Polityka przemysłowa - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia
Konrad_88
Konrad_883 June 2013

Polityka przemysłowa - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia

PDF (256.8 KB)
15 strona
493Liczba odwiedzin
Opis
Ekonomia: notatki z zakresu mikro e makroekonomii polityki przemysłowej; istota, cele, instrumenty
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 15
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
1

Pytania z tematów u Pawełka Burszowskiego na sobotę

- polityka budżetowa:

rodzaje polityki budżetowej

-polityka dochodowa

pojęcie instrumenty -polityki dochodowej

-charakterystyka polityki zatrudnienia

-polityka regionalna

-polityka przemysłowa

-polityka gospodarki żywnościowej

1.

2.

3. POLITYKA PRZEMYSŁOWA – ISTOTA, CELE, INSTRUMENTY

Polityka przemysłowa rozpatrywana jest w kontekście dostosowania aparatu produkcyjnego do wymogów konkurencji międzynarodowej oraz

oligopolistycznej między przedsiębiorstwami z różnych krajów.

Polityka przemysłowa to działalność interwencyjna państwa prowadzona w stosunku do przemysłu, a polegająca na modyfikacji

alokacji dokonywanej przez rynek.

Aktywny rodzaj polityki przemysłowej ma za zadanie pobudzanie zmian strukturalnych w przemyśle, innowacyjności oraz podnoszenie

efektywności i konkurencyjności międzynarodowej przedsiębiorstw przemysłowych.

Działania ochronne stanowią drugi typ działań stosowanych w polityce przemysłowej. Celem ich jest utrzymanie poziomu zatrudnienia w schyłkowych gałęziach przemysłu. Chodzi o

zapewnienie bezpieczeństwa ekonomicznego kraju przez utrzymanie zdolności produkcyjnych.

Kryteria ingerencji w kształtowanie struktury przemysłu – należy popierać:

1. gałęzie osiągające dużą wartość dodaną na 1 zatrudnionego 2. gałęzie będące podporą rozwoju innych gałęzi przemysłu, te które

dostarczają środków produkcji 3. gałęzie o potencjalnych rezerwach przyszłego rozwoju, mogące

dynamicznie rozwijać się w przyszłości 4. gałęzie wymagające osłony 5. gałęzie przemysłu o wysokiej technologii

Instrumenty polityki przemysłowej – ulgi podatkowe, subwencje, kredyty, pożyczki, gwarancje, przyspieszona amortyzacja, cła, kontyngenty, standaryzacja.

Podstawowe typy oddziaływania:

Oddziaływanie bodźcowe

np. ulgi podatkowe, ulgi celne, dostęp do tanich kredytów, zakupy i sprzedaż od władz, transfer bezpośredni

subsydia – bezpośrednio lub pośrednio oddziaływują na ceny; subsydiowanie może mieć charakter powszechny lub selektywny

W ostatnich latach największe tempo wzrostu wykazała promocja innowacji technicznych, pomoc w polityce regionalnej i wspieranie małych

i średnich przedsiębiorstw.

Oddziaływanie regulacyjne

Właściwa regulacja w przemyśle powinna:

1. pomagać w zmniejszeniu bezpośrednich kosztów produkcji 2. obniżać bariery rozwoju przedsiębiorczości, liberalizować warunki

zwalniania pracowników

3. zmniejszać zniekształcenia systemu cen 4. sprzyjać zmianom technologii

2. POLITYKA REGIONALNA – ISTOTA, CELE, INSTRUMENTY

Politykę regionalną można ująć w różny sposób:

1. jako politykę regionalną państwa (politykę bezpośrednią), mającą na celu pomoc władzom, instytucjom i przedsiębiorcom na określonym obszarze lokalnym

2. jako politykę władz regionalnych i lokalnych (czyli tzw. polityka

w regionie) – jest to polityka autonomiczna, bazująca na lokalnych możliwościach i zasobach

3. jako tzw. politykę pośrednią, prowadzoną w stosunku do podmiotów gospodarczych, instytucji, ludzi

Polityka regionalna wiąże się ściśle z redystrybucyjnąfunkcją budżetu, który musi wspierać regiony ekonomicznie słabsze. Do kluczowych zadań polityki regionalnej wprocesie transformacji ustrojowej zaliczyć

możemy:

o wypracowanie właściwej strategii i kierunków rozwoju regionu

o sprzyjanie przedsiębiorczości lokalnej przez zachęty i ulgi dla inwestorów

o tworzenie infrastruktury społecznej gospodarki rynkowej o restrukturyzację regionów oraz koordynowanie

przekształceń własnościowych o racjonalne gospodarowanie zasobami przyrody oraz

ochrona środowiska o zwalczanie bezrobocia o efektywne wykorzystanie środków z pomocy zagranicznej i

budżetu centralnego o łagodzenie skutków transformacji ustrojowej

o ochronę socjalną najuboższych grup społecznych o przebudowę układu osadniczego

o efektywne rozwiązywanie problemów specyficznych dla danego regionu

o określenie sposobu oddziaływania na wszystkie podmioty działające w regionie w celu osiągnięcia racjonalności w gospodarce przestrzennej

Instrumenty polityki regionalnej

Aby polityka regionalna mogła być skutecznie prowadzona potrzebne są odpowiednie instrumenty – z jednej strony systemy planowania a z drugiej narzędzia za pomocą których organy

administracji państwowej mogą te cele osiągnąć.

Planowanie przestrzenne (zwane też terytorialnym) prowadzone jest obecnie w różnych skalach – od lokalnej i regionalnej, przez krajową do

międzynarodowej. Na szczeblu państwowym planowanie polityki regionalnej obejmuje tworzenie planów zagospodarowania

przestrzennego kraju oraz założeń oddziaływania rządu na rozwój regionów. Na szczeblu regionalnym opracowuje się plany

zagospodarowania przestrzennego i plany ekonomicznego rozwoju regionów zwane planami regionalnymi. Na szczeblu lokalnym tworzy się tzw. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

mikroregionów, plany urbanistyczne oraz lokalne plany rozwoju społeczno-ekonomicznego. Odrębne plany terytorialne mogą być

budowane dla aglomeracji miejskich, części regionów i makroregionów.

Tworzone plany mają charakter długookresowy. Dla celów pomocniczych sporządzane są kilkuletnie plany etapowe.

Narzędzia stosowane w polityce regionalnej pochodzą z ogólnej polityki ekonomicznej państwa. Wśród nich wyróżnić możemy:

1. obowiązujące powszechnie normy, ustalane przez władze państwowe i organy samorządu terytorialnego

2. ogólne decyzje administracyjne wydawane na podstawie

odpowiednich norm 3. narzędzia ekonomiczno-finansowe polityki pieniężnej i budżetowej,

motywujące podmioty gospodarcze do określonej działalności

4. przedsięwzięcia gospodarcze organizowane i realizowane bezpośrednio przez organy publiczne lub z ich udziałem

Normy powszechnie obowiązujące odgrywają znaczącą rolę w procesie zagospodarowania przestrzeni. Określają one reguły postępowania dla wszystkich jednostek gospodarczych, a zwłaszcza inwestorów,

wprowadzając zmiany w sposobach użytkowania terenów i zagospodarowania obszarów. Normy dotyczą sposobów użytkowania

ziemi, przestrzegania zasad ochrony środowiska naturalnego i zasad bezpieczeństwa, zabudowy zgodnej z wymogami architektonicznymi i

urbanistycznymi. Do norm zaliczają się również plany zagospodarowania

przestrzennego w części, która określa sposób użytkowania terenu.

Decyzje administracyjne wprowadzają szczegółowe regulacje dotyczące

sposobów zabudowy terenów i umiejscowienia inwestycji budowlanych, dopuszczania bądź zakazywania określonych technologii i rodzajów produkcji, zezwoleń budowlanych. Zarówno normy jak i decyzje mają

oddziaływanie negatywne tzn. nie dopuszczają do działalności niepożądanej na danym terytorium.

Narzędzia ekonomiczno-finansowe mają oprócz negatywnego także charakter wspierający w stosunku do celowych i pożądanych działań na rzecz lepszego zagospodarowania regionów. Przykładem oddziaływań

negatywnych są wyższe obciążenia podatkowe wobec inwestorów a zachęcający wpływ mają zwolnienia i ulgi podatkowe, ułatwienia

kredytowe, a niekiedy też subwencje budżetowe. Z reguły instrumenty finansowe funkcjonują na określonych częściach danego państwa

(regionu), a ich działanie jest obwarowane wieloma warunkami odnoszącymi się do sektora (przemysł, budownictwo, rolnictwo, itd.), typu

działalności gospodarczej (np. produkcyjna, usługowa, badawcza), rodzajem przedsięwzięcia (np. budowa, rozbudowa, modernizacja, relokacja), wielkości przedsięwzięcia, wielkości zatrudnienia, które ono ma

stworzyć itp. Instrumenty te przyjmują często postać specjalnych stref ekonomicznych, których rola w kształtowaniu długofalowego rozwoju

regionalnego jest dość nikła i w Polsce znacznie przeceniania. Bodźce finansowe mają ograniczoną skuteczność. Wskazuje się na malejące

znaczenie kosztowych czynników lokalizacji i na rosnący wpływ czynników jakościowych, związanych z: dostępną infrastrukturą, zapleczem

badawczym, stabilnością układu politycznego i systemu prawnego, kwalifikacjami siły roboczej i jej zdyscyplinowania, warunkami życia, szczególnie kadr najwyżej kwalifikowanych. Wpływanie na te elementy

kryteriów lokalizacji staje się instrumentem polityki regionalnej o rosnącym znaczeniu.

Jednymi z najważniejszych instrumentów finansowych są granty kapitałowe na wprowadzanie nowych technologii, na tworzenie nowych miejsc pracy lub na wspomaganie przedsięwzięć, które bez pomocy nie

mogłyby być zrealizowane. Korzystną formą są też preferencyjne kredyty na realizację przedsięwzięć inwestycyjnych tworzących np. nowe formy

usług, a w ten sposób także miejsca pracy. Różne formy zwolnień podatkowych powinny być raczej ograniczane, ponieważ są one zawsze

obarczone największą dowolnością i trudno skontrolować prawidłowe

wykorzystanie tych ulg. Jest to łatwiejsze w przypadku współfinansowania

(granty) czy kredytowania konkretnych przedsięwzięć inwestycyjnych.

Ostatnią grupą narzędzi polityki regionalnej są przedsięwzięcia

organizowane bezpośrednio przez państwo lub jednostki samorządu terytorialnego. Takimi przedsięwzięciami są inwestycje publiczne. Na rozwój regionów wpływa w dużym stopniu wyposażenie w

infrastrukturę podstawową, obejmującą układy komunikacji drogowej i kolejowej, układ energetyczny, system gospodarki wodnej, rozmieszczenie

osadnictwa, oświaty, ochrony zdrowia, nauki. Systemy te w większości krajów należą do państwa i to ono je utrzymuje i rozbudowuje. Najczęściej

infrastruktura rozbudowywana jest w sposób zorganizowany dla celów przyspieszenia rozwoju gospodarczego. Bezpośrednie działania organów

publicznych mają za zadanie pobudzanie, nie zaś zastępowanie inicjatywy prywatnej.

3. POLITYKA BUDŻETOWA – ISTOTA, CELE, INSTRUMENTY,

TYPY

Budżet państwa – roczny plan dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów:

1. organów władzy państwowej, kontroli i ochrony prawa 2. sądów i trybunałów

3. administracji rządowej

Funkcje polityki budżetowej:

1. alokacyjna – kształtowanie się podziału czynników

wytwórczych między sektor prywatny i publiczny, a następnie ich dalsza alokacja wewnątrz tych sektorów. W ramach sektora publicznego proces alokacji następuje przez bezpośrednie

określenie wielkości środków na konkretne zadania. W ramach sektora prywatnego proces alokacji budżetowej dokonuje się

pośrednio za pomocą dotacji (subsydiów) i podatków. 2. redystrybucyjna – polega na świadomym oddziaływaniu przez

państwo na ostateczny podział dochodów indywidualnych. W praktyce są 3 płaszczyzny oddziaływania budżetu na podział

dochodów w społeczeństwie:

bezpośrednia redystrybucja dochodów pieniężnych za pomocą systemu podatkowego i pieniężnych transferów socjalnych

bezpłatne lub częściowo odpłatne zaspokajanie pewnych potrzeb

przez wykonywanie przez sektor publiczny określonych usług społecznych (ochrona zdrowia, oświata)

oddziaływanie na warunki, w jakich kształtuje się dystrybucja dochodów

3. stabilizacyjna – polega na wykorzystaniu dochodów i wydatków budżetowych do osiągnięcia makroekonomicznych celów gospodarczych:

ograniczenia bezrobocia stabilności poziomu cen wysokiego, zrównoważonego tempa wzrostu gosp.

stabilności bilansu płatniczego

Jednym z podstawowych instrumentówpodatki – nieodpłatne, bezzwrotne, przymusowe świadczenia pieniężne na rzecz skarbu państwa

lub gminy. Podatki wykorzystywane jako narzędzia oddziaływania na strukturę konsumpcji przez selektywne zróżnicowanie podatku wliczanego

do cen wybranych produktów. System podatkowy to zespół podatków pobieranych w danym państwie. Podatki pośrednie w polskim systemie

podatkowym to:

podatek od towarów i usług podatek akcyzowy

podatek od gier

Podatki pośrednie to pewne i wydajne źródło dochodów publicznych.

Pasywna polityka budżetowa jest oparta na założeniu, że określone elementy dochodów i wydatków budżetowych cechuje tendencja do

automatycznego reagowania na zmiany sytuacji gospodarczej w celu przeciwdziałania wahaniom koniunktury. Pasywna forma polityki

budżetowej opiera się na koncepcji działania automatycznych stabilizatorów, które oddziaływują na popyt globalny. Mechanizm ich

działania – gdy spadają dochody brutto ludności, rośnie bezrobocie. Elastyczność systemu podatkowego sprawia, że wpływy podatkowe maleją jeszcze szybciej. W okresie ożywienia gospodarczego elastyczność

systemu podatkowego sprawia, że wzrost dochodu do dyspozycji następuje wolniej niż wzrost produktu krajowego. W okresie ekspansji

automatyczne stabilizatory wywołują tendencję do powstania

nadwyżki budżetowej, w okresie recesji przyczyniają się do powstania

deficytu budżetowego. Wady automatycznych stabilizatorów to:

 mechaniczny charakter reakcji na zmiany popytu globalnego

 są bezradne wobec zakłóceń natury strukturalnej  nie są w stanie stworzyć bodźców do zmiany istniejącej

sytuacji gospodarczej

Aktywna polityka budżetowa ma miejsce, gdy rząd stosuje wybrane środki w celu przeciwdziałania cyklicznym fluktuacjom oraz w celu

stabilizacji cen czy ograniczania bezrobocia. Podstawowymi rodzajami aktywnych posunięć z zakresu polityki budżetowej są:

1. zmiany stawek podatków 2. zmiany podziału transferów z budżetu państwa 3. zmiany wydatków na roboty i inwestycje publiczne

Polityka zatrudnienia – czynne oddziaływanie władz państwowych na rynek pracy pod kątem potrzeb gospodarki kraju oraz godzenia interesów pracodawców i robotników.

pod uwagę brani są ludzie w wieku produkcyjnym!

zatrudnieni+bezrobotni=aktywni zawodowo

aktywni zawodowo+bierni zawodowo=zasoby siły roboczej

Zadania polityki zatrudnienia:

redukcja bezrobocia likwidacja ubóstwa wypełnianie luki zatrudnieniowej

oddziaływanie na decyzje w sprawie wyboru między bezrobociem a inflacją

reorientowanie instytucji rynku pracy

Bezrobotny to osoba która jednocześnie:

o pozostaje bez pracy o poszukuje pracy

o w ciągu miesiąca poprzedzającego badanie rynku pracy szukała pracy lub w momencie badania oczekuje na podjęcie pracy w ciągu 15 dni

Bierni zawodowo to ci, którzy:

o nie muszą lub nie chcą pracować o przesoli na emeryturę lub czasowo porzucili pracę

Bezrobocie frykcyjne – polega na równoległym występowaniu bezrobocia i wolnych miejsc pracy, powstaje w wyniku terytorialnego lub zawodowego niedopasowania podaży siły roboczej do popytu

Bezrobocie strukturalne – jest rezultatem niedostosowania liczby osób poszukujących pracy i wolnych miejsc pracy w całej gospodarce oraz w przekroju regionalnym lub gałęziowym

bezrobocie nieefektywnego popytu – jego przyczyną jest niedostateczny popyt na pewne dobra.

bezrobocie klasyczne – powstaje z powodu wymuszania przez silne

związki zawodowe zbyt wysokiego poziomu płac realnych

bezrobocie ukryte – utożsamiane z przerostami zatrudnienia

Zadania aktywnej polityki zatrudnienia:

1. minimalizowanie bezrobocia frykcyjnego 2. zmniejszanie bezrobocia strukturalnego za pomocą

selektywnych programów

Instrumenty polityki zatrudnienia:

1. służące wywieraniu wpływu na wzrost popytu na siłę roboczą

2. zmniejszające podaż siły roboczej 3. dotyczące porozumień międzynarodowych w sprawie

transferu siły roboczej

Ad. 1 – zwiększanie popytu na siłę roboczą (▲liczba miejsc pracy):

1. subwencjonowanie płac i zatrudnienia – subwencje mogą być uzależnione od: liczby nowo przyjętych pracowników

liczby zatrudnionych pracowników regionu, gałęzi przemysłu, wieku zatrudnionych, wysokości płac

2. tworzenie nowych miejsc pracy w sektorze państwowym 3. popieranie przedsiębiorczości – system zasiłków celowych na

zakładanie własnych firm, tworzenie stref aktywności gospodarczej, tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, kredyty dla małych i średnich firm, systemy ochrony przed bankructwem,

gwarantowanie zamówień rządowych 4. roboty publiczne

Ad. 2 – działania ograniczające podaż siły roboczej

1. zmniejszenie rozmiarów zasobów siły roboczej:

wcześniejsze przechodzenie na emeryturę przedłużenie okresu kształcenia przedłużenie obowiązkowej służby wojskowej

1. zmniejszenie liczby godzin pracy:

skracanie czasu pracy wydłużanie urlopów zmniejszanie liczby nadgodzin

zatrudnienie w niepełnym wymiarze

Ad.3 - porozumienia międzynarodowe w sprawie transferu siły roboczej

Polska podpisała umowę o transferze zasobów pracy z Niemcami, Francją i Belgią. Na podstawie tych umów pracodawcy zagraniczni mogą legalnie zatrudniać polskich pracowników.

4. POLITYKA CEN I DOCHODÓW – ISTOTA, CELE, INSTRUMENTY, DOŚWIADCZENIA MIĘDZYNARODOWE

Poziom dochodów społeczeństwa jest proporcjonalny do osiągniętego przez kraj poziomu rozwoju gospodarczego, którego miarą jest wielkość

PKB na 1 mieszkańca.

Politykę dochodową wiąże się z polityką cen, gdyż:

wzrost cen powoduje, że pracownicy żądają podwyżek płac, a

pracodawcy podejmują działania zmierzające do powiększenia zysku wzrost płac powoduje wzrost kosztów, co prowadzi do wzrostu cen

Uczestnicy działań gospodarczych interesują się głównie wzrostem

dochodów realnych (czyli ilorazem współczynnika wzrostu dochodów nominalnych i współczynnika wzrostu cen), mających określoną siłę nabywczą.

Gdy ceny rosną szybciej niż dochody nominalne, następuje zubożenie społeczeństwa.

Siła nabywcza ludności – możliwość nabycia przez ludność określonej ilości dóbr i usług wyrażoną sumą pieniędzy i otwartych kredytów znajdujących się w danym momencie w dyspozycji ludności.

Siła nabywcza pieniądza – ilość towarów otrzymanych w zamian za jednostkę pieniądza.

Polityka dochodowa – zespół różnorodnych działań polityki

ekonomicznej, poprzez które państwo dąży do zmniejszenia wzrostu dochodu nominalnego, wywierając bezpośredni wpływ na płace i ceny.

Cele polityki dochodowej:

1. przeciwdziałanie inflacji 2. zapewnienie sprawiedliwego podziału dochodów 3. zmniejszenie przestrzennych dysproporcji dochodowych

4. poprawa systemu płac w celu zwiększenia wydajności 5. przeciwdziałanie bezrobociu

Polityka dochodowa sprzyja podnoszeniu efektywności gospodarowania przez prawidłowo konstruowane systemy płac.

Funkcje płac:

3. motywacyjna – powinna pobudzać pracowników

4. dochodowa – płace są źródłem dochodu pracownika 5. kosztowa – są kosztem w przedsiębiorstwach

Formy prowadzenia polityki dochodowej:

II. najsłabsza forma to śledzenie przez państwo decyzji dotyczących płac i cen. Strategia mobilizacji opinii publicznej polega na

przestrogach i upomnieniach. Polityka ta ma

niewielki wpływ na ewolucję płac i cen III. nadzór władz publicznych opiera się na

rekomendacjach nieobowiązkowych (wytycznych) w stosunku do płac i cen. Ustala się

normy ogólne wzrostu cen i płac. Norma ogólna płac jest funkcją długookresową ewolucji

wydajności pracy i/lub zmiany cen towarów konsumpcyjnych.

IV. państwo stosuje ulgi podatkowe i umożliwia

korzystanie z programów społecznych podmiotom utrzymującym wzrost płac i cen na określonym

poziomie V. władze publiczne nakładają sankcje na podmioty

zwiększające płace i ceny ponad określoną normę. VI. kontrola dochodów – sankcjami nałożonymi na

firmy przekraczające zakładany wzrost cen i płac są kary pieniężne, decyzje administracyjne (np. wstrzymanie koncesji) lub nawet kary więzienia

Środki i instrumenty polityki cenowo-dochodowej:

1. specyficzne środki polityki cenowo-dochodowej 2. instrumenty innych dziedzin polityki ekonomicznej

3. rozwiązania dot. polityki socjalnej i ubezpieczeń społecznych

Ad.1 Stanowienie cen

2 kategorie cen:

ceny wolne (umowne) kształtujące się w wyniku działania sił rynkowych, modyfikowane przez politykę fiskalną

ceny urzędowe, ustalane bezpośrednio przez państwo

Dotacje podmiotowe = dla firm

Dotacje przedmiotowe = do cen

Ceny maksymalne lub minimalne stosuje się w celu zapewnienia sprawiedliwego podziału i zaspokojenia podstawowych potrzeb społecznych.

Zamrożenie cen stosuje się głównie w okresach w których sytuacja ekonomiczna lub polityczna jest napięta.

Zamrożenie płac towarzyszy zamrożeniu cen.

Płaca minimalna – chroni pracobiorcę przed wyzyskiem pracodawcy na obszarach, gdzie rynkowa cena pracy jest niska.

Ad.2 Podatki pośrednie przenoszą się na ceny detaliczne towarów. W Polsce występują:

o podatek od wart. dodanej (VAT) – podatek od towarów i usług – ponad 90% masy towarowej jest objęte stawką 22%

o akcyza (dot. wąskiej grupy towarów luksusowych lub takich, których sprzedaż powinna być ograniczona)

o podatek od gier (20%) i podatek giełdowy (0-1%)

o zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów

Budżetowe instrumenty kształtują ceny na rynku to:

o cła

o VAT graniczny o opłaty wyrównawcze

Opłata skarbowa jest dochodem budżetów lokalnych.

Ad. 3 Świadczenia społeczne są źródłem dochodów społeczeństwa, a w Polsce otrzymuje je 1/3 ludności. Podmiotami zbierającymi składki ubezpieczeniowe oraz dysponującymi zgromadzonymi środkami są Zakład

Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) oraz Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Zebrane środki są przeznaczane na:

o emerytury o renty inwalidzkie, rodzinne i pozostałe o zasiłki okresowe i jednorazowe

o odszkodowania powypadkowe

Reforma ubezpieczeń społecznych w Polsce w 1999r. zakładała utworzenie 3 filarów modelu:

I. składki obligatoryjne (ZUS) II. składki dobrowolne dla osób do 30 roku życia

III. dodatkowe kwoty dowolnej wysokości przekazywane do

komercyjnych towarzystw ubezp.

Zwolennicy aktywnej polityki cenowo-dochodowej wskazują, że regulowanie płac i cen jest:

o konieczne w sektorach zdominowanych przez wielkie korporacje i związki zawodowe

o umożliwia funkcjonowanie gospodarki na wyższym poziomie

wykorzystania zasobów i zatrudnienia przy danej stopie inflacji o utrzymuje stopę wzrostu płac w odpowiedniej relacji do stopy

wzrostu wydajności pracy o łagodzi sprzeczności między cenami stałymi a pełnym

zatrudnieniem

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome