Systemy medialne na świecie - Notatki - Dziennikarstwo, Notatki'z Dziennikarstwo. University of Warsaw
Karolina_90
Karolina_9015 April 2013

Systemy medialne na świecie - Notatki - Dziennikarstwo, Notatki'z Dziennikarstwo. University of Warsaw

DOC (80.0 KB)
17 strona
29Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
100%on 1 votesLiczba głosów
1Liczba komentarzy
Opis
Literatura i komunikacja: notatki z dziedziny dziennikarstwa dotyczące systemów medialnych na świecie.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 17
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

Systemy medialne na świecie

Nowe podejście systemowe: D. Hallin, P. Mancini:

• Rozwój systemów medialnych ze szczególny uwzględnieniem stopnia rozwoju prasy.

• Stopień i charakter powiązań między mediami a partiami politycznymi.

• Profesjonalizm …

• Stopień i charakter interwencji państwa w system medialny.

Modele systemów medialnych:

1. Model liberalny

2. Demokratyczny korporacjonizm

3. Spolaryzowany pluralizm

Model liberalny:

• Państwa o długich tradycjach demokratycznych

• Mechanizmy czysto …, które dyktują sposób rozwoju mediów

• Umiarkowany pluralizm polityczny (np. dwupartyjność) – nie ma rozproszenia uwagi mediów

• Wskaźnik rozwoju prasy osadzony w 18 w. – jest przejawem rozwoju wartości liberalnych i idei wolnościowych – szybki rozwój prasy masowej.

• Najwyższy pluralizm polityczny – prasa opiera się o zyski, a nie o współpracę z partiami.

• Wysoki profesjonalizm w zarządzaniu mediami publicznymi, w związku z tym wysoki profesjonalizm dziennikarski(ograniczony dostęp do zawodu)

• Niski interwencjonizm państwowy – opiera się na ustalaniu ogólnych granic działania.

Model demokratycznego korporacjonizmu

• Państwa wysokorozwinięte, zaawansowane technologicznie

• Mały wskaźnik zaludnienia

• Długie tradycje demokratyczne, dobrze rozwinięta sfera publiczna i socjalna

• Umiarkowany pluralizm polityczny

• Wysoki wskaźnik czytelnictwa (750 egz na 1000 osób) prasa pełniła funkcje wspomagające społeczeństwo – integrowała je.

• „Kultura czytania”

• Duże powiązania mediów z państwami, teraz słabnie.

• Dziennikarstwo pozostało sferą autonomiczną, wysoki poziom profesjonalizmu, regulacje w dostępie do zawodu

• Powszechne subsydia dla prasy

• Regulacje państwa -> mocna ingerencja w funkcjonowanie mediów

Spolaryzowany pluralizm

• Prasa nie ma dużej roli w historii państwa

• Zróżnicowanie ideologiczne – dużo małych partii

• Dopiero w latach 70 te państwa weszły na drogę demokracji

• Wysoki paralelizm polityczny

• Dziennikarstwo zorientowane nie wokół newsów, tylko..

• Niski profesjonalizm zawodu

• Silny interwencjonizm państwowy (Grecja, Włochy)

• Niskie wskaźniki czytelnictwa

USA Prasa:

1789 – 1 dziennik – „Evening post”

1833 – „The New York Sun”

1853 – “The New York Hevala (?)” sensacyjny

1851 – The New York Daily Times” – dziś – “NY Times”

Koniec XIX wieku – “Yellow Papers” – bulwarówka

Brak prasy centralnej

Radio:

1920 – 1 stacje radiowe

1926 – powstaje NBC – National Broadcasting Company -> 1 sieć radiowa -> dziś są tylko stacje regionalne

1927 – powstaje CBS – Columbia Broadcasting System

Lata 40-te – ABC – American Broadcasting Company

1934 – powołanie FCC – Federal Communication Commission – instytucji reglamentacyjnej, organu niezależnego.

Telewizja:

1927 – 1 audycja TV

a) Największe stacje telewizyjne:

• ABC

• CBS

• NBC

• Fox

b) Telewizja kablowa:

• CNN

• Fox News

• MS NBC

c) Najwięksi nadawcy telewizyjni:

• Viacom – sieć CBS, MTV, VH1 itd.

• NBC Universal – sieć NBC

• Walt Disney Corp. – sieć ABC

• News Corporation – Fox, National Geographic itd.

d) Nadawca publiczny – PBC – Public Broadcasting System ( zrzeszenie kilkudziesięciu nadawców prywatnych

Wielka Brytania Prasa:

1600 – 1 tytuły prasowe

1785 – „the Times” – do dziś niewiele się zmienił

1855 – 1 „penny paers” – „The Daily Telegraph”

a) Gazety codzienne:

• Poważne – “The Times”, “Daily Telegraph”(konserwatywny), “The Independent”, “The Guardian” (lewicowy), “Financial Times”.

• Popularne ( typu “Middle press” i tabloidy) – “the Sun”, “The Daily Mail”, “The Daily mirror”

b) Prasa niedzielna

• Poważne – “The Sunday times”, Independent on Sunday, The Observer.

• Lekkie – news of the world(od 1843), The Sunday mirror, The mail on Sunday.

c) Tygodniki – “The economist.

Radio:

1920 – 1 emisje radiowe

BBC – British Broadcasting Company przekształcone w 1926 roku w nadawcę publicznego – British Broadcasting Corporation (John Reith – idea mediów publicznych – informować, edukować, bawić + abonament)

1933 – I program TV – 1 w Europie, 2 na Swiecie.

Lata 80-te – 3 koncesje – Classic FM, Capital Radio, Virgin.

Telewizja:

1954 – powstanie Independent Television Authority (ITV) – finansowana komercyjnie, 1 kanał ogólnokrajowy

1962/3 – powstaje BBC 2 - kanał rozrywkowy

1982 – Channel 4 – publiczny

Norwegia 3 największe koncerny medialne:

• Schibsted (26 % rynku) – właściciel 4 największych gazet w Norwegii + udziały w wielu gazetach regionalnych+ inwestycje w telewizję, wydawnictwo książkowe, produkcję i dystrybucję filmów. Od pokoleń spółka rodzinna, 1992 – przekształcona w SA.

• A-Preesen (16 % rynku) – powstała w wyniku współpracy kilku gazet będących organami związków robotniczych -> później SA

• Orkla/Hecom Europe – od lat 80 inwestuje w prasę, 2006 – kupiony przez Hecom (fundusz inwestycyjny), zmienił nazwę na Edda Media

Prasa:

217 gazet

3 największe gazety:

• UE – 343 tysięcy egz.

• Affenposten – 252 tys. egz.

• Dagbladet – 162 tys. egz.

Współczynnik czytelnictwa: 0.16 – 4 x więcej niż u nas.

Radio:

1933 – powstaje NRK – ogólnokrajowa korporacja radiowa

Nadawcy publiczni: NRK (3 stacje ogólnokrajowe: P1 –NRK, NRK Stafinget, NRK Autih nynefer(?)

Nadawcy komercyhniL

P4(najpopularniejsza), Kanal 24 (ze zobowiązaniami nadawcy publicznego)

Telewizja

1960 – król Norwegii oficjalnie ogłasza powstanie TV. Do 1992 – brak reklam.

Nadawcy publiczni: NRK (2 kanały ogólnokrajowe – NRK 1 i NRK 2)

Nadawcy komercyjni ze zobowiązaniami nadawców publicznych – TV 2 (od 1993)

Nadawcy komercyjni: TVB, TV Norge, TV Zebra.

Niemcy Prasa:

1590 – 1 tytuły prasowe, wydawane stosunkowo długo

XIX w – wiosna ludów – prasa nie była bardzo elitarna.

-//- ustawa prasowa – wolność słowa itp.

1876 – tzw. Ustawa Stulecia – w niezmienionym kształcie przetrwała 100 lat.

XIX wiek – nowe tytuły prasowe – rozwój taniej prasy, do 4.5 tys. tytułów prasowych.

1934 – ograniczenie liczby tytułów do ok. 1 tys., pod wpływem NSDAP, 20 % prasy to prasa polityczna.

Zrzeszenia wydawców prasy – długoletnia tradycja.

1930+ - podporządkowanie prasy interesom propagandy (Goebbels)

1944 – przywrócenie wolności słowa (ale w obecności propagandy)

4 strefy okupacyjne:

• Amerykańska – 3 kategorie licencji wydawniczych (A, B i C) – A- wpływy USA, C-niezależność. Rozwój prasy lokalnej.

• Brytyjska – ostrożne przyznawanie licencji(tylko 35 tytułów)

• Francuska – selekcja prasy, system stopniowania licencji(200 tytułów)

• Radziecka – w niej pierwszej zmniejszono (rzekomo) cenzurę, największy system kontroli.

1949 – alianci wprowadzili ustawy prasowe (w ramach ustawy federalnej) – wolność słowa, poszczególne landy musiały samodzielnie rządzić prasą.

1950 – ok. 300 tys. tytułów prasowych

Lata 60-te – proces koncentracji kapitału.

Powołanie specjalnych komisji do walki z koncentracją kap. I do kontroli majątku.

Lata 70/80 – telewizja, prasa – własność prywatna, radio i TV – własność publiczna.

Strefa radziecka – centralizacja mediów, własność partii – do dziś został tylko „Junge Welt”. Rynek limitowany odgórnie (limity papieru). Kontrola treści, ostra cenzura.

1990 – zmiany i szczególnie w części wschodniej – znikają tytuły partyjne, zalew prasy zachodnioniemieckiej (ARD, Axel Springer, Bauer itd.)

Dziś – wolność słowa, „cenzura nie istnieje” – dosłowny zapis.

Radio i TV:

Alianci dbali o rozwój mediów elektronicznych, na początku głównie prywatnie.

Powołanie ARD – zniesienie nadawców lokalnych, wspólne nadawanie radia i TV.

Dziś ARD tworzy 9 spółek lokalnych reprezentujących interes wielu podmiotów.

1 kanał ogólnokrajowy – dziś.

1961 – powołanie ZDF.

ARD i ZDF utrzymują się z abonamentu (ZDF 30 % abonamentu, ARD – 70%), mają też swoje programy radiowe.

Kontrola mediów niemieckich – na czele stoją Rada Radiowo-Telewizyjna z Radą Administracyjną.

Lata 80-te – powstaje wiele stacji komercyjnych.

Grupy medialne:

Leo Kirch – PRO 7 Sat (Prosieben Sat 1)

Butelsmamn

Prasa: Axel Springer

Dziś – 400 tytułów gazet codziennych

Bild – największa gazeta, bulwarówka, założona w 1952 roku w Hamburgu, nakład 3,8 mln egzemplarzy.

Suddeutsche Zeitug, Fraukfuter Hlgneire Zeitug, Dieweit, Die Zeit -> od 1946 pisze dużo o Polsce.

Prosieben Sat -> N24, Pro7

RTL group – należy do Bertelsmana, RTL itd.

Austria Prowizoryczna ustawa prasowa – cesarz – 1848

20 lat później – ustawa gwarancją wolności słowa

1922 – ustawa, która reguluje funkcjonowanie wydawców prasy.

Po 2 wojnie światowej – prasa partyjna(mimo działań aliantów), duży rozwój prasy brukowej, brak prasy opiniotwórczej.

Lata 60-te – telewizja, funkcja opiniotwórcza.

Połowa lat 70-tych – właściwy rozwój prasy, tendencje koncentracyjne.

Dziś – 7 tytułów ogólnokrajowych, największe – Newe Kronen Zeitung, Keiner, Toguck Alles.

90 % wpływów prasy – prasa regionalna/lokalna

Struktura własności – 3 główne wydawnictwa, m.in. Kuner AG.

1977 – ORF – publiczny nadawca radiowo-telewizyjny

Od 1974 mogły pojawiać się nadawcy prywatni, ale dopiero w 1993 r. powstał pierwszy z nich.

System reglamentacyjny – Rada Prasowa, Federalny Senat Komunikacji.

Rynek nie jest zbyt duży, więc nie ma za bardzo czego nadzorować F 0 4 A

Szwajcaria

Kraj wielojęzyczny, wielonarodowościowy, bogaty. Języki: niemiecki, Francuski, włoski i szwajcarski.

Prasa:

Wielojęzyczna – duża różnorodność – w każdym kantonie inny tytuł.

Dzienniki:

a) niemieckojęzyczne

• Blick

• Touges-Auzerger

• Neue Zuricker Zeitug

• Beuer Zeitug

b) Francuskojęzyczne

• 24-heures

• Tribue de geneve

• Matin

c) Włoskojęzyczne

• Correve del Ticivo

• La regione Ticino

Ringen –firma dominująca na rynku szwajcarskim.

Od 2000 roku popularny dziennik bezpłatny – 20 minut.

Szwajcarska organizacja radiowo-TV (od 1931) – SRG-SSPr

1958 – nadaje 4 programy w 4 językach.

Obecnie – 2000-2001 SRG-SSPr ->reorganizacja

Reglamentacja – wolność prasy, radia i TV zagwarantowana jest w konstytucji.

Francja 1791 – Deklaracja praw – gwarancją wolności słowa.

1881 – ustawa o prasie

2 wojna światowa – podporządkowanie prasy wpływom niemieckim, zamknięcie większości tytułów, działały tylko gazety partyjne.

Prasa drugiego obiegu: powstały wtedy działające do dziś: L. Humanite, Liberation – od 1940 – ruch oporu – 7 egz., koniec wojny – 50 tys. egzemplarzy.

Narodowa rada prasowa – regulowała prasę podziemną, koordynowała kolportaż, wymianę informacji itp.

1944 – gen. De Gaulle – rozwój prasy podziemnej.

1945 – zniesienie cenzury, ale nie autoryzacji tekstów – ograniczenie wolności publikacji.

Ustawa – propozycja walki z prasą kolaboracyjną – likwidacja tytułów, możliwość wpływania rządu na prasę.

1946 – ustawa, która zabroniła funkcjonowania prasy kolaboracyjnej – brutalne posunięcie – zamknięto masę tytułów, które czasem były apolityczne.

Gen. De Gaulle nie wspierał prasy informacyjnej, tylko polityczną.

1947 – nie ma de Gaulle’a – zniesienie autoryzacji – rozkwit prasy; odrodzenie tytułów sprzed 2 wojny światowej, np. Le Figano, nowe tytuły, np. Le Made.

Ale prasa nadal była kontrolowana przez mało liberalne ustawy – wymuszenie pewnych pozycji politycznych. Bezrobocie + zniszczenie wojenne – brak społecznego zainteresowania prasą.

1951 – trudna sytuacja prasy – strajk dziennikarzy Le Monde – powstało 1 stowarzyszenie dziennikarzy, które miało wspierać niezależność dziennikarzy. Powstało Le Press, dziennikarze byli właścicielami Le Monde.

Po 2 wojnie światowej – monopol na nadawanie radiowe i TV

1945 – 1 państwowa instytucja nadawcza – RTF.

1 korporacja publiczna – dysponowała ogromnym budżetem, ale nie mogła im zarządzać – robiło to ministerstwo i tylko nadawała – sprzęt też do niej nie należał. -> duża ingerencja państwa.

Rząd Francji wspierał nadawców Francuskich(prywatnych) nadających z-za granicy.

Lata 60-te – powrót De Gaulle’a do polityki. Konstytucja – wolność słowa, gwarantuje prezydentowi możliwość zamykania tytułów prasowych w sytuacjach zagrożenia państwa. Próby łagodzenie spięć na linii rząd – prasa, ale brak reform.

1967 – De Gaulle odchodzi z życia politycznego na dobre – próby reform.

RTF – zarządzanie własnymi finansami z dobrym zapleczem technologicznym

Pocz. lat 70 – RTF – 2 kanały ogólnokrajowe: France 1, France 2nadawane w kolorze.

Radio: Fance Juter, France Kultura, itp.

1972 – ustawa -> polityka nadawcy RTF – otwarta polityka pluralizmu politycznego i zróżnicowanej opinii publicznej. Odpolitycznienie i demonopolizacja RTF TV

1982 – demokratyzacja mediów, powołanie Rady Narodowej Komunikacji Wizualnej, ORTF – podzielony na stowarzyszenia niezależnych nadawców publicznych.

Dywersyfikacja źródeł finansowania nadawców publicznych – abonament, reklamy + ewentualnie, państwo.

1983 – 1 ustawa reglamentacyjna HACA (hasa) – w 1988 r. w jej miejsce powstaje nowa instytucja reglamentacyjna – CSA – komisja nadzwyczajna do spraw audiowizualnych (składała się z 9 członków). Powstał demokratyczny system medialny, podobny dziś do niemieckiego.

Dziś:

Francuskie koncerny prasowe:

• Harlette-Filipachi (1826)

• Robert Hersant (1950)

Dzienniki/gazety:

• Le Figaro – wydawany od 1826 r. nakład 321 500 egz. Dziennik prawicowy, kompetentna publicystyka, różnorodna tematyka, opiniotwórczy.

• L’Humanite – od 1904 r. nakład 52 800, finansowany przez partię komunistyczną, dziennik.

• Liberation – od 1940, nakład 134 800, dziennik

• Le Monde – od 1944, nakład 314 000, właściciel Le Monde SA, dziennik. Wydaje też miesięcznik Le Made Diplomatione (od 1954)

• Le Journal De Paris – od 1777 – sprawy Paryża.

• Inne: Les Echos, La Groix, La Tribune.

Ponad 100 czasopism sportowych.

Czasopisma:

L’Expres, Le noyvel observateur, Le Point

Media elektroniczne:

1700 nadawców radiowych – dużo mniejszości, stacje tematyczne.

Radio France – nadawca publiczny, 3 programy, 60 % słuchaczy.

Reszta – lokalne i regionalne stacje prywatne.

TV

Lata 80 – Canal+ - 1 nadawca komercyjny.

France 2, France 3, France 1 – sprywatyzowana do 2000 r., nazywa się TF1

Poza tym, N6, 5.

Włochy Prasa:

Nakład gazet bezpłatnych stanowi 48 % całkowitego nakładu wszystkich gazet. Zaś 67 % Włochów czyta gazety płatne.

Radio i TV:

RAI - Radio Audizioni Italia – od 1944.

Ustawa z 1974 r. o działalności nadawczej działalnością publiczną.

Podział kanałów – RAI 1 - chrześcijańscy demokraci, RAI 2 – socjaliści, RAI 3 – partia komunistyczna. Aktualnie system charakteryzowany jest jako mieszany, nadawca publiczny musi onkurować z prywatnym.

Organ reglamentujący – Gwaranta ds. Radia, Telewizji i Wydawnictw, kadencja 3 letnia, powołuje prezydent.

Obecnie media są zdominowane przez Berlusconiego, właściciela 3 kanałów TV (MEDIASET) z oglądalnością 45 %, oraz największego we Włoszech wydawnictwa prasowego Mondadori.

Hiszpania Duży podział na regiony i różnorodność językowa.

Prasa:

Rynek słabo rozwinięty, dzienny nakład o zaledwie nieco ponad 4 mln. Model trójgłowy – prasa narodowa, regionalna i lokalna.

1661 – Gazeta Madrycka – raz w miesiącu

1732 – Dziennik Historyczny (ale nie codziennie)

1093 – 1 wydanie dziennika ABC (do dziś)

1966 – dziennik Madryt.

Najważniejsze dzienniki o zasięgu krajowym, to:

• Fi Pais – od 1976, 450 tyś. egz., właściciel Grupo Prisa.

• El Mundo – od 1989, 310 tys. egz., Grupo Unidada Editorial.

• ABC – od 1903, 275 tys. egz., Grupo Vocento

• La Razon – od 1990, właściciel La Razon.

Dzienniki regionalne, ale o zasięgu krajowym:

• La Vanguardia

• El Periodico de Catalunya

Dzienniki sportowe, np. Marca

Dzienniki regionalne – Katalonia, kraj Basków, itd.

Prasa bezpłatna – 20 minutos

Grupy medialne:

• Vocento – największa

• Grupo Recoletos

• G. Priso

• G. Dodo

• Pensa Iberica

• G. Zeta

• G. Unidad Editorial

Tygodniki

• Iterviu (G. Zeta)

• Tempo de Hoy

Rynek mediów elektronicznych – dominacja nad prasą.

Model Dualny, nadawca publiczny i prywatny.

Brak instytucji regulującej działanie mediów, częściowo tym się zajmuje komisja Rynku Telekomunikacyjnego (od 1996) oraz Główny sekretariat ds. Telekomunikacji, działający w ramach Ministerstwa Przemysłu, Turystyki i Handlu.

1978 – konstytucja

1980 – statut RTVE

1988 – prawo telewizji prywatnej

1992 – prawo telewizji satelitarnej

1995 – prawo telewizji lokalnej i kablowej

1997 – prawo telewizji cyfrowej

1-szy nadawca – TVE (Television Espanola) – część RTVE(Radiotelevision Espanola)

Stacje prywatne – Antena 3, Telecinco, Canal Plus.

TVE 1 i TVE 2 – stacje publiczne, ogólnokrajowe.

Stacje regionalne – ETB, TV3

Radio:

1924 – powstaje Radio Barcelona.

Obecnie – Radio1, Radio Calssica, Radio3, Radio4, Radio Exterior, Radio5.

Ukraina Czasy komunizmu – brak mediów niezależnych, przymusowe prenumeraty prasy partyjnej.

1990 – Rada Najwyższa ZSRR znosi Ustawę o Prasie – zniesienie cenzury, wzrost zainteresowania mediami. Powstają nowe tytuły – Uriadowyj Kurijer (rządowy), Kijewskije wiedomosti, Wsieukrainskije Wiedomosti, Finansowa Ukraina, Nowosti, Zierkadło Niedeli.

Konstytucja Ukrainy z 28 czerwca 1996 r. gwarantem wolności słowa, myśli, poglądów i przekonań itd., itp.

1992 – ustawy o informacji oraz o drukowanych środkach masowego przekazu

1993 – ustawa o telewizji i radiofonii oraz o prawie autorskim i prawach pokrewnych

1995 – ustawa o agencjach informacyjnych

1997 – ustawa o ochronie socjalnej dziennikarzy.

Ustawa o informacji:

• Określa podmioty działalności informacyjnej, oraz ogólne zasady pozyskiwania, przechowywania i rozprzestrzeniania informacji.

• Wyznacza politykę informacyjną państwa

• Zakłada dostęp obywateli do informacji

• Utworzenie narodowego systemu sieci informacyjnych

• Wzmocnienie bazy materialno-technicznie, finansowej, organizacyjnej i prawnej działalności informacyjnej

• Utworzenie systemu ochrony informacji

• Międzynarodowa współpraca w dziedzinie wymiany informacji

• Gwarancje informacyjnej suwerenności Ukrainy

Media elektroniczne

3 kanały TV o zasięgu krajowym, 1 rozgłośnia radiowa

Regionalne: 7 kanałów, 7 rozgłośni, 2 firmy radiowo-TV.

TV:

Państwowe: UT-1 – Narodowa Kompania Telewizyjna Ukrainy

Prywatne: UT-2 – firma, studio 1+1; UT-3 Juter – udział kapitału rosyjskiego (69%)

W strefach przygranicznych kanały rosyjskie: ORT, RTR i NTV

Radio:

Państwowe: UR1 – Narodowa Kompania Radiofonii Ukrainy; UR2 -//-; Radiomus - -//- kultura.

Prywatne: Kijów – radio UTAR, Lwów – Radio Luks, Odessa – Prosto Radio o. + Gala Radio i 101 FM; rosyjskie – Russkoje Radio, Europa Plus.

Czechy 1991 – ustawa o działalności radiowej i telewizyjnej, komercjalizacja mediów.

1989-1990 – uchylenie cenzury, okres entuzjazmu, szybkiego rozwoju prasy

1991-1992 – uchwalenie federalnej ustawy medialnej, powstanie instytucji regulujących.

1993 – koncesja dla TV Nova – 1 prywatna ogólnokrajowa stacja

1994-95 – nowelizacja ustawodawstwa medialnego

95-97 – wewnętrzne reformy w telewizji państwowej, problemy itp.

98-00 – konflikty wokół TV Nova i Telewizji Czeskiej (wpływy polityczne i kwestie pluralizmu)

2001- - strajki dziennikarzy, zmiany ustawy o telewizji

Prasa:

1990, 28.03. – nowelizacja prawa masowego z 1966 – zakaz cenzury, otwarcie rynku dla prywatnej własności

1990 – 1100 gazet i czasopism, łączny nakład 32 mln. egz.

1991 – już 2500 tytułów – boom prasowy, wprowadzenie 22% podatku na prasę – ograniczenie rozwoju.

Dzienniki:

• Hospodarskie Noviny

• Dnes

• Denik Metio

• Prosto(?)

Zagraniczne koncerny w Czechach:

• Ringier (Szwajcarja) – Blesk od 1992, nakł. pocz. 500 000

• Socpresse(Francja) – Mlada Fronta Dnes, Respekt (tyg. opiniotw.)

Media elektroniczne:

System dualny, ale państwo ma możliwość wpływania na media za pomocą instytucji regulacyjnych (władza dysponuje posadami w tych instytucjach)

30.11. 1991 – ustawa o podstawie działań mediów elektronicznych: Koniec monopolu państwa, wprowadzenie systemu dualistycznego – równoległe funkcjonowanie mediów publicznych i prywatnych, wprowadzenie Federalnej Rady Radiofonii i Telewizji, odpowiedzialnej za licencjonowanie radia i telewizji oraz nadzorującej działalnoś nadawczą.

Koncesje: podmioty ubiegające się muszą mieć siedzibę na terenie kraju, stacje radiowe otrzymują ją na 6 lat i muszą zacząć nadawanie w ciągu 180 dni od jej uzyskania, stacje telewizyjne – 12 lat i 360 dni (pod groźbą utraty).

1992 – ustawa powołująca Czeską Radę Radiowo-Telewizyjną, która decyduje o polityce medialnej. Czas reklamowy – w TV prywatnych – 10%, radio 20%; w publicznych – TV – 3%, radio – 5% dziennego czasu nadawania.

1.01.1992 – formalne powstanie czeskiej telewizji publicznej – jej celem było oferowanie zróżnicowanej i wyważonej informacji ważnej dla procesu tworzenia się wolnej opinii, wspieranie narodowej tożsamości narodu czeskiego itp.

Dziś TV czeska utrzymuje się z abonamentu i działalności produkcyjnej. Brak państwowego finansowania.

Stacje:

TV Nova, Premiera, Galaxie ->TV3

Najwięcej stacji regionalnych jest w Pradze.

2001- nowa ustawa o Telewizji Czeskiej, ale brak żądanych zmian.

Słowacja 1989 – demokratyzacja kraju

1993 – kontynuacja zmian w Republice Słowackiej

To be continued…

komentarze (1)
Meggi.Black
Nie jest zdefiniowana Uniwersytet
2 days ago
Doskonałe notatki.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome