganych przez

dwunastolatków z SP2 i SP3. W przypadku biegu na 50 metrów uczniowie ze SP3 odnoszą

średnie wyniki 8,2 ± 0,57 s podczas kiedy ich koledzy z SP2 7,8 ± 0,5 s. Można powiedzieć, że

bieg na 50 m skok w dal z miejsca uginanie rąk w zwisie bieg 4x10 m wskaźnik BMI

Lp. Nazwisko Imię Wiek Płeć Ciężar ciała wynik - s pkt wynik - cm pkt wynik-s pkt pkt wynik - s pkt wynik - liczb pkt wynik - cm pkt suma pkt 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 15 16 17 18 19 20 21 22 23 1 O B 12,5 M 154 46,3 7,2 70 193 63 231 62 4 56 10,3 70 27 58 6 57 19,52 2 K M 12,6 M 151,2 46 7,1 71 201 67 237 60 4 56 10,1 71 26 56 8 61 20,12 3 B M 12,1 M 156,6 49,8 7,2 70 198 65 238 60 5 59 10,3 70 29 61 11 65 20,31 4 S M 12,8 M 171,2 61,4 7,6 65 198 65 244 59 3 52 11,3 58 31 64 9 62 20,95 5 K D 12,3 M 156,3 59,9 8,0 60 204 68 247 58 6 62 10,6 67 24 52 10 64 24,52 6 W J 12,9 M 164,5 57,6 7,4 68 204 68 234 61 6 62 10,1 71 28 59 4 54 21,29 7 G Ł 12,1 M 161,8 53,2 8,6 53 201 67 230 62 5 59 10,4 69 29 61 7 59 20,32 8 I M 12,6 M 158,6 51,9 8,12 59 198 65 239 60 2 50 11,03 62 29 61 12 67 20,63 9 W A 12,7 M 156,6 54,1 8,08 60 189 61 248 58 2 50 11,28 59 26 56 3 53 22,06

10 S Ł 12,9 M 166,1 60,8 8,22 57 192 63 251 57 3 52 12,01 53 26 56 9 62 22,04 11 P W 12,4 M 161,1 56,9 7,87 62 197 65 243 59 4 56 11,11 60 30 62 6 57 21,92

12,54 159,82 54,35 7,8 63,18 197,73 65,18 240,18 59,64 4 55,82 10,8 64,55 27,73 58,73 7,73 60,09 21,24 0,29 5,82 5,49 0,5 6,01 4,82 2,23 7 1,63 1,41 4,4 0,61 6,35 2,2 3,5 2,83 4,5 1,38

MTSF-SP nr 2 Autor:Marcin Nowakowski bieg na1000m

(12-19lat) siady z leżenia

skłon tułowia

Wysokość ciała

wynik- liczba

Średnia arytmetryczna 12,54 159,82 54,35 7,8 63,18 197,73 65,18 240,18 59,64 4 55,82 10,8 64,55 27,73 58,73 7,73 60,09 21,24 Odchylenie standardowe 0,29 5,82 5,49 0,5 6,01 4,82 2,23 7 1,63 1,41 4,4 0,61 6,35 2,2 3,5 2,83 4,5 1,38

Błąd standardowy średniej arytmetrycznej 1,76 1,66 0,15 1,81 1,45 0,67 2,11 0,49 0,43 1,33 0,18 1,91 0,66 1,05 0,85 1,36 0,41 Błąd standardowy średniego odchylenia standardowego 1,24 1,17 0,11 1,28 1,03 0,47 1,49 0,35 0,3 0,94 0,13 1,35 0,47 0,75 0,6 0,96 0,29

bieg na 50 m skok w dal z miejsca uginanie rąk w zwisie bieg 4x10 m wskaźnik BMI

Lp. Nazwisko Imię Wiek Płeć Ciężar ciała wynik - s pkt wynik - cm pkt wynik-s pkt pkt wynik - s pkt wynik - liczb pkt wynik - cm pkt suma pkt 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 15 16 17 18 19 20 21 22 23 1 K B 12,2 M 160,1 54,3 8,5 55 187 60 272 52 1 47 12,0 54 27 56 4 54 21,18 2 R T 12,7 M 159,4 49,9 7,3 69 193 63 279 50 3 52 12,5 50 29 60 7 59 19,64 3 G M 12,6 M 163,4 56,9 8,7 52 172 53 263 54 1 47 13,0 45 24 50 11 65 21,31 4 CH A 12,4 M 158,9 51,4 8,98 50,0 179 57 284 49 1 47 11,9 54 23 48 6 57 20,36 5 J P 12,2 M 149,7 43,7 7,4 68 173 54 284 49 2 50 12,6 49 26 54 17 74 19,5 6 Z M 12,7 M 154,5 50,2 8,6 54 191 62 269 53 4 56 12,4 50 27 56 7 59 21,03 7 CH P 12,5 M 159,4 51,8 8,2 58 198 65 281 50 1 47 13,5 41 24 50 1 49 20,39 8 CH N 12,4 M 159,6 51,9 7,63 65 201 67 257 56 1 47 12,11 53 22 46 4 54 20,38 9 K T 12,7 M 163,3 56,1 8,28 57 183 58 260 55 1 47 13,98 36 26 54 3 53 21,04

10 B S 12,3 M 165,2 59,4 7,91 61 172 53 288 48 3 52 13,31 42 25 52 5 56 21,77

12,47 159,35 52,56 8,2 58,9 184,9 59,2 273,7 51,6 1,8 49,2 12,7 47,4 25,3 52,6 6,5 58 20,66 0,2 4,52 4,41 0,57 6,64 10,81 5,03 11,08 2,8 1,14 3,19 0,69 6,15 2,15 4,22 4,58 7,07 0,73

MTSF-SP nr 3 Autor:Marcin Nowakowski bieg na1000m

(12-19lat) siady z leżenia

skłon tułowia

Wysokość ciała

wynik- liczba

Średnia arytmetryczna 12,55 159,35 52,56 8,16 58,9 184,9 59,2 273,7 51,6 1,8 49,2 12,74 47,4 25,3 52,6 6,5 58 20,66 Odchylenie standardowe 0,3 4,52 4,41 0,57 6,64 10,81 5,03 11,08 2,8 1,14 3,19 0,69 6,15 2,11 4,22 4,58 7,07 0,73

Błąd standardowy średniej arytmetrycznej 1,43 1,39 0,18 2,1 3,42 1,59 3,5 0,88 0,36 1,01 0,22 1,94 0,67 1,33 1,45 2,24 0,23

Błąd standardowy średniego odchylenia standardowego 1,01 0,99 0,13 1,48 2,42 1,12 2,48 0,63 0,25 0,71 0,15 1,38 0,47 0,94 1,02 1,58 0,16

23

uczniowie z SP3 byli szybsi od tych z SP2 o 0,4 ± 0,07 sekundy. Kolejną omawianą dyscypliną

jest skok w dal z miejsca, który ukazuje stan zwinności badanej osoby. Także i w wypadku tej

kategorii lepsze wyniki odnosili uczniowie z SP2. Skakali oni przeważnie na odległość 197,73

± 4,82 cm, podczas kiedy ich koledzy tylko 184,9 ± 11,08 cm. Na podstawie tych danych

można powiedzieć, że w grupie słabiej skaczącej występował większy rozrzut wyników. Z

pewnością występowały tutaj osoby bardzo dobrej oraz słabsze, które zaniżały wyniki. W

przypadku 12 latków nie przeprowadza się biegu na 600 m, ale na 1000 m. Związane jest to

osoby o rok starsze są lepiej rozwinięte i dystans przebiegnięty przez nich musi być dłuższy.

Wyniki osiągane przez uczniów z SP3 wynosiły średnio 273,7 ± 11,08, podczas kiedy ich

kolegów z SP2 aż 240,18 ± 7. Można tutaj mówić, więc nie tylko o szybszym biegu przez

drużynę z SP2, ale także o mniejszym rozrzucie wyników występujących u poszczególnych

osób. Dowodzi to, że osoby z tej grupy są bardziej wyćwiczone. Warto teraz przeanalizować

konkurencję jaką jest uginanie rąk w zwisie. W przypadku osób z SP2 wykonywały one

średnio 4 ± 1,41 skłony, podczas gdy zawodnicy z SP3 jedynie 1,8 ± 1,14. Widać tutaj bardzo

dużą różnicę poziomów sprawności. Pierwsza badana grupa wykonała te ćwiczenie dużo

lepiej. Wykonała ona średnio ok 2,2 ± 0,27 skłonu więcej niż druga grupa. Ze smutkiem

trzeba podkreślić, że około połowy zawodników z grupy drugiej wykonało mniej niż dwa

skłony. Bieg 4 X 10 metrów to konkurencja wymagająca od zawodników ogromnego refleksu.

Każda chwila spóźnienia spowodowana np.: roztargnieniem mogła w przypadku tej

konkurencji oznaczać przegraną zespołu. Zawodnicy z SP2 odnosili w przypadku tej

dyscypliny średnie wyniki 12,7 ± 0,69 sekundy, podczas kiedy zawodnicy z SP3 10,8 ± 0,61

sekundy. W przypadku tej dyscypliny widać w przypadku drużyny drugiej zdecydowaną

poprawę. Jej przewaga wynosiła średnio 1,9 ± 0,08 sekundy. Dowodzi to o większej

sprawności oraz gibkości chwilowej zawodników z SP3. Warto przeanalizować kolejną

dyscyplinę i na jej podstawie wyciągnąć wnioski. Siady z leżenia to konkurencja wymagająca

dużej sprawności fizycznej. Jeżeli zawodnik jej nie posiada liczba powtórzeń osiąganych przez

niego nie może być wysoka. W przypadku uczniów z SP2 wynosi ona 27,73 ± 2,2 powtórzeń, a

w przypadku przeciwnego zespołu tylko 25,3 ± 2,15. Wyniki te różnią się od siebie jedynie o

2,43 ± 0,05 powtórzenia. Nie są one duże i świadczą o podobnej sprawności fizycznej obu

grup uczniów. Trzeba podkreślić jednakże, że uczniowie z SP2 są znacznie szybsi od tych z

SP3. Dobrym dowodem na potwierdzeniem tej tezy są wyniki osiągane przez zawodników w

skłonach tułowia. W konkurencji tej zawodnicy z SP2 wykonali 7,73 ± 2,83 skłonu, podczas

gdy ich konkurencji 6,5 ± 4,58 skłonu. Różnica między nimi wynosi średnio 1,23 ± 1,75

skłonu. Są one niewielkie, ale stosunkowo duży jest rozrzut wyników w przypadku

24

zawodników z drużyny SP3. Duża część z nich wykonała po 10 skłonów, podczas gdy

analogiczna liczba osób wykonała tylko 2 lub 3. Wskaźnik BMI w przypadku obu grup

wiekowych jest prawidłowy, jednakże u osób z SP2 jest większy. W przypadku pierwszej

grupy wynosi on 21,24 ± 1,38, a w przypadku drugiej 20,66 ± 0,73. Warto teraz

przeanalizować wzrost oraz wagę badanych osób. W przypadku osób z SP2 średnia wysokość

wynosi 159,82 ± 5,82 cm, a u osób z grupy SP 3 159,35 ± 4,52 cm. Różnice między obiecam

grupami zarówno w kwestii wzrostu jak i rozrzutu wyników są niewielkie i wynoszą 0,47 ±

1,3 cm. Waga u uczniów z pierwszej grupy wynosi 54,35 ± 5,49 kg, podczas gdy u drugiej

grupy 52,56 ± 4,41 kg. Na podstawie tego można powiedzieć, że osoby z drugiej grupy są

szczuplejsze i występują między nimi mniejsze rozbieżności jeżeli chodzi o wagę. W stosunku

do pierwszej grupy wynoszą one 1,79 ± 1,08 kg. Tak jak w przypadku wcześniejszych analiz

powołuję się na skalę różnic według Guilforda J.P.

W przypadku wysokości oraz wagi ocena różnic pomiędzy zawodnikami obu grup jest

różnicą nieistotną. Wynosi ona odpowiednio 0,26 i 1,03. Ocena istotności różnic w przypadku

biegu na 50 metrów jest różnicą nieistotną, ponieważ jest ujemna i wynosi -0,68. Skok w dal

był dyscypliną w, której pomiędzy zawodnikami występowały duże rozbieżności. Z tego

powodu różnica oceny istotności wynosi 5,81 i jest różnicą bardzo istotną. W przypadku biegu

na 1000 metrów różnica jest ujemna i wynosi – 14,15 i jest różnicą nieistotną. Uginanie rąk w

zwisie to dyscyplina w, której występowały dość spore różnice. Z tego powodu różnica oceny

istotności była dość duża i wynosiła 2,48. Jest to różnica istotna. Bieg 4 X 10 metrów to

konkurencja w, której różnice były niewielkie. Różnica oceny istotności była ujemna i

wynosiła -3,09, a więc była to różnica słabo istotna. Siady z leżenia to konkurencja w, której

można było zaobserwować dość duże różnice pod względem sprawności. Przełożyło się to na

różnice wynoszącą 2,1. Jest to różnica istotna. Z kolei skłon tułowia to konkurencja w, której

wyniki zawodników nie różniły się tak bardzo od siebie. Przełożyło się to na różnicę, która

wynosiła 0,81 i była różnicą nieistotną. Badani uczniowie nie różnili się od siebie w bardzo

dużym stopniu pod względem wagi. Nie było tutaj także osób nadmiernie otyłych. Dzięki temu

różnica oceny istotności wynosiła tylko 0,73 i była różnicą nieistotną.

Wyniki punktowe badanych osób

SP2 11 latkowie

25

Dyscyplina Liczba pkt (średnio) bieg na 50 m 60,89 ± 5,33

skok w dal z miejsca 66 ± 2,35 bieg na 600m 61,44 ± 4,28

uginanie rąk w zwisie 58,56 ± 3,88 bieg 4x10 m 62 ± 5,32

siady z leżenia 59,56 ± 6,23 skłon tułowia 58,11 ± 4,57

wskaźnik BMI - liczba 20,13 ± 0,28

SP3 11 latkowie

Dyscyplina Liczba pkt (średnio) bieg na 50 m 60,8 ± 3,05

skok w dal z miejsca 60,4 ± 2,95 bieg na 600m 52,8 ± 3,91

uginanie rąk w zwisie 53,1 ± 5,43 bieg 4x10 m 57,1 ± 5,22

siady z leżenia 57 ± 5,35 skłon tułowia 55,1 ± 6,44

wskaźnik BMI - liczba 19,68 ± 0,78 SP2 12 latkowie

Dyscyplina Liczba pkt (średnio)

26

bieg na 50 m 63,18 ± 6,01 skok w dal z miejsca 65,18 ± 2,23

bieg na 1000m 59,64 ± 1,63 uginanie rąk w zwisie 55,82 ± 4,4

bieg 4x10 m 64,55 ± 6,35 siady z leżenia 58,73 ± 3,5 skłon tułowia 60,09 ± 4,5

wskaźnik BMI - liczba 21,24 ± 1,38 SP3 12 latkowie

Dyscyplina Liczba pkt (średnio) bieg na 50 m 58,9 ± 6,64

skok w dal z miejsca 59,2 ± 5,03 bieg na 1000m 51,6 ± 2,8

uginanie rąk w zwisie 49,2 ± 3,19 bieg 4x10 m 47,4 ± 6,15

siady z leżenia 52,6 ± 4,22 skłon tułowia 58 ± 7,07

wskaźnik BMI - liczba 20,66 ± 0,73

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome