Elementy składowe kosztu kapitału - Notatki - Finanse przedsiębiorstw, Notatki'z Finanse przedsiębiorstw. University of Wroclaw
Bartek
Bartek5 March 2013

Elementy składowe kosztu kapitału - Notatki - Finanse przedsiębiorstw, Notatki'z Finanse przedsiębiorstw. University of Wroclaw

PDF (345.8 KB)
6 strona
697Liczba odwiedzin
Opis
Notatki omawiające zagadnienia dotyczące finansów przedsiębiorstw: elementy składowe kosztu kapitału
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 6
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

Pytanie 51 – Elementy składowe kosztu kapitału. Jednym z istotnych czynników jakie należy brać pod uwagę przy decyzjach dotyczących użytkowania zasobów jest koszt finansowy. Koszt finansowania zasobów nosi nazwę „kosztu kapitału” szacowanie kosztu kapitału jest jednym z najtrudniejszych problemów w pracy kierownictwa finansowego firmy. Koszt kapitału nie jest dokładnie taki jak mogłoby to wynikać z kosztu różnych rodzajów finansowania. Koszt kapitału jest docelowym poziomem zwrotności wymaganym dla usatysfakcjonowania dostarczycieli finansów. To właśnie okre- ślenie tego docelowego poziomu nastręcza dużo trudności. Elementy składowe kosztu kapitału 4 podstawowe elementy składowe:

1. kapitał akcyjny 2. dochody (zyski) zatrzymane

3. akcje uprzywilejowane 4. dług

Koszty każdego z tych elementów składowych jest inny i dlatego doliczając ogólny koszt kapitału nale- ży je najpierw rozpatrywać oddzielnie, a dopiero łączyć. Kapitał akcyjny – koszt kapitału akcyjnego określany jest zazwyczaj terminem „koszt własny kapitału”. Istnieje wiele sposobów obliczania kosztu własnego ale większość z nich bierze pod uwagę zwrotność wymaganej przez inwestorów. Kiedy przystępujemy do określania wymaganej zwrotność, musimy przede wszystkim zwrotność wy- maganą przez poszczególnych akcjonariuszy, którzy są dostarczycielami kapitału własnego. Celem za- rządzania finansowego jest maksymalizowanie zamożności akcjonariusza. Koszt dywidendy Przyjmując za podstawę obliczania kosztu kapitału akcyjnego – koszt rocznej dywidendy stosujemy podejście oderwane od kosztu bieżącego. Formuła obliczania wygląda następująco:

Koszt własny kapitału = (dywidenda na 1 akcję / cena emisji 1 akcji)  100

Uzyskany wynik nie w pełni odzwierciedla koszt tego składnika kapitału, ponieważ:

1. nie bierze pod uwagę przyszłych dywidend 2. nie uwzględnia oczekiwań akcjonariuszy i rynku 3. nie odnosi się do rynkowej inwestycji akcjonariuszy 4. w przypadku nie wypłacenie dywidend, niemożliwe staję się zastosowanie tego sposobu do obli-

czenia kosztu Dochód z dywidendy Koszt kapitału akcyjnego obliczany jest na podstawie stopy dochodu z dywidendy. Uwzględnia się tutaj czynnik oczekiwań akcjonariuszy i rynku, jako że znajdują one swoje odzwierciedlenie w cenie akcji. Formuła obliczenia: Koszt własny kapitału = (dywidenda na 1 akcję / rynkowa cena akcji)  100%

Metoda ta – tylko nieznacznie lepsza od poprzedniej i ma jak tamta podobne wady. Dochodowość Stosując tę metodę jako koszt własny kapitału wychodzimy od całkowitego dochody przynależnego akcjonariuszom (dochód na 1 akcję). Koszt własny kapitału = (dochód na 1 akcję / emisyjna cena akcji)  100%

Stopa dochodu z akcji: - próba uwzględnienia oczekiwań akcjonariuszy odzwierciedlanych w rynkowej cenie akcji Koszt własny kapitału = (dochód na 1 akcję / rynkowa cena akcji)  100% Metoda stopy dochodu z akcji może dawać myjąco zaniżony koszt kapitału własnego, kiedy przedsię-

biorstwo ma wysoki wskaźnik PB (cena / dochód), ukształtowany na podstawie wysokich oczekiwań rynku. Wysoki wskaźnik PB mógłby zaniżać stopę dochodu.

docsity.com

D ( 1 + WD )

KA

D

KA

D C - KA

Model wzrostu dywidendy (wzór Gordona). Otrzymana dywidenda nie jest jedną korzyścią jaką akcjo- nariusze czerpią z przedsiębiorstwa. Dochód zatrzymany w przedsiębiorstwie efektywnie zastosowany może prowadzić do wzrost przyszłego dochodu oraz dywidendy, a także kapitałowej wartości inwestycji akcjonariuszy. Akcjonariusze oczekują, że zarówno dywidenda jak i wartość rynkowa ich akcji nie będą zatrzymane na stałym poziomie, ale będą z roku na rok wzrastać. Ponieważ model opracowany przez M. Gordona oczekiwania te odzwierciedla, uważany jest za najwłaściwszą metodę określania kosztu kapitału wła- snego. W ramach tego modelu, inwestor postrzegany jest jako nabywca przyszłej dywidendy która stanowi część ceny sprzedanej akcji. Jeśli zdyskontujemy strumień przyszłej dywidendy i założymy stałą stopę jej wzrostu otrzymamy formułę: Koszt kapitału własnego = + WD

D – dywidenda bieżąca netto KA – bieżąca cena akcji WD – oczekiwana stopa wzrostu dywidendy netto W porównaniu tym stosujemy wartość bieżącej dywidendy. Odmiana powyższej formuły uwzględnia przyrost dywidendy jest następująca. Wzór: Koszt kapitału własnego = + WD D – oczekiwana wartość dywidendy w roku 1 KA – bieżąca cena akcji (bez dywidendy) WD – oczekiwana stopa wzrostu dywidendy netto

Może się okazać, że jasne ustalenie oczekiwanej stopy wzrostu dywidendy netto (WD) jest rudnym zadaniem. Ustalając ją należy brać po uwagę:

1. bieżące tendencje rynkowe 2. wskaźniki wzrostu danej branży 3. przeszłe wskaźniki wzrostu w przedsiębiorstwie 4. stopę dochodu bez ryzyka (z państwowych papierów wartościowych) 5. profil ryzyka działalności przedsiębiorstwa 6. ryzyko finansowe i potencjalne znaczenie dla sytuacji przedsiębiorstwa bieżącego wspomaga-

niem długiem oraz prognozowanych zmian w tym zakresie. Koszt kapitału w przypadku nie wypłacenia dywidend. Jeśli dywidend się nie wypłaca powstaje problem jak zastosować wzór Gordona do określenia kosztu kapitału własnego. Trzeba się wówczas skoncen- trować na stopie wzrostu dywidendy netto wychodzącej od oczekiwanej stopy wzrostu ceny akcji i przyjąć, że dla odzwierciedlenia oczekiwanego wzrostu cen akcji stosuje się wewnętrzna stopę wzrostu kapitału. Nowe emisje. Dotychczasowe obliczanie kosztu kapitału własnego odnosiły się do kapitału już istniejącego. Jeśli do- konuje się nowej emisji, lepszą metoda zastosowania modelu wzrostu jest ujęcie kosztów emisyjnych jako wpływów gotówkowych w roku zerowym z realizacji projektu, dal którego pozyskuje się kapitał własny. Wpływ nowej emisji na koszt kapitału odzwierciedla następująca formuła: Koszt nowej emisji = + WD

D – oczekiwana wartość dywidendy w roku 1 CA – cena emisyjna akcji K – koszt emisji Dochody nie rozdzielone (zatrzymane w przedsiębiorstwie). Zatrzymanie dochodu nie rozdzielonego jest ekwiwalentem dokonywania nowych emisji akcji, pozwalającym na uniknięcie kosztu emisyjnego. Ponieważ zatrzymany zysk stanowi część kapitału własnego, stosuje się przy jego szacowaniu taką samą zasadę jak przy szacowaniu kosztu kapitału własnego.

docsity.com

S  (1 – P)

W

Kiedy oblicza się koszt kapitału własnego na podstawie wartości rynkowej, nie ma potrzeby obliczania oddzielnie kosztu dochodu zatrzymanego. Kiedy nie stosuje się wartości rynkowej, wówczas powszech- nie używanym jest szacowanie kosztu zatrzymanego na podstawie stopy zewnętrznej, czyli na pozio- mie najwyższej stopy zwrotu, jaka można uzyskać inwestując fundusze poza przedsiębiorstwem. Koszty alternatywne Dochód zatrzymany w przedsiębiorstwie jest faktycznie dywidendą z której akcjonariusze nie skorzy- stali (koszt alternatywny). Określając koszt dochodu zatrzymanego należy wziąć pod uwagę alterna- tywne możliwości zainwestowania przy z akcjonariuszy niewykorzystanej dywidendy poza przedsiębior- stwem oraz wpływ zysków kapitałowych i podstawowej stopy opodatkowania. Jeżeli założymy, że czynnik oczekiwanej stopy wzrostu dywidendy netto ujmowany w modelu wzrostu uwzględnia koszt alternatywny, model ten można zastosować do obliczania kosztu kapitału własnego w odniesieniu do dochodu zatrzymanego równie dobrze jak do kapitału akcyjnego.

Profil podatkowy akcjonariuszy Jeżeli przedsiębiorstwo nie jest w stanie osiągną stopy dochodu równej lub wyższej od koszty kapitału, to logicznym tego następstwem powinno być wypłacenie akcjonariuszom całego dochodu w postaci dywidend, które będą oni mogli zainwestować przy wyższej stopie zwrotu. Ponieważ jednak dochody z dywidend podlegają opodatkowaniu podatkiem, dochód akcjonariuszy mo- że się znacznie zmniejszyć. Koszt dochodu zatrzymanego = koszt kapitału własnego (1 – stopa opodatkowania akcjonariuszy) Koszty transakcyjne Akcjonariusze, inwestują poza przedsiębiorstwem fundusze otrzymane w formie dywidendy, poniosą koszty transakcyjne. Dochód zatrzymany natomiast inwestowany jest automatycznie, bez obciążeń akcjonariuszy dodatko- wymi kosztami. Ponieważ cena akcji dla inwestora odzwierciedla zwiększoną wartość w postaci docho-

du zatrzymanego, akcje będą mogły być sprzedawane z uwzględnieniem korzyści kapitałowych netto, czyli bez kosztu opodatkowania i kosztów transakcyjnych. Formuła obliczenia kosztu dochodu zatrzymanego: Koszt kapitału własnego  (1 – stopa opodatkowania)  (1 – koszty transakcyjne) Akcje preferencyjne (uprzywilejowane) Jeżeli te akcje są notowane na giełdzie, stosuje się wówczas ich wartość rynkową wychodząc z założe- nia, iż jest to gwarancja, że przedsiębiorstwo mogłoby dokonać ich nowej emisji po takich cenach. W innych przypadkach stosuje się koszt obecny. Koszt akcji preferencyjnych = (roczna dywidenda / bieżąca cena rynkowa b.d.)  100% Roczna dywidenda = wielkość brutto Dług Koszt długu finansowego można zdefiniować na kilka sposobów i traktować jako:

1. stopę dyskontową, odnoszona do kwoty długu będącego sumą obecnej wartości odsetek i płat- ności rat kapitałowych netto (bez opodatkowania) za cały okres, na jaki dług został zaciągnięty (stopa wykupu) jeśli dług pochodzi z emisji rynkowej należy stosować jego wartość rynkową a nie nominalną,

2. minimalną stopę zwrotu wymaganą do utrzymania poziomu dochodu (jeśli np.: koszt obsługi

długu = 10% to dla utrzymania wartości dochodu potrzebna będzie stopa zwrotu przynajmniej na poziom 10%),

3. przyrostowy koszt długu. Koszt długu włączony do kosztu kapitału powinien zawsze mieć charakter przyrostowy, co znaczy, że włączany jest koszt następnej kwoty długu, jaki przedsiębiorstwo może pozyskać pomniejszony o koszt emisji. Formuła obliczenia dla „niewykupywalnego” długu kapitału przedsiębiorstwa: Koszt długu kapitału =  100%

docsity.com

S – stopa oprocentowania P – stopa opodatkowania W – bieżąca cena rynkowa – należne odsetki Aby obliczyć koszty „niewykupywalnego” długu kapitałowego należy obliczyć stopę oprocentowania, która wyrównuje rynkową wartość długu wraz z odsetkami netto z przyszłymi należnościami, należny- mi odsetkami i płatnościami rat kapitałowych. Przyszłe oprocentowanie powinno być ujmowane jako netto po opodatkowaniu. Inne formy długu Koszt pożyczek bankowych, overdraftów itp. będzie ujmowany jako bieżąca stopa oprocentowania po- życzonych kwot. Zobowiązania handlowe, bieżące są zwykle włączane do kapitału obrotowego po kosz- cie zerowym.

Pytanie 52 – Model wyceny aktywów kapitałowych – CAPM. Przedsiębiorstwo inwestując pieniądze w różne projekty ponosi pewne ryzyko. W zamian otrzymując zwrot w postaci generowanych wpływów gotówkowych. Przedsiębiorstwo dąży do minimalizacji ryzyka, niekiedy jednak jest w stanie zaakceptować je w zamian za wyższą stopę zwrotności. Aby zminimali- zować ryzyko strat zwykle fundusze rozkładane są na kilka projektów (tworząc ich portfel). Projekty ujęte w portfelu różnią się stopą zwrotności jak i poziom ryzyka. Podejście portfelowe stanowi ramy teoretyczne, umożliwiające dokonywanie skutecznej dywersyfikacji. Zadaniem menedżera ds. finansów jest ocena inwestycji (wpływ danej inwestycji na ogólna zwrotność portfela). Ryzyko związane z danym projektem – które może być wyeliminowane przez dywersyfikację – nosi nazwę ryzyka nieregularnego. Inne rodzaje ryzyka nazywane są ryzykiem stałym (np. związane z czynnikiem ekonomicznym). Ten rodzaj ryzyka musi być uwzględniony i akceptowany nawet w przy-

padku inwestycji pozbawionych ryzyka wewnętrznego (np. obligacje rządowe). Model oceny aktywów kapitałowych – CAPM oparty jest na teorii portfelowej. Może on być stosowany do opracowania budżetów kapitałowych. Robi się to poprzez określenie dla każdego projektu odpo- wiedniej stopy dyskontowej, której używa się do obliczania wartości bieżącej netto projektu. Odpo- wiednia wysokość premii ryzyka dla nowych projektów obliczana jest przez zastosowanie czynnika zwanego czynnikiem beta, który jest relacją między ryzykiem danej inwestycji, a ryzykiem innych in- westycji. Model CAPM mimo swych niedostatków jest powszechnie stosowany do oceny dużych projek- tów.

Pytanie 53 – Średni i krańcowy koszt kapitału. Koszt kapitału jako docelowa zwrotność wymagana dla usatysfakcjonowania dostarczycieli kapitału. Inne określenie kosztu kapitału:

1. minimalna zwrotność z inwestycji przy założeniu, że fundusze zostaną wykorzystane dla zakła- danych celów,

2. stopa „obcięcia” wydatków kapitałowych 3. docelowa zwrotność inwestycji, która musi być wyższa, jeśli zastosowanie kapitału ma mieć

uzasadnienie 4. normatyw finansowy.

Aby móc zastosować koszt kapitału dla każdego z tych celów, trzeba wyodrębnić 2 koncepcje: 1. koszt krańcowy (marginal cost)

2. koszt średni (average cost) Krańcowy koszt kapitału jest kosztem następnej „porcji” kapitału jaki ma być zaangażowany tzn. kwo- tę funduszy do uzyskania w określonym czasie po stopie rynkowej w tym czasie wymaganej i płaconej. Średni koszt kapitału jest kosztem kapitału obecnie zaangażowanego, stosuje się go do pomiaru doko- nań przedsięwzięć oraz projektów, w które jest już ono zaangażowane i może dokonać ich bieżącej oceny. Średni ważony koszt kapitału po ustaleniu wszystkich składników kosztu kapitału przedsiębiorstwa na- leży – dla obliczenia jego kosztu całkowitego – połączyć koszty wszystkich tych składników. Robi się to poprzez nadanie każdemu ze składników określonej wagi zgodnie z jego proporcjonalnym udziałem w całej strukturze kapitału przedsiębiorstwa. Wagi te powinny odzwierciedlać krańcową strukturę kapita-

docsity.com

łu, a nie jego strukturę obecną lub wcześniejszą. Najbardziej odpowiedni przy nadawaniu wag są war- tości rynkowe (odzwierciedlają aktualną sytuację rynkową i ryzyko z nim związane). Kiedy wartości te są niedostępne (tak jak w przypadku spółek nie notowanych) można stosować wartości księgowe. Proces obliczania średniego kosztu ważonego:

1. obliczenie współczynnika wagi dla każdego składnika kapitału 2. obliczenie kosztu dla każdego z tych składników 3. pomnożenie tych kosztów przez współczynniki wagowe, dla uzyskania kosztu ważonego ze

składników 4. zsumowanie wszystkich kosztów przez współczynniki wagowe, dla uzyskania kosztu ważonego

kapitału.

docsity.com

docsity.com

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.