Prawo,egzamin - Notatki - Negocjacje - Część 2, Notatki'z Negocjacje. University of Lódz
stokrotka80
stokrotka8018 March 2013

Prawo,egzamin - Notatki - Negocjacje - Część 2, Notatki'z Negocjacje. University of Lódz

PDF (211.9 KB)
15 strona
527Liczba odwiedzin
Opis
Notatki przedstawiające zagadnienia z zakresu negocjacji: zagadnienia na egzamin z prawa.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 15
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

8. środki odwoławcze  odwołanie (od decyzji) termin 14 dni  zażalenie (na postanowienie) termin 7 dni  wniosek o wznowienie postępowania (szczególne przypadki) 9. organy odwoławcze  samorządowe kolegium odwoławcze  wojewoda (wyjątkowo) 10. sądowa kontrola decyzji administracyjnych (dotyczy decyzji ostatecznych)  wojewódzki sąd administracyjny  naczelny sąd Administracyjny (skarga kasacyjna)

30.PRAWO CYWILNE

To jedna z gałęzi prawa, wyróżnia się dwoma cechami: 1. rodzaj stosunków społecznych, regulują stosunki o charakterze majątkowym i

niemajątkowym (osobistym) 2. metoda regulacji prawnej, zasada równorzędności stron Pojęcie – To ogół norm prawa, regulujących stosunki majątkowe i niektóre stosunki niemajątkowe (osobiste) pomiędzy równorzędnymi podmiotami. Podział norm prawa cywilnego: 1. materialne prawa cywilne:

I. część ogólna – ma duże znaczenie, obejmuje normy wspólnie dla osoby i czynności II. prawo rzeczowe – dotyczy własności i praw rzeczowych ograniczonych III. prawo zobowiązaniowe – normuje stosunki między wierzycielami i dłużnikiem IV. prawo spadkowe – reguluje spadki, przejście praw i obowiązków na inne podmioty

prawa 2. procesowe prawa cywilne – obejmuje zespół norm, które regulują tryb rozstrzygania spraw

cywilnych przez sądy i inne organy orzekające, ich właściwości (sądy polubowne) Źródła prawa cywilnego I. Prawo stanowione – (prawo pisane) 1. Konstytucja RP (m.in. własność i jej ochrona prawna, wolność działalności gospodarczej,

ochrona konsumenta, ochrona prawa życia poczętego...) 2. Ustawy

 Kodeks Cywilny  Inne ustawy  Kodeks Postępowania Cywilnego KPC z 1964r i nowelizowany

II. Zwyczaj jako źródło prawa cywilnego (art. 56,65, 69 KC). Stała praktyka powtarzania, należy tak postępować, bo taki jest zwyczaj.

III. Klauzule generalne w prawie cywilnym 1. zasady współżycia społecznego – to reguły uczciwego postępowania w stosunkach

cywilnoprawnych 2. społeczno – gospodarcze przeznaczenie prawa 31. Zasady prawa cywilnego

1. Konstytucja:  zasada prawna, ochrona własności i innych praw majątkowych  zasada ochrony konsumentów

2. Kodeks Cywilny:

 zasada ochrony osoby ludzkiej  swoboda umów  zasada dobrej wiary 32. Osoby w prawie cywilnym

1. Osoby fizyczne A. Zdolność prawna – to zdolność występowania w charakterze podmiotu (strony) w stosunku cywilnoprawnym.

a. początek – urodzenie b.ustanie – śmierć  inne przypadki ustania:

- sądowe stwierdzenie zgonu - uznanie przez sąd za zmarłego

B. Zdolność do czynności prawnej – to zdolność do nabywania uprawnień i zaciągania zobowiązań z zakresu prawa cywilnego za pomocą własnych czynności prawnych

a. pełna - osiągnięcie pełnoletności - małżeństwo kobiety

b. ograniczona - ukończone 13 lat, a nie ukończone 18 lat - ubezwłasnowolnienie częściowe

c. brak - wiek poniżej 13 lat - ubezwłasnowolnienie całkowite

33. Osoby prawne Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych. Osoba prawna to wyodrębniona jednostka organizacyjna, która z mocy obowiązującego prawa może być samodzielnym podmiotem stosunków cywilnoprawnych. Rodzaje osób prawnych:  Skarb Państwa  Inne jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną Oba rodzaje zdolności występują ale w postaci ograniczonej w porównaniu z osobami fizycznymi. Ograniczenia: a. z ustawy b. z natury 34. Stosunek cywilnoprawny To stosunek prawny, który zachodzi między równorzędnymi prawnie stronami na tle majątkowym lub niemajątkowym (osobistym), regulowanym przez normy prawa cywilnego. Podmioty stosunku

1. osoby fizyczne 2. osoby prawne 3. niepełne osoby prawne (posiadają zdolność do czynności prawnych ale nie posiadają

osobowości prawnej).

Występuje równorzędność tych stron. Maja one kształtować treść stosunku. Przedmiotem stosunku są zachowania stron, ale chodzi o obiektywizm. Treść to suma uprawnień i obowiązków, które z tego wynikają. 35. Prawo podmiotowe Kategoria nadrzędna, suma uprawnień przysługującej stronie stosunku prawnego. Rodzaje:

1. stosunki proste – jednej stronie przysługuje prawo podmiotowe, druga ma obowiązek, np. umowa darowizny, pożyczka

2. stosunki złożone – każdej stronie przysługuje prawo podmiotowe, skuteczne wobec drugiej osoby ale każda strona jest też zobowiązana wobec drugiej strony, np. umowa kupna – sprzedaży.

Fakty cywilnoprawne – działania zmierzające do wywołania skutków prawnych. Grupy:

1. czynności cywilnoprawne i orzeczenie sądów cywilnych 2. czyny niedozwolone

Prawo podmiotowe towarzyszy każdemu wydarzeniu. To sfera możności postępowania przez podmiot w określony sposób, sfera jest wyznaczona przez normy prawne, sfera ta służy ochronie interesów podmiotu uprawniającego, jest chroniona przez normy prawa cywilnego, co najmniej jedno uprawnienie. Klasyfikacja prawa cywilnego w prawie podmiotowym.

2. bezwzględne – skuteczne wobec wszystkich w prawie materialnym 3. względne – skuteczne wobec konkretnej osoby, głównie wierzytelności

36. Czynności prawne w prawie cywilnym To takie zachowania podmiotu prawa cywilnego, którego celem jest osiągnięcie skutków cywilnoprawnych przez złożenie odpowiedniego oświadczenia woli. Cechy: a. określone działanie b. zachowanie podmiotu prawa cywilnego (osoby fizycznej, osoby prawnej, niepełnej osoby

prawnej c. świadome dążenie do zmiany, do osiągnięcia skutku d. co najmniej jedno oświadczenie woli Treść czynności prawnej: a. treść oświadczenia woli b. skutki, które wynikają z ustawy (z prawa) c. skutki wynikające zasad współżycia społecznego d. skutki wynikające z ustalonych zwyczajów

Rodzaje czynności prawnych: I.

1. jednostronne (jedno oświadczenie woli) 2. dwustronne (dwa lub więcej oświadczeń woli)

II. 1. rozporządzające (dysponowanie prawem majątkowym) 2. zobowiązujące (zobowiązanie do dokonania świadczenia)

III. 1. odpłatne (w zamian za korzyści majątkowe) 2. nieodpłatne ( bez ekwiwalentu)

IV. 1. konsensualne (tylko oświadczenie woli)

realne (dodatkowo wydanie rzeczy) 37. Oświadczenia woli i ich wady Oświadczenie woli - tylko taki przejaw woli, który wyraża w sposób dostateczny zamiar wywołania skutki prawnego w postaci ustanowienia, zmiany lub zniesienia stosunku prawnego. Wady oświadczenia woli: 1) brak świadomości lub swobody - osoba składająca oświadczenie woli znajduję się w stanie psychicznym odbiegającym od normalnego, co uniemożliwia podjęcie decyzji i złożenie oświadczenia w sposób świadomy lub swobodny, 2) pozorność - złożenie oświadczenia za zgodą drugiej strony dla pozoru, 3) błąd - polega na mylnym wyobrażeniu u osoby składającej oświadczenie o rzeczywistym stanie albo na mylnym wyobrażeniu o treści złożonego oświadczenia, daje on prawo osobie składającej oświadczenie woli prawo wycofania się z jego skutków, 4) groźba -oznacza przymus psychiczny 38. Terminy i przedawnienia roszczeń PRZEDAWNIENIEŃ ROSZCZEŃ jest jedną z czterech instytucji, które oparte są na elementach upływu czasu i określonych wspólną nazwą DAWNOŚĆ Na DAWNOŚĆ (przedawnienie roszczeń sensu stricto)składają się:  przedawnienie roszczeń  zasiedzenie  przemilczenie  terminy zawite SKUTKIEM PRZEDAWNIENIA ROSZCZEŃ jest nie możność dochodzenia istniejącego roszczenia TERMIN PRZEDAWNIENIA ROSZCZEŃ  długi – 10 letni (art. 118)  krótki 3 letni (art. 118) ZAWIESZENIE TERMINU PRZEDAWNIENIA ROSZCZEŃ polega na tym, iż pewnego okresu czasu (okresu zawieszenia) nie wlicza się do terminu przedawnienia natomiast okres z przed zawieszenia wlicza się do terminu przedawnienia SPOSOBY UWZGLĘDNIANIA TERMINU PRZEDAWNIENIA ROSZCZEŃ uwzględnia się na zarzut nigdy z urzędu Przepisy prawne wprowadzające termin przedawnienia roszczeń mają charakter bezwzględnie obowiązujący. 39. POJĘCIE I ZAKRES PRAWA RZECZOWEGO Część prawa cywilnego, która reguluje prawo własności oraz inne formy korzystania z rzeczy. Prawo rzeczowe – zespół uprawnień, jakie przysługują określonym osobom w stosunku do rzeczy – znaczenie podmiotowe. Cechy prawa rzeczowego: 1. dotyczy rzeczy

a. ruchome b. nieruchomości 2. zespół norm tzw. bezwzględnie obowiązujących, skutecznych wobec wszystkich, tzn., że na wszystkich ciąży obowiązek przestrzegania i nie ingerowania w tą sferę określoną prawem rzeczowym. 3. Mogą przysługiwać osobom fizycznym i prawnym Grupy praw rzeczowych: a. prawo własności b .prawo użytkowania wieczystego c. prawo rzeczowe ograniczone Rzecz – To w KC przedmioty materialne, tzn., takie dobro, które ma dwie cechy: a. dobra – materialne części świata b. dobra samoistne czyli wyodrębnione z przyrody Klasyfikacja rzeczy * 1. Nieruchomości a. gruntowe, cześć powierzchni ziemi b. budynkowe – budynek trwale związany z gruntem c. lokalowe, części budynków, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności 2. Ruchomości – wszystkie pozostałe rzeczy ** 1. Rzeczy oznaczone indywidualnie – posiadają im tylko właściwe cechy, np. obraz

2. rzeczy oznaczone gatunkowo – są określone wg rodzaju, np. lampa, ziemniaki... 40. Własność rzeczowa – który sąd jest kompetentny i władny rozstrzygnąć sprawę I instancji (zazwyczaj rejonowy sąd ) Właściwość miejscowa – przed którym sądem można wszcząć sprawę (siedziba pozwanego) W procesie cywilnym muszą być dwie strony: powód i pozwany (przeciwko niemu wytacza się powództwo). Musi być zdolność sądowa i procesowa aby być stroną (osoba fizyczne i prawne i niepełne osoby prawne, np. spółki osobowe). Zdolność prawna to zdolność do czynności prawnych oraz osoby prawne i niepełne osoby prawne. Czynności procesowe - zachowania i czynności podmiotów procesowych, które wywołują określone skutki prawne (np. pisma procesowe kierowane do sądu) – pozew – to początek postępowania cywilnego. Pozew musi zawierać zadania od pozwanego, przedmiot sporu, dane pozwanego i świadków). Najpierw jest próba ugody, sprawa pojednawcza. Sąd orzeka – merytoryczne rozstrzygnięcie – wyrok. Orzeczenia sądowe:

1. wyroki 2. postanowienia (odwołanie to zażalenie)

Można się odwołać: a. apelacja to odwołanie od sądu I instancji b. kasacja to odwołanie od sądu II instancji

Powaga rzeczy osądzonej – tzn., że nie można drugi raz rozstrzygać sporu w tej samej instancji. Rejonowy – okręgowy – apelacyjny

Postępowanie nieprocesowe – I inst. Sąd Rejonowy, brak pozwu, postępowanie na podstawie wniosku zainteresowanego, z urzędu, brak wyroków, wyrokiem jest postanowienie. Można się odwoływać – apelacja. Sąd polubowny (na podst. KPC) – strony mogą poddać pod rozstrzygnięcie (sprawy majątkowe, poza alimentami), wyrażona na piśmie umowa, czyli przedmiot sporu. Wydaje wyrok bezwzględną większością głosów nie przysługuje odwołanie! Postępowanie egzekucyjne – prawnie zorganizowane działanie organów egzekucyjnych, które ma na celu ostateczne urzeczywistnienie konkretnej normy prawnej, która jest ustalona w tzw. tytule egzekucyjnym. Wierzyciel uzyska należne mu świadczenie od dłużnika. Przymus aby zrealizować ustaloną normę. Tytuł wykonawczy stanowi tytuł egzekucyjny i klauzura wykonalności (pieczątka sądu). Na podstawie wyroku, ugody, aktu notarialnego, orzeczenia, bankowego tytułu egzekucyjnego postępowanie egzekucyjne prowadzi komornik. II. Użytkowanie wieczyste Forma wykorzystywania gruntów państwa przez osoby fizyczne lub osoby prawne. Właścicielem mogą być jednostki samorządu terytorialnego lub państwo. To cos pośredniego między własnością a ograniczoną własnością. Jest to prawo zbywalne. Użytkownik ma nieograniczone władanie i dysponowanie gruntem, zapisane jest w umowie. Oddanie gruntu następuje na podstawie umowy (organem administracji publicznej i użytkownikiem wieczystym) w formie aktu notarialnego. To co zostanie wybudowane (budynki) na tym gruncie jest własnością użytkownika wieczystego. Ograniczenia:

1. pod względem czasu: 99 lub 40 lat, ale można przedłużyć 2. sposób korzystania z gruntu, użytkowanie wg sposobu zapisanego w umowie

41. III. Prawa rzeczowe ograniczone Przysługują osobie względem rzeczy, która nie jest jego właścicielem. Zapewniają jej ściśle określony zakres uprawnień względem rzeczy, jest określony prawnie (ustawowo) i wg umowy stron. Rodzaj praw rzeczowych ograniczonych 1. użytkowanie 2. służebność 3. zastaw 4. spółdzielcze ograniczone prawo rzeczowe do lokalu mieszkalnego, użytkowego i domu

jednorodzinnego 5. hipoteka Źródłem ograniczonego prawa rzeczowego jest: ustawa, umowa między właścicielem a osobą nabywającą to prawo, orzeczenie sądowe, decyzja administracyjna, zasiedzenie. Treść ograniczonego prawa może ulec zmianie – wpisane do umowy. Prawa te są zbywalne, wyjątek: służebność osobista, użytkowanie. Dana nieruchomość może być obciążona kilkoma prawami ograniczonymi. Wygasa: wyrokiem sądowym, zrzeczenie się, gdy jest nie wykonywalne przez 10 lat, decyduje ustawa. Ad. 1 Użytkowanie – najszersze, największa treść, zapewnia możliwość użytkownikowi do korzystania z cudzej rzeczy. Może być terminowe i bez terminu, odpłatne i nieodpłatne. Może być na ruchomości i nieruchomości ale też zbywalne prawo (np. obligacje, akcje w S.A.), na rzecz osoby fizycznej i prawnej. Użytkownik ma prawo używania rzeczy i pobierania pożytku z tej rzeczy.

Ad. 2. Służebność - przeważnie na wsi, tylko na nieruchomości, np. przejazd, woda a. gruntowe – nieruchomość obciążona jest na rzecz innej nieruchomości, właściciel

nieruchomości władnącej może korzystać w pewnym zakresie z nieruchomości obciążonej b. osobista – nieruchomość obciążona na rzecz konkretnej osoby fizycznej (tylko). Wygasa wraz

ze śmiercią tej osoby. Może być ustanowiona decyzją sądu, umowy między stronami. Ad. 3. Zastaw – zabezpieczenie wierzytelności a. na rzeczach ruchomych – jedna osoba (właściciel – zastawca) obciąża zastawnika na rzecz

zabezpieczenia. Czynność prawna: umowa i wydanie przedmiotu umowy, źródłem może być ustawa.

b. na prawach – obligacje, akcje Ad. 4. Spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, użytkowego i domu jednorodzinnego. Można je przekształcić, mogą być obciążone hipoteką. Ad. 5. Hipoteka – uregulowane w „Księgach wieczystych i hipotece”. Zabezpiecza wierzytelności na nieruchomości powstaje w drodze umowy, ustawy, orzeczenia sądu a. przymusowa – bez zgody właściciela nieruchomości – ustawa, orzeczenie sądu b. ustawowa – bez zgody właśc. Na mocy ustawy Hipoteka obciąża nieruchomość a nie właściciela. 42. ZOBOWIĄZANIA - CZĘŚĆ OGÓLNA Prawo zobowiązaniowe (rodzaj stosunku cywilno – prawnego, różnią się treścią i charakterem) - To stosunek prawny, w którym jedna ze stron wierzyciel może się domagać od drugiej strony dłużnik określonego zachowania – świadczenia. Świadczenie – może polegać na działaniu, np. wydanie rzeczy, nie działaniu. Wierzycielowi przysługuje określone prawo podmiotowe wynikające z prawa zobowiązaniowego. To prawa bezwzględne. Wierzytelność Dług – obowiązek ciążący na dłużniku. Prawo zobowiązaniowe – zespół norm postępowania cywilnego, które odnoszą się do stosunku zobowiązaniowego, głównym źródłem jest III księga KC. Źródła (przyczyny) stosunków zobowiązaniowych: Fakty prawne:

1. czynności prawne maja charakter dwustronny – umowy 2. czynności niedozwolone – niezgodne z prawem zachowania, np. kradzież, obowiązek

naprawienia szkody 43. POWSTANIE ZOBOWIĄZAŃ Z UMÓW Umowa - Zgodne oświadczenie woli dwóch stron, zmierzające do ustanowienia, do zmiany albo do zniesienia stosunku prawnego. I. Zasada wolności umów KC art. 353’

1. czy zawrzeć umowę 2. z kim zawrzeć umowę 3. jak nazwać tą umowę 4. jakiej treści zawrzeć umowę 5. w jakiej formie zawrzeć umowę

II. Klasyfikacja umów: A. 1. Nazwane 2. Nienazwane 3. Mieszane B. 1. Jednostronnie zobowiązujące 2. Dwustronne C. 1. Odpłatne (korzyść, ciężar) 2. Nieodpłatne (jednostr. korzyści) D. 1. konsensualne 2. Realne (wydanie rzeczy) III. Formy umowy

1. w zasadzie dowolna 2. w formie pisemnej (dla celów dowolnych lub pod rygorem nieważności) 3. w formie notarialnej 44. ODPOWIEDZILNOŚĆ CYWILNO – PRAWNA I. Cechy odpowiedzialności cywilno – prawnej 1. ma postać wyłącznie majątkową 2. zachodzi wówczas, gdy powstaje szkoda

II. Rodzaje odpowiedzialności cywilno – prawnej w zależności od źródła

1. odpowiedzialność umowna (kontraktowa) – konsekwencja niewykonania lub nienależytego

wykonania zobowiązania 2. odpowiedzialność pozaumowna (deliktowa) – konsekwencja innych przypadków

wyrządzenia szkody

III. Charakterystyka odpowiedzialności cywilno – prawnej 1. Z reguły osobista – na całym istniejącym i przyszłym majątku dłużnika 2. Z reguły nieograniczona – bez ograniczeń na całym majątku osoby odpowiedzialnej, do

pełnej kwoty zasądzonego odszkodowania IV. Zasady odpowiedzialności cywilno – prawnej 1. Na zasadzie winy 2. Na zasadzie ryzyka

Szkoda – uszczerbek w obecnym i przyszłym majątku, jaką jego poszkodowany doznaje wbrew swojej woli (różnica między dwoma stanami majątkowymi).

I. I. Elementy składowe szkody 1. strata rzeczywista – efektywny uszczerbek pomniejszający majątek poszkodowanego 2. utracony zysk – korzyści, jakie poszkodowany byłby osiągnął, gdyby szkody nie

wyrządzono II. Rodzaje szkód majątkowych

1. szkoda na imieniu – na majątku bez związku z osobą poszkodowaną 2. na osobie – szkoda majątkowa polegająca na uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia

III. Sposoby ustalania wysokości szkody 1. przez samych zainteresowanych 2. przez sąd w toku procesu

IV. Podstawa odpowiedzialności za szkodę 1. umowa (rzadko) 2. Ustawa (KC) łącząca obowiązek naprawienia szkody z:\

a. czynami niedozwolonymi (odpowiedzialność deliktowa) b.niewykonaniem lub nienależnym wykonaniem zobowiązania (odpowiedzialność kontraktowa).

V. Sposoby naprawienia szkody 1. przez przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (restytucja naturalna) 2. przez zapłatę odszkodowania (restytucja pieniężna)

Wysokość odszkodowania ma odpowiadać wysokości naprawienia szkody. ODPOWIEDZIALNOŚĆ Z TYTUŁU CZYNÓW NIEDOZWOLONYCH CZYLI ODPOWIEDZIALNOŚC DELIKTOWA – następstwo wyrządzania szkody czynem niedozwolonym (zabroniony przez prawo). Powstanie szkody – powstanie stosunku zobowiązaniowego.

Odpowiedzialność za własne czyny – KC art. 415 to podstawowa odmiana odpowiedzialności deliktowej. Powstanie winy: 1. wina umyślna a. chce doprowadzić do szkodliwych skutków b. przynajmniej godzi się na takie skutki 2. wina nieumyślna a. niedbalstwo świadome b. niedbalstwo nieświadome

Przesłanki odpowiedzialności deliktowej (co musi się wydarzyć):

1. szkoda 2. związek przyczynowy między szkodą a czynem niedozwolonym 3. wina sprawcy

Czynniki wyłączające odpowiedzialność deliktową:

1. niepoczytalność sprawcy (do 13 lat, niepoczytalni, osoby kalekie) 2. okoliczności wyłączające bezprawność czynu (wówczas brak winy), np. obrona konieczna,

dobro publiczne lub jednostki, wyższa konieczność. 45. WYKONYWANIE ZOBOWIĄZAŃ – spełnienie świadczenia lub świadczeń, jakie na strony nakłada treść stosunku zobowiązaniowego. Jak się powinno wykonywać zobowiązanie?

1. zgodnie z jego treścią 2. w sposób odpowiadający celowi społeczno – gospodarczemu zobowiązania, zasadom

współżycia społecznego i ustalonym zwyczajom. Miejsce wykonywania zobowiązania:

1. określone w umowie stron 2. wynika z właściwości zobowiązania

Czas wykonania zobowiązania:

1. określa umowa stron 2. niezwłocznie po wezwaniu wierzyciela

Wykonanie zobowiązań wzajemnych: reguła – powinny być spełnione przez strony jednocześnie. SKUTKI NIEWYKONANIA ZOBOWIĄZAŃ Odpowiedzialność kontraktowa – odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną wierzycielowi niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy. Przesłanki odpowiedzialności kontraktowej:

1. szkoda 2. związek przyczynowy między szkodą a niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem

umowy 3. odpowiedzialność dłużnika za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy (najczęściej

nie dołożenie należytej staranności). Czynniki wyłączające odpowiedzialność kontraktowa:

1. siła wyższa 2. przypadek

Wygasa, gdy jest wykonane zobowiązanie. 46. elementy sądowego postępowania sądowego W śród postępowań cywilnych toczących się przed sądami powszechnymi i SN można odróżnić: postępowanie rozpoznawcze (proces i postępowania nieprocesowe) - jego zadaniem jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy cywilnej. Może ono toczyć się w dwojakim trybie: w trybie procesu i trybie postępowania nieprocesowego. Postępowanie cywilne sądowe prowadzone w trybie procesowym nosi nazwę procesu cywilnego - sąd rozstrzyga w nim spór między stronami (powodem a pozwanym). Wszczęcie takiego procesu następuje na skutek wytoczenia powództwa, polegającego na wniesienie do sądu pisma procesowego zwanego pozwem. Cechą procesu jest przeciwstawność interesów stron. Natomiast postępowanie nieprocesowe jest tej cechy często pozbawione. Może w nim występować wielu uczestników, którzy nie dzielą się na przeciwstawne obozy, lecz z których każdy ma swoje własne interesy (np. postępowanie o uznanie za zmarłego, o stwierdzenie prawa do spadku i in.). W niektórych przypadkach postępowanie nieprocesowe, w przeciwieństwie do procesu cywilnego może być przez sąd wszczęte z urzędu. 47. Przedmiot i źródła pracy Przedmiotem prawa pracy są stosunki społeczne zachodzące między ludźmi w procesie pracy umownie podporządkowanej [nie ma równości stron] oraz inne stosunki ściśle z nimi związane POCZĄTEK PP-z momentem powstania siły roboczej .W Anglii w 1812 r zakazano zatrudniać dzieci KODEKS PRACY -powstał czerwiec 1974 . W życie wszedł w styczniu 1975 Związki pp z prawem cywilnym i prawem administracyjnym ŹRÓDŁA PRAWA 1. Ustawy -najważniejsza to KONSTYTUCJA 2. Umowy międzynarodowe - zawierane na szczeblu państw owym . Umowa międzynarodowa może być dwustronna lub wielostronna . Sejm musi ją ratyfikować . inaczej jest nie ważna . 3. Rozporządzenia -wydaje się tylko na podstawie ustawy w celu wykonania ustawy Wydają' rada ministrów, prezes rady ministrów, poszczególni ministrowie. Trybunał konstytucyjny jest to organ powołany do badania zgodności z konstytucją wszystkich wydanych aktów prawnych. KODEX PRACY -od 1975 Atr.1 określa prawa i obowiązki pracowników. 48. Zasady prawa pracy 1. Prawo nie działa wstecz . 2. Zasada wysłuchania stron. 3. Nie można 2x karać za jeden czyn 4. Swoboda pracy -zasada swobodnego wybrania swojej pracy 5. Prawo do minimalnego wynagrodzenia 6. Zasada wolności umów 7. Zasada poszanowania godności 8. Zasada wolności płci 9. Zakaz dyskryminacji w stosunkach pracy (zasady bezwzględne ) -rasa .religia .narodowość, niepełnosprawność, przynależność związkowa 10. Zasada godziwego wynagrodzenia -godziwe wynagrodzenie to takie .które pozwala jednemu pracownikowi utrzymać 4 osoby 11. Zasada prawa pracy 12. Prawo do wypoczynku 13. Prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy

49. stosunek pracy – treść i sposób nawiązywania Stosunek pracy powstaje na mocy zgodnego oświadczenia woli przez strony umowy. To zgodne oświadczenie woli owocuje najczęściej nawiązaniem stosunku pracy; to jest zawarciem umowy o pracę. Oprócz umowy o pracę, kodeks pracy przewiduje również inne sposoby nawiązania stosunku pracy, a są to: zawarcie spółdzielczej umowy o pracę powołanie, mianowanie i wybór. Każdy z tych sposobów, pod rygorem nieważności, wymaga zgody pracownika na nawiązanie stosunku pracy. Zgody, czyli oświadczenia woli. Oświadczenie woli zaś to ujawniony, uzewnętrzniony zamiar wywołania określonych skutków prawnych. Oświadczenie woli może być także dorozumiane (per facta concludentia), jednakże domniemanie musi być niewątpliwe. Można by w tym miejscu zapytać; jak traktować milczenie (np. milczenie w trakcie ustalania przez pracodawcę wynagrodzenia)? Kodeks cywilny stoi na stanowisku, że milczenie można uważać za przejaw woli tylko o tyle, o ile można z pewnością twierdzić, że w ten sposób była wyrażona wola określonej treści. Domniemywa się, że milczenie jest wyrazem aprobaty, zgody, ale tylko w takiej sytuacji, w której osoba nie zaprzeczająca mogła i powinna była zająć merytoryczne stanowisko w danej kwestii. Na szczęście, umowa o pracę zawierana jest na piśmie (podpisywana przez obie strony), nie powinno więc być podstaw do nieporozumień. Problem może rodzić się, gdy pracownik został dopuszczony do pracy, po wcześniejszym, jedynie ustnym ustaleniu warunków zatrudnienia. Tu, w sytuacjach spornych rozstrzyga sąd pracy. Jak wspomniałem, umowa o pracę powinna być zawarta na piśmie. Jeżeli tego obowiązku nie dopełniono przed dopuszczeniem pracownika do pracy, pracodawca jest zobowiązany w terminie do 7 dni potwierdzić pracownikowi w formie pisemnej rodzaj nawiązanej umowy i jej warunki. 50. Umowa o prace – zawarcie, forma treść, rodzaje Czas trwania: -na czas nieokreślony -na czas ściśle określony -na czas wykonania określonej pracy -na czas próbny Umowa musi być zawarta na piśmie i musi zawierać: 1. Termin rozpoczęcia pracy 2.Rodzaj pracy .czynności 3. Miejsce i warunki pracy 4. Wynagrodzenie 51. Rozwiązanie umowy o prace Rozwiązanie stosunku pracy: 1. na zasadzie porozumienia stron 2. Na mocy oświadczenia woli jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia . 3. Bez zachowania okresu wypowiedzenia ze skutkiem natychmiastowym . 4. Z upływem terminu .5 na skutek wykonania określonej pracy 52. Wynagrodzenie za prace i jego ochrona Wynagrodzenie to powtarzające Świadczenie okresowe -koniecznie pieniężne . Jest wynikiem świadczenia pracy .Oświadczenie pracownika ,że zrzeka się wynagrodzenia jest niemożliwe. Ustalenie wynagrodzenia -ma być adekwatne do wykonywanej funkcji. Wśród elementów koniecznych w umowie o pracę musi być określone wynagrodzenie. Sposoby obliczania wynagrodzenia są różne Regulamin dotyczący wynagradzania za pracę musi być ustalony od 5 zatrudnionych. Minimalne wynagrodzenie 760 zł. Należności za dele4gacje określa minister pracy i polityki socjalnej wynagrodzenie należy się tylko i wyłącznie za pracę wykonaną.

Wynagrodzenie za okres gotowości do pracy , a nie można jej wykonać z przyczyn zależnych od pracodawcy -przestoje ustalane wg przepisów lub 60 % wynagrodzenia Rodzaje przyczyn : brak energii, brak paliwa Jeśli przyczyny leżą po stronie pracownika wynagrodzenie nie przysługuje .W czasie przestoju pracodawca może przesunąć pracownika na inne stanowisko .Wynagrodzenie za tę pracę nie może być niższe niż wynagrodzenie pracownika które mu przysługuje za jego faktyczną pracę (może być wyższe ) OCHRONA WYNAGRODZENIA ZA PRACĘ: Pracownik nie może się zrzec prawa do wynagrodzenia i nie może przenieść tych praw na inną osobę . ma naturę osobistą. Wynagrodzenie musi być płatne co najmniej jeden raz w miesiącu w stałym z góry ustalonym terminie . Wypłaca sieje z dołu najpóźniej do 10 dnia następnego miesiąca. Jeżeli dzień wypłaty wypada w niedzielę wówczas płaci się przed niedzielą 53. Obowiązki pracownika i pracodawcy Praca jest nie tylko obowiązkiem ale tworzy również uprawnienia: do godziwej zapłaty, do godziwych warunków pracy i życia człowieka pracującego. Pracodawca obowiązany jest on w szczególności do zaznajomienia pracowników podejmujących pracę z zakresem ich obowiązków, sposobem wykonywania pracy na wyznaczonych stanowiskach oraz ich podstawowymi uprawnieniami, oraz organizować pracę w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również osiąganie przez pracowników, przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej wydajności i należytej jakości pracy. Praca powinna być organizowana w sposób zapewniający zmniejszenie uciążliwości pracy, zwłaszcza pracy monotonnej i pracy w ustalonym z góry tempie. Pracodawca jest obowiązany szanować godność i inne dobra osobiste pracownika. Jakakolwiek dyskryminacja w stosunkach pracy, w szczególności ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość, przekonania, zwłaszcza polityczne lub religijne, orientację seksualną oraz przynależność związkową, jest niedopuszczalna. Powinien on także wpływać na kształtowanie w zakładzie pracy zasad współżycia społecznego. Pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę, a także w pełni wykorzystywać czas pracy na pracę zawodową. Jest obowiązany także do przestrzegania czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy, regulaminu pracy, porządku oraz przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy (m.in. powinien stosować środki ochrony oraz odzież i obuwie robocze, wykonywać pracę w sposób zgodny z przepisami i zasadami bhp, dbać o należyty stan maszyn, urządzeń, narzędzi i sprzętu oraz o ład i porządek w miejscu pracy, niezwłocznie zawiadomić przełożonego o zauważonym w zakładzie wypadku albo zagrożeniu dla życia lub zdrowia ludzkiego), a także przepisów przeciwpożarowych. Pracownika obowiązuje znajomość przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, branie udziału w szkoleniach i instruktażach z tego zakresu oraz poddawanie się wymaganym egzaminom sprawdzającym. 54. Czas pracy Czasem pracy jest czas pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonania pracy Maksymalny czas pracy art.129 par.1 Czas [racy nie może przekraczać 8h/dobę i przeciętnie 42h/tygodniowo w okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 3 miesięcy. ż kilkoma wyjątkami art. 129 2 1294 132 par 2 i 4. ZADANIOWY CZAS PRACY art. 1296 - może być stosowany gdy jest to uzasadnione charakterem pracy i zleceń PRZEDŁUŻONY CZAS PRACY-do 12 h Jeżeli w zakładzie pracy działa organizacja związkowa wówczas wprowadzenie przedłużenia okresu rozliczeniowego na okres 3 m-cy uzależnione jest od wyrażenia zgody organizacji. Gdy

organizacja nie działa wówczas 3 miesięczny okres rozliczeniowy można wprowadzić po złożeniu pisemnego powiadomienia inspektora pracy. 55. Urlopy pracownicze Wymiar urlopu zależy od stażu pracy. Po roku pracy wynosi on 18 dni roboczych, po sześciu latach pracy - 20 dni roboczych, a po dziesięciu latach - 26 dni roboczych. Długość urlopu zależy też od poziomu wykształcenia pracownika. Ukończenie zasadniczej szkoły zawodowej stanowi odpowiednik 3 lat pracy; średniej szkoły zawodowej - 5; średniej szkoły ogólnokształcącej - 4; szkoły policealnej - 6; szkoły wyższej - 8. Przy ustalaniu wymiaru urlopu brany jest pod uwagę jedynie ostatni etap edukacji, nie podlegają więc sumowaniu na przykład lata nauki w szkole średniej i wyższej. Do stażu pracy wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia, bez względu na przerwy w zatrudnieniu i sposób, w jaki zostały rozwiązane umowy z poprzednimi pracodawcami. 57.58 Podstawowe informacje o wspólnotach europejskich i UE Strefa wolnego handlu – zniesienie ceł i ograniczeń poza taryfowych w stosunkach między państwami tworzącymi strefę oraz zachowania ich własnych narodowych taryf w odniesieniu do państw trzecich. → Unia celna - polega na zlikwidowaniu ceł i ograniczeń w obrotach handlowych wewnątrz unii i wprowadzeniu jednolitych, wspólnych taryf celnych w obrocie zewnętrznym. → Wspólny rynek – obejmuje unię celną i jest ustanawiany dla urzeczywistnienia swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału. → Unia gospodarczo – pieniężna – jej celem jest ścisła koordynacja polityk gospodarczych państw na rynku wewnętrznym oraz polityki budżetowej i fiskalnej, a także centralizacja polityki pieniężnej, zgodnie z zasadami gospodarki wolnorynkowej i wolnej konkurencji. → Pełna integracja – połączenie się gospodarek państwowych w jeden organizm gospodarczy, kierowany przez wspólny ośrodek władzy oraz powiązanie tego procesu z integracją w innych dziedzinach. 14 maja 1947r. – podpisanie przez Belgię, Holandię i Luxemburg konwencji o unii celnej. 17 marca 1948r. – podpisanie przez Belgię, Holandię, Luxemburg, Francję i Wielką Brytanię Traktatu brukselskiego. 16 kwietnia 1948r. – na podstawie Konwencji paryskiej została utworzona przez 16 państw zachodnioeuropejskich Organizacja Europejskiej Współpracy Gospodarczej. 8-10 maja 1948r. – odbył się w Hadze Kongres Europejski, zorganizowany z inicjatywy Międzynarodowego Komitetu Ruchów Jedności Europejskiej. 5 maj 1949r. – podpisano w Londynie Statut Rady Europy. 4 kwietnia 1949r. – został sporządzony w Waszyngtonie Traktat Północnoatlantycki powołujący do życia NATO Jednolity Akt Europejski (JAE). Został on podpisany 17 lutego 1986r. w Luxemburgu przez przedstawicieli 9 państw członkowskich oraz 28 lutego 1986r. w Hadze przez przedstawicieli pozostałych 3 państw, a wszedł w życie 1 lipca 1987r. JAE składa się z 34 artykułów ujętych w czterech tytułach obejmujących: postanowienia dotyczące EWP (Europejska Wspólnota Polityczna), UE i Rady Europejskiej, postanowienia określające zmiany w traktatach ustanawiających WE, uregulowania dotyczące europejskiej współpracy w dziedzinie polityki zagranicznej oraz postanowienia ogólne i końcowe.

JAE zawiera też postanowienia przewidujące utworzenie SPI (Sąd Pierwszej Instancji) przy ETS (Europejski Trybunał Sprawiedliwości) i określające ramy jego funkcjonowania. Sąd utworzono na podstawie decyzji Rady z 24 października 1988r. Najważniejsze postanowienia JAE o charakterze materialnym dotyczą ustanowienia rynku wewnętrznego – do 31 grudnia 1992r. – jako „obszaru bez granic wewnętrznych, na którym zostaje zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami niniejszego Traktatu”. Traktat o Unii Europejskiej (TUE). Został uzgodniony 11 grudnia 1991 r. w Maastricht, a jego podpisanie nastąpiło także w Maastricht 7 lutego 1992 r. Traktat wszedł w życie 1 listopada 1993r. TUE składa się z siedmiu tytułów obejmujących artykuły oznaczone literami od A do S. Pierwszy tytuł zawiera postanowienia ogólne dotyczące istoty, celów i ram instytucjonalnych UE. W trzech następnych tytułach zamieszczono postanowienia zmieniające TEWG (Traktat o Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej), TEWWiS (Traktat o Europejskiej Wspólnocie Węgła i Stali) i TEWEA (Traktat o Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej). Tytuł V dotyczy WPZiB (Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa), a tytuł VI – Współpracy w Dziedzinie Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. W siódmym, ostatnim tytule zawarto postanowienia końcowe. Organizacja ponadnarodowa – szczególny rodzaj organizacji międzypaństwowej, która: → W wyniku zakresu i rozrostu jej kompetencji tworzy samodzielny, autonomiczny porządek prawny, różny od prawa międzynarodowego i od prawa krajowego jej państw członkowskich. → Stanowi prawo pochodne szczególnego rodzaju – stosowane bezpośrednio w sferze wewnętrznej państw członkowskich: charakteryzujące się skutkiem bezpośrednim w sferze prawa krajowego państw członkowskich i pierwszeństwem wobec tego prawa. Dach Unii składa się z następujących zasadniczych elementów – określenia celów UE, jej ram instytucjonalnych i aksjologii Unii. W skład I filaru wchodzą dwie Wspólnoty Europejskie, stanowiące podstawę Unii. Są dwiema odrębnymi organizacjami międzynarodowymi, choć na podstawie odrębnych umów organizacje te mają wspólne instytucje. → Wspólnota Europejska (WE) – jej zasadniczym celem jest stworzenie wspólnego rynku poprzez realizację czterech swobód: przepływu towarów, przepływu usług, przepływu kapitału oraz prowadzenie wspólnych polityk → Europejska Wspólnota Energii Atomowej (EWEA) – zajmuje się kontrolą i koordynacją cywilnej energii jądrowej. II filar ustanawia Wspólną Politykę Zagraniczną i Bezpieczeństwa. Jej zasadniczym celem jest umocnienie tożsamości europejskiej w stosunkach międzynarodowych, szczególnie zaś w dziedzinie polityki bezpieczeństwa. III filar ustanawia Współpracę Policji i Sądową w Sprawach Karnych. Na mocy TA część materii pierwotnego III filaru została „uwspólnotowiona”, dodano nowe problemy; dalsze, niewielkie zmiany wprowadził TN. Fundament obejmuje dwa obszary zagadnień: → Postanowienia dotyczące wzmocnionej współpracy → Postanowienia końcowe TUE, wśród których szczególne znaczenie dla całej UE mają: zmiany traktatów ustanawiających UE i WE, uzyskanie członkostwa UE oraz czas obowiązywania TUE. 59. Pojęcie, zakres, źródła prawa UE

Prawo pierwotne UE obejmuje przede wszystkim traktaty ustanawiające UE i WE i składa się z dwóch obszarów: 1) z prawa pierwotnego UE, w skład którego wchodzą traktaty ustanawiające WE i odpowiednie postanowienia TUE. 2) Z prawa pierwotnego II i III filaru, które stanowią odpowiednie postanowienia TUE. → Prawo stanowione w UE, obejmuje całość aktów prawnych przyjmowanych w UE, przy czym należy podzielić je przede wszystkim na akty składające się na: 1) Prawo wewnętrzne UE 2) Prawo stanowione w UE obejmuje dwa obszary: Prawo stanowione w I filarze jest to wspólnotowe prawo pochodne, stanowiące najistotniejszy dział prawa stanowionego w UE, do którego mają zastosowanie zasady pierwszeństwa wobec prawa krajowego i skutku bezpośredniego Prawo stanowione II i III filaru, jest to obszar, który rozwija się dynamicznie, rządzony jest jednak nie przez reżim wspólnotowy, lecz przez prawo międzynarodowe. 60. Prawo pierwotne UE prawem pierwotnym są traktaty założycielskie oraz ich uzupełnienia i zmiany, prawem wtórnym źródła, które prawo pierwotne realizują, a więc akty wykonawcze w szerokim rozumieniu. Pierwotne źródła prawa to przede wszystkim konkretne traktaty międzynarodowe: -dwa Traktaty rzymskie z 1957 r. -Traktat paryski z 1951 r. -Jednolity Akt Europejski (tworzący warunki dla utworzenia rynku wewnętrznego) - Traktat z Maastricht (ustanawiający Unię Europejską, ale wprowadzający także zmiany do TWE) - Traktat Amsterdamski - Traktat Nicejski Ogólna charakterystyka traktatów ustanawiających Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG) i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (EWEA). Traktat ustanawiający EWG oraz traktat ustanawiający EWEA zostały podpisane w Rzymie 25 marca 1957r. Traktat ustanawiający EWG składał się ze wstępu i 248 artykułów, podzielonych pomiędzy sześć części umowy, dotyczących: zasad, podstaw EWG, jej polityki, stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich, instytucji EWG oraz zawierającej postanowienia ogólne i końcowe. Zadaniem EWG było popieranie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej w całej Wspólnocie, stałej i zrównoważonej ekspansji, większej stabilizacji, przyśpieszonego wzrostu poziomu życia i bliższych stosunków pomiędzy tworzącymi EWG państwami poprzez ustanowienie wspólnego rynku i stopniowe zbliżanie polityk gospodarczych państw członkowskich. Traktat ustanawiający EWEA składał się ze wstępu i 225 artykułów, ujętych w sześciu tytułach. Obejmowały one postanowienia: odnoszące się do zadań Wspólnoty, mające na celu popieranie postępu w dziedzinie energii jądrowej, dotyczące instytucji, oraz postanowienia finansowe, ogólne i dotyczące okresu wstępnego. Zadaniem EWEA było przyczynianie się do powstania i szybkiego rozwoju przemysłu jądrowego, podwyższenia poziomu życia w państwach członkowskich, rozwoju wymiany z innymi krajami. Oba traktaty weszły w życie 1 stycznia 1958r., i zostały zawarte na czas nieograniczony.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome