Polityka pieniężna - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia. Rzeszów University
hermiona80
hermiona8018 March 2013

Polityka pieniężna - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia. Rzeszów University

PDF (306.4 KB)
15 strona
1Liczba pobrań
460Liczba odwiedzin
Opis
W notatkach omawiane zostają zagadnienia z zakresu ekonomii: polityka pieniężna.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 15
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

„Centralnym bankiem państwa jest Narodowy Bank Polski. Przysługuje mu wyłączne

prawo emisji pieniądza oraz ustalania i realizowania polityki pieniężnej. Narodowy Bank

Polski odpowiada za wartość polskiego pieniądza.”

Konstytucja RP (Art. 227, ust.1)

Polityka pieniężna (monetarna) stanowi, obok polityki fiskalnej, zasadniczy filar

makroekonomicznej polityki państwa. W zamierzeniu oddziałuje na stopy procentowe i kursy

walutowe, a bardziej ogólnie na warunki na rynkach finansowych i ich powiązania z

gospodarką realną. Polityka monetarna ma na celu zapewnienie stabilności cen.

Polityka pieniężna jest realizowana przez bank centralny, a jej celem jest

zapewnienie równowagi pieniężnej w gospodarce oraz zapobieganie i zwalczanie inflacji, co

powinno prowadzić do długofalowego wzrostu gospodarczego. Wyróżnić można dwa,

ogólnie panujące standardy polityki monetarnej:

 prymat antyinflacyjny, czyli dbałość o stabilny poziom cen poprzez kontrolę

podaży pieniądza na rynku,

 autonomiczny charakter instytucji sprawujących politykę pieniężną –

niezależność banku centralnego od rządu, parlamentu i wszelkich grup

interesów.

Działania, jakie podejmuje bank centralny mają na celu oddziaływanie na podaż

pieniądza w gospodarce, a także na kształtowanie się stóp procentowych stosowanych przez

banki komercyjne. Poziom tych stóp procentowych powinien być spójny z realizacją celu

antyinflacyjnego.

Polityka monetarna dzieli się na:

ekspansywną (miękką) – jej celem jest zwiększenie podaży pieniądza. Realizowana

jest przez obniżenie stóp procentowych: lombardowej i redyskontowej, zakup

papierów wartościowych na otwartym rynku, obniżenie wskaźnika rezerw

obowiązkowych. Prowadzi to do potanienia kredytu i zwiększenia akcji kredytowych

przez banki komercyjne i wzrostu podaży pieniądza. Kiedy łatwiej jest zaciągnąć

kredyt na potrzeby produkcyjne lub konsumpcyjne, ludzie wydają więcej pieniędzy i

popyt wzrasta, co może prowadzić do wzrostu produkcji i spadku bezrobocia.

Ekspansywnej polityce monetarnej towarzyszyć może jednak wzrost cen.

restrykcyjną (twardą) – realizowana jest poprzez podwyżkę stóp procentowych,

podwyższenie wskaźnika rezerw obowiązkowych, sprzedaż lub emisję papierów

wartościowych. Prowadzi to do obniżenia podaży pieniądza, spadku popytu oraz

wzrostu bezrobocia, a także zahamowania inflacji.

Cele strategiczne polityki pieniężnej:

To cele ogólne odnoszące się do gospodarki, jako całości. Może to być

utrzymywanie wysokiej koniunktury i zatrudnienia, czy też walka z inflacją lub deflacją.

Wybór samego celu pozostaje w ścisłym związku z przyjętą koncepcją roli pieniądza oraz

banku centralnego. Ogniwem pośrednim między zmianą podaży pieniądza a zmianą popytu

globalnego jest stopa procentowa.

Cele pośrednie polityki pieniężnej:

 poziom stopy procentowej – bank centralny wpływa na ogół stóp procentowych

prowadząc operacje otwartego rynku, redyskontując weksle i udzielając kredytów pod

zastaw płynnych papierów wartościowych.

 podaż pieniądza - wybór tego celu pozostaje w ścisłym związku z narastaniem

monetarystycznym, ponieważ to właśnie monetaryści uważają, że stabilizacja podaży

pieniądza oznacza stabilizację gospodarki zarówno od strony popytu globalnego, jak i

podaży globalnej.

Cele operacyjne polityki pieniężnej:

Przestrzeganie reguł i zasad w czasie realizacji celów pośrednich wymaga od banku

centralnego wypełnienia szczegółowych celów operacyjnych. Są to przede wszystkim:

 prawidłowa wysokość bazy monetarnej,

 odpowiedni poziom stopy procentowej rynku pieniężnego.

Stopa procentowa stanowi jedną z najważniejszych zmiennych decydujących o

funkcjonowaniu gospodarki rynkowej. Jest także jednym z podstawowych instrumentów

polityki pieniężnej. Jej poziom wpływa na decyzje gospodarstw domowych podejmowanych

w zakresie alokacji zasobów pieniężnych pomiędzy bieżącą konsumpcją a oszczędnościami.

Stopa procentowa wpływa na decyzje podmiotów gospodarczych w zakresie powiększania

ich majątku produkcyjnego poprzez nakłady inwestycyjne, tym samym wpływa na rozmiary

produkcji, inwestycji oraz zatrudnienia.

Stopa procentowa w sposób najbardziej ogólny może być zdefiniowana jako miernik

przychodu, jaki przysługuje posiadaczowi kapitału z racji udostępnienia go innym. Stopa

procentowa jest zazwyczaj wyznaczana w stosunku rocznym. Stopa dyskontowa, jak i stopa

zwrotu są szczególnymi przypadkami stopy procentowej – wyznaczają one minimalną

efektywność działalności gospodarczej, a szczególnie minimalną efektywność inwestycji. W

wyniku tego następuje uruchomienie mechanizmu wymuszającego poprawę efektywności

gospodarowania lub eliminowanie nieefektywnej działalności gospodarczej. Tak, więc stopa

procentowa działa jak sito czy też inne urządzenie selekcjonujące: odsiewa gorsze projekty

inwestycyjne, co pozwala na najlepsze wykorzystanie ograniczonych funduszy

inwestycyjnych.

Stopy procentowe dzielimy na krótkoterminowe, czyli związane z operacjami

zawieranymi na okres nie przekraczający jednego roku oraz na długoterminowe dla operacji

na okres dłuższy niż jeden rok. Stopy procentowe krótkoterminowe występują na rynku

pieniężnym. Najważniejsze krótkoterminowe stopy procentowe to stopy procentowe banku

centralnego.

Stopa procentowa silnie wpływa na realne procesy gospodarcze, a polityka stóp

procentowych jest jednym z najstarszych i jednocześnie jednym z najbardziej

kontrowersyjnych narzędzi oddziaływania banku centralnego na gospodarkę. Polityka ta nie

jest z reguły celem samym w sobie, tzn. bank centralny nie dąży do utrzymania w dłuższym

okresie czasu określonego poziomu stopy procentowej, lecz oddziałuje na poziom i strukturę

stóp procentowych w taki sposób, aby osiągnąć pożądany stopień realizacji ostatecznych

celów polityki gospodarczej, za które uznawane są zwłaszcza wskaźniki inflacji oraz wzrostu

gospodarczego.

Zatem jak bank centralny oddziałuje na gospodarkę rynkową za pomocą stopy

procentowej? Tradycyjnym kanałem oddziaływania jest kanał stóp procentowych. Poniższy

Stan realnej gospodarki

uproszczony schemat przedstawia mechanizm oddziaływania stopy procentowej na podmioty

gospodarki rynkowej, a w konsekwencji na produkt krajowy brutto czy zjawisko inflacji:

Źródło: W.Wąsowski: „Odsetki w banku”, Warszawa 2000

Bank centralny manipulując poziomem podstawowych stóp procentowych, wpływa

na krótkoterminowe stopy rynku międzybankowego, a te z kolei oddziałują na wysokość

oprocentowania kredytów i depozytów w bankach komercyjnych. Jednak skuteczność

polityki stóp procentowych banku centralnego w realizacji celów ostatecznych jest już

ograniczana na wstępie przez fakt, iż nakierowana jest ona na modyfikację decyzji

„pośredników finansowych” (głównie banków komercyjnych), nie zaś podmiotów, od których

w ostatecznym rozrachunku zależy poziom inflacji czy skala aktywności gospodarczej

(przedsiębiorstw, gospodarstw domowych). Bank komercyjny, kształtując stopy procentowe,

powinien wziąć pod uwagę rynkowe stopy procentowe. Impulsem jest zmiana stóp

procentowych banku centralnego. Z reguły banki komercyjne przy ustalaniu wysokości

oprocentowania depozytów kierują się wysokością stopy lombardowej banku centralnego.

Jeśli chodzi o kredyty, to wysokość ich oprocentowania kształtuje się pod wpływem rynku

międzybankowego. Nadpłynność w sektorze bankowym może powodować, że reakcja

banków na stopy procentowe banku centralnego może być słaba ze względu na konkurencję

między bankami. Lider rynku, zwłaszcza w warunkach nadpłynności w systemie bankowym

może prowadzić własną politykę stopy procentowej. W takim przypadku poziom stóp

procentowych pozostałych banków jest reakcją na zmiany lidera rynku. Nie mniej

środki na rachunkach

banków

- podaż

- popyt

stopy procentowe na rynku

międzybankowym

stopy procentowe depozytów, kredytów i

innych instrumentów

konsumpcja

oszczędności

inwestycje

produkt krajowy brutto

 

inflacja

I

Instrumenty polityki

pieniężnej

II

Rezerwa dewizowa

udowodniono, że na rynku charakteryzującym się wolną konkurencją stopa procentowa ma

istotne znaczenie w odniesieniu do wyniku finansowego banku. Przyjmuje się, że stopa zysku

banku będzie obniżała się w miarę wzrostu stopy procentowej, gdyż wpływa ona negatywnie

na akcję kredytową banku.

To, w jaki sposób pośrednicy finansowi zareagują na zmiany polityki stóp

procentowych zależy więc od wielu czynników, do których można zaliczyć „siłę

monopolową” banków i instytucji finansowych, procesy innowacji finansowych,

wykorzystywanie możliwości, jakie daje pośrednikom finansowym rynek globalny i inne.

Można tu podać przykład Polski, gdzie w latach 1998 – 2003 oprocentowanie kredytów i

depozytów w bankach komercyjnych spadało wraz z kolejnymi obniżkami podstawowych

stóp Narodowego Banku Polskiego. Banki reagowały jednak na te obniżki ze znacznym

opóźnieniem i bardziej były skłonne obniżać oprocentowanie przyjmowanych przez nie

depozytów niż udzielanych kredytów. Oprócz serii obniżek stóp podstawowych NBP miała

na to wpływ stale rosnąca konkurencja na rynku kredytów, co zaowocowało znacznie

silniejszym spadkiem ich oprocentowania w porównaniu z oprocentowaniem depozytów.

Specyficzna bariera, jaką dla polityki stóp procentowych tworzą pośrednicy

finansowi, nie do końca odgradza bank centralny od decyzji podmiotów realnego sektora

gospodarki. Zmiany stóp procentowych banku centralnego są odbierane, jako zapowiedź

przyszłych decyzji mogących zdecydowanie zmienić klimat gospodarczy i nawet, jeśli nie

mają większego wpływu na bieżące warunki gospodarowania, mogą istotnie wpłynąć na

decyzje określające przyszłą aktywność gospodarczą, czyli na zmianę charakteru oczekiwań.

Stopa procentowa jest czynnikiem kształtującym cenę podstawowych produktów

bankowych, co z kolei wpływa na poziom inwestycji w gospodarce. Bank centralny

prowadząc politykę ekspansywną obniża podstawowe stopy procentowe. Tańszy dostęp do

środków banku centralnego powoduje wzrost płynności banków komercyjnych i spadek stóp

na rynku międzybankowym. W rezultacie wzrasta podaż kredytów dla przedsiębiorstw i

gospodarstw domowych, przy jednoczesnym spadku ich oprocentowania, następuje zatem

wzrost zainteresowania kredytami w wyniku obniżenia kosztów finansowania, co pociąga za

sobą wzrost inwestycji. A to właśnie od wysokości inwestycji w dużej mierze uzależniona jest

trwałość rozwoju gospodarczego. Sytuacja wygląda odwrotnie, gdy bank prowadzi politykę

restrykcyjną, czyli podwyższa podstawowe stopy procentowe. Wysoka stopa procentowa

zniechęca do inwestycji podmioty gospodarcze, powoduje wzrost kosztów pozyskania

pieniądza i zmusza do wykorzystania środków własnych (inwestycje z odłożonych zysków).

Środki własne mają przy wysokiej stopie procentowej wysoki poziom wymaganej stopy

zwrotu, co oznacza, że podmioty gospodarcze inwestują w przedsięwzięcia o wysokiej stopie

rentowności. W ciągu ostatnich lat w Polsce zauważalne było zjawisko, które ilustrowało

zależność między zmianami wysokości stóp procentowych ustalanych przez Radę Polityki

Pieniężnej a tempem wzrostu nakładów inwestycyjnych. I tak oto obniżenie stóp

procentowych owocowało zwiększonym poziomem inwestycji, natomiast podwyższenie

przynosiło skutek odwrotny.

Dalszy wzrost realnego oprocentowania kredytów może wpływać na podwyższanie

straty na działalności finansowej i wzrost udziału kosztów finansowych w kosztach uzyskania

przychodów oraz na obniżenie płynności (szczególnie przedsiębiorstw w sektorze

państwowym), co spowoduje obniżenie rentowności przedsiębiorstw i ograniczenie ich

rozwoju (zwłaszcza małych i średnich). Wzrost realnego oprocentowania wpłynie także na

wzrost obciążeń budżetu państwa z tytułu dopłat do oprocentowania kredytów. I tak w Polsce

w latach 1992–1997 wysoka realna stopa procentowa kredytów stwarzała barierę

finansowania inwestycji dostosowujących polskie przedsiębiorstwa do warunków

konkurencyjności na rynkach międzynarodowych, co zaowocowało w latach 1996 – 1997

wysokim narastaniem deficytu w handlu zagranicznym. Przy czym oddziaływanie wysokiej

stopy procentowej na deficyt w handlu zagranicznym przejawiało się w zbyt niskim tempie

przyrostu eksportu ze względu na zbyt małe dostosowanie polskich przedsiębiorstw do

wymogów rynku światowego, jak również w zbyt szybkim przyroście importu

zaopatrzeniowego i technologicznego, spowodowanego koniecznością finansowania przemian

strukturalnych polskiego przemysłu bezpośrednimi zagranicznymi inwestycjami

kapitałowymi.

Różnorodność kanałów, jakimi stopy procentowe oddziałują na gospodarkę powoduje,

iż polityka stóp procentowych działa z opóźnieniem i różną intensywnością na cele

ostateczne. Opóźnienia i intensywność zmieniają się w zależności od stopnia rozwoju

infrastruktury finansowej, stanu koniunktury a także uwarunkowań zewnętrznych i innych. W

pewnych wypadkach zmiany stóp procentowych mogą spowodować już w ciągu kilku

kwartałów pożądane zmiany w zakresie inflacji i zatrudnienia. Tak było w przypadku Polski,

gdzie polityka stopy procentowej stanowiła w latach 1998 – 2003 podstawowy instrument

wykorzystywany przez Narodowy Bank Polski w ramach strategii bezpośredniego celu

inflacyjnego. Chociaż w tym okresie poziom inflacji odbiegał od krótkookresowych założeń,

to jednak z roku na rok była ona coraz niższa. Ponadto od jesieni 2001 roku stopa inflacji

kształtowała się poniżej 4%, co oznaczało, że zrealizowany został cel wyznaczony w

„Średniookresowej strategii na lata 1999 – 2003”. Mimo to, polityka stopy procentowej NBP

stanowiła w tym okresie skuteczny instrument. W 2005 roku stopy procentowe w Polsce

spadały. Ich wysokość była pochodną tego, jak NBP oraz Rada Polityki Pieniężnej oceniały

stan i perspektywy inflacji w Polsce.

Decyzje banku centralnego odnośnie stóp procentowych odbijają się ostatecznie na

tempie wzrostu gospodarczego, a co za tym idzie wielkości PKB. Ta zależność jest widoczna

w Polsce w latach 1998 – 2003:

Z a leżn ość p o m ięd zy w ys o kośc ią s to p y re fe ren cyjn e j a d yn am iką P K B w la tach 1998 - 2003

0 2 4 6 8

10 12 14 16 18 20

1998 1999 2000 2001 2002 2003

la ta

%

P K B S topa p rocen tow a

Analizując powyższy wykres zauważa się zależność między zmianami w poziomie

stóp procentowych, do jakich doszło w Polsce w latach 1999 – 2000 a tempem wzrostu PKB.

Znaczne podwyższenie ich poziomu mogło być jedną z przyczyn drastycznego ograniczenia

tempa wzrostu PKB, czego następstwem był również wzrost stopy bezrobocia z około 10% w

roku 1998 do prawie 20% w roku 2003. Oczywiście załamania tempu wzrostu gospodarczego

oraz wzrostu bezrobocia nie można łączyć tylko i wyłącznie z podwyżkami stóp

procentowych z roku 2000. Nałożyły się na to także inne przyczyny: brak reformy finansów

publicznych i podatków, ograniczenie wolności gospodarczej oraz postawa związków

zawodowych. Jednak, jeśli spojrzy się na późniejsze obniżki stóp można zauważyć, że ich

efekt co prawda nie był natychmiastowy, ale bardzo widoczny.

 

Podstawowe stopy procentowe Narodowego Banku Polskiego to:

stopa referencyjna (interwencyjna) – określa minimalną cenę, po jakiej bank

centralny organizuje operacje otwartego rynku na rynku międzybankowym. Operacje

otwartego rynku polegają na zakupie bądź sprzedaży przez bank centralny

krótkoterminowych papierów wartościowych w celu przywrócenia równowagi na

rynku. Jest ustalana przez Radę Polityki Pieniężnej.

stopa lombardowa – określa najwyższy poziom oprocentowania kredytów

udzielanych przez bank centralny bankom komercyjnym pod zastaw papierów

wartościowych (tzw. kredyty lombardowe). Cena pieniądza na rynku

międzybankowym może przekroczyć poziom stopy lombardowej, ale zdarza się to

tylko w momentach, gdy banki gwałtownie potrzebują pieniędzy. Jej poziom ustalany

jest przez Radę Polityki Pieniężnej.

stopa depozytowa – określa oprocentowanie jednodniowych depozytów składanych

przez banki komercyjne w banku centralnym. Stopa ta określa najniższe możliwe

oprocentowanie na rynku. W Polsce stopa depozytowa NBP jest ustalana od 1 grudnia

2001, jest ustalana przez Radę Polityki Pieniężnej.

stopa redyskontowa (redyskonto weksli) – określa cenę, po jakiej bank centralny

skupuje weksle od banków komercyjnych. Wcześniej weksle te zostały nabyte przez

banki komercyjne od swoich klientów. Jej poziom ustalany jest przez Radę Polityki

Pieniężnej. Ze względu na małą popularność weksli w Polsce stopa redyskontowa ma

małe znaczenie w polityce monetarnej NBP. Roczna stopa redyskontowa weksli od

dnia 28 stycznia 2009 wynosi 4,50%. Podwyższenie stopy redyskontowej - zmniejsza

kreację pieniądza, natomiast jej obniżenie podwyższa kreację pieniądza w gospodarce.

stopy rezerwy obowiązkowej – miernik kwoty rezerw obowiązkowych, jaką banki

komercyjne są zobowiązane wpłacić do banku centralnego w celu zabezpieczenia ich

wypłacalności (banków komercyjnych). W zależności od tego, jaki jest wskaźnik

rezerwy obowiązkowej bank centralny decyduje o tym jaka jest podaż pieniądza.

Stopa rezerw obowiązkowych może być naliczana od wkładów złotowych płatnych na

żądanie, od wkładów złotowych – terminowych, wkładów w walutach obcych

płatnych na żądanie i od wkładów terminowych w walutach obcych. Wysokość stopy

rezerwy obowiązkowej ustala Rada Polityki Pieniężnej. Od 31 października 2003 roku

stopa rezerwy obowiązkowej wynosi 3,50% dla wszystkich rodzajów depozytów. Od

30 września 2003 roku wszystkie banki pomniejszają naliczoną rezerwę obowiązkową

o równowartość 500 tys. euro. Środki rezerwy obowiązkowej od 1 maja 2004 roku są

oprocentowane. Bank centralny może w ten sposób sterować podażą pieniądza

poprzez zwiększanie stopy rezerw, co spowoduje zmniejszenie podaży pieniądza lub

poprzez zmniejszanie stopy rezerw, co w efekcie zwiększy podaż pieniądza.

Zmniejszenie stopy rezerw obniża bezpieczeństwo systemu bankowego.

Wartości stopy referencyjnej w latach 1990-2006 kształtowały się następująco:

Rok Wartość

1990-11-21 55

1991-09-15 40

1992-07-01 38

1993-02-22 35

1994-05-13 33

1995-09-18 29

1996-07-17 26

1997-08-04 28

1998-12-10 15,5

1999-11-18 16,5

2000-08-31 19

2001-11-29 11,5

2002-11-28 6,78

2003-06-26 5,25

2004-08-26 6,5

2005-09-01 4,5

2006-03-01 4

Wykres stopy referencyjnej:

Wartości ekstremalne:

Największa: 72% (1991-02-01)

Najmniejsza: 4% (2006-03-01)

Wartości stopy lombardowej w latach 1991-2006 kształtowały się następująco:

Rok Wartość

1991-09-15 39

1992-07-01 37

1993-02-22 33

1994-05-13 31

1995-09-18 28

1996-07-17 25

1997-08-04 27

1998-12-10 20

1999-11-18 20,5

2000-08-31 23

2001-11-29 15,5

2002-11-28 8,75

2003-06-26 6,75

2004-08-26 8

2005-09-01 6

2006-03-01 5,5

Wykres stopy lombardowej:

Wartości ekstremalne:

Największa: 39% (1991-09-15)

Najmniejsza: 5,5% (2006-03-01)

Wartości stopy depozytowej w latach 2001-2006 kształtowały się następująco:

Rok Wartość

2001-12-01 7,5

2002-11-28 4,75

2003-06-26 3,75

2004-08-26 5

2005-09-01 3

2006-03-01 2,5

Wykres stopy depozytowej:

Wartości ekstremalne:

Największa: 7,5% (2001-12-01)

Najmniejsza: 2,5% (2006-03-01)

Wartości stopy redyskontowej w latach 1990-2006 kształtowały się następująco:

Rok Wartość

1990-11-21 48

1991-09-15 36

1992-07-01 32

1993-02-22 29

1994-05-13 28

1995-09-18 25

1996-07-17 22

1997-08-04 24,5

1998-12-10 18,25

1999-11-18 19

2000-08-31 21,5

2001-11-29 14

2002-11-28 7,5

2003-06-26 5,75

2004-08-26 7

2005-09-01 4,75

2006-03-01 4,25

Wykres stopy redyskontowej:

Wartości ekstremalne:

Największa: 60% (1991-02-01)

Najmniejsza: 4,25% (2006-03-01)

Reasumując, stopa procentowa jest bardzo ważnym parametrem we współczesnej

gospodarce. Władze publiczne powinny przywiązywać szczególną uwagę do jej poziomu,

powinny dążyć do tego, aby stopa procentowa ukształtowała się na poziomie pozwalającym

na efektywną alokację zasobów finansowych kraju. Zbyt niska – nie zapewnia odpowiedniej

mobilizacji oszczędności oraz zadowalającej selekcji inwestycji z punktu widzenia ich

efektywności; zbyt wysoka – nadmiernie hamuje konsumpcję i inwestycje.

Również jest bardzo ważne, aby bank centralny przed podjęciem decyzji o zmianie

stóp procentowych komunikował się z rynkiem przygotowując grunt do tej decyzji. Jedynie

wtedy istnieje szansa na zainicjowanie zmian zgodnych z celami prowadzonej polityki i

uniknięcie zachowań rynku sprzecznych z polityką władz. Odnosi się to zwłaszcza do

gospodarek funkcjonujących w warunkach znacznej otwartości rynku.

BIBLIOGRAFIA:

1. T. Włudyka: „Polityka gospodarcza.”, Wolters Kluwer, maj 2007

2. A. Borodo: „Polskie prawo finansowe. Zarys ogólny”, Toruń 2005

3. J. Bednarczyk: „Stopa procentowa a gospodarka”, PWN Warszawa 2004

4. W. Wąsowski: „Odsetki w banku”, Warszawa 2000

Strony internetowe:

1. www.pl.wikipedia.org

2. www.bankier.pl

3. www.nbp.pl

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome