Inwestorzy instytucjonalni na rynku kapitałowym - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia. Rzeszów University
hermiona80
hermiona8018 March 2013

Inwestorzy instytucjonalni na rynku kapitałowym - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia. Rzeszów University

PDF (179.6 KB)
9 strona
292Liczba odwiedzin
Opis
Notatki przedstawiające zagadnienia z zakresu ekonomii: inwestorzy instytucjonalni na rynku kapitałowym.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 9
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

Wykład 5. INWESTORZY INSTYTUCJONALNI NA RYNKU KAPITAŁOWYM

Inwestorzy instytucjonalni są to instytucje finansowe zajmujące się profesjonalnie lokowaniem

środków na rynku kapitałowym. Często są to pośrednicy, którzy przyjmują pieniądze od inwestorów

indywidualnych i dalsze decyzje co do sposobu ich lokowania podejmują samodzielnie. Ogromne

kapitały, jakimi dysponują duże firmy, dają silną pozycję i pozwalają uczestniczyć w operacjach

kapitałowych niedostępnych dla inwestorów indywidualnych.

Wśród nich do najważniejszych należą:

 banki komercyjne

 banki inwestycyjne

 firmy ubezpieczeniowe

 fundusze emerytalne

 Skarb Państwa

 fundusze inwestycyjne

Banki komercyjne - koncentrują się na udzielaniu kredytów a lokaty w papiery wartościowe

traktują jako działalność drugoplanową. Najczęściej zakupują wtedy skarbowe i komunalne papiery

wartościowe oraz papiery dłużne przedsiębiorstw. Banki uczestnicząc w ustalaniu ceny na kapitał

wpływają na zainteresowanie inwestycjami w papiery wartościowe.

Banki inwestycyjne - (lub jednostki maklerskie banków) profesjonalnie lokują środki na rynku

kapitałowym, często nawet kreując go. Uczestniczą one w organizacji emisji papierów wartościowych,

podejmując często wysokie ryzyko, jakie jest z tym związane (będąc gwarantem emisji).

Instytucje ubezpieczeniowe - instytucje te w naturalny sposób zmuszone są do inwestowania,

ponieważ gromadzą znaczne środki pieniężne i osiągają nadwyżki ze swej działalności. Inwestycje przez

nie dokonywane, ze względu na charakter tych instytucji, są lokatami bezpiecznymi. Na ogół inwestują

one w akcje renomowanych firm lub nabywają skarbowe papiery wartościowe (np. obligacje). Zazwyczaj

powszechny obowiązek niektórych grup ubezpieczeń sprawia, że rozwój instytucji dokonujących tych

operacji jest promowany przez instrumenty państwowej polityki gospodarczej.

Fundusze emerytalne tworzy się w celu dodatkowego zabezpieczenia osób indywidualnych na

starość, niezależnie od państwowego systemu ubezpieczeń społecznych. Na rynku kapitałowym fundusze

emerytalne są niezależnymi podmiotami w sensie finansowym, organizacyjnym i prawnym.

Fundusze emerytalne zebraną pulę środków finansowych inwestują na rynku finansowym, w tym -

kapitałowym. Aby zapewnić bezpieczeństwo lokat, fundusze mają ustawowo ograniczone zarówno

kategorie lokat, jak i limity zaangażowań (np. ograniczenia w inwestowaniu w najbardziej agresywne

kategorie lokat).

Skarb Państwa jest nadal współwłaścicielem wielu prywatyzowanych i wprowadzanych na

warszawski parkiet przedsiębiorstw, dlatego też jest znaczącym 'graczem' na polskim rynku kapitałowym.

Fundusze inwestycyjne - to instytucje finansowe, które lokują powierzone sobie pieniądze w

przedsięwzięcia mające przynosić zysk, przede wszystkim na rynkach finansowych. Inwestowanie za

pośrednictwem funduszu pociąga za sobą mniejsze ryzyko niż indywidualne podejmowanie decyzji,

dlatego w krajach zachodnich fundusze inwestycyjne stają się coraz bardziej popularne. Fundusz

dysponuje znacznie większym rozeznaniem, które możliwości inwestowania są bardziej atrakcyjne z

punktu widzenia uzyskania odpowiednio wysokiej stopy zwrotu. Osoba inwestująca za pośrednictwem

funduszu ma także gwarancje, że jej portfel inwestycyjny, w którym oprócz akcji mogą znaleźć się także

inne instrumenty finansowe, będzie zarządzany profesjonalnie.

Fundusze inwestycyjne jako inwestor instytucjonalny

Fundusz inwestycyjny jest osobą prawną, której wyłącznym przedmiotem działalności jest

lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego lub niepublicznego proponowania

nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych, w określone w ustawie instrumenty

finansowe.

Fundusze inwestycyjne działają w Polsce na podstawie Ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o

funduszach inwestycyjnych.

Rola funduszy inwestycyjnych

Fundusze inwestycyjne, jako instytucje zbiorowego lokowania, spełniają ważną rolę w procesie

alokacji kapitału w gospodarce. Ich działalność umożliwia elastyczny transfer oszczędności osób

fizycznych i okresowych nadwyżek podmiotów gospodarczych do podmiotów gospodarczych

zgłaszających zapotrzebowanie na kapitał.

Fundusze inwestycyjne pozwalają ponadto przezwyciężać drobnym inwestorom podstawowe

bariery utrudniające lokowanie pieniędzy w papiery wartościowe, a mianowicie brak doświadczenia i

wiedzy o rynku kapitałowym oraz niedobór środków, uniemożliwiający konstrukcję optymalnego,

zdywersyfikowanego portfela inwestycyjnego.

W ustawie przyjęta została zasada „dwupoziomowej” formy prawnej wykorzystanej do budowy

funduszu:

 pierwszy poziom tworzy towarzystwo funduszy inwestycyjnych,

 drugi poziom tworzy fundusz inwestycyjny.

Fundusz inwestycyjny może być utworzony wyłącznie przez towarzystwo funduszy

inwestycyjnych, po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego. Towarzystwo może utworzyć

więcej niż jeden fundusz inwestycyjny. Towarzystwo, jako organ funduszu, zarządza nim i reprezentuje

fundusz w stosunkach z osobami trzecimi. Siedzibą i adresem funduszu inwestycyjnego jest siedziba i

adres towarzystwa będącego jego organem. W przypadkach i na warunkach określonych w ustawie w

funduszu inwestycyjnym, jako jego organ, działają również rada inwestorów lub zgromadzenie

inwestorów.

Towarzystwem funduszy inwestycyjnych może być wyłącznie spółka akcyjna z siedzibą na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która uzyskała zezwolenie Komisji na wykonywanie działalności.

Kapitał początkowy towarzystwa na wykonywanie działalności wynosi co najmniej wyrażoną w złotych

równowartość 125 000 euro. Jeżeli towarzystwo wykonuje działalność polegającą na zarządzaniu cudzym

pakietem papierów wartościowych kapitał początkowy ulega zwiększeniu do wysokości wyrażonej w

złotych równowartości 730 000 euro.

Akcje towarzystwa mogą być wyłącznie imienne, chyba że są zdematerializowane.

Instytucje współtworzące rynek funduszy inwestycyjnych

Agent transferowy (obsługujący) - podmiot, któremu fundusz zlecił prowadzenie rozliczeń

związanych z nabywaniem/odkupywaniem jednostek uczestnictwa, prowadzenie rejestrów

uczestników oraz świadczenie usług rachunkowo - księgowych.

Dystrybutor - fundusz lub inny podmiot uprawniony przez fundusz do realizowania dyspozycji i

zleceń złożonych przez uczestników funduszu. Z reguły jest nim biuro maklerskie lub wybrane

oddziały banku.

Zarządzający funduszem - specjaliści zatrudnieni przez towarzystwo funduszy inwestycyjnych w

celu zarządzania pieniędzmi zgodnie z celami inwestycyjnymi funduszy.

Depozytariusz - instytucja powołana dla ochrony środków uczestników funduszy inwestycyjnych.

Zadaniem Depozytariusza jest przechowywanie aktywów, kontrola nad funduszem, obejmująca

zwłaszcza inwestycje oraz zarządzanie środkami, jak też czuwanie nad zgodnością działań funduszu z

przepisami prawa i własnym statutem. Rola kontrolna depozytariusza uwidacznia się również, gdy

weryfikuje on sprawozdania roczne i półroczne funduszu przekazywane przez audytora, jak też w

sytuacji gdy reprezentuje on inwestora w sporze z towarzystwem funduszy. Depozytariuszem może

zostać wyłącznie bank lub oddział instytucji kredytowej z siedzibą w Polsce, dysponujący środkami

własnymi w wysokości co najmniej 100 milionów złotych albo KDPW S.A. Depozytariusz nie może

być akcjonariuszem towarzystwa zarządzającego funduszem, którego aktywa przechowuje, a

pracownicy Depozytariusza nie mogą być członkami władz towarzystwa lub funduszu.

Celami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych mogą być wyłącznie:

 ochrona realnej wartości aktywów funduszu inwestycyjnego lub

 osiąganie przychodów z lokat netto funduszu inwestycyjnego lub

 wzrost wartości aktywów funduszu inwestycyjnego w wyniku wzrostu wartości lokat.

Przy określaniu celu inwestycyjnego należy w statucie zastrzec, że fundusz inwestycyjny nie

gwarantuje jego osiągnięcia. Zasady polityki inwestycyjnej funduszu inwestycyjnego określają sposoby

osiągania celu inwestycyjnego, a w szczególności:

 typy i rodzaje papierów wartościowych i innych praw majątkowych będących przedmiotem lokat

funduszu;

 kryteria doboru lokat;

 zasady dywersyfikacji lokat i inne ograniczenia inwestycyjne;

 dopuszczalną wysokość kredytów i pożyczek zaciąganych przez fundusz.

Klasyfikacja funduszy inwestycyjnych

Fundusze inwestycyjne tradycyjnie klasyfikuje się ze względu na dwa kryteria:

forma prawna,

polityka inwestycyjna.

Rodzaje funduszy wg formy prawnej

Fundusz inwestycyjny może być utworzony jako:

 fundusz inwestycyjny otwarty;

 specjalistyczny fundusz inwestycyjny otwarty;

 fundusz inwestycyjny zamknięty.

Fundusz inwestycyjny otwarty

Fundusz otwarty zbywa jednostki uczestnictwa i dokonuje ich odkupienia na żądanie uczestnika

funduszu (z częstotliwością określoną w statucie, nie rzadziej jednak niż raz na 7 dni). Z chwilą

odkupienia jednostki uczestnictwa są umarzane z mocy prawa.

Jednostki uczestnictwa są zbywane i odkupywane po aktualnej wartości rynkowej jednostki

uczestnictwa. Przy zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa mogą być pobierane opłaty

manipulacyjne, jeżeli statut funduszu tak stanowi.

Jednostka uczestnictwa nie może być zbyta przez uczestnika na rzecz osób trzecich, podlega

dziedziczeniu i może być przedmiotem zastawu.

Pod względem liczebności i wartości zgromadzonych aktywów fundusze otwarte są zdecydowanie

najbardziej popularnym typem funduszy inwestycyjnych w Polsce. Gotowość do odkupienia jednostek

uczestnictwa oznacza, że lokaty funduszy otwartych muszą charakteryzować się znacznie większą

płynnością niż w przypadku funduszy zamkniętych.

Specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte

Są szczególną formą funduszy inwestycyjnych otwartych. Podstawowa różnica polega na tym, że

statut funduszu specjalistycznego może ograniczyć krąg uczestników oraz wprowadzać dodatkowe

warunki, w jakich uczestnik może żądać odkupienia jednostek uczestnictwa, a w szczególności określać

termin, w jakim odkupienie to może nastąpić.

Jeżeli statut specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego przewiduje, że jego

uczestnikami mogą być wyłącznie:

 osoby prawne;

 jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej;

 osoby fizyczne, które dokonają jednorazowej wpłaty do funduszu w wysokości nie mniejszej niż

równowartość w złotych 40 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu średniego kursu walut obcych

ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski;

fundusz może, przy dokonywaniu lokat aktywów, stosować zasady i ograniczenia inwestycyjne określone

dla funduszu inwestycyjnego zamkniętego, o ile jego statut tak stanowi.

Statut specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego może przewidywać utworzenie rady

inwestorów jako organu kontrolnego w celu kontroli realizacji celu inwestycyjnego funduszu i polityki

inwestycyjnej oraz stosowania ograniczeń inwestycyjnych).

Fundusze inwestycyjne zamknięte

Fundusze te emitują certyfikaty inwestycyjne. Są to papiery wartościowe, których liczba jest stała

i może się zmieniać tylko w przypadku nowych emisji. Certyfikaty mogą mieć charakter publiczny (GPW

lub MTS-CETO) bądź mogą być papierami wartościowymi niepublicznymi. Decyduje o tym statut

funduszu.

Przy zapisach na certyfikaty inwestycyjne mogą być pobierane opłaty manipulacyjne, jeżeli statut

funduszu tak stanowi. Statut funduszu inwestycyjnego zamkniętego może przyznać dotychczasowym

posiadaczom certyfikatów inwestycyjnych prawo pierwszeństwa do objęcia nowych certyfikatów

inwestycyjnych kolejnej emisji w stosunku do liczby posiadanych certyfikatów inwestycyjnych.

Brak obowiązku odkupywania certyfikatów inwestycyjnych sprawia, że fundusze zamknięte mogą

dokonywać lokat w mniej płynne aktywa. W porównaniu z funduszami otwartymi katalog lokat jest

znacznie rozszerzony, gdyż oprócz papierów wartościowych obejmuje również udziały w spółkach z o.o.,

nieruchomości, waluty i transakcje terminowe, które mogą być zawierane nawet w celach

spekulacyjnych. Fundusz zamknięty może również w szerszym zakresie korzystać z kredytów i pożyczek

bankowych, których limit wynosi 50% wartości aktywów netto funduszu.

W funduszu inwestycyjnym zamkniętym działa rada inwestorów, jako organ kontrolny, lub

zgromadzenie inwestorów (kontrola realizacji celu inwestycyjnego funduszu inwestycyjnego

zamkniętego i polityki inwestycyjnej oraz przestrzeganie ograniczeń inwestycyjnych).

Szczególne ustawowe konstrukcje funduszy inwestycyjnych

Fundusze inwestycyjne z różnymi kategoriami jednostek uczestnictwa

W Ustawie o funduszach inwestycyjnych z 2004 r. w przeciwieństwie do ustawy z 1997 r.

znalazły się przepisy dotyczące funkcjonowania funduszy inwestycyjnych z różnymi kategoriami

jednostek uczestnictwa. W myśl ustawy fundusz inwestycyjny otwarty oraz specjalistyczny fundusz

inwestycyjny otwarty mogą zbywać jednostki uczestnictwa różniące się od siebie związanymi z nimi

sposobem pobierania opłat manipulacyjnych i opłat obciążających aktywa. Statut funduszu powinien

określać kategorie jednostek zbywanych przez fundusz.

Fundusze inwestycyjne z wydzielonymi subfunduszami

Zarówno fundusz otwarty jak również specjalistyczny fundusz otwarty oraz zamknięty mogą

tworzyć fundusze inwestycyjne z wydzielonymi subfunduszami. Fundusze inwestycyjne z wydzielonymi

subfundszami, zwane również funduszami parasolowymi (umbrella funds), funkcjonują z powodzeniem

od lat na rynkach europejskich. Istotą funduszu z wydzielonymi subfunduszami jest podział aktywów

funduszu pomiędzy poszczególne subfundusze, które nie posiadają osobowości prawnej. Każdy z

subfunduszy może stosować inna politykę inwestycyjną. Zobowiązania związane z działalnością

subfunduszu obciążają tylko tę część aktywów, która jest przypisana temu subfunduszowi, którego

obciążają zobowiązania.

Fundusze podstawowe i powiązane

Towarzystwo funduszy inwestycyjnych może utworzyć fundusz inwestycyjny (fundusz

podstawowy), który będzie zbywał jednostki uczestnictwa albo certyfikaty inwestycyjne wyłącznie

określonym w statucie innym funduszom inwestycyjnym utworzonym przez to samo towarzystwo

(fundusze powiązane). Fundusze powiązane mogą lokować swoje aktywa wyłącznie w jednostki

uczestnictwa albo certyfikaty inwestycyjne funduszu podstawowego. Fundusze podstawowe i fundusze

powiązane mogą być funduszami różnego rodzaju co oznacza, że fundusz podstawowy może być

funduszem inwestycyjnym zamkniętym zaś fundusze powiązane mogą być funduszami inwestycyjnymi

otwartymi.

Fundusze rynku pieniężnego

Fundusz rynku pieniężnego jest konstrukcją umożliwiającą stworzenie produktu, który poziomem

bezpieczeństwa nie odbiega od lokat bankowych, równocześnie przy wyższej niż lokata stopie zwrotu.

Funduszem rynku pieniężnego może być wyłącznie fundusz inwestycyjny otwarty, który lokuje aktywa

wyłącznie w instrumenty rynku pieniężnego i krótkoterminowe depozyty bankowe płatne na każde

żądanie. W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa lokat funduszu rynku pieniężnego

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych wydał rozporządzenie w sprawie warunków, jakie

muszą spełniać fundusze rynku pieniężnego, w którym znajduje się szereg warunków, zasad oraz

procedur, które muszą zostać zachowane w funduszu rynku pieniężnego.

Fundusze portfelowe

Fundusz portfelowy może działać jako fundusz inwestycyjny zamknięty dokonując emisji

certyfikatów inwestycyjnych. Statut funduszu określa zasady konstrukcji i skład portfela inwestycyjnego,

który może opierać się na składzie portfela papierów wartościowych stanowiącego podstawę do ustalania

wartości uznanego indeksu regulowanego rynku papierów wartościowych (portfel indeksowy) lub

stanowić portfel o składzie określonym w statucie funduszu nie opartym na indeksie (portfel bazowy). W

przypadku, gdy zgodnie ze statutem jeden certyfikat inwestycyjny odzwierciedla ściśle określony pakiet

papierów wartościowych możliwe jest wykonywanie prawa głosu z tych papierów wartościowych przez

uczestnika funduszu, jak również możliwe jest w przypadku umorzenia certyfikatu wydanie papierów

wartościowych zamiast zapłaty kwoty umorzeniowej.

Fundusze sekurytyzacyjne

Fundusz inwestycyjny zamknięty może być utworzony jako fundusz sekurytyzacyjny dokonujący

emisji certyfikatów inwestycyjnych w celu zgromadzenia środków na nabycie wierzytelności, w tym

wierzytelności finansowanych ze środków publicznych, lub praw do świadczeń z tytułu określonych

wierzytelności. Fundusz sekurytyzacyjny może być utworzony jako standaryzowany fundusz

sekurytyzacyjny oraz jako niestandaryzowany. Fundusz sekurytyzacyjny standaryzowany może

dokonywać lokat w wydzielone, jednolite rodzajowo pule wierzytelności. Jako fundusz

niestandaryzowany może lokować w dowolnie zdywersyfikowany portfel wierzytelności.

Fundusz aktywów niepublicznych

Fundusz inwestycyjny zamknięty lub specjalistyczny fundusz inwestycyjny otwarty stosujący

zasady i ograniczenia inwestycyjne funduszu zamkniętego może być utworzony jako fundusz aktywów

niepublicznych lokujący co najmniej 80% wartości swoich aktywów inne niż papiery wartościowe

dopuszczone do publicznego obrotu i instrumenty rynku pieniężnego.

Rodzaje funduszy wg prowadzonej polityki inwestycyjnej (kryterium dokonywanych lokat)

W przypadku lokowania oszczędności w funduszach inwestycyjnych obowiązuje podstawowa

zasada, zgodnie z którą oczekiwany dochód zależy od właściwego dla danego funduszu poziomu ryzyka.

Dokonując wyboru funduszu każdy inwestor powinien więc kierować się indywidualną tolerancją ryzyka

oraz preferencjami czasowymi. Stowarzyszenie TFI zaleca następującą klasyfikację funduszy ze względu

na kryterium dokonywanych lokat:

 fundusze akcyjne

 fundusze zrównoważone/hybrydowe

 fundusze papierów dłużnych

 fundusze rynku pieniężnego

Fundusze akcyjne

Fundusze te inwestują przede wszystkim w akcje spółek dopuszczonych do publicznego obrotu.

Polityka inwestycyjna funduszy akcyjnych może być bardziej lub mniej agresywna. Najbardziej

agresywne fundusze inwestują w akcje, które dają możliwość uzyskania maksymalnych zysków

kapitałowych. Z kolei fundusze o polityce inwestycyjnej ukierunkowanej na bieżący dochód lokują w

większym stopniu w akcje spółek o ugruntowanej pozycji i wysokich okresowych dywidendach. Wśród

funduszy akcyjnych oddzielną kategorię stanowią też fundusze indeksowe, w przypadku których skład

portfela odzwierciedla konstrukcję określonego indeksu giełdowego. Działają również fundusze

sektorowe, które specjalizują się w inwestycjach w określonym sektorze rynku akcji.

Fundusze zrównoważone/hybrydowe

Fundusze zrównoważone inwestują zarówno w akcje, jak i instrumenty dłużne. Udział akcji w

portfelu typowego funduszu zrównoważonego wynosi od 40% do 60%.

Fundusze zrównoważone nie stanowią jednolitej grupy. Do grupy tej można zaliczyć również

fundusze stabilnego wzrostu, w przypadku których udział akcji w portfelu jest niższy i nie przekracza

40%. Większość funduszy stabilnego wzrostu ma formę specjalistycznych funduszy otwartych, których

oferta dostosowana jest do potrzeb III filara zreformowanego systemu emerytalnego.

Fundusze zrównoważone stanowią podstawową klasę funduszy hybrydowych. Oprócz funduszy

zrównoważonych, które lokują w akcje i instrumenty dłużne, do grupy tej zaliczają się również inne

fundusze o bardziej złożonej konstrukcji portfela. Przykład taki stanowią zamknięte fundusze

gwarantowane, charakteryzujące się oznaczonym terminem likwidacji, w którym inwestor ma pewność

uzyskania co najmniej określonej w statucie kwoty. Portfel funduszu gwarantowanego składa się

najczęściej z dłużnych papierów wartościowych oraz instrumentów pochodnych (derywatów).

Fundusze papierów dłużnych

Fundusze papierów dłużnych inwestują przede wszystkim w papiery wartościowe o stałym

dochodzie, takie jak obligacje skarbowe oraz instrumenty dłużne emitowane przez przedsiębiorstwa i

władze samorządowe. Polityka inwestycyjna funduszy obligacji może przewidywać specjalizację

funduszu w instrumentach dłużnych o określonych cechach lub dopuszczać znaczne zróżnicowanie lokat.

Wprawdzie lokaty w funduszach obligacji obarczone są mniejszym ryzykiem w porównaniu z

funduszami akcyjnymi, ale również w ich przypadku możliwe są znaczne okresowe wahania wartości

jednostek uczestnictwa. Wahania te wynikają przede wszystkim stąd, że ceny papierów dłużnych

zmieniają się przeciwnie do zmian rynkowych stóp procentowych. Ryzyko funduszu obligacji rośnie, gdy

w jego portfelu przeważają instrumenty o długim terminie do wykupu.

Fundusze gotówkowe i rynku pieniężnego

Fundusze rynku pieniężnego inwestują w instrumenty, takie jak bony skarbowe oraz

krótkoterminowe papiery dłużne innych emitentów. Krótkie terminy lokat tych funduszy sprawiają, że

charakteryzują się one najmniejszym ryzykiem wahań jednostki uczestnictwa i mogą bezpośrednio

konkurować z ofertą depozytową banków. Wprawdzie fundusze rynku pieniężnego są w Polsce instytucją

o stosunkowo krótkiej tradycji, gdyż pierwszy tego rodzaju fundusz powstał w 1997 r., lecz obecnie ich

liczba szybko rośnie. W niektórych krajach uczestnicy funduszy rynku pieniężnego mają dostęp do

swoich pieniędzy za pośrednictwem czeków lub kart płatniczych. W przyszłości być może również

polskie fundusze zaproponują uczestnikom tego rodzaju udogodnienia.

Fundusze private equity i venture capital

Private equity to inwestycje kapitałowe w przedsiębiorstwa, które nie są notowane na giełdzie

papierów wartościowych. Inwestycje tego typu mogą być wykorzystane w celu rozwoju nowych

produktów i technologii, zwiększenia poziom kapitału pracującego w przedsiębiorstwie, dokonania

przejęć lub wzmocnienia struktury bilansu przedsiębiorstwa. Mogą one przyczynić się do rozwiązania

kwestii własnościowych lub związanych z zarządzaniem. Z samej istoty rynku niepublicznego wynika, iż

w porównaniu do inwestycji giełdowych, inwestycje private equity charakteryzują się zazwyczaj

większym ryzykiem i nie mogą być z reguły krótkoterminowe. Są one dokonywane we wszystkich

sektorach gospodarki oraz wszystkich fazach rozwoju przedsiębiorstwa, często z zamiarem udziału w

bezpośrednim zarządzaniu tym przedsiębiorstwem.

Venture capital jest, ściśle mówiąc, częścią składową private equity i jest związane z

inwestycjami kapitałowymi dokonywanymi zwykle w fazie rozpoczęcia działalności przez

przedsiębiorstwo, przy czym są to z reguły przedsiębiorstwa z branż innowacyjnych, badawczych,

nowych technologii. Generalnie więc fundusze venture capital inwestują w przedsiębiorstwa obarczone

dużym ryzykiem, ale za to dające szansę na ponadprzeciętną stopę zwrotu.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome