Nowoczesne metody wykończenia ścian i sufitów - Notatki - Budownictwo - Część 2, Notatki'z Budownictwo. Maria Curie-Sklodowska University in Lublin
spartacus_80
spartacus_8015 April 2013

Nowoczesne metody wykończenia ścian i sufitów - Notatki - Budownictwo - Część 2, Notatki'z Budownictwo. Maria Curie-Sklodowska University in Lublin

PDF (1.1 MB)
23 strony
533Liczba odwiedzin
Opis
Inżynieria: notatki z zakresu budownictwa dotyczące nowoczesnych metod wykończenia ścian i sufitów. Część 2.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 23
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

Jeżeli przyjmiemy ten pierwszy, to boazeria tylko nieznacznie zmniejszy wymiar pomieszczenia, ponieważ łata zamocowana w bruździe będzie wystawać 5 mm ok. poza lico ściany. Jeśli ściana jest bardzo nierówna, to łata powinna wystawać bardziej, Po umieszczeniu listwy w bruździe, szczeliny po obu jej stronach warto zaszpachlować mieszaniną gipsu z piaskiem. Ważne jest by przestrzeni między ścianą, a spodnią częścią boazerii zapewnić skuteczną wentylację - zwłaszcza w pomieszczeniach wilgotnych. Poziome podkładowe listwy stanowią zaporę dla swobodnego przepływu powietrza pod boazerią. Nie istnieją zatem warunki dla odpowiednio skutecznego odbierania wilgoci z materiału ściany oraz suszenia samych paneli. Zapobiec tej sytuacji można poprzez wywiercenie w listwach pionowych przelotowych otworów wentylacyjnych o śr. 10-12 mm (rys. 15 A) rozmieszczonych co 25-30 cm. Można także wykonać wycięcia szerokości 2 i głębokości 1 cm (rys.15 B). Odpowiednie otwory uzyskamy poprzez wykonanie listew podkładowych z krótkich odcinków (rys.15 C).

Rysunek nr 15 Otwory wentylacyjne w listwach podkładowych : A - wywiercone , B - wycięte , C - uzyskane przez rozsunięcie sqsiednich listew. b.Mocowanie paneli

Panele zaczynamy mocować od brzegu ściany. Jeżeli używamy elementów z kolekcji 2002 z "własnym piórem" , to pierwszy panel skierowujemy tym wpustem do naroża (rys.16) Następnie klamrami wchodzącymi we wpust na boku mocujemy go do wszystkich listew podkładowych. Dodatkowo możemy je przybić cienkimi gwoździkami. Wbijamy je w pióro tak, by ich łebki dało się później przysłonić listwą narożnikową.

23

Skierowanie panela piórem do naroża daje tę korzyść, że łatwo się potem układa całą boazerię. Każdy następny element wsuwamy piórem we wpust panela poprzedniego, już umocowanego (rys. 16). Nigdy nie postępujemy odwrotnie.

Panele kolekcji 3003 łączone są na "pióro obce" mają wpust z obu stron. Tak czy owak zatem ten pierwszy będzie nim skierowany ku narożu. Zamocowujemy go klamrami.

Sposób zamocowania panela boazeryjnego kolekcji 2002 za pomocą klamry widać na (rys. 17). Wsuwamy klamrę pod panel tak by jej ząb wcisnąć we wpust (rys. 17 B). Zamocowanie klamra nie przeszkadza we wsunięciu we wpust pióra następnego panela. Klamra do panela kolekcji 3003, łączonych na "pióro obce" ma inny kształt (rys. 18 A). Jej ząb, obustronny, wchodzi we wpust elementów sąsiednich (rys. 18 B). Ją także wsuwamy pod panel i ząb wprowadzamy we wpust a następnie przykręcamy lub przybijamy do listwy podkładowej. Następnie we wpust wsuwamy "pióro obce" (rys. 18 B) i nasuwamy następny panel. Pióro całkowicie przykrywa klamry mocujące.

Dla uzyskania odpowiedniej dokładności ułożenia poszczególnych paneli w boazerii warto trzymać się sprawdzonej kolejności mocowania klamer. Najpierw przybijamy najwyższą, na górnej listwie podkładowej następnie na dolnej i środkowej, a dopiero w ostatniej kolejności na pozostałych pośrednich. Zalecana kolejność ułatwi równe i pionowe rozmieszczenie paneli niemniej ich położenie musimy stale sprawdzać . Zdarza się bowiem, że przy mocowaniu kolejnych klamer zapomnimy panel dokładnie docisnąć do poprzedniego. Kolejne nawet niewielkie odchylenia od linii pionowej sumują się. Po piątym czy szóstym panelu może się okazać, że odchylenie stało się na tyle duże, iż wyraźnie psuje wygląd całości. Dlatego co trzeci lub czwarty element sprawdza się pion. Jeśli stwierdza się jakąś niedokładność, to skorygujemy ją przez głębsze wsunięcie go lub wysunięcie z wpustu elementu poprzedniego. Korektę tego rodzaju przeprowadzamy w przypadku paneli obu typów: 2002 i 3003.

24

Rysunek nr 16 Wsuwanie kolejnych paneli

Rysunek nr 17 Mocowanie panela boazeryjnego z własnym piórem: A - klamra mocujgca, B - miejsce jej umieszczenia

Rysunek nr 18 Mocowanie panela z obcym piórem : A - klamra

mocujgca, B - miejsce jej umieszczenia c. Układy paneli boazeryjnych

Bogaty zestaw kolorów i wzorów paneli - w tym rozmaitych imitacji drewna - umożliwia zestawienie ich w wiele różnych układów dekoracji i aranżacji wnętrz mieszkalnych użyteczności publicznej i biurowych.

Nie zawsze korzystne jest układanie boazerii we wszystkich ścianach pomieszczenia. Często doskonale się ono przedstawia, kiedy panelami wyłożony jest sufit, ściany zaś są wykończone w inny sposób. Na suficie listwy podkładowe rozmieszcza się gęściej - na ogół co 30 cm. Tu bowiem cały ciężar boazerii działa tak, jak by miał je oderwać;

25

w przypadku ściany oddziaływanie takie wywiera tylko niewielka jego część. Pozostała oddziaływuje prostopadle, na ścinanie wkrętów. Paneli boazeryjnych, można użyć do niewielkich fragmentów ścian. Na (rys. 19 ) jest to pokazane na przykładzie przekroju. Boazerią wyłożono tu miejsce przeznaczone na wieszak okryć wierzchnich . Doskonałym rozwiązaniem funkcjonalnym i estetycznym jest wykończenie panelami fragmentu ściany w kuchni, między szafkami wiszącymi i stojącymi. Odpowiednio do swoich upodobań można przyjąć ich układ pionowy (rys.20 ) lub poziomy (rys.21 )

Rysunek nr 19 Ułożenie boazerii z paneli na fragmencie przy wieszaku okryć wierzchnich,

Rysunek nr 20 Boazeria z paneli, ułożonych pionowo na fragmencie ściany pomiędzy szafkami kuchennymi wiszqcymi i stojgcymi.

26

Rysunek nr 21 Boazeria z paneli, ułożonych poziomo na fragmencie ściany pomiędzy szafkami kuchennymi wiszgcymi i stojqcymi.

Bardzo efektowny wygląd okładziny można uzyskać łącząc panele różnych kolorów i układając je pionowo (rys. 22).

Rysunek nr 22 Boazeria ułożona z przemiennie rozmieszczonych

paneli dwóch kontrastujących kolorów. Najprędzej w takich rozwiązaniach dobiera się barwy kontrastujące.

Bogactwo barw i odcieni stwarza tu bardzo duże możliwości rozwiązań. W panelach kolekcji 3003 warto wykorzystać pióra z wykończeniem lustrzanym (rys. 23).

Rysunek nr 23 Boazeria z paneli łqczonych na obce pióro z

wykończeniem lustrzanym ; A - pióro

27

Odbijają one światło tak dzienne jak i sztuczne, znacznie rozjaśniając i ciemniejszą boazerię i całe pomieszczenie. Stopień tego rozjaśnienia można regulować przez dobór szerokości piór. Ciekawe efekty można uzyskać układając panele pod kątem 45° (rys.24), lub tworząc różne kombinacje paneli skośnych z poziomymi lub pionowymi. __

Rysunek nr 24 Boazeria z paneli ułożonych skośnie, pod kqtem 45 ° Aby w omawianym układzie uzyskać wystarczającą sztywność boazerii, trzeba odpowiednio skonstruować ruszt z listew podkładowych (rys.25).

Rysunek nr 25 Konstrukcja rusztu z listew podkładowych dla boazerii z rys. 24.

W układzie z (rys.26) połączono panele skośne z pionowymi.

Rysunek nr 26 Boazeria z paneli ułożonych pionowo i skośnie.

28

W tego typu układzie stosuje się na ogół panele o różnych kolorach, lub różnych ich odcieniach. Na (rys. 27) widać rozmieszczenie listew podkładowych w ruszcie pod boazerią z paneli skośnych i pionowych. Tu także na styku jednych z drugimi należy umieścić dodatkowe listwy pionowe , podpierające końce paneli.

Rysunek nr 27 Konstrukcja rusztu z listew podkładowych dla boazerii z rys. 26. d.Obróbka

paneli boazeryjnych Przy układaniu większości boazerii konieczne jest przycinanie

paneli, zarówno na długości jak i skośnie. Pierwszy sposób cięcia obrazuje (rys. 28).

Rysunek nr 28 Prostopadłe przycinanie panela w skrzynce

uciskowej; A - piła grzbietnica. Panel przycina się przy użyciu piły grzbietnicy z drobnymi ząbkami. Prowadzimy ją w prostopadłych wycięciach skrzynki. Panel układamy stroną licową do góry, tak by najpierw naciąć folię pokrywającą płytę wiórową. Skośnie przycina się panele również w skrzynce uciosowej (rys.29) prowadząc piłę w szczelinach wyciętych pod kątem 45°.

29

Rysunek nr 29 Skośne przycinanie panela w skrzynce uciosowej; A-jej konstrukcja.

Wszystkie otwory o średnicy większej niż 20 mm wykonuje się przy użyciu wycinarki piłowej, umieszczonej w uchwycie wiertarki zamocowanej w stojaku pionowym (rys.30). Przy takim sposobie wiercenia jest zapewniona poprawność wykonania otworu, unika się także uszkodzeń na jego krawędziach.

Rysunek nr 30 Wykonywanie otworu w panelu przy użyciu wiertarki zamocowanej w stojaku; A - wycinarka piłkowa

e. Wykończenie ościeżnic Pionową krawędź boazerii przy ościeżnicy drzwiowej wykańcza

się na różne sposoby, zależnie od tego jak okładzina jest umiejscowiona względem skrzydła. Jeżeli wypada ono od strony boazerii (rys. 31), to listwy podkładowe doprowadzamy do odległości ok. 1 cm. od krawędzi wrębu przymykowego w ościeżnicy. Do końca tej listwy doprowadzamy panel skrajny, w razie potrzeby przycięty na odpowiednią szerokość. Następnie jego krawędź pionową przykrywamy listwą narożnikową (rys.31A) ; osłoni ona i bok panela i listwę podkładową. W taki sam sposób osłaniamy dolną poziomą krawędź boazerii nad otworem drzwiowym.

30

Rysunek nr 31 Wykończenie krawędzi boazerii przy ościeżnicy od strony skrzydła drzwiowego; A - osłonięcie listwą narożnikowq.

Inaczej można wykończyć boazerię, która do ościeżnicy drewnianej dochodzi od tylnej strony drzwi (rys.32).

Rysunek nr 32 Wykończenie krawędzi boazerii przy ościeżnicy od s t rony przec iwnej w s tosunku do skrzyd ła ; A - osłonięcie panelem i listwą narożnikową.

Ich skrzydło w tym wypadku otwiera się do innego pomieszczenia. Tu listwy podkładowe doprowadzamy równo do pionowej krawędzi ościeżnicy . Przed zamocowaniem paneli do ościeżnicy przyklejamy pojedynczy panel przycięty na potrzebną szerokość (rys.32 A). Naroże tego styki osłonimy listwą narożną w kształcie kątownika. Najtrudniej obudowuje się typową ościeżnicę metalową (rys. 33) . Klejem przyklejamy do niej przycięty panel na styk do czoła ościeżnicy, bokiem go dosuwając do wpustu w jej środku. Styk tego panela ze skrajnym na ścianie osłaniamy listwą narożnikową w kształcie

31

kątownika. Natomiast miejsce łączenia panela ościeżnicy wypustem zakrywamy półokrągłą listwę narożnikową (rys.33 A).

Rysunek nr 33 Obudowanie ościeżnicy metalowej; A - przyklejenie panela i listwy narożnikowej.

Często zdarza się, że boazerią trzeba również wyłożyć ościeżnice i połączyć ją z główną boazerią na ścianie (rys.34).

Rysunek nr 34 Przyklejenie paneli bocznych na bocznej ściance

ościeża; A - wykończenie narożników. W tym miejscu nie można paneli układać na listwach podkładowych,

dlatego że łączna grubość jednych i drugich była by bowiem taka, że częściowo przesłoniłaby ościeżnicę. Dlatego też panele boazeryjne najlepiej jest przykleić bezpośrednio do ściany ościeża. Linie styku paneli ościeżowych z ościeżnicą przestawiamy półokrągłą listwą narożnikową małą lub dużą. W górnej części ościeżnicy poprzecznie montujemy krótkie odcinki paneli - by ich styki dokładnie pokrywały się ze stykami paneli na ścianie (rys. 35 )

32

Rysunek nr 35 Wykończenie panelami boazeryjnymi górnej ścianki ościeża.

f. Mocowanie listew wykończeniowych

Listwy wykończeniowe każdego rodzaju mocować na jeden z kilku sposobów. Przy jego doborze kierujemy się wyglądem całości, zwłaszcza zaś powinno zależeć nam, by mocowanie pozostało niewidoczne. Jednym ze sposobów jest przybijanie listew gwoździkami małymi, a przede wszystkim cienkimi, średnicy 1.0-5-1.5 mm (rys.36) Wbijamy je do połowy długości, obcinamy łepek i dobijamy tak, aby całość skryła się w listwie. Aby zyskać pewność, że nie będą rzucać się w oczy, umieszczamy je w odpowiednio wybranych miejscach (rys.36 B).

Rysunek nr 36 Przybijanie listew wykańczających; A - wstępne

wbicie gwoździka, B - dobicie go.

Rysunek nr 37 Przytwierdzanie listew wykańczających klejem termoplastycznym, A - elektryczny pistolet grzewczy

33

Doskonałe wyniki uzyskuje się za pomocą klejów termoplastycznych wyciskanych za pomocą specjalnych pistoletów grzewczych (rys.37 A). D. Boazerie specjalne

W wielu mieszkaniach z paneli można ułożyć boazerie wygłuszające ścianę lub ją ocieplające.

Na (rys . 38) jes t pokazany schemat wykończenia ściany z wykończeniem ją boazerią z paneli.

Rysunek nr 38 Schemat boazerii z izolację akustyczną . Najlepszym materiałem tłumiącym dźwięki jest wełna mineralna. Jej płyty wsuwamy między listwy podkładowe przed przymocowaniem paneli, listwy podkładowe muszą być w tym wypadku na tyle grube, by nie tylko wytworzyć przestrzeń dla materiału izolacyjnego, ale dodatkowo by pozostała szczelina grubości 0.5-1.0 cm. , zapewniająca wietrzenie wełny mineralnej. Między listwami podkładowymi, a ścianą umieszczamy podkładki tłumiące grubość około 1 cm. Podobne lecz cieńsze paski podkładamy pomiędzy listwy, a panele. Te zaś po zamocowaniu nie powinny dotykać ani podłogi, ani sufitu, ani do ścian bocznych. W tych miejscach pozostawiamy szczeliny ok. 0.5 cm. . Na końcu wypełniamy je kitem silikonowym lub akrylowym. (rys. 38).

Rysunek nr 39 Schemat boazerii z izolacją cieplną.

34

W pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności wełnę musimy od strony wnętrza osłonić izolacją paroszczelną z folii PCV lub polietylenowej grubości 0.2 mm. ,

Listwy podkładowe pod boazerię ocieplającą (rys.39) tak jak w poprzednim wypadku muszą mieć grubość wystarczającą dla umieszczenia pod panelami izolacji cieplnej. Trzeba tu także uwzg lędn ić s zcze l inę wen ty lacy jną g rubo śc i 0 .5 -1 .5 cm. Dla zapewnienia właściwego obiegu powietrza musimy w nich zostawić większą niż zwykle liczbę otworów wentylacyjnych.

35

4.Pfyty gipsowo-kartonowe (suche tynki). A.

Charakterystyka ogólna

Płyty g-k są bardzo dobrym materiałem do wykonywania

tynków ścian wewnętrznych budynków nowo budowanych, jak i w budynkach gdzie są dokonywane remonty. Płyty te składają się z warstwy wiązanego i zmodyfikowanego gipsu budowlanego obłożonego specjalnym kartonem na obu zewnętrznych płaszczyznach oraz na krawędziach bocznych. Krawędzi czołowe nie są obłożone. Jedna ze stron płyty pełni rolę lica i skierowana jest po zamontowaniu w stronę wnętrza pomieszczenia. Strona "lewa" płyty (widoczna po zamontowaniu) posiada nadruk z symbolami dotyczącymi przeznaczenia i klasy płyty. B. Etapy wykonywania

Osadzanie płyt gipsowo-kartonowych na ścianie murowanej za pomocą zaczyny gipsowego.

W omawianej metodzie elementami wiążącymi okładzinę ze ścianą, a równocześnie zapewniającymi jej sztywność są placki z gipsu szpachlowego.

a. Przygotowanie podłoża Rodzaj i jakość podłoża, na którym mogą być klejone płyty jest istotnym czynnikiem omawianej metody. Zbyt suche podłoże, przez szybkie odciąganie wody z placków powoduje tzw. odparzenie i przedwczesne ich stwardnienie. W tym przypadku należy skropić pod łoże obficie wodą . Z kolei pod łoże niech łonne wymaga, aby zastosować zaczyn na placki o większej gęstości. Podłoże powinno być twarde, pozbawione kurzu i luźnych resztek zaprawy. Stare powłoki malarskie powinny zostać zdrapane, a farba klejowa zmyta ze ściany.

b.Mocowanie na plackach gipsowych W przypadku, gdy surowa ściana przeznaczona do obłożenia ma na swym licu odchyłki do 20 mm/mb, należy ją zniwelować przed

36

montażem płyt. Niwelacji powierzchni ściany dokonuje się przez zamocowanie na niej gipsowych marek kontrolnych w rozstawach wynikających z szerokości zastosowanych płyt. Marki winny mieć średnicę 10-15 cm. Dopiero po związaniu marek gipsowych i powtórnym sprawdzeniu lica ściany można przystąpić do właściwego przyklejenia płyt. Płytę do przyklejenia układa się stroną licową do podłogi w pobliżu miejsca jej zamontowania. Następnie na jej tylną stronę nakłada się placki zaczynu gipsowego w odstępach 30 - 35 cm . Przy krawędziach płyt placki powinny być trochę węższe, ale układane gęściej. Grubość naniesionych placków powinna być nieznacznie większa, niż grubość przygotowanych marek. Płytę z naniesionymi plackami podnosi się i lekko dociska do ściany. Należy skorygować położenie płyty, czyli dosunąć do krawędzi już zamontowanej ściany.

Rysunek nr 40 Opukując gumowym młotkiem przez prostą łatę (najlepiej aluminiową, o przekroju prostokątnym 18x100 mm i długości 2500 mm) doprowadza się do dokładnego wylicowania z wcześniej zamontowaną płytą. Bardzo często stosuje się metodę nakładania placków gipsowych na ścianę. Szczególnie w pomieszczeniach wąskich (np. korytarzach) , gdzie nie da się manewrować płytą z naniesionym na nią zaczynem. Przyklejone płyty powinny dokładnie przylegać do siebie swoimi dłuższymi krawędziami. Wskazane jest jednoczesne mocowanie dwóch lub trzech p ły t z j e d n e g o z a r o b u , a n a s t ęp n i e w s p ó l n e r e g u l o w a n i e ich posadowienia.

37

c. Klejenie płyt na styk do podłoża W przypadku gdy ściany mają równe lica, o odchyłce ok. 3 mm/mb, można zastosować metodę klejenia płyt na cienkiej warstwie zaczynu gipsowego. Podobnie jak poprzednio, na ułożoną licem do podłogi płytę nakłada się stosunkowo cienką warstwę klejącą. Warstwę tę rozgarnia się po płycie szeroką pacą z zębami. Zaczyn powinien być rozłożony pasami wzdłuż płyt. Zaczyn gipsowy użyty do tego typu klejenia powinien być stosunkowo rzadszy, co ułatwia jego równomierne rozprowadzanie w momencie dociskania płyty do podłoża. d.Mocowanie płyt na pasach gipsowo-kartonowych Gdy mamy do czynienia z nierównym podłożem, powstałym z powodu niedoskonałego murowania ściany, lub przeróbek (zamurowane otwory), istnieje czasem konieczność wstępnego wyrównania powierzchni przy pomocy pasów gipsowo-kartonowych. Paski takie o szerokości 10 cm odcina się z płyty g-k i mocuje przy pomocy zaczynu gipsowego. Poziome pasy montuje się przy suficie i przy podłodze. Pasy pionowe są klejone w rozstawie co 600 mm. Pasy g-k powinny po zamocowaniu wyznaczać równą płaszczyznę.

Rysunek nr 41 e. Dodatkowa izolacja

Dla poprawienia właściwości izolacyjnych ściany nakłada się na nią warstwę materiału izolacyjnego. Dla celów izolacji dźwiękowej stosuje się materiały włókniste. Najczęściej stosowanym materiałem są płyty z półtwardej wełny mineralnej. gdy w grę wchodzi tylko docieplenie stosuje się poza wełną mineralną również płyty z wełny mineralnej o grubości 40-50 mm. Mocuje się je do podłoża na zaprawie gipsowej, układając mijankowo w poziomie. Należy unikać wchodzenia zaprawy w spoiny między płytami, aby nie tworzyły się sztywne mostki

38

(cieplne i zarazem akustyczne) po jej związaniu. Na mocowaną warstwę izolacyjną rzuca się cienką (ok. 3 mm) obrzutkę z gipsu szpachlowego, celem utworzenia warstwy kontaktowej z mającymi być klejonymi płytami g-k . Warstwa obrzutu powinna być szorstka dla zwiększenia przyczepności. Po jej związaniu można przystąpić do mocowania płyt. C. Suchy tynk mocowany na ruszcie

a. Okładziny wykonywane na ruszcie drewnianym. murowane ściany można obłożyć płytami g-k mocowanymi do

rusztu drewnianego. Łaty drewniane o przekroju 50x25 mm. są mocowane poziomo do podłoża przy pomocy kołków rozporowych (w rozstawie ok. 650 mm). Odległości między listwami są uzależnione od grubości stosowanej na okładzinę płyty :

? dla płyt o gr. 9.5 mm - 500 mm ? dla płyt o gr. 12.5 mm - 650 mm

Płyty montuje się stawiając je pionowo. Celem polepszenia właściwości cieplnych i akustycznych przegrody w przestrzeń między łatami wkłada się wełnę mineralną. W tym przypadku jednak ruszt musi być wystarczająco odsunięty od ściany (grubość wełny). Można to osiągnąć przy pomocy podkładek wykonywanych z kawałków listew. Ruszt drewniany może być wykonywany również w innej formie. W tym przypadku wykorzystuje się wtedy łaty o przekroju 30x50 mm. Mocuje się je do ściany pionowo, przy użyciu specjalnych łączników. Rozstaw między listwami - 600mm. Elementami łączącymi listwy ze ścianą są strzemiona blaszane ES. Tego typu połączenie rusztu z podłożem jest połączeniem elastycznym, co znakomicie przyczynia się do tłumienia wszelkiego rodzaju dźwięków przenoszonych przez przegrodę. Właściwość ta może jeszcze zostać poprawiona przez p o d ło ż e n i e p o d s t r z e m i o n a p o d k ł a d e k z t a śm y t łu m i ą c e j . O właściwościach tłumiących przegrody w sposób zdecydowany decyduje obecność wełny mineralnej. Należy również zaznaczyć, że zwiększeniu tłumienia sprzyja również obecność wolnej przestrzeni powietrznej między wełną mineralną, a płytą g-k. b.Okładziny na ruszcie stalowym.

39

Ruszt metalowy pod okładziny z płyt g-k. można wykonywać na kilka sposobów :

? przy użyciu profili do budowy ścian działowych, bez kontaktu z osłanianą ścianą.

? z użyciem profili "U" o szerokości 50 mm, mocowanych do podłoża uchwytami typu ES.

? przy użyciu profili sufitowych 60/27 mocowanych do podłoża elementami łączącymi typu ES. c. Łukowe powierzchnie ścian i sufitów w systemie gipsowych płyt

specjalnych. Dzięki zastosowaniu płyt specjalnych możliwe stało się

urzeczywistnienie niepospolitych pomysłów kształtowania wnętrz. P łyty te dają szansę na wykonanie urozmaiconych form przestrzennych (kolumny, łuki, sklepienia).

40

Rysunek nr 42 Konstrukcję nośną płyt stanowią nadcięte profile UW mocowane

do ściany poziomo, oraz profile słupkowe CW montowane pionowo w odstępach co 30 cm. Pokrycie konstrukcji stanowi płyta specjalna o grubości 6 mm, gięta na sucho, dwustronnie pokryta włóknem szklanym. Płyta ta jest poziomo montowana do profili CW. Pierwsza warstwa płyt przykręcana jest w punktach co 40 cm, a druga co 20 cm. Spoiny i miejsca przyłączenia ściany szpachluje się przy użyciu masy szpachlowej i taśmy spoinowej. Pierwsza warstwa płyt nie jest szpachlowana. Izolację akustyczną oraz termiczną stanowi wełna mineralna o grubości 40 mm i odporności ogniowej F 30-A lub F 90-A . Wełnę mineralną umieszcza się w wolnej przestrzeni między konstrukcją nośną.

41

Wykonanie ściany łukowej

Minimalne promienie krzywizny ścian

Minimalne promienie krzywizny ściany wklęsły wypukły 600 mm . 1000 mm Rysunek nr 43

Wykonanie sklepienia w systemie płyt specialnych

Legenda: 1. pręt noniuszowy 2. wieszak noniuszowy 3. profil gięty 4. profil CD 60-06 5. łącznik krzyżowy 6. płyta specjalna Riflex 7. spoina z taśmą spoinową

Rysunek nr 44

42

Konstrukcję nośną sklepienia stanowią profile (3) wygięte (na giętarce na miejscu budowy) do żądanego promienia krzywizny. Zamocowanie profili do ścian i stropu odbywa się za pomocą wieszaka noniuszowego (2) i szyny przesuwnej (1) w odstępach co 50 cm. Rozstaw osi profili do ścian i stropu wynosi maksymalnie 100 mm. Łączniki krzyżowe CD skręca się z wieszakami noniuszowymi i profilami giętymi za pomocą śrub regulacyjnych M5xl6. W wypadku sufitu minimalny promień krzywizny sklepienia wynosi 600 mm. Pokrycie konstrukcji stanowi płyta specjalna o grubości 6 mm, którą przykręca się poprzecznie do profili giętych. Odstępy między wkrętami powinny wynosić 20 cm. Spoinowanie wykonuje się tak jak w przypadku ścian łukowych.

Uwagi ; Zarówno ściany jak i sklepienia zasadniczo nie wymagają szpachlowania całej powierzchni płyty. Robi się to w wyjątkowych przypadkach w szczególnych warunkach oświetleniowych lub gdy wymagana jest wysoka gładkość (przy lakierowaniu lub przy tapetach winylowych). Ponadto w przypadku lakierowania zawsze należy przewidzieć pokrycie płytowe dwuwarstwowe. D. Czynności wykończeniowe

a. Spoinowanie i szpachlowanie Po ukończeniu mocowania płyt można przystąpić do spoinowania

połączeń między nimi. Zadaniem spoinowania jest zamaskowanie wszystkich styków płyt w celu otrzymania jednolitych płaszczyzn. Przygotowanie masy szpachlowej odbywa się zawsze poprzez wsypanie gipsu do wody wraz z powolnym jej mieszaniem. Wskazane jest mieszanie ręczne lub mieszadłem mechanicznym wolnoobrotowym. Przedłużone mieszanie lub stosowanie szybko obrotowego mieszadła spowoduje uaktywnienie się gipsu i w efekcie skrócenie czasu wiązania. Prawidłowo przygotowana masa szpachlowa może być używana do około 60 min. od momentu zmieszania z wodą. Niedopuszczalne jest ponowne rozmieszanie gęstniejącej masy z równoczesnym dodawaniem wody. Naczynie

43

używane do mieszania zaczynu powinno być czyste i pozbawione stwardniałych cząstek poprzednio rozrobionego zaczynu. Najlepszym do tego celu naczyniem jest wiadro gumowe, z którego stosunkowo łatwo można usunąć resztki związanego zaczynu. Obecność związanych cząstek zaczynu w wodzie zarobkowej powoduje efekt negatywny w postaci przyspieszenia momentu rozpoczęcia wiązania. Zwykle dla uzyskania odpowiedniej konsystencji zaczynu potrzebna jest stosunek wagowy wody i gipsu w proporcjach ok. 1.0:0.7. Należy, więc na 10 części wagowych gipsu przeznaczyć ok. 7 części wody.

b.Szpachlowanie połączeń krawędzi płyt spłaszczonych (KS). Szczeliny na styku płyt o szerokości większej niż 1 mmm wymagają wstępnego wypełnienia szpachlówką. Na styki między płytami o szczelinie mniejszej niż 1 mm można bezpośrednio nakładać warstwę szpachlówki stanowiącą podkład pod taśmę spoinową.

Rysunek nr 45 Na styk ze szczeliną większą podkład pod taśmę nakłada się po stwardnięciu szpachlówki, którą najpierw wypełnić spoinę. Następną częścią jest założenie taśmy.

Rysunek nr 46

44

Taśmę należy dokładnie wcisnąć w świeżo nałożoną masę oraz pokryć wyciśniętą spod niej masę.

Rysunek nr 47 Tak zaszpachlowana powierzchnia spoiny winna licować się z powierzchnią sąsiadujących płyt. Ostateczne szpachlowanie przy użyciu pacy i rzadszej masy szpachlowej należy przeprowadzić po stwardnięciu poprzedniej warstwy.

Rysunek nr 48 Ostatecznym wykończeniem spoiny jest szlifowanie drobnoziarnistym papierem ściernym. Przy szlifowaniu połączenia należy zwracać uwagę, aby nie uszkodzić kartonu.

Rysunek nr 49 c. Szpachlowanie połączeń krawędzi płyt ciętych (KP). W przypadku spoinowania połączeń krawędzi ciętych czynności

przy szpachlowaniu wykonywane są w sposób analogiczny jak dla

45

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome