Wyciągi ziołowe stosowane w kosmetyce - Notatki - Kosmetologia

Opis: Notatki z zakresu kosmetologii przedstawiające wyciągi ziołowe stosowane w kosmetyce; ekstrakty roślinne, ekstrakt z aloesu i miłorząbu japońskiego.
Showing pages  1  -  4  z  10
Wyciągi ziołowe stosowane w kosmetyce
Ekstrakty roślinne to wyciągi z roślin, a dokładniej wyciągi z ich kwiatów,
liści, kory, owoców lub korzeni. Zawierają one: garbniki, awonoidy,
saponiny, olejki eteryczne, śluzy, witaminy i inne cenne substancje. Mają
właściwości lecznicze, wygładzające, nawilżające, pielęgnujące lub
dezynfekujące. Jest to roztwór otrzymywany w procesie ekstrakcji,
zawierający składnik lub składniki ekstrahowane, rozpuszczalnik użyty do
ekstrakcji oraz niewielką ilość innych składników mieszaniny pierwotnej.
Ekstrahowany składnik lub składniki otrzymuje się przez oddzielenie
rozpuszczalnika (np. przez destylację).
Niepożądane składniki mieszaniny pierwotnej są usuwane z ekstraktu w
odrębnym procesie (np. przez krystalizację). Do najczęściej używanych w
kosmetyce rozpuszczalników stosowanych do pozyskiwania ekstraktów
kosmetycznych należą: alkohol etylowy, glikol propylenowy, oleje
roślinne.Celem stosowania ekstraktów jest podwyższenie wartości
funkcjonalnej kosmetyku. Składają się one, bowiem z mieszanin żnych
substancji, które ze względu na szerokie spektrum działania mogą znaleźć
zastosowanie w wielu dziedzinach kosmetyki. Opóźniają procesy starzenia
skóry, nawilżają, ściągają i napinają skórę, pochłaniają promieniowanie UV,
wybielają i likwidują przebarwienia, łagodzą podrażnienia, stymulują
krążenie w naczyniach krwionośnych. Również często stosowane są one w
preparatach do pielęgnacji włosów.
Preparaty zawierające ekstrakty roślinne dobiera się w zależności od
rodzaju cery oraz pożądanego efektu kosmetycznego, jaki chce się
osiągnąć. Stąd też można podzielić je ze względu na ich podstawowe
zastosowanie: do pielęgnacji skóry: tłustej, suchej, wrażliwej, do
pielęgnacji włosów: tłustych, suchych, z łupieżem, do past do zębów i
wód do jamy ustnej, do środków do pielęgnacji stóp, do środków
przeciwsłonecznych, do preparatów kąpielowych, barwiące. Ekstrakty
roślinne można również podzielić ze względu na główne składniki w nich
zawarte. Najczęściej wyróżniamy tu: awonoidy (przeciwzapalne,
stymulujące naczynia kapilarne), śluzy (ochronne), garbniki lub kwas
krzemowy (przeciwłojotokowe), saponiny (emulgujące i czyszczące),
barwniki (do barwienia włosów i rzęs), związki o działaniu
promieniochronnym. Bardzo szeroko stosowaną w kosmetyce grupę
ekstraktów roślinnych stanowią układy o działaniu ściągającym i
wzmacniającym skórę. Dzięki obecności garbników, które reagują z
białkami zewnętrznych warstw naskórka, zmniejszają one wrażliwość oraz
skłonność tkanek do zapaleń, dzięki czemu zwiększa się odporność
mechaniczna skóry i śluzówki. Ekstrakty roślinne zawierające garbniki
wykazują także działanie antymikrobowe oraz zmniejszają wydzielanie
potu. Do grupy roślin zawierających znaczne ilości tych związków
zaliczamy: korę i liście oczaru, korę dębu, liście rozmarynu, szałwii,
orzecha włoskiego, skrzypu. Ze względu na swoje działanie
wykorzystywane są one w środkach przeciwsłonecznych i preparatach
posłonecznych, w specykach przeciwtrądzikowych, preparatach
dezodoryzujących, kosmetykach do pielęgnacji stóp. Aloes
W Polsce znany jako roślina doniczkowa, pochodzi z Afryki Południowej i
Ameryki Północnej, gdzie rośnie pod postacią dzikiego krzewu lub byliny.
Posiada grube, szarawozielone, mięsiste, ostro zakończone liście. Brzeg
blaszki liściowej jest ząbkowany. Znanych jest wiele odmian i mieszańców
aloesu żniących się, niekiedy znacznie, barwą i kształtem liści, kolorem
kwiatów oraz pokrojem i wielkością rośliny.Jego właściwości lecznicze
znane były już od 3000 lat. Arabowie, Grecy i Rzymianie stosowali go jako
środek na dolegliwości wewnętrzne i zewnętrzne. Aloes służył też do
balsamowania zwłok. Wyrabiano z niego kadzidła i środki do tępienia
insektów.
Istnieje legenda, według której Kleopatra kąpała się w soku z aloesu, aby
zachować młodość, zdrowie i urodę. Aloes w nowoczesnej toterapii
stosuje się w leczeniu chorób przewodu pokarmowego (zaparcia, brak
apetytu, uszkodzenia wątroby), w chorobach krwi, płuc oraz oczu.
Zewnętrznie można nim leczyć schorzenia skóry: infekcje grzybicze i
bakteryjne, łuszczycę, poparzenia i rany. Zanim aloes - tę mało
wymagającą pustynną roślinę - zastosowano w kosmetykach, używano do
pielęgnacji skóry soku i miazgi z jego liści. Aloes jest bardzo popularnym,
tanim i sprawdzonym składnikiem kosmetyków doskonale nawilżającym i
łagodzącym podrażnienia. Wyciąg z aloesu zawiera saponiny, substancje
o właściwościach ściągających, lekko odkażających i myjących, aloes jest,
więc składnikiem mydeł, szamponów, maseczek i peelingów. Lecznicze i
pielęgnacyjne właściwości aloesu znane były od stuleci. Już w czasach
starożytnych wykorzystywano go z powodzenie w leczeniu wielu
dolegliwości oraz jako naturalny środek upiększający.
Liczne badania udowodniły, że stosowany zewnętrznie spowalnia procesy
starzenia się skóry, dzięki właściwościom silnie nawilżającym,
przeciwdziała skutkom nadmiernego przesuszenia skóry, łagodzi jej
podrażnienia oraz leczy oparzenia. Zawsze był doceniany i wszechobecny
w medycynie ludowej, jako niezastąpiony środek w gojeniu się ran i
likwidacji opuchlizny. Jako sok jest niezastąpionym suplementem w dietach
zdrowotnych.Liczne badania naukowe, skierowane na poznanie wszystkich
substancji wchodzących w skład aloesu oraz mechanizmów ich działania
udowodniły, iż podstawowym surowcem jest galaretowaty sok z liści
aloesu, który zawiera przede wszystkim: polisacharydy (wielocukry),
minerały, enzymy, aminokwasy, niezbędne nienasycone kwasy
tłuszczowe, witaminy, glikozydy i lektyny. Tym ostatnim przypisuje się
właściwości antyseptyczne i przeciwzapalne. Tak zwane ligniny są z kolei
odpowiedzialne za to, że aloes może przedostać się w głębsze warstwy
skóry. Dzięki temu dostarcza jej wilgoci i substancji odżywczych, a także
reguluje naturalny poziom pH skóry.
Zawarte w aloesie enzymy pomagają w usunięciu martwych komórek
naskórka i wspierają jego regenerację komórkową, a więc przyczyniają się
w sposób naturalny do przeciwdziałania się starzeniu skóry. Sok z aloesu
zawiera ponadto dużą ilość naturalnych antyutleniaczy. Ogółem aloes
zawiera ponad 170 żnych aktywnych składników, wykorzystywanych z
powodzeniem w przemyśle farmakologicznym i kosmetycznym.Kobiety w
ciąży i ludzie z ciężkimi niedomaganiami serca, nerek, nadciśnieniem oraz
mocnym nieżytem żołądka muszą zrezygnować ze stosowania preparatów
na bazie aloesu.Sok i miazga z liści aloesu używane są do wyrobu
preparatów kosmetycznych do pielęgnacji skóry. Aloina jest składnikiem
płynów zapobiegających wypadaniu włosów. Wyciągi z liści aloesu
drzewiastego dodawane są jako ltry do kremów chroniących przed
promieniowaniem UV. Frakcje zawierające aloerezyny są składnikiem
kremów wybielających.
Miłorząb Japoński - GINKGO BILOBA
To ogromne drzewo dorastające do 40 metrów a żyjące do 100 lat. Według
religii szintoistycznej soki tego drzewa dają siłę i nieśmiertelność.
Chińczycy od dawna stosują je przy wielu chorobach. W latach
osiemdziesiątych zaczęto stosować ekstrakty z liści miłorzębu w leczeniu
chorób krążeniowych stwierdzono, że zmniejszają one napięcia naczyń
krwionośnych, pobudzają krążenie, poprawiają ukrwienie. Podtrzymują i
poprawiają sprawność intelektualną, poprawiają sprawność narządów
wzroku i słuchu.Miłorząb jest też coraz bardziej popularny w kosmetyce. W
preparatach do cery wrażliwej i naczynkowej wzmacnia i uelastycznia
kruche naczynka krwionośne, zapobiega ich pękaniu, poprawiając krążenie
krwi, sprawia, że skóra - lepiej odżywiona i ukrwiona - skuteczniej broni się
przed słońcem, wiatrem, zmianami temperatur.
W kremach nawilżających wyciąg z miłorzębu pełni funkcję głównego
przeciwutleniacza, który neutralizując wolne rodniki, zapobiega starzeniu
się skóry.W kremach pod oczy, balsamach na cellulitis, preparatach do
biustu, poprawiając krążenie w komórkach skóry, przyczynia się do
wydalania wody zalegającej w naczyniach. Dzięki temu niweluje
opuchliznę, ujędrnia i wygładza skórę.
Oczar wirginijski
Należy do rodziny Oczarowatych. W stanie naturalnym rośnie we
wschodnich stanach USA i Kanadzie. W Polsce można go spotkać w
parkach i ogrodach. Jest to krzew lub drzewko charakteryzujące się
lśniącymi żółtymi kwiatami, które pojawiają się na nim źną jesienią lub
w zimie, ożywiając nagie, bezlistne gałęzie.Surowcem leczniczym i
kosmetycznym są kora i liście. Oczar wirginijski zaliczany jest do surowców
o dużej zawartości garbników. Najwięcej znajduje się w liściach i nieco
mniej w korze. Garbniki stanowią mieszaninę, wśród której
zidentykowano elagotaniny i hamamelitany. Obecne są awonoidy, kwasy
galusowy i elagowy, leukoantocyjanidyny oraz saponiny. Właściwości
lecznicze oczaru znane były plemionom indiańskim zamieszkującym tereny
łnocno-wschodniej Ameryki Północnej. Otaczany był on czcią szczególnie
za jego ściągające działanie. Stosowano go najczęściej mieszając z
siemieniem lnianym na opuchlizny czy rany powstałe po uderzeniach i
guzy. W Europie uznawano oczar za doskonały środek na oparzenia,
opuchlizny i krwawienia. Badania naukowe potwierdziły wskazania
medycyny ludowej.
Obecnie oczar uznaje się za silny środek o działaniu ściągającym,
przeciwkrwotocznym, przeciwzapalnym i przeciwbakteryjnym. W
kosmetyce silne działanie ściągające oczaru wykorzystano przede
wszystkim do pielęgnacji cery zanieczyszczonej o zatkanych porach.
Wyciągi z oczaru wchodzą w skład kremów na noc i na dzień, toników i
maseczek. Dużym powodzeniem w kosmetyce cieszy się woda oczarowa.
Powstaje ona w wyniku destylacji z parą wodną świeżych, młodych gałązek
i listków oczaru. Woda oczarowa stanowi składnik kosmetyków
przeznaczonych dla cery tłustej. Wyciągi z oczaru wchodzą w skład
również innych kosmetyków na przykład mydeł przeznaczonych do
pielęgnacji cery alergicznej i naczynkowej. Produkowane są też kremy o
działaniu przeciwzapalnym, przeznaczone do pielęgnacji cery wrażliwej na
zimno, wilgoć i łatwo czerwieniejącej. Ponadto wchodzą w skład balsamów
ujędrniających do ciała.
Żeń-szeń
Bylina z rodziny araliowatych, rosnąca dziko w lasach Azji Wschodniej od
Nepalu po Koreę oraz na południowo dalekowschodnich terenach Rosji. Od
wieków uprawiana w Chinach, w Korei i Japonii jako roślina lecznicza,
uważana za panaceum. Żeń-szeń posiada mięsisty i gruby korzeń palowy,
łodygę długości około 70cm, liście łodygowe składające się z kilku listków
z włoskami na nerwach. Pęd kwiatowy zakończony jest baldachem z
kilkunastoma zielonobiałymi kwiatami. Owocem są jagody, pestkowce o
barwie jaskrawoczerwonej. Surowcem leczniczym jest korzeń żeń-szenia
lub cała roślina wyrywana w okresie kwitnienia, w wypadku
przemysłowego pozyskiwania z niej związków czynnych. Na świecie
produkuje się wiele żnorodnych preparatów zawierających żeń-szeń.
Oprócz sproszkowanego korzenia, płynne wyciągi, tabletki, gumy do żucia,
herbaty, kosmetyki itp. Wyciąg z żeń-szenia chroni organizm przed
wirusami, bakteriami i powstawaniem stanów zapalnych. Przydaje się
szczególnie w okresach zmniejszonej odporności oraz dla podniesienia
witalności w średnim i starszym wieku. Pomaga żyć intensywniej, dodaje
energii, zwiększa możliwości intelektualne i zyczne oraz odporność na
The preview of this document ends here! Please or to read the full document or to download it.
Informacje o dokumencie
Uploaded by: Kamil89
wizyty: 724
Pobrania : 0
Adres:
Uniwersytet: Unknown
Subject: Unknown
Upload date: 10/07/2013
Embed this document:
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome