Źródła prawa - Notatki - Prawo, Notatki'z Prawo. University of Zielona Góra
ares_89
ares_8920 March 2013

Źródła prawa - Notatki - Prawo, Notatki'z Prawo. University of Zielona Góra

PDF (129.8 KB)
10 strona
544Liczba odwiedzin
Opis
Notatki przedstawiające zagadnienia z zakresu prawa: źródła prawa.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 10
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

1

„Źródło prawa” jest pojęciem wieloznacznym. Z jednej strony można je rozumieć

bowiem jako czynniki wpływające na treść prawa, a więc np. wolę narodu czy prawodawcy;

z drugiej strony – różne formy przekazu norm prawnych, ustanowionych bądź uznanych,

a więc np. dokumenty, teksty czy inne przedmioty będące nośnikami tych informacji (treści).

„Do źródeł prawa powszechnie obowiązującego zaliczyć trzeba akty zawierające

generalne i abstrakcyjne normy, które tworzą, zmieniają lub uchylają prawa i obowiązki

obywateli i osób prawnych”.1 Zawierają ogólnie obowiązujące uregulowania. Adresaci norm

prawnych, które zawierają te źródła, są różni, dlatego należy zaliczyć te normy do źródeł

prawa powszechnie obowiązującego.

Na źródła prawa powszechnie obowiązującego w myśl art. 87 Konstytucji

Rzeczpospolitej Polskiej z 1997 roku składają się następujące akty:

1) Konstytucja,

2) ustawy,

3) ratyfikowane umowy międzynarodowe,

4) rozporządzenia,

5) akty prawa miejscowego.

Konstytucjaw hierarchii źródeł prawa powszechnie obowiązującego jest aktem

normatywnym najwyższej rangi – jest ustawą zasadniczą. Przepisy Konstytucji stosuje się

bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Wszystkie pozostałe źródła prawa

powszechnie obowiązującego lub wewnętrznego muszą być zgodne z Konstytucją.

Konstytucja może być zmieniona tylko w trybie określonym w Konstytucji, więc tylko

uchwaloną w jednakowym brzmieniu ustawę przez Sejm, a następnie przez Senat. O jej

zmianę może wystąpić co najmniej 1/5 ustawowej liczby posłów albo Senat lub Prezydent

RP, o czym mówi art. 235 ust. 1 Konstytucji. W myśl art. 235 ust. 4 Konstytucji, ustawę

o zmianie Konstytucji uchwala Sejm większością co najmniej 2/3 głosów w obecności co

najmniej połowy ustawowej liczby posłów oraz Senat bezwzględną większością głosów

w obecności co najmniej ustawowej liczby senatorów.

Konstytucja określa hierarchiczny podział źródeł prawa powszechnie obowiązującego,

ustala podstawowe wolności oraz prawa i obowiązki człowieka i obywatela, określa zasady

funkcjonowania państwa (ustala trzy rodzaje władzy: ustawodawczą, wykonawczą

i sądowniczą) oraz zasady działania państwa w sytuacjach szczególnych zagrożeń, regulując

podstawy regulacji trzech stanów: wojennego, wyjątkowego i klęski żywiołowej. 1 E. Ochendowski, „Prawo administracyjne – część ogólna” Wydawca Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa, Toruń 2002.

2

„Konstytucja określa kompetencje Prezydenta RP, Rady Ministrów (Rządu), Prezesa

Rady Ministrów oraz ustala pozycję ministrów i innych członków rządu oraz wojewodów

i samorządu terytorialnego w systemie organizacji państwa”.2

Ustawajest podstawowym aktem stanowienia prawa powszechnie obowiązującego.

Ustawa wydawana jest przez Sejm RP. Konstytucja określa sposób opracowania i uchwalania

ustawy oraz sposób i zakres współdziałania Sejmu z Senatem.3

„Z inicjatywą uchwalenia ustawy może wystąpić grupa co najmniej 100 tys.

obywateli, grupa co najmniej 15 posłów, Senat, Prezydent RP lub Rada Ministrów”.4

Z inicjatywą ustawodawczą mogą wystąpić tylko ci obywatele, którzy mają prawo

wybierania do Sejmu, tak przewiduje Konstytucja. Wnioskodawcy przedkładając Sejmowi

projekt ustawy, przedstawiają skutki finansowe jej wykonania5. Wyznaczają także swojego

upoważnionego przedstawiciela do reprezentowania go w pracach nad złożonym projektem

ustawy. Regulamin Sejmu określa sposób wykonywania inicjatywy ustawodawczej przez

posłów, w tym liczbę posłów popierających projekt. Projekt ustawy składany jest na ręce

Marszałka Sejmu w formie pisemnej.

Projekt ustawy powinien mieć dołączone uzasadnienie, które wyjaśniać powinno

potrzebę i cel wydania ustawy, przedstawiać stan faktyczny dziedziny, która ma zostać

unormowana, wykazać różnice między projektowanym stanem prawnym a dotychczasowym,

wykazać przewidywane skutki społeczne, gospodarcze, finansowe i prawne oraz wskazać

źródła finansowania.

Procedurę uchwalenia ustawy określa Konstytucja oraz Regulamin Sejmu i Senatu.

Sejm rozpatruje projekt ustawy w trzech czytaniach. Prawo wnoszenia poprawek do

projektów ustaw w czasie ich rozpatrywania przez Sejm przysługuje wnioskodawcy projektu,

posłom i Radzie Ministrów. Marszałek Sejmu może odmówić poddania pod głosowanie

poprawki, która uprzednio nie była przedłożona komisji sejmowej. Wnioskodawca może

wycofać projekt ustawy w toku postępowania ustawodawczego w sejmie do czasu

zakończenia drugiego czytania projektu. Sejm uchwala ustawę zwykłą większością głosów

w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów, chyba że Konstytucja przewiduje

2 E. Ochendowski, „Prawo administracyjne – część ogólna” Wydawca Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa, Toruń 2002. 3‘ Art. 121. Konstytucji 4 „Prawo Administracyjne”, pod red. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999. 5‘ Art. 118 ust. 3 Konstytucji

3

inną większość. Uchwaloną ustawę Marszałek Sejmu przekazuje Senatowi, który w ciągi 30

dni może ją przyjąć bez zmian, uchwalić poprawki albo uchwalić odrzucenie jej w całości.6

Po zakończeniu prac nad całokształtem ustawy wraz z wszystkimi zmianami, ustawa

zostaje złożona na ręce Prezydenta RP przez Marszałka Sejmu w celu jej zatwierdzenia

i podpisania. Prezydent ma 21 dni na podpisanie projektu ustawy i zarządza ogłoszenie jej

w Dzienniku Ustaw RP, termin ten wydłuża się gdy Prezydent „zarzuci” niezgodność

z Konstytucją tej ustawie i przedstawi ją do przeanalizowania przez Trybunał Konstytucyjny.

Jeśli Trybunał Konstytucyjny stwierdzi powyższą niezgodność to Prezydent nie podpisze tej

ustawy lecz gdy Trybunał Konstytucyjny uzna ustawę za zgodną z Konstytucją, to Prezydent

nie może odmówić jej podpisania.

Prezydent również ma drugą możliwość przekazania takiej ustawy z umotywowanym

wnioskiem do ponownego rozpatrzenia (może skorzystać z prawa veta) – wtedy przekazuje ją

Sejmowi, który może ją ponownie uchwalić, lecz potrzebuje na to większości 3/5 głosów

w obecności połowy ustawowej liczby posłów. Taką ponownie uchwaloną ustawę Prezydent

podpisuje w ciągu 7 dni i zarządza jej opublikowanie w Dzienniku Ustaw RP.

Projekt ustawy uchwalony przez Radę Ministrów może być uznany przez nią za pilny

i rozpatrywany jest w odpowiednio krótszym terminie. W myśl konstytucji termin

rozpatrzenia takiej ustawy przez Sejm wynosi 14, zaś termin podpisania jej przez Prezydenta

RP wynosi tylko 7 dni.

Projekt ustawy budżetowej musi być wniesiony przez Radę Ministrów co najmniej 3

miesiące przed rokiem budżetowym zaś termin uchwalenia poprawek w Senacie wynosi 20

dni. Prezydent ma 7 dni na podpisanie tej ustawy i nie ma on prawa do przekazania ustawy

sejmowi do ponownego rozpatrzenia. Konstytucja nakłada także obowiązek na Trybunał

Konstytucyjny orzeczenia o niezgodności tej ustawy w ciągu 2 miesięcy od dnia złożenia

wniosku przez Prezydenta w Trybunale Konstytucyjnym.

Zgodnie z Konstytucją za pilne nie mogą być uznane następujące projekty ustaw:

a) podatkowa

b) dotycząca wyboru Prezydenta RP, Sejmu i Senatu oraz organów samorządu

terytorialnego

c) regulująca ustrój i właściwość władz publicznych

d) dotycząca kodeksów

6‘ Art. 119 Konstytucji

4

Przedmiotem ustawy może być każda sprawa wymagająca uregulowań określonymi

przepisami. W myśl art. 8 Konstytucji ustawa nie powinna regulować przepisów, które są

określone przez najwyższe prawo Rzeczpospolitej Polskiej – Konstytucję.

Warunkiem wejścia w życie ustawy jest jej ogłoszenie w określony sposób. Dawniej

sprawę ogłaszania ustaw regulowała ustawa z 1950r. o wydaniu Dziennika Ustaw i Dziennika

Urzędowego RP Monitor Polski7. W myśl powyższego, wszystkie ustawy ogłasza się w

Dzienniku Ustaw. Obecnie ogłaszanie aktów normatywnych i niektórych innych aktów

prawnych reguluje Dziennik Ustaw Nr 62 z 2000 roku, poz. 718 – tekst jednolity z

późniejszymi zmianami.

Ratyfikowane umowy międzynarodowe – art. 87 ust. 1 Konstytucji zalicza

ratyfikowane umowy międzynarodowe do źródeł prawa powszechnie obowiązującego.

W myśl art. 91. ust. 1 Konstytucji, po ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw RP ratyfikowanej

umowy międzynarodowej stanowi ona część krajowego – wewnętrznego, porządku prawnego

i jest bezpośrednio stosowana, wyjątkiem jest gdy jej stosowanie uzależnione jest od wydania

ustawy. Umowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo

przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową8.

Porównując treść art. 87 ust. 1 Konstytucji z jej art. 91 ust. 2, można dostrzec pewną

niekonsekwencję. Pierwszy z artykułów wymienia źródła prawa powszechnie obowiązujące

w porządku hierarchicznym i sytuuje ratyfikowaną umowę międzynarodową poniżej ustawy,

co oznaczałoby, iż umowa ma mniejszą moc prawną niż ustawa. Drugi z kolei artykuł

Konstytucji stanowi, że umowy ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie mają

pierwszeństwo w stosunku do ustaw. Powinny zatem w porządku hierarchicznym zostać

wymienione przez ustawami. Pozostaje zatem do określenia ranga umów międzynarodowych

ratyfikowanych samodzielnie przez Prezydenta.

Podmiotami umów międzynarodowych są państwa, które wykonują ich treść poprzez

działanie upoważnionych do tego organów. Umowy są ratyfikowane (zatwierdzane) przez

uprawniony organ państwowy i oznacza to ostateczną zgodę na związanie się państwa umową

międzynarodową.

Ratyfikacja umów międzynarodowych i jej wypowiedzenie należy do Prezydenta RP,

gdyż jest on naszym reprezentantem w sprawach zagranicznych. Ratyfikacja niektórych

umów międzynarodowych wymaga zgody wyrażonej w ustawie. Wymóg ten odnosi się do

umów międzynarodowych dotyczących: 7‘ Dz. U. Nr 58, poz. 524 8‘Art. 91 ust. 2 Konstytucji

5

 pokoju, sojuszy, układów politycznych lub układów wojskowych,

 wolności, praw lub obowiązków obywatelskich określonych w Konstytucji,

 członkostwa Polski w organizacji międzynarodowej,

 znacznego obciążenia państwa pod względem finansowym,

 spraw uregulowanych w ustawie lub w których Konstytucja wymaga ustawy

(art. 89 ust. 1 Konstytucji).

Ustawa z 14 kwietnia 2000r. o umowach międzynarodowych9 określa zasady oraz tryb

zawierania, ratyfikowania, wykonywania, wypowiadania i zmian zakresu obowiązywania

umów międzynarodowych. Ustawa ta wyróżnia:

1. umowy ratyfikowane,

2. umowy nie podlegające ratyfikacji

Ratyfikowane są umowy międzynarodowe:

 o których mowa w art. 89 ust. 1 oraz w art. 90 ust. 1 Konstytucji,

 inne umowy międzynarodowe, które przewidują wymóg ratyfikacji albo ją

dopuszczają, a szczególne okoliczności to uzasadniają.

Umowy nie podlegające ratyfikacji wymagają zatwierdzenia przez Radę Ministrów.10

Rozporządzenia wydawane są przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie

szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie

powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych

do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Organ upoważniony do wydania

rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji w tym zakresie innemu organowi

(art. 92 Konstytucji).

Takie postanowienie zawarte w Konstytucji jednoznacznie określa charakter

rozporządzeń jako aktów wykonawczych do ustaw, wymagających każdorazowo

szczegółowego upoważnienia ustawowego. Ustawa upoważniająca może przewidywać, iż

przy wydawaniu rozporządzenia mają współdziałać różne podmioty. Współdziałanie to może

polegać na udzieleniu zgody (ustawa określa wówczas, że rozporządzenie wydane zostanie

„w uzgodnieniu” lub „w porozumieniu”) bądź tylko na wyrażeniu opinii.

Prawo do wydawania rozporządzeń Konstytucja przyznaje:

 prezydentowi RP (art. 142 ust. 1 ),

 Radzie Ministrów (art. 146 ust. 4 ptk 2),

9‘ Dz. U. Nr 39, poz.443 10 E. Ochendowski, „Prawo administracyjne – część ogólna” Wydawca Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa, Toruń 2002.

6

 Prezesowi Rady Ministrów (art. 148 ptk.3),

 ministrom kierującym działem administracji rządowej (art. 149 ust. 2),

 Krajowej Radzie Radiofonii I telewizji (art. 213 ust. 2).

Rozporządzenia wydają ponadto Przewodniczący Komitetu Badań Naukowych

i Przewodniczących Komitetu Integracji Europejskiej, albowiem wchodzą oni w skład Rady

Ministrów i stosuje się do nich odpowiednio przepisy odnoszące się do ministra kierującego

działem administracji rządowej11.

W tekście ogłaszanego aktu należy podać podstawę prawną jego wydania, tj. należy

powołać się w jego tekście na wyraźne upoważnienie ustawowe oraz wskazać jako podstawę

prawną konkretny artykuł ustawy upoważniającej. Rozporządzenia poddawane są zarówno

kontroli wewnątrz administracyjnej jak i kontroli sądowej.

Należy także wspomnieć o rozporządzeniach z mocą ustawy. Jest to akt normatywny

wydawany przez organ władzy wykonawczej zastępujący ustawę. Instytucja rozporządzeń

z mocą ustawy pojawiła się po raz pierwszy w noweli z 2 sierpnia 1926 r. do Konstytucji

Marcowej z 17 marca 1921r. Zgodnie z nią, Prezydent mógł na wniosek Rady Ministrów - na

podstawie upoważnienia ustawy - wydawać rozporządzenia z mocą ustawy.

Po drugiej wojnie światowej dekrety z mocą ustawy mógł wydawać rząd, a w okresie

od uchwalenia Konstytucji z 22 lipca 1952 r. do 18 lipca 1989 r.- Rada Państwa. Mała

Konstytucja (ustawa z 17 października 1992 r.) przewidywała upoważnienie do wydawania

rozporządzeń z mocą ustawy dla Rady Ministrów.

Nowa Konstytucja nie przewiduje możliwości wydawania przez Radę Ministrów

rozporządzeń z mocą ustawy, takie upoważnienie daje Prezydentowi RP. Zgodnie z art. 234

Konstytucji, jeżeli w czasie stanu wojennego Sejm nie może zebrać się na posiedzenie,

Prezydent, na wniosek Rady Ministrów, wydaje rozporządzenia z mocą ustawy określające

zasady działania organów władzy publicznej oraz zakres, w jakim mogą zostać ograniczone

wolności i prawa człowieka i obywatela w czasie stanu wojennego, a także podstawy, zakres

i tryb wyrównywania strat majątkowych wynikających z tych ograniczeń. Rozporządzenia te

mają charakter źródeł powszechnie obowiązującego prawa.

Rozporządzenia są ogłaszane w Dzienniku Ustaw. Dzień wydania Dziennika,

w którym jest opublikowane rozporządzenie, uznaje się za dzień prawnego ogłoszenia

rozporządzenia. Rozporządzenie wchodzi w życie albo z dniem jego ogłoszenia, albo

11‘ Art. 147 ust. 4 i 149 ust. 3 Konstytucji

7

w terminie określonym w ustawie lub rozporządzeniu. Tylko rozporządzenia wprowadzające

stan nadzwyczajny podlegają nadto podaniu do publicznej wiadomości.12

Rozporządzenie traci swoją moc, gdy zostało wydane na czas określony albo gdy

rozporządzenie w sposób wyraźny zostanie uchylone.

Akty prawa miejscowego – Przez akty prawa miejscowego rozumieć należy przepisy

prawne powszechnie obowiązujące na oznaczonej części terytorium państwa wydane na

podstawie upoważnienia ustawowego przez uprawnione do tego organy. Organami tymi są:

sejmik województwa, wojewoda, organy administracji niezespolonej, rada gminy.

Ustawa z 22 marca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej

określała, iż przepisy prawa miejscowego w formie rozporządzeń wykonawczych

i porządkowych stanowił wojewoda, natomiast ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie

terytorialnym przepisy stanowione przez organy samorządu nazywała przepisami gminnymi.

Konstytucja z 2 kwietnia 1997 r. ujednoliciła obie nazwy przez wprowadzenie pojęcia „prawo

miejscowe” dla aktów stanowionych przez organy administracji rządowej i przez organy

jednostek samorządu terytorialnego. W tym zakresie ustawa o samorządzie gminnym

(pierwotny tytuł: ustawa o samorządzie terytorialnym) została zmieniona ustawą z 20 lipca

2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych i tytuł rozdz.

4 otrzymał brzmienie: „Akty prawa miejscowego stanowionego przez gminę”. Przepisy

gminne określone zostały aktami prawa miejscowego.

Sejmik województwa stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze

województwa lub jego części na podstawie ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie

województwa13 oraz na podstawie upoważnień udzielonych w innych ustawach i w ich

granicach ( art. 89 Konstytucji). Akty te podpisuje przewodniczący sejmiku województwa

niezwłocznie po ich uchwaleniu i kieruje je do publikacji w wojewódzkim dzienniku

urzędowym. Zasady i tryb ogłaszania określa ustawa z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów

normatywnych i niektórych innych aktów prawnych14.

Podobnie, na podstawie i w granicach zawartych w ustawie, akty prawa miejscowego

obowiązujące na obszarze województwa lub jego części stanowią wojewoda oraz organy

administracji niezespolonej. Ponadto wojewoda może wydawać rozporządzenia porządkowe

w zakresie nieuregulowanym w ustawach lub innych przepisach powszechnie

obowiązujących- jeżeli jest to niezbędne do ochrony życia, zdrowia lub mienia oraz do

12 „Prawo Administracyjne”, pod red. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999. 13‘ Dz. U. Nr 91, poz. 576 z późn. zm. 14‘ Dz. U. Nr 62, poz. 718 z późn. zm.

8

zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego. Upoważnieniem do wydania

rozporządzeń porządkowych jest art. 40 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej

w województwie15. Do czasu wejścia w życie tej ustawy, związanej z reformą ustrojową

państwa obowiązywała w tym zakresie ustawa z 22 marca 1990 r. o terenowych organach

rządowej administracji ogólnej16.

Rozporządzenia porządkowe wojewody ustanawiają na czas określony zakazy lub

nakazy określonego w nich zachowania się, mogą też nakładać na obywateli danego terenu

świadczenia o charakterze osobistym i rzeczowym. Za naruszenie przepisu w nich zawartych

mogą przewidywać kary grzywny, wymierzane w trybie i na zasadach określonych w prawie

o wykroczeniach. Rozporządzenia te są niezwłocznie przekazywane Prezesowi Rady

Ministrów, marszałkowi województwa, starostom, prezydentom miast, burmistrzom

i wójtom, na których terenie działania rozporządzenie ma być stosowane. Wchodzą one

w życie na zasadach określonych w ustawie o ogłaszaniu aktów normatywnych.

Akty prawa miejscowego ustanowione przez wojewodę lub organy administracji

niezespolonej uchylane zostają, w trybie nadzoru, przez Prezesa Rady Ministrów, jeżeli są

one niezgodne z ustawami, lub aktami wydanymi w celu ich wykonania. Mogą również

zostać uchylone z powodu niezgodności z polityką rządu lub naruszenia zasad rzetelności

i gospodarności. Tryb wykonywania kontroli aktów prawa miejscowego ustanawianych przez

wojewodę i organy administracji niezespolonej określa rozporządzenie Prezesa Rady

Ministrów z 24 grudnia 1998 r.17.

Organy pozostałych jednostek samorządu terytorialnego, obok samorządu

województwa, mają prawo do stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na

obszarze powiatu ( samorząd powiatowy, samorząd gminny)- na podstawie i w granicach

upoważnień ustawowych ( art. 40 ust 1z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, Dz.

U. nr 91, poz. 578 z późn. zm., oraz art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie

gminnym, tekst jedn. Dz. U. z 1996 r. nr 13, poz. 74 z późn. zm.). Podmiotami

upoważnionymi do stanowienia tych przepisów są odpowiednio: rada powiatu, rada gminy,

a w wyjątkowych przypadkach zarząd powiatu i zarząd gminy.

Wśród przepisów stanowionych przez rady powiatów i gmin ustawy wyróżniają –

poza wskazanymi wyżej – przepisy o charakterze ustrojowo – organizacyjnym i przepisy

porządkowe. Przepisy te stanowione są w formie uchwał, jeżeli ustawa upoważniająca do

wydania aktu nie stanowi inaczej. Uchwały o charakterze ustrojowo organizacyjnym

15‘ Dz. U. Nr 91, poz. 577 z późn. zm. 16‘ Dz. U. z 1998 r. Nr 32, poz. 176 17‘ Dz. U. Nr 162, poz. 1149

9

wydawane są na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 40 ust. 2

ustawy o samorządzie gminnym i dotyczą:

 spraw wymagających uregulowania w statucie (przepisy powiatowe),

 wewnętrznego ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych (przepisy gminne),

 organizacji urzędów i instytucji gminnych (przepisy gminne),

 zasad zarządu mieniem powiatowym (gminnym),

 zasad i trybu korzystania z powiatowych (gminnych) obiektów i urządzeń

użyteczności publicznej.

Przedmiotem regulacji przepisów porządkowych mogą być zakazy lub nakazy

określonego zachowania się związane z koniecznością ochrony życia, zdrowia lub mienia

obywateli, ochrony środowiska naturalnego albo zapewnienia spokoju i bezpieczeństwa

publicznego. Dotyczy to tylko przypadków i zakresu, jakie nie zostały unormowane

w odrębnych ustawach lub innych przepisach powszechnie obowiązujących. Należy jednak

zaznaczyć, że powiatowe przepisy porządkowe wydane zostaną wówczas, gdy przyczyny

uzasadniające ich wydanie występują na obszarze więcej niż jednej gminy.

Zarząd powiatu (gminy) może w przypadkach nie cierpiących zwłoki wydawać

przepisy porządkowe w formie uchwał. Uchwały takie podlegają jednakże zatwierdzeniu na

najbliższej sesji rady powiatu (gminy). W razie odmowy zatwierdzenia bądź

nieprzedstawienia ich do zatwierdzenia na najbliższej sesji rady tracą one moc obowiązującą,

a termin utraty tej mocy ogłasza rada powiatu (gminy). Ustawy określające zasady

stanowienia prawa miejscowego przez administrację rządową w województwie i organy

jednostek samorządu terytorialnego przewidują możliwość zaskarżenia przepisu prawa

miejscowego do sądu administracyjnego przez każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie

zostało tym przepisem naruszone- po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis,

do usunięcia naruszenia. W przypadku prawa miejscowego organów administracji rządowej,

wezwany do usunięcia naruszenia może być także organ upoważniony do uchylenia przepisu

w trybie nadzoru. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy

o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.

Przepisów dotyczących możliwości zaskarżenia prawa miejscowego nie stosuje się,

jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Po upływie roku od dnia

wydania (podjęcia) aktu prawa miejscowego nie stwierdza się jego nieważności. Jednakże

ustawodawca przewiduje tu wyjątek od uchwał organu powiatu i organu gminy w sytuacji,

gdy uchwał tych organów nie zostały podłożone wojewodzie w terminie 7 dni od dnia

10

podjęcia. Obowiązek przedłożenia ciąży na staroście (uchwały powiatowe) i wójcie (uchwały

gminne).

Skarga do sądu administracyjnego może zostać wniesiona również wówczas, gdy

wojewoda, organ administracji niezespolonej, organ samorządu województwa, organ

samorządu powiatu czy gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez

podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W takich

przypadkach sąd administracyjny może nakazać właściwemu organowi nadzoru wykonanie

niezbędnych czynności na rzecz skarżącego.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome