Italo Svevo - Notatki - Literatura współczesna, Notatki'z Literatura współczesna. University of Warsaw
Poznan_K
Poznan_K1 March 2013

Italo Svevo - Notatki - Literatura współczesna, Notatki'z Literatura współczesna. University of Warsaw

PDF (187.8 KB)
4 strony
845Liczba odwiedzin
Opis
Życie i twórczość jednego z najwybitniejszych autorów włoskich Itala Sveva.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 4
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
di Senilità, Svevo scrive di sé: «Questo romanzo non ottenne una sola parola di lode o di biasimo dalla nostra critica

Biografia Svevo

Urodził się 19 grudnia 1861 roku w Trieście, w rodzinie z pochodzenia żydowskiej. Ojciec

Francesco, właściciel fabryki szkła, był człowiekiem apodyktyczny i energicznym. Matka,

Allegra Moravia, kobieta ciepła i oddana mężowi oraz 8 dzieciom.

W wieku 12 lat Ettore, zgodnie z życzeniem ojca, wraz z dwoma braćmi, Adolfo i Elio, jedzie

uczyć się do szkoły w Segnitz, w pobliżu Wurzburga w Niemczech [Bawaria]. Uczy się

technik handlu oraz 4 języków, w szczególności niemieckiego, aby dobrze przygotować się

do zawodu handlowca, jaki przewidział dla niego ojciec. Jednak język niemiecki, którego

zdołał nauczyć się zaledwie w kilka miesięcy oraz pasja do literatury umożliwiają mu przede

wszystkim czytanie największych klasyków niemieckich, takich jak Richter, Schiller, Goethe,

a także niektóre, przełożone na niemiecki dzieła Turgeneva i Shakespeare’a. Ze szczególnym

zamiłowaniem czytywał dzieła Schopenhauera.

W 1878 bracia Schmitz wracają do Triestu. Mimo zamiłowania do literatury Ettore zapisuje

się do wyższej szkoły handlu P. Revoltella. Skrycie marzy o podróży do Florencji, gdzie

mógłby oddać się nauce języka włoskiego. Język, którym się posługiwał, a w przyszłości w

którym tworzył swoje dzieła, nie był perfekcyjnym włoskim znanym z literatury.

Niestety, nie jest to możliwe, ponieważ podupada firma jego ojca. Kłopoty finansowe

zmuszają Ettore do znalezienia sobie pracy.

We wrześniu 1880 zostaje zatrudniony w triesteńskim oddziału wiedeńskiego Unionbanku,

gdzie zajmował się korespondencją francuską i niemiecką. Praca w charakterze urzędnika nie

przeszkadza mu rozwijać jego pasji do literatury. Podejmuje współpracę z triesteńskim

czasopismem L’Indipendente.

Zdecydowanie dążył do zrobienia kariery jako pisarz. Po pracy chodził do biblioteki

triesteńskiej i godzinami czytał włoskich klasyków, takich jak Boccaccio, Guicciardini,

Machiavelli, a także autorów współczesnych. Pogłębia znajomość tekstów Tołstoja. Czyta

autorów francuskich takich jak Flaubert, Daudet, Zola, Balzak czy Stendhal.

Zaczyna od napisania kilku komedii, takich jak "Ariosto governatore", "Il primo amore", "Le

roi est mort: vive le Roi", "I due poeti’ oraz noweli "Difetto moderno", "La storia dei miei

lavori", "La gente superiore". Pod pseudonimem Ettore Samigli udaje mu się opublikować w

L’indipendente dwa opowiadania- „Una lotta (1880)” i „"L'assassinio di Via Belpoggio"

(1890).

W dwa lata póżniej ,aby podkreślić swoją przynależność do kultury włoskiej oraz

niemieckiej, wybiera pseudonim Italo Svevo. W 1892 triesteńskie wydawnictwo Vram

publikuje jego pierwszą powieść, Una Vita”. „Jedno życie” zostaje niemalże całkowicie

zignorowane przez krytykę.

W 1886 umiera jego ulubiony brat Elio, co dla Svevo jest wielkim ciosem. Jego ból jest tym

większym że w następnych latach umierają po kolei najpierw ojciec w 1892, następnie matka

w 1895 i w końu obie siostry, Noemi i Orenstia. W swojej tragedii nie jest pozostawiony sam

sobie. Pomagają mu bliski przyjaciel, triesteński malarz Umberto Veruda oraz 18letnia

docsity.com

kuzynka Livia Veneziani, która troskliwie się nim opiekuję. Zakochują się w sobie i biorą

ślub 30 lipca 1896. W rok później na świat przychodzi ich córka Letizia.

Ich wspólne życie jest spokojne i szczęśliwe. W tym czasie Svevo pracuje w 3 miejscach-

jako urzędnik w banku, jako nauczyciel francuskiego i niemieckiego w instytucie Revoltella,

a w nocy w czasopiśmie „Il Piccolo”, gdzie zajmuje się prasą zagraniczną. Mimo tylu

obowiązków znajduje czas, aby napisać swoją drugą powieść, „Senilitá", wydany w roku

1898 ponownie w wydawnictwie Vram, znów na jego własny koszt.

Krytyka po raz kolejny nie docenia powieści Svevo. Ta kolejna porażka w oczach krytyki i

czytelników zasmuca Svevo tak głęboko, że porzuca pisanie, aby ponownie oddać się lekturze

wielkich autorów takich jak Ibsen, Cechov i Dostojewski.

W 1899 na dobre zostawia pracę w banku i zaczyna pracę na stanowisku kierowniczym w

fabryce swojego teścia. W związku z interesami odbywa liczne podróże po Europie do

Francji, Austrii, Niemiec i Anglii.

Pasja do literatury nie umarła na dobre- 2 lata później, w 1903, publikuje komedie „Un

marito.”

W 1904 umiera jego przyjaciel Umberto Veruda. Svevo organizuje wystawę wszystkich jego

obrazów, które otrzymał w spadku po przyjacielu.

W związku z rosnącym zaangażowaniem w sprawy firmy, Svevo musi popracować na swoim

angielskim. W tym celu zwraca się do Jamesa Joyce’a, irlandzkiego pisarza przebywającego

w Trieście, który uczy angielskiego w Berlitz Scholl.

Szybko rodzi się między niby przyjaźń. Jako że obaj pasjonują się literaturą, nawzajem

oceniają swoje prace. Joyce czyta dwie powieści przyjaciela, które bardzo mu się podobają.

W Svevo budzi się myśl, że może powinien na nowo zacząć pisać.

Wybuch 2 wojny światowej rozdziela przyjaciół. Joyce opuszcza Włochy, podczas gdy Svevo

zostaje w Trieście, żeby strzec rodzinnej firmy. To są lata, które Svevo poświęca na

zgłębianie literatury angielskiej. Zaczyna interesować się psychoanalizą. Tłumaczy „Marzenia

senne” Zygmunta Freuda i w tym samym czasie gromadzi materiały do napisania swojej

przyszłej powieści.

Koniec wojny zbiega się w czasie z wydaniem pierwszego dużego czasopisma triesteńskiego,

„La Nazione”, założonego przez przyjaciela Svevo Giulio Cesari, po jego przyjeździe do

miasta. W tym samym czasie Svevo kończy swoją trzecią powieść, „La coscienza di Zeno”.

Jest to rok 1923. Książka zostaje opublikowana przez wydawnictwo Cappelli, po raz już

kolejny na jego własny koszt i po raz kolejny została słabo oceniona przez krytykę włoską.

„La coscienza di Zeno” swój przyszły sukces zawdzięcza Joyce’owi, który po przeczytaniu

książki, zostaje jej wielkim entuzjastom. Przekonuje Svevo, aby ten wysłał swój tekst do

krytyków i literatów francuskich- V. Larbauda i B. Crémieux, którym książka niesamowicie

się podoba. Ogłaszają jej wielki sukces w Europie.

Na wiosnę 1925 roku Svevo jedzie do Paryża. Spotyka się tam z ludźmi, którzy tak

pozytywnie ocenili jego powieść. Wśród nich jest żona Cremiuex, która opowiada mu o

dziełach Marcela Prousta, którego Svevo wtedy jeszcze nie znał.

docsity.com

We Włoszech, w grudniu 1925 Eugenio Montale wydaje na łamach „L’Esame” „Omaggio a

Svevo” [hołd ku czci Svevo], stawiając jego dzieła wyżej niż jakiekolwiek inne wydane

współcześnie. Pochwały europejskie oraz nowa generacja literatów skupiona wokół gazet

„Solaria’ i „Sonvegno” całkowicie zmieniają włoską opinię na temat dzieł Svevo. Są

przypuszczenia, że były nisko oceniane, z powodu uprzedzeń antysemickich.

Zdrowie Svevo pogarsza się, ponieważ jako nałogowy palacz, cierpi na rozedmę płuc. Jednak

w obecnej sytuacji, kiedy w końcu został doceniony, z entuzjazmem pisze dalej. Są ta

opowiadania: „La madre”, „Una burla ruscita”, „Vino generoso”, „La novello del buon

vecchio e della bella fanciulla”, wszystkie opublikowane w 1925.

Svevo pisze ponad to „Corto viaggio sentimentale”, której nigdy nie dokończył, zostaje ona

opublikowana pośmiertnie w 1949.

Svevo, wciąż pasjonat literatury, czyta w tym czasie dzieła Marcela Prousta i Franza Kafki.

Znajomość teorii Freudowskich i współczesnej kultury europejskiej rozwija w nim naturalną

tendencję do analizowania natury ludzkiej, przechodząc w ten sposób od tego co na zewnątrz,

do tego wszystkiego, co dzieje się we wnętrzu człowieka. Człowiek, którego opisuje, jest

wytworem kryzysu cywilizacji 19wiecznej Europy, tak jak bohater Jednego Życia, który nie

wie jak się zachować, w obliczu możliwości spełnienia swoich aspiracji. Albo bohater

starości, któremu brakuje energii, który jest duchowo stary, zrezygnowany z przeżywania

swojego życia w jakiś ciekawy sposób. Następnym przykładem jest bogaty przedsiębiorca

Zeno, pozbawiony własnej woli, z chorym wyobrażeniem na temat różnych chorób, który

przeżył życie pełne mnóstwa niedotrzymanych postanowień i wydarzeń zależnych tylko od

przypadku.

Wszyscy 3 bohaterowie są bardzo do siebie podobni. Krytycy są zgodni co do tego Zeno

Cosini to po prostu Alfonso Nitti i Emilio Brentani 30 lat później. Trudno nie zauważyć także

wątków autobiograficznych. Alfonso Nitti, pasjonat literatury pracujący jako urzędnik

przypomina młodość samego Svevo.

W swoich trzech powieściach Svevo wyraża swoją wiarę w upadek wielkich ideałów 19

wieku, wyraża to językiem gorzkim i ironicznym. Zgłębia świadomość i odkrywa

nieszczęścia i słabości natury ludzkiej, które obserwował z takim upodobaniem ale zarazem

smutkiem. Jego literatura wyróżnia się na tle włoskiej literatury współczesnej, ponieważ

wyraża dramat egzystencjalnym człowieka współczesności, obecny także w literaturze

europejskiej.

W 1928 Svevo zaczyna pisać swoją czwartą powieść „Il Vecchione”(Starzec), której nigdy

nie dokończył. Umiera w dwa dni po wypadku samochodowym w którym uczestniczył, 13

września 1928 w Motta w Livenzie.

Powieści Svevo mają wątki autobiograficzne, jednak to co je najbardziej określa to

pogłębiona psychologizacja bohaterów. Autor zagłębia się w ich neurotyczne i niespokojne

osobowości, przygląda im się bardzo dokładnie. Wokół nich tworzy obraz miasta, Triestu,

które w jego powieściach urasta do rangi oddzielnego bohatera, żyje własnym życiem.

Kiedy wybucha przypadek Sveva mamy rok 1925-26- czekał on na to ponad 30 lat. Określany

jest wtedy mianem ‘jednym z najważniejszych włoskich pisarzy 20 wieku. Jego dwie

pierwsze powieści, które wydał za własne pieniądze miały niewielu czytelników i jeszcze

mniej recenzentów. Ale w końcu ktoś odkrył nowatorstwo w jego dziełach i jego sława

docsity.com

szybko się rozprzestrzeniła. Szkoda tylko, że nastąpiło to tak późno i że nie miał czasu, żeby

się nią nacieszyć.

Mimo że przeżył więcej czasu w 19 wieku, z pewnością jednak należy do pisarzy 20 wieku.

Weryzm, naturalizm i realizm, używane w narracji 18 wiecznej okazały się nieodpowiednie

do wyrażenia głębokiego niepokoju jednostki i kryzysu społeczeństwa.

Psychoanaliza i zainteresowanie zgłębianiem świadomości i działaniem jej mechanizmów,

relatywizm i zniekształcenie rzeczywistości na dobre wchodzą do literatury. Proust i Joyce są

ich największymi reprezentantami, a zaraz za nimi jest Svevo i Pirandello.

Ponad to Svevo można określić jako największego pisarza w języku włoskim Europy

Środkowej.

docsity.com

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome