Wychowawca resocjalizacyjny - Notatki - Pedagogika, Notatki'z Pedagogika
frankie82
frankie8230 May 2013

Wychowawca resocjalizacyjny - Notatki - Pedagogika, Notatki'z Pedagogika

RTF (47.5 KB)
4 strony
1000+Liczba odwiedzin
Opis
Pedagogika: notatki z zakresu pedagogiki opisujące wychowawca resocjalizacyjny; cechy wychowawcy resocjalizacyjnego.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 4
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

Wychowawca resocjalizacyjny

Człowiek nie rodzi się ani zbrodniarzem ani aniołem, Wychowanie czyni z niego istotę brudną lub promienną . Szczególnym rodzajem pracy, poprzez działania edukacyjne zmierzające w kierunku powtórnej socjalizacji młodzieży wykolejonej, osób skazanych prawomocnym wyrokiem sądów czy też całych rodzin patologicznych zajmują się wychowawcy resocjalizacyjni. Jako pracownicy cywilnych jednostek organizacyjnych Służby Więziennej planują, organizują i prowadzą zajęcia wychowawcze oraz sprawują opiekę wychowawczą nad osobami tymczasowo aresztowanymi, przebywającymi w areszcie śledczym i skazanymi, przebywającymi w zakładzie karnym; współdziałają z sądem, rodziną, szkołą, zakładem pracy, innymi instytucjami i organizacjami w celu zapewnienia wychowankom warunków prawidłowego rozwoju społecznego, ochrony, a także pomocy w trudnych sytuacjach. Cechy wychowawcy resocjalizacyjnego: - powodzenie wychowawcy zależy głównie od jego postawy moralnej, jego wartości powinny być zgodne z tym, co czyni; - należy unikać relatywizmu moralnego konsekwencja w postępowaniu, zgoda pomiędzy słowami a czynami, brak konsekwencji powoduje brak skuteczności wychowawczej; - wiarygodność,która występuje razem z uczciwością, prawdomównością i szczerością. Człowiek, który kłamie, traci wiarygodność. Nie powinien zmieniać swoich wartości pod wpływem sytuacji; - odpowiedzialność za wychowanków cecha ta wiąże się z punktualnością, systematycznością, itp. Odpowiedzialność za drugiego człowieka i za to co będzie się z nim działo w przyszłości. Wiąże się to także z troską osobistą o wychowanka, dostrzeganie podmiotowe wychowanków (jego indywidualności), jego odmiennych niż inne doświadczeń życiowych; - zdolność empatii zdolność do wczuwania się w rolę i zrozumienie wychowanka. Nie należy jednak okazywać litości i współczucia; - umiejętność słuchania pozwolić wychowankowi mówić, wtedy on się otwiera, co ułatwia lepsze zdiagnozowanie wychowanka. Jeśli wychowanek chce mówić o swoich problemach to znaczy, że ufa wychowawcy. Daje to poczucie zrozumienia i wysłuchania wychowankowi; - jeśli wychowawca ma dawać, to musi mieć z czego dawać . Zagrożeniem jest tutaj efekt wypalenia zawodowego z racji tego, że nie można całkowicie się poświęcać. Modelem ideału poświęcenia jest sylwetka Janusza Korczaka, który poświęcił się w pełni dzieciom. Problem granicy poświęcenia i zaangażowania zawodowego ustalana jest indywidualnie przez każdego wychowawcę;-gotowość do pokonywania trudności i

przekazywania tego wychowankowi. Zdolność taka ma charakter treningowy, uczy wychowanków podejścia do sytuacji problemowej; Wychowawca powinien być otwarty na postęp i innowacje: 1. podejście dogmatyczne wynika z tego, że najczęściej niczego się nie uwzględnia, sztywne trzymanie się litery prawa, wartości i zasad wyuczonych w przeszłości. Taki wychowawca nie ma zaufania wśród wychowanków, którzy najczęściej się go boją. 2. podejście adaptacyjne uwzględnianie nowości, adaptowanie się do nowych sytuacji. Zagrożeniem jest tutaj relatywizm w postępowaniu. 3. podejście nowatorskie (innowacyjne) to, co jest, nigdy nie jest na tyle dobre, aby nie można było tego udoskonalić. Należy jednak uważać, aby nie zmieniać tych wartości, które stoją na straży ładu społecznego, ogólnoludzkie: - umiejętności psychologiczne zdolność sugestywnego przekazu, umiejętność motywowania do pozytywnego działania (brak argumentów świadczy o niskiej skuteczności wychowawczej), umiejętności motywacji i przekonywania, umiejętność spostrzegania (dar obserwacji zależy od posiadanej wiedzy). - zdolność współdziałania musi mieć sojuszników. Wychowawca resocjalizacyjny musi współpracować z nauczycielami, z rodzicami, z różnego typu instytucjami. W tej zdolności ujawniają się postawy wychowawców: jedni mają zdolności przywódcze, inni są bardziej ulegli, sterowni. W sytuacji wychowawczej bardziej skuteczna jest postawa przywódcza, wychowawca powinien cechować się ekstrawertyzmem. - zdolności mediacyjne (rozwiązywanie konfliktów) wychowawca jako jedyny nie powinien być źródłem konfliktów. Zadania wychowawcy resocjalizacyjnego: - przyjmowanie tymczasowo aresztowanych i skazanych do grupy więziennej: wskazywanie celi, omawianie regulaminu, planu dnia, rozkładu zajęć, zakresu obowiązków, kar i nagród; - przeprowadzanie wywiadu środowiskowego, dotyczącego sytuacji rodzinnej skazanego, jego wcześniejszej karalności, wykształcenia, przebiegu pracy; - przeprowadzanie rozmów dotyczących stanu zdrowia skazanego, ze szczególnym zwróceniem uwagi na uzależnienia (alkoholizm, narkomania, kontakty z grupami podwyższonego ryzyka); - dokonywanie weryfikacji informacji uzyskanych od skazanego przez nawiązywanie kontaktów z zakładem pracy, szkołą i uzyskiwanie opinii o skazanym; - nadzorowanie i pomoc w przypadku choroby, wizyt lekarskich i innych czynności związanych z ochroną zdrowia; - nawiązywanie kontaktu z rodziną tymczasowo aresztowanego lub skazanego, podjęcie działań na rzecz zorganizowania pomocy materialnej

rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, zgłaszanie rozpoznanych przypadków do instytucji udzielających wsparcia, np. miejskiego ośrodka pomocy społecznej (mops); - planowanie działań wychowawczych w stosunku do osób przebywających w areszcie śledczym oraz w zakładzie karnym; - organizowanie im i nadzorowanie pracy, nauki, rekreacji, sportu; - zbieranie informacji dotyczących potrzeb osób skazanych i osadzonych tymczasowo w areszcie; - udzielanie rady, wsparcia i pomocy w trudnych sytuacjach i problemach wynikających z codziennego życia więziennego - przez prowadzenie rozmów indywidualnych, spotkań grupowych; - przeprowadzanie rozmów wychowawczych inicjowanych przez skazanych; - indywidualizowanie oddziaływań wychowawczych w zależności od potrzeb skazanych: wdrażanie do przestrzegania dyscypliny i porządku, wytwarzanie pozytywnych nawyków we współżyciu społecznym, kształtowanie u osób skazanych pozytywnego stosunku do nauki, pracy, wyrównywanie braków w zachowaniu się; - kształtowanie środowiska więziennego i zapobieganie aktom samoagresji i demoralizacji; - przyjmowanie skarg, zażaleń, protestów od osób skazanych, wynikających z codziennego życia w izolacji; - opiniowanie i wnioskowanie w sprawie nagradzania i karania skazanych; - wizytowanie miejsc zamieszkania skazanych (cele) oraz miejsc ich pracy; - prowadzenie dokumentacji na temat osoby skazanej (tzw. akta B); -sporządzanie notatek na temat skazanego, jego zachowania, pozytywnych i negatywnych działań (nie rzadziej, niż co 3 miesiące); - dokonywanie ceny okresowej (co 6 miesięcy) osoby skazanej, jej postępów w procesie resocjalizacji, wywiązywania się z obowiązków, zachowania; - sporządzanie opinii o skazanym lub tymczasowo aresztowanym na wniosek różnych instytucji (sądu, zakładu pracy, szkoły); - współpraca z psychologiem więziennym, uczestniczenie z grupą podopiecznych w zajęciach terapeutycznych prowadzonych przez psychologa; - przeprowadzanie rozmów dotyczących udzielania skazanemu pomocy po odbyciu kary (mieszkanie, praca, szkoła); - sprawowanie opieki nad osobami odbywającymi praktyki w zakładach karnych (studenci, psycholodzy, pedagodzy, młodzi wychowawcy). Kompetencja, zdecydowanie, otwartość na współpracę z wychowankiem, indywidualizacja i podmiotowe traktowanie podopiecznych, jest rękojmią skuteczności całego procesu resocjalizacyjnego.

Wychowawca resocjalizacyjny powinien także dokonywać wnikliwej diagnozy osoby wychowanka i jego środowiska, gdyż staje się on przewodnikiem po nieznanej mu rzeczywistości, jaką jest zakład karny lub poprawczy. Wychowanek zaś powinien być traktowany przez wychowawcę w sposób podmiotowy a wychowawca powinien być człowiekiem dialogu, w ten sposób wzmacnia swój autorytet, pokazując im, iż chce zdobyć ich szacunek i zaufanie, rozmawiając z nimi o problemach, nie unikając tematów trudnych i pozwalając, by to oni sami podejmowali jako pierwsi inicjatywę takiego spotkania.Wychowawca nie może zakładać porażki, gdyż jego praca staję się daremna. Powinien mieć silną wiarę i przekonanie o słuszności podejmowanych przez siebie decyzji wychowawczych. Wychowawca nie może także okazywać swego rozczarowania i zniechęcenia wobec recydywisty, gdyż ponowny trud, jaki podejmuje ma na celu dobro skazanego jak i społeczeństwa. Podejście personalistyczne do pracy z wychowankiem ułatwia motywację, gdyż uświadamia wychowawcy, ze ma przed sobą człowieka, któremu należy pomóc.

BIBLIOGRAFIA 1. Iwański Z., Wprowadzenie do pedagogiki resocjalizacyjnej, Wydawnictwo naukowe NOVUM , Płock 2003. 2. Jarzębowska - Baziak B., Praca wychowawcza w zakładzie karnym dla młodocianych, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1972. 3. Witryny internetowe.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome