Roszczenia alimentacyjne - Notatki - Prawo, Notatki'z Prawo
Lady_Pank
Lady_Pank20 June 2013

Roszczenia alimentacyjne - Notatki - Prawo, Notatki'z Prawo

PDF (224.1 KB)
10 strona
546Liczba odwiedzin
Opis
Prawo: notatki z zakresu prawa dotyczące roszczeń alimentacyjnych; prawo wspólnotowe.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 10
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

Roszczenia alimentacyjne – Prawo wspólnotowe

Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji

i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych

(zwane rozporządzeniem „Bruksela I”) zawiera specjalne zasady odnośnie do właściwości sądów

w sprawach dotyczących świadczeń alimentacyjnych. Przepisy rozporządzenia są bezpośrednio

stosowane od dnia 1 marca 2002 r., co oznacza, że każdy może powołać się na nie przed sądem.

Przepisy te nie obowiązują w Danii, dla której stosuje się nadal Konwencję brukselską z dnia

27 września 1968 r. dotyczącą tej samej dziedziny.

Zgodnie z tym rozporządzeniem, osoba uprawniona do otrzymania alimentów może skierować

sprawę do sądu w państwie członkowskim będącym miejscem zamieszkania pozwanego, lub do

sądu w państwie członkowskim, będącym jego miejscem zamieszkania lub miejscem stałego

pobytu. Wierzyciel znajduje się zatem w korzystnej sytuacji. Z drugiej strony, w przypadku

przejęcia inicjatywy przez dłużnika, podlega on przepisom ogólnym i ma tylko jedną możliwość,

a mianowicie skierowanie sprawy do sądu w kraju zamieszkania osoby uprawnionej do

otrzymywania alimentów.

Ponadto jeśli sprawa alimentacyjna jest rozpoznawana łącznie ze sprawą dotyczącą stanu

cywilnego (np. rozwód), będzie ona rozpoznawana przez sąd, który ma jurysdykcję do

rozpatrzenia tej sprawy według własnego prawa, chyba że jurysdykcja ta opiera się jedynie na

obywatelstwie jednej ze stron.

Orzeczenia dotyczące alimentacji, wydane w jednym państwie członkowskim, są uznawane

w innych państwach członkowskich (art. 33 rozporządzenia) i będą wykonywane w innym

państwie członkowskim, jeżeli ich wykonalność w nim zostanie stwierdzona na wniosek

uprawnionego (art. 38). 1

W odróżnieniu od Konwencji brukselskiej z 1968 r., zastępujące ją rozporządzenie (art. 34) nie

zezwala już na odmowę uznania orzeczenia sądowego sprzecznego z międzynarodowym prawem

prywatnym państwa, w którym zabiega się o takie uznanie, o ile pierwotne orzeczenie sądu odnosi

się do statusu i zdolności prawnej osób. Obecnie, orzeczenia zagranicznego można nie uznać

wyłącznie wówczas, gdy uznanie to byłoby niezgodne z porządkiem publicznym lub sprzeczne

z orzeczeniem wydanym wcześniej, lub też gdy odpowiedni dokument sądowy, rozpoczynający

postępowanie sądowe, nie został doręczony w terminie.

1 http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_ec_pl.htm

Wreszcie, na mocy art. 57, umowy w sprawie obowiązku alimentacyjnego, zawarte z organami

administracyjnymi lub przez nie uwierzytelnione, uznawane są za dokumenty autentyczne, dające

podstawę do stosowania uproszczonych procedur wykonawczych.

Mimo iż procedura ta jest stosunkowo prosta, rozporządzenie nie znosi wszystkich przeszkód

w swobodnym przepływie orzeczeń sądowych w Unii Europejskiej, pozostawiając środki

tymczasowe o charakterze nadal zbyt ograniczającym.

Państwa członkowskie, za wyjątkiem Łotwy, Litwy i Malty są stronami Konwencji

nowojorskiej Narodów Zjednoczonych z dnia 20 czerwca 1956 r. o dochodzeniu roszczeń

alimentacyjnych za granicą. Konwencja ta wprowadziła mechanizm współpracy administracyjnej

między organami ustanowionymi przez państwa będące stronami Konwencji.

Niektóre z państw członkowskich są także stronami czterech konwencji Haskiej Konferencji

Prawa Prywatnego Międzynarodowego w dziedzinie obowiązku alimentacyjnego. 2

Niemcy

Według § 170 StGB (Strafgesetzbuch) uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego

obwarowane jest sankcją grzywny lub karą pozbawienia wolności do lat trzech. Obowiązek

alimentacyjny wynika z ustawy, a w przypadku nieślubnych dzieci - z faktu prawomocnego

stwierdzenia ojcostwa. Nie płacąc alimentów łamie się obowiązujące ustawodawstwo, więc

podlega się karze.

We wstępnej fazie sprawą zajmuje się policja oraz prokuratura, zbierając materiał dowodowy

przeciwko podejrzanemu. W wyniku ich dochodzenia sąd stwierdza otwarcie postępowania

i odbywa się „normalna” rozprawa sądowa, w której osoba uchylająca się od obowiązku

alimentacyjnego występuje w charakterze oskarżonego. Jeżeli sąd stwierdzi dopuszczenie się

przestępstwa, następuje orzeczenie o karze, czyli wyrok sądowy.

Jeżeli sąd stwierdzi, iż oskarżony uchyla się uporczywie od ciążącego na nim obowiązku,

narażając osobę, której przysługują alimenty, na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb

życiowych, otrzyma karę. Dłużnik alimentacyjny, czyli sprawca, musi być w sytuacji finansowej

pozwalającej mu na płacenie alimentów, a uchylanie się - wynikać z jego braku poczucia

odpowiedzialności lub złej woli. Ale pomimo iż kodeks karny przewiduje grzywnę, rzadko jest

ona stosowana, gdyż środki finansowe, którymi dysponuje sprawca powinny zostać przeznaczone

na alimenty a nie wypełniać kasę fiskusa. Z tego też powodu najczęściej stosowaną karą jest kara

pozbawienia wolności. Przeważnie - od 4 do 8 miesięcy przy czym kara zostaje z reguły orzeczona

2 http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_ec_pl.htm

w zawieszeniu, jeżeli sprawca ma „czystą kartotekę”, czyli nie był skazany w przeszłości za takie

same przestępstwa. Zawieszenie warunkowe wykonania kary związane jest jednak z obowiązkami

nałożonymi przez sąd jak np. dokumentacja regularnej płatności alimentów, obowiązek

poszukiwania pracy, poddanie się terapii odwykowej w przypadku osób uzależnionych, jak

również kontakt z kuratorem sądowym, o ile taki został skazanemu przyznany. 3

Belgia

Zwykle obowiązek alimentacyjny ustaje z chwilą osiągnięcia przez dziecko pełnoletniości lub

pełnej niezależności. Jednak może on zostać utrzymany, jeżeli dziecko kontynuuje naukę.

Uprawniony do alimentów, który dysponuje tytułem egzekucyjnym, może przystąpić do egzekucji

przymusowej swojej wierzytelności. Pod pewnymi warunkami można dokonać zajęcia

ruchomości lub nieruchomości na majątku dłużnika alimentacyjnego, który nie wykonuje decyzji

ustalającej alimenty. Może nawet zostać zarządzone postanowienie o zajęciu egzekucyjnym z rąk

osoby trzeciej, na przykład pracodawcy dłużnika. Pod pewnymi warunkami, uprawniony do

alimentów niedysponujący jeszcze tytułem egzekucyjnym, będzie mógł dokonać zajęcia

zabezpieczającego, tak by zapewnić sobie prawa do przyszłego odzyskania.

W Belgi wprowadzono mechanizm egzekucji uproszczonej. Polega on na upoważnieniu do

podejmowania kwot albo o upoważnieniu dane uprawnionemu do świadczeń, do bezpośredniego

otrzymywania, w pewnych granicach, przychodów dłużnika lub jakiejkolwiek innej kwoty

należnej mu od osoby trzeciej. Upoważnienie do podejmowania kwot stosowane jest w ramach

zgodnych z prawem obowiązków alimentacyjnych między małżonkami lub byłymi małżonkami,

w ramach obowiązków utrzymania, wychowania i wykształcenia dzieci, jak również w stosunku

do odwołań między ojcem a matką, a także do obowiązków alimentacyjnych z mocy prawa

między wstępnymi a zstępnymi.

Poza tym w Kodeksie Karnym znajduje się artykuł dotyczący opuszczenia rodziny, pozwalający

na ściganie każdej osoby, która, na mocy ostatecznej decyzji sądowej skazana na płacenie

świadczenia alimentacyjnego, z własnej woli przez ponad dwa miesiące się z tego nie

wywiązywała.

Jeżeli uprawnionemu do alimentów nie udaje się uzyskać ich wypłacania, może zwrócić się do

Wydziału świadczeń alimentacyjnych (należącego do Publicznego Wydziału Federalnego do

spraw Finansów), gdy tylko wydział ten podejmie swoją działalność. Wydział ten będzie miał za

zadanie przyznawać zaliczki na poczet jednej lub kilku określonych rat świadczeń

3 http://www.polonia-monachium.info/html/alimenty.html;

alimentacyjnych oraz pobierać lub odzyskiwać przyznane zaliczki, a także saldo i zaległe

świadczenia alimentacyjne, do zapłaty przez dłużnika alimentacyjnego.

Na razie uprawniony do alimentów powinien zwrócić się do Publicznego Ośrodka Pomocy

Społecznej (CPAS), który będzie mógł przyznać mu zaliczki na poczet jednej lub kilku kolejnych

określonych rat świadczeń alimentacyjnych. Pomoc ta dotyczy jednak tylko świadczeń na rzecz

dzieci, a dziecko uprawnione do alimentów musi mieszkać w Belgii. 4

Anglia

W celu wyegzekwowania alimentów sąd może: nakazać bezpośrednie ich wpłacenie do sądu;

konkretną metodę płatności; wydać nakaz zajęcia dochodów; nałożyć karę pozbawienia wolności

na pewien okres.

W przypadku alimentów na dziecko, jeżeli rodzic nie zamieszkujący z dzieckiem nie łoży na

utrzymanie dziecka, Agencja Alimentacyjna podejmie niezbędne działania w celu

wyegzekwowania wszelkich zaległości z tytułu alimentów. Agencja Alimentacyjna ma do

dyspozycji szereg uprawnień. Obejmują one pobranie pieniędzy bezpośrednio z wynagrodzenia

(nakaz potrącenia części wynagrodzenia) oraz wszczęcie postępowania sądowego (postępowanie

wykonawcze). W nadzwyczajnych przypadkach sąd może zostać poproszony o odebranie nie

płacącemu rodzicowi nie zamieszkującemu z dzieckiem prawa jazdy, a nawet pozbawienie go

wolności.

Jeżeli rodzic nie zamieszkujący z dzieckiem nie płaci we właściwym terminie, Agencja

Alimentacyjna może nałożyć karę w wysokości do 25 % tygodniowych alimentów. Kara ta

naliczana jest za każdy tydzień niepłacenia lub zwłoki w płaceniu alimentów przez rodzica nie

zamieszkującego z dzieckiem. Pieniądze te nie są płacone rodzicowi/opiekunowi jako alimenty,

lecz zatrzymywane przez państwo jako zwrot dodatkowych kosztów administracyjnych

poniesionych przez Agencję z tytułu egzekwowania płatności. 5

Austria

Roszczenie alimentacyjne dziecka upływa z chwilą nabycia zdolności do samodzielnego

utrzymania, która to zdolność nie zależy od osiągnięcia określonego wieku (w szczególności nie

od pełnoletniości), lecz od tego, czy dziecko jest w stanie zarobić środki potrzebne do pokrycia

swojego odpowiedniego utrzymania. Przy ocenie zdolności do samodzielnego utrzymania

rozstrzygająca jest sytuacja życiowa dziecka i jego rodziców. Jeśli zobowiązanie do płacenia

4 http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_bel_pl.htm

5 http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_uk_pl.htm

alimentów zostało ustanowione wyrokiem sądowym, postanowieniem lub oficjalnym

dokumentem, możliwe jest prowadzenie egzekucji wobec dłużnika alimentacyjnego, jeśli nie

spełnia on swojego obowiązku płatniczego.

Jeśli dłużnik alimentacyjny nie spełnia swojego zobowiązania płatniczego wobec osoby nieletniej,

może to mieć dla niego nawet konsekwencje karne

Jedynie w przypadku nieletnich dzieci społeczny opiekun nad młodzieżą landu wspiera

ustawowego przedstawiciela w ściąganiu roszczeń alimentacyjnych. 6

Włochy

Prawo włoskie określa „alimenti” jako wyegzekwowane prawnie świadczenie pomocy materialnej

osobie lub osobom w potrzebie, nawet jeżeli znajdują się w takiej sytuacji z własnej winy.

Program roszczeń alimentacyjnych:

 zakazana jest cesja, zrzeczenie się, odszkodowanie i odwołanie do arbitrów;

 prawo do alimentów jest nienaruszalne;

 płatności alimentacyjne nie podlegają zajęciu; kwota potrzeba do utrzymania dłużnika

i jego rodziny jest wyłączona z masy upadłościowej;

 ani dłużnik ani wierzyciel alimentacyjny nie mogą przekazać obowiązku alimentacyjnego

spadkobiercom.

Obowiązek alimentacyjny wobec dzieci jest obowiązkiem stałym, jako że rodzice muszą

utrzymywać dzieci zarówno małoletnie jak i dzieci, które osiągnęły pełnoletniość, dopóki nie

uniezależnią się one finansowo. Alimenty wypłaca się beneficjentowi.

Beneficjenci mają do dyspozycji wszelkie zwyczajowe metody mające na celu zapewnienie, by

dłużnik wypełnił swoje zobowiązania finansowe. Mogą uzyskać środki zapobiegawcze w celu

ochrony swoich należności i wyegzekwowania płatności poprzez zajęcie towarów i kwot

należnych od stron trzecich.

Brak zapłaty alimentów może stanowić pogwałcenie obowiązku utrzymania rodziny; jeżeli strona

pokrzywdzona wniesie skargę, stanowi to czyn karalny, z automatycznym wniesieniem aktu

oskarżenia, w przypadku gdy beneficjent jest osobą nieletnią. We Włoszech możliwość wstąpienia

na drogę prawną okazała się być skutecznym narzędziem uniemożliwiającym małżonkom nie

sprawującym opieki nad dziećmi uchylanie się od wypełniania zobowiązań. 7

Francja

6 http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_aus_pl.htm

7 http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_ita_pl.htm

Uprawniony do alimentów może uciec się do środków egzekucyjnych prawa powszechnego, jak

na przykład zajęcia ruchomości lub nieruchomości, zajęcia wynagrodzeń lub kont bankowych.

Uprawniony do alimentów może również zastosować procedurę płatności bezpośredniej.

Procedura ta pozwala na uzyskanie, po zwykłym powiadomieniu przez komornika, bezpośredniej

wypłaty świadczenia przez pracodawcę dłużnika lub przez jakąkolwiek inną osobę, która ma

w stosunku do niego dług.

W przypadku nieudanej próby podjęcia opisanych wcześniej środków, uprawniony do alimentów

ma dwie możliwości.

Może zwrócić się do organu zobowiązanego do wypłaty świadczeń rodzinnych,

w szczególności do kas wypłacających zasiłki rodzinne. Organ ten będzie mógł udzielić pomocy

w odzyskaniu świadczenia alimentacyjnego w przyszłości oraz w granicach dwuletnich zaległości.

Podobnie, uprawniony do alimentów może zwrócić się do prokuratora Republiki przy sądzie

wielkiej instancji swojego miejsca zamieszkania o wdrożenie procedury ściągania należności ze

środków publicznych. Procedura ta pozwala na uzyskanie, za pośrednictwem Skarbu państwa,

przymusowej wypłaty należności za sześć ostatnich niezapłaconych miesięcy oraz przypadających

rat. 8

Irlandia

Dziecku przysługuje niezależność alimentacyjna zwykle do 18 lat, lecz gdy dziecko pobiera

naukę w trybie dziennym do 23 lat. W przypadkach, zajęcia dochodów lub aresztowania

i pozbawienia wolności biuro lokalnego sądu rejonowego może wszcząć postępowanie w drodze:

nakazu egzekucyjnego powództwa cywilnego, jak w przypadku wszelkiego innego zadłużenia

orzeczenia o zajęciu mienia

Włochy

Beneficjenci mają do dyspozycji wszelkie zwyczajowe metody mające na celu zapewnienie, by

dłużnik wypełnił swoje zobowiązania finansowe. Mogą uzyskać środki zapobiegawcze w celu

ochrony swoich należności i wyegzekwowania płatności poprzez zajęcie towarów i kwot

należnych od stron trzecich.

Brak zapłaty alimentów może stanowić pogwałcenie obowiązku utrzymania rodziny; jeżeli strona

pokrzywdzona wniesie skargę, stanowi to czyn karalny, z automatycznym wniesieniem aktu

oskarżenia, w przypadku gdy beneficjent jest osobą nieletnią. We Włoszech możliwość wstąpienia

8 http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_fra_pl.htm

na drogę prawną okazała się być skutecznym narzędziem uniemożliwiającym małżonkom nie

sprawującym opieki nad dziećmi uchylanie się od wypełniania zobowiązań.9

Szkocja

Jeśli dłużnik nie płaci dobrowolnie, zgodnie z ustawą z 1985 r. beneficjent może skorzystać z

procedur egzekwowania wykonania orzeczenia alimentacyjnego (diligence). Najczęściej

spotykane procedury diligence (termin używany w Szkocji na opisanie wykonania postanowienia

sądu cywilnego) reguluje ustawa o dłużnikach (Szkocja) z 1987 r. Sprawę zajęć majątku reguluje

ustawa Debt Arrangement and Attachment (Scotland) Act z 2002 r.

Artykuł 19 ustawy o prawie rodzinnym Szkocji z 1985 r. przewiduje, że w postępowaniu

o alimenty sąd ma prawo, przy podaniu przyczyny, wydać w stosunku do dłużnika nakaz

pozbawiający go prawa zawierania transakcji dotyczących gruntu lub budynków lub nakaz zajęcia

lub „zamrożenia” majątku ruchomego będącego w posiadaniu osób trzecich (który blokuje środki,

takie jak pieniądze na kontach bankowych) do czasu rozstrzygnięcia postępowania. Jeśli sąd uzna

to za stosowne, ogranicza taki nakaz do konkretnego majątku lub środków nieprzekraczających

określonej wartości. A zatem, środki należące do płatnika, będące w posiadaniu osób trzecich, np.

banku lub towarzystwa budowlanego, mogą być na mocy tego nakazu zajęte. Wówczas będzie

potrzebne dalsze postępowanie w celu zwolnienia tych środków i przekazania ich wierzycielowi,

ale musi ono być oparte na wezwaniu do zapłaty należności.

Z chwilą, gdy wierzyciel alimentacyjny jest w posiadaniu wezwania do zapłaty należności,

dobra dłużnika alimentacyjnego mogą zostać zajęte w drodze konfiskaty i sprzedaży. Jednakże

niektóre dobra są z tego wyłączone (np. odzież, narzędzia do wykonywania zawodu, podstawowe

meble domowe, zabawki dziecięce, itp.). Jeśli zamiarem jest zajęcie dóbr w miejscu zamieszkania

dłużnika, można tego dokonać jedynie na podstawie upoważnienia wydanego na podstawie

odrębnej procedury sądowej.

Jeśli chodzi o bieżące alimenty przyznane na podstawie orzeczenia sądu, można doręczyć

pracodawcy polecenie zajęcia wynagrodzenia z tytułu alimentów na mocy art. 51-56 ustawy

o dłużnikach (Szkocja) z 1987 r. pod warunkiem, że dłużnik został poinformowany o wydaniu

orzeczenia na co najmniej 4 tygodnie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i zalega co

najmniej z 1 ratą. Polecenie to zobowiązuje pracodawcę dłużnika do codziennego potrącania

ustalonej ustawowo kwoty z wynagrodzenia dłużnika i płacenia jej wierzycielowi. Jeżeli dłużnik

zmieni pracę, wówczas należy doręczyć nowemu pracodawcy nowe polecenie.

9 http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_ire_pl.htm

Jeżeli płatnik jest bezrobotny i otrzymuje świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego,

zasadniczo nie jest możliwe dochodzenie zaspokojenia należnych roszczeń alimentacyjnych

z jakiejkolwiek części tych świadczeń.

Procedury egzekwowania wykonania orzeczeń prowadzą niezależni, płatni urzędnicy sądowi

zwani Messengers-at-Arms i urzędnikami szeryfa. Urzędnicy ci muszą otrzymać zapłatę za swoją

pracę bez względu na to, czy postępowanie wykonawcze przyniesie oczekiwany efekt. Jeśli

powód spełnia kryteria kwalifikujące do pomocy prawnej, koszty te pokrywa Szkocka Rada ds.

Pomocy Prawnej. Jednakże powód, który nie otrzymuje pomocy prawnej, jest zobowiązany uiścić

te koszty samemu.

W ostateczności, jeżeli płatnik odmawia płacenia alimentów należnych na podstawie

orzeczenia sądu, beneficjent może wszcząć postępowanie o pozbawienie płatnika wolności

w postępowaniu cywilnym. To wyjście stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy płatnik posiada

zdolność płatniczą, ale umyślnie odmawia płacenia. Nie jest to postępowanie wykonawcze i nie

jest ono przyznawane automatycznie, może ono być wszczęte wyłącznie wedle uznania szeryfa.

Agencja Alimentacyjna (CSA), utworzona ustawą z 1991 r., ma szereg możliwości wykonywania

decyzji w sprawie oszacowania wysokości alimentów. To obejmuje nakaz potrącenia

odpowiedniej kwoty wynagrodzenia. W tym przypadku, Sekretarz Stanu posiada wyłączne

kompetencje do wydania takiego nakazu. Może on zostać wydany w celu zabezpieczenia płatności

zaległości z tytułu alimentów na dziecko, jak również przyszłych kwot lub z obu powodów.

Pracodawcy dłużnika należy doręczyć polecenie potrącania odpowiednich kwot z wynagrodzenia

dłużnika od daty określonej w poleceniu.

Jeżeli dłużnik nie zapłaci jednej lub większej liczby płatności a CSA ma wrażenie, że wydanie

przeciw niemu polecenia o potrącaniu alimentów z wynagrodzenia jest niewłaściwe lub takie

polecenie zostało wydane, lecz okazało się nieskuteczne jako środek zabezpieczenia dokonywania

płatności w ustalonej wysokości, wówczas CSA może zwrócić się do szeryfa z wnioskiem

o wydanie wobec dłużnika tzw. liability order (nakaz pociągnięcia do odpowiedzialności). Nakaz

ten upoważnia do zajęcia i sprzedaży, zakazu transakcji i „zamrożenia” środków.

Wreszcie, gdy wydano liability order, CSA uważana jest za wierzyciela dla celów art. 4 Ustawy

o pozbawieniu wolności w postępowaniu cywilnym (Szkocja) z 1882 r. i może żądać pozbawienia

dłużnika wolności za nie wywiązywanie się z obowiązku płacenia należności alimentacyjnych

nałożonego orzeczeniem sądu. Innym środkiem odstraszającym, jaki sąd może nałożyć, jest zakaz

prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Finlandia

Jeżeli osoba, która ma obowiązek alimentacyjny nie płaci dobrowolnie, opiekun dziecka

z prawem do alimentów musi zwrócić się do miejscowego organu socjalnego. Dany organ ma

prawo zabezpieczyć wypłacanie zasiłku na utrzymanie. Jeżeli osoba, która ma obowiązek

alimentacyjny w odpowiednim terminie ustalonym przez organ nie uiści niezapłaconej płatnej w

ratach sumy zasiłku na utrzymanie, dany organ na podstawie ustawy musi niezwłocznie

zastosować środki bezpieczeństwa zmierzające do zrealizowania wypłaty zasiłku na utrzymanie

drogą egzekucji.

Jeżeli małżonek, który ma obowiązek alimentacyjny, zaniedba wypłacanie zasiłku na

utrzymanie, który pozostaje w zgodzie z umową potwierdzoną przez miejscowy organ socjalny

albo z decyzją/wyrokiem wydanym przez sąd, osoba, która ma prawo do alimentów może zwrócić

się z prośbą do komornika, żeby doprowadził do realizacji założeń zwartych w umowie tak, jak to

określa ustawa o egzekucjach. 10

Roszczenia alimentacyjne - Prawo międzynarodowe

Aby zmusić osobę zobowiązaną do płacenia alimentów przebywającą w państwie nie będącym

członkiem Unii Europejskiej do zapłacenia świadczeń alimentacyjnych, należy zwrócić się do

sądów w państwie, w którym chcemy wyegzekwować orzeczenie sądowe. Międzynarodowe

konwencje mogą pomóc wyegzekwować świadczenia alimentacyjne za granicą.

Konwencja nowojorska z dnia 20 czerwca 1956 r. o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za

granicą (Organizacja Narodów Zjednoczonych) wprowadza mechanizm współpracy

administracyjnej między właściwymi organami;

Konwencje haskie z lat 1958 oraz 1973 o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń odnoszących się

do obowiązków alimentacyjnych wprowadzają mechanizmy wzajemnego uznawania

i egzekwowania decyzji przez umawiające się strony oraz zasad dotyczących pomocy prawnej;

Konwencje haskie z lat 1956 oraz 1973 w sprawie prawa właściwego dla obowiązku

alimentacyjnego dają pierwszeństwo prawu kraju zamieszkania dziecka lub wierzycieli

alimentacyjnych w ogólności (lub prawu kraju nowego zamieszkania w przypadku zmiany stałego

miejsca zamieszkania). Istnieje tu jednak szereg wyjątków:

- Prawem regulującym obowiązek alimentacyjny między małżonkami rozwiedzionymi lub

będącymi się w separacji jest prawo właściwe w sprawie rozwodu lub separacji;

- Odmowa stosowania prawa określonego konwencją przysługuje jedynie wtedy, jeśli jest ono

ewidentnie niezgodne z polityką publiczną;

10

http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_fin_pl.htm#12.

- W przypadku obowiązku alimentacyjnego między osobami spokrewnionymi w linii bocznej lub

spowinowaconymi dłużnik może wnieść sprzeciw wobec roszczenia wierzyciela na podstawie

tego, że nie istnieje taki obowiązek w prawie państwa, którego oboje są obywatelami lub w prawie

państwa, w którym znajduje się miejsce zamieszkania dłużnika. 11

11

http://ec.europa.eu/civiljustice/maintenance_claim/maintenance_claim_int_pl.htm

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome