Pedagogika specjalna - Notatki - Pedagogika specjalna - Część 1, Notatki'z Pedagogika specjalna. University of Warsaw
Polanski_R
Polanski_R4 March 2013

Pedagogika specjalna - Notatki - Pedagogika specjalna - Część 1, Notatki'z Pedagogika specjalna. University of Warsaw

PDF (496.1 KB)
10 strona
1Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
Opis
Notatki odnoszące się do historii pedagogiki specjalnej, definicja pojęcia niepełnosprawności.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 10
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

1

PEDAGOGIKA SPECJALNA – wykład

14.10.2005

Podręczniki:

 Al. Hulek – „Pedagogika rewalidacyjna”

 J. Doroszewski – „Pedagogika specjalna”

 Red. Wł. Dykcik – „Pedagogika specjalna”

 J. Sowa – „Pedagogika specjalna”

 Z. Sękowska – „Pedagogika specjalna”

Pedagogika specjalna jest nauką stosunkowo młodą – od 1821r. W tym czasie utworzono

pierwszą katedrę pedagogiki leczniczej a potem następna w 1861r. w Lipsku.

Korzenie pedagogiki specjalnej nie wyrastają z pedagogiki, ale z medycyny. Pierwszymi,

którzy się tym zajęli byli lekarze.

Pedagogika specjalna jest nauką szczegółową a jej przedmiotem jest opieka, terapia,

kształcenie, wychowywanie osób z odchyleniami od normy, najczęściej osób mniej

sprawnych lub niepełnosprawnych, ze względu na rodzaj, stopień, złożenia objawów,

zaistniałych zaburzeń i ograniczeń.

Współczesną PS charakteryzuje CEL, którym jest rewalidacja społeczna osób chorych,

niedostosowanych społecznie lub w inny sposób odchylonych od normy.

Specyfika przedmiotu polega na specjalnych przedmiotach, urządzeniach, pomocach

dydaktycznych, przygotowaniu pedagogicznym opiekunów, wychowawców, terapeutów.

Podmiotem jest jednostka niepełnosprawna, odchylona od normy.

Niepełnosprawność = odchylenie od normy – nie można tej normy utożsamiać ze

zdrowiem, bo nie każdy, kto nie jest zdrowy jest niepełnosprawny, ale istnieją inne normy:

 Norma statystyczna

 Norma rozwojowa

 Norma kulturowo – społeczna

NPR to odchylenie od normy statystycznej, rozwojowej – nie rozwija się tak jak typowa

jednostka ludzka, od normy kulturowo – społecznej – występują trudności w realizacji zadań

życiowych. NPR ma, więc charakter wielopłaszczyznowy.

Niepełnosprawność jest to ograniczenie spowodowane przeszkodą fizyczną, psychologiczną,

społeczną, kulturową, prawną, inną, która uniemożliwia osobie npr. Zintegrowanie się w

życiu rodzinnym i w ramach wspólnoty na tych samych warunkach, co każda inna osoba.

Pojęcie niepełnosprawności obejmuje:

 Wszelkie słabości i ułomności związane z: o Poruszaniem się o Wzrokiem o Słuchem o Zaburzeniami psychologicznymi o Występowaniem więcej niż jednej z powyższych cech

docsity.com

2

NPR – STAN (Upośledzenie)

NPR jest jednym z czynników, które narażają osoby na ryzyko dotkliwego ubóstwa, tj.

sytuacji, w której osoby te „nie są zdolne w pełni uczestniczyć w życiu gospodarczym i

politycznym i/lub których dochód lub inne środki (osobiste, rodzinne, społeczne, kulturowe)

nie są odpowiednie dla prowadzenia życia o standardzie uważanym za akceptowany w

społeczeństwach w których żyją te osoby.

„Niepełnosprawną jest osoba, której stan zdrowia fizycznego lub psychicznego powoduje

trwałe lub długotrwałe utrudnienie, ograniczenie lub uniemożliwienie udziału w stosunkach

społecznych i wypełnianie ról wg przyjętych kryteriów i obowiązujących norm.”

KRYTERIA FUNKCJONOWANIA I BARIREY

Organiczna (somatyczna, psychologiczna społeczna

fizyczna)

choroba uszkodzenie niepełnosprawność ograniczenie, upośledzenie

uraz dysfunkcja zaburzenia aktywności funkcjonowania

zaburzenie odchylenie ograniczenie dośw. W rolach społecznych

w stanie i kompetencji

zdrowia

stan wewn. uzewnętrznienia socjalizacja:

-uszkodzenie -samodzielność fizyczna

sensoryczne -osłabienie orientacji w

wzroku i obiektywizacja otoczeniu

słuchu zaburzenie w zakresie: -zaburzenia komunikacji

-uszkodzenie -percepcji interpersonalnej

układu -myślenia -utrudnienie w

kostnego -komunikowania wykonywaniu

lub mięśniowego -ustosunkowanie zadań życiowych

-niedowłady (emocji) -zachowania społeczne

kończyn -motoryki i antyspołeczne

-uszkodzenie

mózgu lub

ośrodkowego

ukł. nerw

KLASYFIKACJA NPR

I. Kryterium kliniczne: - etiologia npr., przyczyny:

a. czynniki wrodzone

b. czynniki nabyte

docsity.com

3

Ad. a. Wrodzone:

 Genetycznie

 Dziedzicznie Ujawniają się od poczęcia do 3 roku życia

Kompetentny noworodek – przez 9 miesięcy człowiek został uwarunkowany we

wszystkie umiejętności rozwojowe, np. dziecko bez słuchu nie uruchomi programu

językowego, mimo, że go posiada, do 3 roku życia rozwinęły się wszystkie procesy

rozwojowe potrzebne człowiekowi, później są już tylko doskonalone.

Szanse osób z wrodzoną niepełnosprawnością są gorsze, sytuacja jest trudniejsza im

wcześniej zadziałał czynnik uszkadzający, zaburzający.

Ad. b. Nabyte

 Im później wystąpiła npr tym więcej struktur zostało rozwiniętych

 Etiologiczne miejsce uszkodzenia – lokalizacja może być bardzo różna, może dotyczyć narządów zmysłów, CUN, układów dokrewnych itd.

 Zakres i stopień – rozróżniamy 3 stopnie npr: o Lekkie o Ciężkie jednakowe dla wszystkich – dorosłych i dzieci o Głębokie

 Lekkie – może podejmować pracę w lekkich warunkach  Wymaga pomocy innej osoby, ale może podejmować lekką

pracę

 Wymaga ciągłej pomocy

II. Kryterium ze względu na czas trwania npr: o Trwała npr – od momentu wystąpienia do śmierci o Okresowa npr – istnieje szansa na powrót do zdrowia

III. Kryterium psychologiczne Jest to stopień odczucia stanu npr – mój pogląd na moją npr

IV. Kryterium pedagogiczne o Drogi i kanały informacyjne uszkodzone i zachowane o Stopień wyuczalności o Możliwość kontaktów społecznych, samodzielność, zaradność

Wg tego kryterium są różne placówki – dzieci głuche, niewidome, niedowidzące –

szkoły dla lekko upośledzonych i szkoły życia – ciężkie upośledzenia

Uznanie dzieci głęboko upośledzonych za niwyuczalne – wyłączone z edukacji,

podlegają opiece społecznej.

Możliwe jest indywidualne nauczanie od 2003r. tylko w domu ucznia.

V. Kryterium prawne Czy są zdolni do odpowiedzialności prawnej lub ubezwłasnowolnień.

docsity.com

4

Zakres przedmiotu Pedagogiki specjalnej

Pedagogika jednostka powyżej normy

zdolnych

uzdolnionych

starcy

dorośli

Norma młodzież Pedagogika specjalna

dzieci

płód

korekcyjna

resocjalizacyjna jednostka powyżej normy

lecznicza

rewalidacyjna

28.10.2005

RODZINA – pierwsze i podstawowe środowisko dziecka, najważniejsza grupa społeczna.

Oddziaływanie rodziny poprzez dostarczanie wzorów do odbioru i interpretacji, wzorów i

standardów, wykonywania czynności, zachowywania się, stwarzanie warunków

wyzwalających różne formy aktywności, respektowanie potrzeb, stymulowanie rozwoju

poznawczego oraz przekazywanie wzorców opanowywania, opracowywania i interpretacji

nabywanych doświadczeń. (definicja Marii Tyczkowej)

Pełni bardzo złożoną i ważną rolę. O rodzinie jako o grupie społecznej myślimy, że jest to:

1. pierwsze środowisko 2. najbardziej trwałe środowisko 3. najsilniejsze więzi emocjonalne 4. najdłuższy okres oddziaływania na jednostkę. Zmiany osobowe stosunkowo rzadkie w

porównaniu z innymi grupami

Oddziaływanie rodziny:

 Dwa tory: - poprzez wzajemne obcowanie - świadomie podejmowane zabiegi wychowawcze

MODELE RODZINY:

 Interakcyjny – procesy rozwojowe i poziom rozwoju jednostki są pochodną interakcji dziecko – rodzic. Warto ocenić jaki rodzina ma potencjał

wychowawczy i jakie ma możliwości do wykorzystywania tego potencjału

docsity.com

5

 Systemowy – pomiędzy członkami rodziny istnieją wzajemne zależności. Zmiany u jednej osoby wywołują reakcje osób pozostałych

Środowisko oddziaływuje na rodzinę tak jak rodzina ma wpływ na środowisko

bliższe lub dalsze.

1. podsystem tworzy diadę małżeństwa M-O 2. podsystem tworzy diadę dzieci Dz – Dz 3. R – Dz, M – Dz, O – Dz Zmiany u jednego członka rodziny mają wpływ na cały system, może to być

np. śmierć, niepełnosprawność jednego dziecka itp.

System ma swoje granice, rodzina to podsystem systemu społecznego.

Dziecko niepełnosprawne to dziecko które bez specjalnych zabiegów i pomocy nie zdoła w

pełni wykorzystać swojego potencjału rozwojowego. Wzrasta tu znaczenie i rola rodziny –

muszą oni podejmować szczególne procesy wychowawcze. Dziecko niepełnosprawne – 0 –

18 lat. Niepełnosprawność może wystąpić na każdym etapie rozwoju:

Od urodzenia: o W okresie prenatalnym o W okresie okołoporodowym o W okresie porodu

Po urodzeniu – od 0 do 21 roku życia, na dowolnym etapie

OKRESY ODBIERANIA NIEPEŁNOSPRAWNEGO DZIECKA PRZEZ RODZINĘ:

1. Niepełnosprawność jest traumą dla rodziców i są oni zupełnie nie przygotowani do takiego wychowana, gdyż nikt nie czeka na dziecko niepełnosprawne, nawet ci rdzice

którzy wiedzieli po badaniach prenatalnych, że ich dziecko będzie niepełnosprawne.

Rodzice nie tylko nie mają przygotowania ale nie mają wypracowanych strategii w

tym zakresie. Wymaga to od nich redefinicji ich jako rodziców, muszą odpowiedzieć

sobie na pytanie jakie zadania stoją przed nimi. Czy są rodzicami dziecka

niepełnosprawnego czy dziecka z niepełnosprawnością – na to pytanie muszą sobie

docsity.com

6

odpowiedzieć. Ulegając presji społecznej próbują podjąć działania spełniające

wymagania dzieci niepełnosprawnych albo próbują być rodzicami dziecka

pełnosprawnego.

Ta trauma dla rodziców objawia się frustracją, uczuciami negatywnymi. Objawia się

to jak żałoba po stracie, zadają sobie pytania: czemu to nas spotkało? Dlaczego to

akurat my?

Pojawienie się dziecka niepełnosprawnego burzy wyobrażenia o przyszłości dziecka.

Początkowa trauma jest taka sama, ale łatwiej jest rodzicom, którzy o tym wiedzieli,

np. po badaniach prenatalnych. W tym okresie wszystkie uczucia są negatywne.

2. Dążeniem człowieka jest dążenie do równowagi. Ten okres szoku trwa stosunkowo krótko. Potem pojawia się okres kryzysu emocjonalnego. Tu te uczucia z 1 okresu

zostają przekształcone w działanie. Dostrzegane są różne strategie chroniące członków

rodziny przed negatywnymi emocjami. Jest tu znajdowanie winnego. Częściej

obwinianajest matka. Te negatywne emocje przekształcają się w obwinianie wzajemne

rodziców – to doprowadza do kryzysu emocjonalnego. Czasem obwinia się też osoby

z zewnątrz, np. rodziców. Wzajemne wsparcie jest tu niemożliwe, załamane. W

kryzysie emocjonalnym często dochodzi do odejścia jednego z rodziców z rodziny –

najczęściej jest to ojciec, bo ojciec nie znajduje dla siebie miejsca, bo brak mu

kompetencji, niskie jest poczucie kompetencji ojca, często jest to odejście pozorne –

odejście w zainteresowania, nałogi.

W kryzysie rodzina też podejmuje działania zaprzeczające niepełnosprawności –

szukają tego, chcą to usłyszeć.

Jest tu też chwytanie się metod niekonwencjonalnych i zasięganie rady u znajomych.

3. Faza pozornego przystosowania – w niej rodzice zaczynają wypracowywać strategie jako rodzice dziecka niepełnosprawnego. Uruchamiają mechanizmy, aby odrzucić

negatywne emocje i stworzyć pozornie dobrze prosperującą rodzinę. Uruchamiają

mechanizmy obronne:

a. Mechanizm depresji b. Wyparcie – niedopuszczanie do świadomości niepełnosprawności dziecka.

Myślenie o nim jako o dziecku pełnosprawnym.

c. Regresja – cofnięcie się do stanu przed narodzinami dziecka – rodzina próbuje podjąć zadania z okresu wcześniejszego.

d. Zaprzeczenie – rodzice przyjmują do świadomości to że ich dziecko jest inne, ale nie wiążą tego z niepełnosprawnością, mówią że jest chore, że np. „za

wcześnie na chodzenie”

e. Hipochondria – uciekanie w chorobę, wymyślanie dziecku innych chorób niż niepełnosprawność

f. Ucieczka – łączy się z oddaniem opieki nad dzieckiem innej osobie, np. babci, opiekunce

g. Postępowanie „jak gdyby” – oznacza, że rodzice podejmują wobec dziecka zadania dla dziecka pełnosprawnego. Traktuję je jak gdyby było pełnosprawne.

Mają nadzieję, że to minie. Mają świadomość że dziecko jest niepełnosprawne

nie tak jak w wyparciu.

h. Kompensacja – poszukiwanie dróg minimalizacji konsekwencji pierwotnych i wtornych niepełnosprawności, nakierowane jest na dzialania pełnosprawności,

np. ubieranie go ładnie, poszukiwanie takich form dla dziecka które są

ukierunkowane na pełnosprawność.

docsity.com

7

i. Racjonalizacja – pozwala rodzicom zobiektywizowac sytuację, znaleźć dobre strony sytuacji jest wstepem do fazy 4. Poprzednie nie pozwalają na przejście

do nastepnej fazy, tylko ten mechanizm. Jest to np. „Moje dziecko tylko nie

słyszy, spróbuję temu sprostać

4. Konstruktywne przystosowanie się. Jest ona przystosowana tylko dla rodziców, którzy przekształcą pytanie z 1 okresu – Dlaczego to my? Na pytanie – Co możemy zrobić?

Wstępem jest mechanizm racjonalizacji. Są to rodzice, którzy pochowali nadzieję o

pełnosprawności. Wszystkie rodziny muszą przejść przez wszystkie te etapy, ale może

nastąpić regres. Wiele rodzin pozostaje na pozornym przystosowaniu. Niewiele

przechodzi do tego etapu – tylko 1/3. Reszta czuje się już bezpieczna. Tylko ta 1/3

potrafi stworzyć dziecku możliwości do prawidłowego rozwoju. Inne nie.

Jedynie 3 etap może być spłaszczony.

4 etap może być zmieniony, np. podczas zdarzeń traumatycznych. Nawet np. pójście

dziecka do szkoły – w szkole podejmuje nową rolę, jest oceniane. Jest to bardzo

trudny moment. Bo np. dziecko nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, więc

rodzina może się cofnąć do drugiego etapu i poszukiwania winnego. Drugim

takimmemntem jest okres dojrzewania i pojawianie się 2-go rzędnych cech płciowych.

Np. przy głębokim upośledzeniu umysłowym – dziecko fizycznie jest dorosłe a rozum

ma na poziomie 5 – latka. Następnym takim trudnym momentem jest

usamodzielnianie się dziecka.

Czynniki warunkujące przechodzenie z jednego etapu do drugiego:

1.

 Okoliczności podawania diagnozy – najczęstszym błędem lekarzy są złe okoliczności np. rzucona informacja na korytarzu, od niechcenia

 Sposób podawania diagnozy – bagatelizowanie i podwyższanie. To wywołuje negatywny skutek np. nic wielkiego się nie stało lub całkowita apatia wobec

sytuacji

2. Widoczność niepełnosprawności dziecka. Im bardziej widoczna tym sytuacja dziecka powinna być lepsza, bo nie da się tego ukryć

3. Odmienność funkcjonalna dziecka. Im bardziej jego funkcjonowanie różni się od innych dzieci tym rodzicom będzie trudniej

4. Czas wystąpienia niepełnosprawności. Ze względu na rodzinę to im wcześniej wystąpi niepełnosprawność to sytuacja rodziny jest gorsza, bo z dzieckiem które dopiero się

urodziło następuje nawiązanie więzi emocjonalnej a dziecko które urodziło się

niepełnosprawne nie ma szans nawiązania tej więzi. Konsekwencją jest fakt, że często

pojawiają się myśli rodziców: lepiej żeby się nie urodziło, żeby umarło. Na tym etapie

(wczesna niepełnosprawność) rodzina pozbywa się problemu niepełnosprawności np.

zostawiając go na garnuszku państwa.

Ze strony rodziców ważna jest satysfakcja z rodzicielstwa, dojrzałości do rodzicielstwa,

poczucie kompetencji, przeżywane emocje w kontakcie z dzieckiem, ile czasu muszą mu

poświęcać, jaki jest obraz zmian funkcjonowania rodziny, dlatego mogą się utworzyć 3

modele rodziny:

1. skoncentrowany na działaniu 2. skoncentrowany na dziecku 3. skoncentrowany na sobie

docsity.com

8

25.11.2005

Formy kształtujących się postaw rodziców wobec

niepełnosprawności i wobec swojego dziecka niepełnosprawnego.

Dążenie do samodzielności dziecka niepełnosprawnego to cel nadrzędny w wychowaniu

dziecka niepełnosprawnego.

I. Oddziaływania rodziców blokujące rozwój autonomii u ich niepełnosprawnych dzieci:

1. Przejawy dążenia dzieci do autonomii: a. Dążenie do samodzielnego wykonywania różnych czynności b. Sprawowanie kontroli nad tym, co je otacza. c. Samostanowienie o sobie d. Wyrażanie opinii i sprzeciwu wobec woli rodziny i innych.

2. Najczęstsze przejawy ograniczania i tłumienia przez rodziców autonomii dziecka: a. Ograniczanie dostępu do miejsc, przedmiotów i ludzi b. Zmuszanie do podporządkowywania się woli rodzica, bez uwzględniania

preferencji i aktualnie odczuwanych przez dziecko potrzeb

c. Ingerowanie w każde działanie dziecka oraz ścisłe kontrolowanie jego poczynań

d. Osłabianie jego motywacji do działania poprzez ignorowanie i/lub krytykowanie pomysłów dzieci.

e. Nieustanne wyręczanie go (nawet przy wykonywaniu najprostszych czynności) f. Odmawianie pomocy, gdy o nią prosi.

II. Konsekwencje oddziaływań blokujących rozwój autonomii.

1. Brak zdolności do samodzielnego działania, podejmowania decyzji, dokonywania wyborów – trening wyuczonej bezradności.

2. Nie przejawianie własnej inicjatywy 3. Brak umiejętności samodzielnego pokonywania trudności 4. Brak doświadczania sukcesów i porażek. 5. Brak znajomości zasad i technik społecznego funkcjonowania 6. Brak możliwości kształtowania prawidłowego obrazu samego siebie i adekwatnej

samooceny.

7. Brak możliwości prawidłowego ustosunkowania się do swojej niepełnosprawności.

III. Negatywne postawy rodziców wobec ich dzieci z niepełnosprawnością oraz podjęcie przez niego

zatrudnienia.

1. Postawa unikania – charakteryzuje ją obojętność uczuciowa, ograniczenie kontaktu z dzieckiem do minimum, nie włączanie go w sprawy rodzinne, nie uznawanie jego

praw i obowiązków. Konsekwencją tej postawy jest rodzące się u dziecka poczucie

winy za swoją niepełnosprawność i postrzeganie niepełnosprawności jako przyczyny

obojętności rodziców i innych osób (zjawisko generalizacji). W dorosłym życiu osoby

te mogą przejawiać skłonność do depresji, nie wierzą we własne siły, często reagują

agresywnie, także na chęć udzielenia im pomocy. Obawiają się nawiązywania

bliższych kontaktów i bardziej otwartych rozmów. Rodzice ci nie angażują się

docsity.com

9

emocjonalnie w proces rehabilitacji. Natomiast mogą włączyć się w kwestię

pozyskiwania zatrudnienia, traktując go jako okazję do usamodzielnienia się ich

dziecka – częściowego „pozbycia się problemu”. W kontaktach z osobami

prowadzącymi proces rekrutacji wyrażają często zniecierpliwienie i roszczeniowość,

przy równoczesnym nie przejawianiu troski o dobro ich podopiecznego.

2. Postawa odrzucenia – nadmierny dystans uczuciowy wobec dziecka, uczucie rozczarowania, zawodu i urazu. Opiekę nad dzieckiem, jako przekraczającą ich siły,

chętnie przerzucają na kogoś innego. Kierują nim przy pomocy rozkazów i nakazówa.,

domagając się bezwzględnego podporządkowania. W ocenie tych rodziców dziecko to

utrudnia im życie, przynosi wstyd, hamuje drogę kariery zawodowej. Na taką

postawę:

a. Dzieci reagują depresją i agresją b. Rodzice albo nie włączają się w proces zatrudnienia albo narzucają własną

koncepcję, bądź są przeciwni i izolują dziecko od społeczeństwa.

3. Postawa nadmiernych wymagań – charakterystyczna dla rodziców odrzucających fakt niepełnosprawności ich dziecka. Przejawia się ona zmuszaniem dziecka do

wykonywania zaplanowanych czynności, ciągłym poprawianiem i korygowaniem tego

co robi. Dążąc tym samym do osiągnięcia przez niego często wyższej sprawności, niż

dana jest jego pełnosprawnym rówieśnikom. Nie przyznają mu żadnych praw do

samodzielności i swobody działania. Dzieci te, nie mogąc sprostać oczekiwaniom

swoich rodziców, tracą wiarę we własne siły. Często odmawiają wykonania

najprostszych zadań – wolą w ten sposób uchronić się od porażki i sprawienia

kolejnego zawodu rodzicom. Rodzice ci aktywnie włączają się w proces zatrudnieni,

próbując narzucić swoją kierowniczą, dominującą w nim rolę. Oferty zatrudnienia

rozpatrują często w kategoriach prestiżowych, ignorują fakt niepełnosprawności ich

dziecka i ograniczeń wynikających z niego. W przypadku wszelkich prób

uświadomienia im tego – posądzają innych o złą wolę oraz uprzedzenia.

4. Postawa nadmiernego chronienia – charakterystyczny jest tutaj bezkrytyczny stosunek do dziecka, przesadna nadopiekuńczość oraz nadmierna pobłażliwość wobec

niego. Rodzice ci przejawiają nieustanny lęk o pogorszenie stanu zdrowia dziecka –

czemu podporządkowują wszelkie działania. Nadzorują kontakty społeczne, aby

uchronić je od przykrych doznań. Swoją lękową postawę często zaszczepiają

własnemu dziecku – przez co tworzy on nieadekwatny obraz świata. Rodzice ci

gotowi są winę za niepowodzenia dziecka przerzucać na innych, tolerując jego

niewłaściwe zachowania i kaprysy. Te dzieci są niesamodzielne, roszczeniowe,

egoistyczne. Mają znaczne trudności z nawiązywaniem kontaktów społecznych. We

wszelkim działaniu domagają się pomocy i taryfy ulgowej. Postawy wobec

zatrudnienia ich dziecka:

a. Silne zaangażowanie, przyjmowanie roli menadżera, stałego opiekuna, podejmującego wszelkie decyzje.

b. Ukryte bądź jawne przeciwdziałanie zatrudnieniu, podyktowane obawą o negatywne skutki dla jego stanu zdrowia.

docsity.com

10

IV. Funkcjonowanie osób z wysoką i niską samooceną w środowisku pracy.

Objawy zachowania z różnym poziomem samooceny

Poziom samooceny

Niski Umiarkowanie wysoki Wysoki

 Nadwrażliwość, podejrzliwość,

agresywność

 Konfliktowość

 Niska motywacja do pracy

 Zaniżone aspiracje

 Mniejszy od możliwego rozwój

 Niepewność, lęki

 Obawa przed klęską i ośmieszeniem

 Unikanie sytuacji trudnych

 Poczucie bezradności

 Izolacja społeczna, dystans, bierność,

zależność

 Unikanie odpowiedzialności i

inicjatywy,

konformizm

 Trudności w podejmowaniu

decyzji

 Realizm w ocenie

 Odpowiedzialność

 Zachowania adekwatne

 Wytrwałość w zwalczaniu trudności

 ‘dobra’ motywacja

 Śmiałość, swoboda w działaniu

 Spontaniczność w kontaktach

interpersonalnych

 Życzliwość i zaufanie w stosunku do innych

 Dojrzałość

 Aktywność

 Pewność w działaniu

 Korzystanie z doświadczeń innych

 Zawyżanie celów

 Zawyżanie swoich możliwości

 Podejmowanie zbyt trudnych zadań

 Częste stany frustracji

 Zarozumiałość, zmienna motywacja

 Możliwość roszczeń

 Przekonanie o swojej wyjątkowości i

nieomylności

 Hałaśliwy sposób bycia

 Samopotwierdzenie

 Niezadowolenie

 Poczucie niezawinionych

porażek

V. Ocena zdolności do pracy kandydata z niepełnosprawnością.

1. Ocena zdolności do pracy – jest to postępowanie zespołu specjalistów mające na celu ustalenie aktualnych i potencjalnych możliwości zawodowych osoby z

niepełnosprawnością.

2. Ocena ta ma rozstrzygać: a. Czy dana osoba z niepełnosprawnością jest zdolna do pracy b. Jakie warunki należy jej stworzyć, aby mogła efektywnie przygotować się do

niej, a następnie ją wykonywać.

docsity.com

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.