Filozofia - Notatki - Filozofia, Notatki'z Filozofia. University of Szczecin
Monika_B
Monika_B13 June 2013

Filozofia - Notatki - Filozofia, Notatki'z Filozofia. University of Szczecin

PDF (572.9 KB)
15 strona
813Liczba odwiedzin
Opis
Filozofia: notatki z filozofii która jest refleksją nad rzeczywistością. Jako, że rzeczywistość jest bardzo złożona, filozofia, aby ją ogarnąć we wszystkich aspektach dzieli się na wiele dziedzin.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 15
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

Wykład 1

Słowo "filozofia" pierwotnie miało sens dosłowny i oznaczało poszukiwanie, umiłowanie mądrości lub posiadanie mądrości (gr. phileo – kochać, sophia – mądrość). Filozofia czyli umiłowanie mądrości jest refleksją nad rzeczywistością. Jako, że rzeczywistość jest bardzo złożona, filozofia, aby ją ogarnąć we wszystkich aspektach dzieli się na wiele dziedzin (działów) :

- ontologia (nauka o "pierwszych zasadach i ostatecznych przyczynach" bytu. W takim ujęciu nauka o bycie jako takim, której zadaniem jest dociekanie natury wszystkiego, cokolwiek istnieje, czyli "tego, co jest", zarówno w sferze realnej - przedmioty, zdarzenia, fakty - jak też wyabstrahowanej - pojęcia, kategorie, terminy),

- aksjologia (ogólna teoria wartości i wartościowania. Bada naturę różnego rodzaju wartości, szczególnie etyczno-moralnych i estetycznych - ich pochodzenie, sposób istnienia, strukturę i hierarchie, zasady stosowania i funkcjonowania, zmienność w czasie i przestrzeni oraz zależność od innych elementów rzeczywistości ludzkiej i pozaludzkiej, zajmuje się też sposobami ich poznawania)

- antropologia filozoficzna (dziedzina filozofii, której głównym przedmiotem jest człowiek. Ujmuje go wieloaspektowo, w wymiarach metafizyczno-ontologicznym, moralno-etycznym, estetycznym, psychologicznym, społeczno-kulturowym itd., próbując zarazem dać całościową odpowiedź na pytanie o to, kim jest, i określić jego strukturę ontyczną oraz miejsce wśród innych bytów)

- etyka (nauka o moralności, zajmująca się wyjaśnieniem i ustalaniem takich kategorii, jak dobro i zło, odpowiedzialność, sumienie, powinności oraz wytyczaniem zasad i norm moralnego postępowania)

- estetyka (Jedna z dziedzin filozofii teorii wartości obok etyki, która zajmuje się zagadnieniami piękna i brzydoty, harmonii i dysharmonii)

- filozofia społeczna – dział filozofii związany z życiem społecznym człowieka. Nauka o zasadach życia społecznego, a także filozoficzna analiza rzeczywistości społecznej.

Cechy swoiste filozofii: - maksymalna ogólność (uczynienie swym przedmiotem wszystkiego) - maksymalny krytycyzm (zdolność pytania o wszystko, a zatem również o własne

założenia, pytania i rozstrzygnięcia) Integralnym elementem filozofii jest metafilozoficzność – refleksja nad samą sobą. Filozofia społeczna – dział filozofii związany z życiem społecznym człowieka. Nauka o zasadach życia społecznego, a także filozoficzna analiza rzeczywistości społecznej. Filozofia przedkantowska była uprawiana z przeświadczeniem, że poznanie ma charakter bierny i polega na odtwarzaniu struktur i właściwości bytu. Wartość poznania mierzona była wówczas stopniem ścisłości z jaka się to czyni. Według klasycznej koncepcji prawdy Arystotelesa prawdziwy jest sąd, którego treść jest zgodna z fragmentem rzeczywistości którego on dotyczy. Na gruncie prawdziwej koncepcji poznania, tylko jedna koncepcja mogła być prawdziwa, a jej prawdziwość wyłączała prawdziwość wszystkich innych. Podstawą tradycyjnych koncepcji filozoficznych było wyrażane wprost lub milcząco przyjmowane założenie o tożsamości bytu i myślenia, traktowane jako przesłanka poznawalności bytu. Wierzono, że wiedza filozoficzna może spełniać jednocześnie 3 kryteria (wymogi):

- powszechności (jej twierdzenia mogą mieć zasięg uniwersalny) - konieczności (jej twierdzenia mogą rozpoznać konieczne struktury i wnioski) - przedmiotowej ważności (są potwierdzone każdorazowo przez doświadczenie)

Krytyka Huma pokazała, że na gruncie biernej koncepcji poznania, mogą być spełnione jedynie 1 i 2 wymóg ale nie 3, albo 3 ale nie 1 i 2.

docsity.com

Wykład 2

Według Huma wiedza analityczna występująca w matematyce i logice spełnia wymogi powszechności i konieczności. Natomiast wiedza empiryczna występująca w naukach opartych na doświadczeniu spełnia wymóg przedmiotowej ważności ale nie konieczności i powszechności. W świetle krytyki Huma zagadkowym stało się dlaczego zatem twierdzenia matematyki znajdują zastosowanie w naukach empirycznych. Wątpliwe stawało się również matematyczno-teoretyczne przyrodoznawstwo jako nauka opisująca rzeczywistość. Powstała sytuacja w której możliwe były 2 stanowiska: - nauka nie jest możliwa jako nauka - dotychczasowa filozofia niewłaściwie stawia problem naukowości nauki Problem powstał na gruncie biernej koncepcji poznania a jego rozwiązania podjął się Kant. Kant zadawał pytanie – jak możliwa jest nauka jako nauka ?? – tzn. jak w nauce są możliwe sądy jednocześnie powszechne, konieczne i przedmiotowo ważne. Naukowość nauki (matematyki i czystego przyrodoznawstwa) Kant uważał za niewątpliwą gdyż: - nauka kroczy drogą stałego postępu - nauka ma możliwość rozstrzygania spornych zagadnień Wyjściowemu pytaniu towarzyszyło pytanie – jak jest możliwe przejście od przedstawień do „rzeczy” ?? i czym są te „rzeczy” ?? 1. Jak jest możliwa matematyka jako nauka ?? – tzn. jak w matematyce możliwe są sądy jednocześnie powszechne, konieczne i przedmiotowo ważne ?? Odpowiedzi szukał Kant przez analizę zmysłowości. Jego zdaniem zmysły odbierając wrażenia ujmują je zawsze w sposób konieczny w aprioryczne (przeddoświadczalne) formy zmysłowości: czas i przestrzeń. Przedmiotem geometrii jest przestrzeń a przedmiotem arytmetyki czas. Gdyby przedmiotem geometrii była przestrzeń – znana z doświadczenia – to jej twierdzenia spełniałyby jednocześnie wymóg przedmiotowej ważności. Ponieważ twierdzenia geometrii spełniają jednocześnie wszystkie trzy wymogi, to jej przedmiotem jest (musi być) przestrzeń, jako aprioryczna forma zmysłowości. Analogicznie, przedmiotem arytmetyki jest czas jako aprioryczna forma zmysłowości. 2. Jak jest możliwe czyste przyrodoznawstwo jako nauka ?? – tzn. jak w czystym przyrodoznawstwie możliwe są sądy jednocześnie powszechne, konieczne i przedmiotowo ważne ?? Odpowiedzi szukał Kant poprzez analizę intelektu. Intelekt łączy wyobrażenia w przedmioty i relacje międzyprzedmiotowe według swoich koniecznych, uniwersalnych, apriorycznych zasad. Między innymi substancji i jej własności oraz przyczynowości. Czyste przyrodoznawstwo opisuje przyrodę jako zespół prawidłowości. Czy jednak są to prawidłowości charakteryzujące byt sam w sobie znany z doświadczenia ? Czy prawidłowości dyktowane w przyrodzie przez intelekt zgodny z jego apriorycznymi zasadami ? Gdyby były to prawidłowości znane z doświadczenia to twierdzenia czystego przyrodoznawstwa spełniałyby jedynie wymóg przedmiotowej ważności. Ponieważ twierdzenia czystego przyrodoznawstwa spełniają jednocześnie wszystkie 3 wymogi, to prawidłowościami o których one mówią, są prawidłowości dyktowane w przyrodzie przez intelekt.

docsity.com

By móc uzasadnić i wyjaśnić naukowość nauki, Kant odszedł de facto od biernej od biernej koncepcji poznania. Skoro zatem poznając współkształtujemy poznaną przedmiotowość, to byt sam w sobie musi pozostać niepoznawalny. Zakres możliwości poznawczych nauki jest zatem ograniczony do sfery możliwego doświadczenia. Wykraczające poza te granice konstrukcje metafizyczne mają pozanaukowy charakter. Prawa nauki opisują świat jako zdeterminowany (i właśnie dlatego mogą opisywać go w formie praw). Wówczas pod znakiem zapytania staje problem moralności. Według Kanta by człowiek mógł wystąpić jako podmiot moralny, musimy przyjąć następujące postulaty: - istnienie wolności (warunek moralności w ogóle) - istnienie nieśmiertelnej duszy (przesłanka postępu moralnego) - istnienie Boga (przesłanka obiektywnego podziału na dobro i zło, i sprawiedliwości) Kantowi chodziło o znalezienie prawa moralnego dyktowanego przez sam rozum, tzw. praktyczny. Z punktu widzenia rozumu jedynym dobrem bezwzględnym jest dobra wola. Dobra wola nakierowana jest na spełnianie obowiązków, którym jest podporządkowanie prawu powszechnemu. Treść tego prawa określa imperatyw kategoryczny głoszący: - w wersji formalnej – postępuj według takiej zasady co do której mógłbyś jednocześnie chcieć żeby stała się ona prawem powszechnym - w wersji treściowej – postępuj tak abyś człowieczeństwa innego człowieka nie traktował nigdy wyłącznie jako środek ale przede wszystkim jako cel.

Wykład 3

W pokantowskiej perspektywie uświadamia się, że każda koncepcja myślowa, m. in. Teoria naukowa, filozoficzna, religijna, ideologiczna, struktury myślenia potocznego itp., współkształtują każdorazowo objaśnioną przedmiotowość. Nie może być ona poznana i wyjaśniona bez nałożenia na nią, porządkującego dane doświadczenia, siatki pojęć, schematów i konstrukcji teoretycznych bez względu na to czy dany badacz uświadamia to sobie czy nie. Przed rozpoczęciem analizy (szczególnie społeczeństwa) należy poddać analizie wykorzystywane przez siebie modele teoretyczne, a także inne alternatywne, by być świadomym charakteru związanego z nimi współkształtowania poznawanej przedmiotowości, oraz każdorazowych możliwości i ograniczeń poznawczych. W perspektywie pokantowskiej staje się zrozumiałe dlaczego wyparowała gdzieś lub pozostaje mityczną tęsknotą dawna wiara w jedną wielką syntezę filozoficzną czy teorię społeczną, objaśniająca w ekskluzywny (włączający inne) sposób cały świat. Skoro w związku z współkształtowaniem badanej przedmiotowości przez przedmiotowe konstrukcje poznawcze, nie da się stwierdzić zgodności formułowanych tez ze strukturami bytu samego w sobie, trzeba znaleźć inne możliwości porównywania, oceniania i wyboru rozmaitych teorii. Możliwe kryteria wybierania teorii m. in. zależne od celu i charakteru badania: - stopień potwierdzania danej teorii przez fakty - zdolność przewidywania przyszłych faktów

docsity.com

- spójność wewnętrzna koncepcji - możliwa względna prostota (teorii) - falsyfikowalnośc – możliwość realnego zaistnienia sytuacji która może daną teorię podważyć Inne kryteria: - walory pragmatyczne – możliwość skutecznego działania w oparciu o daną teorię - płodność heurystyczna – zwracanie uwagi na nieznane dotąd, bądź niedoceniane, zjawiska, aspekty, problemy - zdolność mobilizacji energii społecznej

ARCHAICZNA KONCEPCJA ŚWIATA (archaiczna percepcja sacrum świata, prawdy, władzy, itp. )

Objawienie (inwazja świętości) przeżywane jest jako ustanowienie świata. Prawdziwy świat znajduje się zawsze w centrum, gdzie dokonuje się łączność między 3 sferami kosmicznymi: niższym (piekielnym), pośrednim (ziemskim), wyższym (niebiańskim, boskim). Z pozostawaniem w środku świata związane są nadzieje na przekroczenie zasadniczych ograniczeń kondycji ludzkiej i kontakt z boskością, czy wręcz sięgnięcie boskości, a jednocześnie poczucie zagrożenia regresem, ponownym pogrążeniem się w chaosie, nicości i śmierci. O ile zamieszkiwany przez daną wspólnotę obszar (nasz świat) stanowi pozostający w więzi z niebiańskim sacrum kosmos, o tyle reszta jest zagrażającym mu czymś w rodzaju zaświatów chaosem, obszarem obcym zamieszkanym przez poczwary i demony, przestrzenią potrzebującą organizacji i uświęcenia. W strukturach myślenia archaicznego doświadczenie władzy wpisywane jest w ogólniejsze doświadczenie sacrum, a z istotą władzy wiąże się pośredniczenie między tym niższym i tamtym boskim światem. Władza ujawnia się poprzez moc zdolną nie tylko niszczyc to wszystko co sprzeciwia się jej woli, ale również ustanawiać porządek i chronić świat przed ponownym pogrążeniem się w chaosie. Ustanowienie porządku traktowane jest wówczas jednocześnie jako ustanowienie świata i prawdy, wyrażającej ów porządek i pozwalającej człowiekowi w niej się odnaleźć. Archetyp władzy: BÓG – OJCIEC, ŚWIĘTY PRZODEK (czyli możliwym pojmowanie jej jako tego co inne na tym świecie, nie zwykłe inne, ale inne święte. Władzę uznaje się jako ponad ludzką siłę, działającą ponad historią i społeczeństwem) Pośrednicząca między boskością a światem funkcja władzy czyni ją normotwórczą i prawodawczą, wyniesioną jednocześnie ponad ustanowione przez siebie normy i prawo. Takiej władzy nie wolno się sprzeciwiać, można jej tylko służyć. Władza – przewodzenie – ład – tożsamość – prawda – słuszność, pozostają integralnie związane ze sobą, a rzeczywistą legitymizację zyskują tylko władza i władca zdolni sprostać podobnej totalności oczekiwań. Nie zawiera się z nią wówczas umowy regulującej obowiązki i prawa każdej ze stron, lecz w sposób typowy dla quasi religijnego aktu bezwarunkowo oddaje się władzy, powierza się siebie. Społeczeństwo odgrywa wówczas jedynie rolę biernego obiektu, pozostającego pod sprawowaną przez władzę opieką, pozbawionego indywidualnej woli.

docsity.com

Wykład 4

Istnieje nasz świat, a wokół dybią na nas wrogie siły, które tylko czekają, aby nam zaszkodzić. Postawy wobec tak pojmowanej władzy, nie są wolne od pewnej ambiwalencji. Wahają się pomiędzy uczuciami wszechmocy , bezpieczeństwa i utożsamianiu się z nią, a nienawiścią do niej, niezadowolenia z niej lub bezsilnością. Władza jest akceptowana i odrzucana, przyciąga i odpycha. Archaiczne doświadczenie władzy koresponduje (jest podobne) z doświadczeniem sacrum, jako doświadczeniem paradoksu, zagadki, tajemnicy, czegoś co budzi fascynację ale i trwogę. Wyzwala nadzieję, rodzi jednak ryzyko i wymaga ofiary. Może wyzwolić, może ocalić, ale i zniewolić (jest tylu fałszywych proroków). Archaiczne formy doświadczenia sacrum, nie tylko intensyfikują , ale i ontologicznie ugruntowują ambiwalencję związaną z doświadczeniem władzy. Państwo jako władza pojmowane jest jako władza Boga-ojca, władcy wszechświata, albo smoka, węża, diabła – mieszkańca podziemnego świata. Radykalnemu rozszerzeniu ulega wyobrażona przestrzeń możliwych skutków działań władzy. Kwitnący porządek można przekształcić w chaos. Oba archetypy władzy: władca – Bóg i władca – wąż, diabeł; podlegają charakterystycznej dynamice. W czasach kryzysu istniejąca władza przestaje być kojarzona z jasna zasadą i zaczyna być kojarzona z tą ciemną stroną. Przywrócenie Dobra, Prawdy i Sprawiedliwości Bożej na ziemi wymaga wówczas poprzedniego stanu. Legitymizuje w świadomości ludowej prawo powstania przeciw nieprawej władzy dla przywrócenia władzy prawowitej. Dokonujące się czasem odwrócenie społecznej piramidy, nadal jednak umieszczanej i pojmowanej w ramach binarnego archetypu władzy, nie mogą zmienić zasadniczej sytuacji, że społeczna aktywność jest zawsze określana przez energię władzy i stosunek do niej. Stawało się ono kolejnym ogniwem reprodukcji istniejącej sytuacji. Sfera sacrum ma własny, swoisty rodzaj percepcji, zespalający ze sobą moralne i poznawcze aspekty aktów percepcji. Treść moralna jest dana w samym akcie percepcji i zrozumienia, gdyż akt zlewa się z moralną akceptacją. Władza i prawda zakładają się wzajemnie. Słowo prawdziwe to słowo przynajmniej potencjalnie zmaterializowane, ucieleśnione, spełnione i uwiecznione, zorientowane na jedność, z odpowiadającym mu, bo przezeń ukształtowanym otoczeniem. Tradycyjne myślenie charakteryzowała wiara w istnienie jednego, integralnego systemu wartości (zakładającego coincidentia oppositorum) ARCHAICZNE UWIKŁANIA WSPÓŁCZESNEJ ŚWIADOMOŚCI POLITYCZNEJ Pod ich wpływem alternatywą dla otwartego społeczeństwa obywatelskiego (zakładającego wolność, poczucie odpowiedzialności za siebie, dojrzałość i samodzielność jednostek, wartość prawa, świadomość konieczności dokonywania wyboru, poszukiwanie kompromisu między kolidującymi ze sobą wartościami) staje się wówczas, wykluczający de facto

docsity.com

rzeczywisty dialog, porządek autorytarny. Ideologicznej degeneracji ulega wówczas instrumentalnie traktowana wiara religijna, a forsowane hasła fundamentalistyczne wpychają treści chrześcijańskie w struktury archaiczne percepcji rzeczywistości.

Wykład 5

Gdyż czasem quasi archaiczne treści zostają ponownie zepchnięte poza sferę publicznego dyskursu i oficjalnych form, nie znikają zwykle a przechodzą w stan „uśpienia” czekając na swą kolejną szansę. Wierzenia i misteria towarzyszące doświadczeniu sacrum zorientowane są na sytuację coincidentia oppositorum (stan pogodzenia i zbieg przeciwieństw), wyrażają one dążenia do wykroczenia przez człowieka poza sytuację szczegółową, unicestwienia istniejącego systemu ograniczeń i ograniczeń sposobu bycia. Myślenie mityczne nakierowane jest na realność stanu, którego osiągnięcie wyzwoli człowieka i wspólnoty ludzkie z dramatycznej kolizji wartości i interesów. Wysiłki związane z próbami osiągnięcia stanu coincidentia oppositorum mają wymiar: - aksjologiczny – dotyczy sfery wartości, które „właściwie pojęte” pragnie się ująć jako

wzajemnie pogodzone - ontologiczny – chodzi wówczas o przejście z istniejącego „upadłego” stanu rzeczywistości,

naznaczonego sprzecznościami i konfliktami, w stan wolny od podobnych negatywów i ograniczeń

Osiągnięcie takiego stanu ma wyzwolić społeczeństwo z kolizji wartości, nieuchronności dokonywania trudnych wyborów, ponoszenia kosztów własnych, jeśli tylko powierzy się swój los odpowiedniej władzy, przełamie opór wrogich sił. Za świat rzeczywisty brany jest wówczas obraz świata wykreowany przez władzę sprawowaną, popieraną lub choćby upragnioną. Przesłanki podobnej sytuacji: - dla czasów nowożytnych typowa jest tendencja do pojmowania rzeczywistości jako obrazu świata, rozumianego jako sam byt w jego całości, przedstawiony w wyznawanej przez siebie koncepcji ideologicznej.

- życiowa, intelektualna i społeczna bezradność wielu jednostek i grup, wobec wyzwań współczesności, z którymi jedynie w sferze mitu, mogą one wierzyc, że sobie poradzą, osiągną swoje cele i zaspokoją potrzeby.

- interesy aktywnych grup i jednostek, które podzielając lub instrumentalnie głosząc podobny sposób pojmowania świata, potrafią zdobyć i utrzymać władzę, zyskać poparcie poprzednich, realizować własne interesy.

W obu poprzednich wypadkach mamy do czynienia ze zdegenerowaną wersją lub antypodą kantowskiej wizji postulowanego porządku świata w ogóle, a idei państwa celów w szczególności. To ostatnie zakładało podmiotowość, rozumowość, autonomię, autoteliczną wartość i nieinstrumentalny sposób traktowania jednostki ludzkiej. W przypadku archaicznej wizji społeczeństwa, porządek społeczny postulowany jest w taki sposób, by móc uwolnić się od ciężaru własnej odpowiedzialności, stworzyć sobie iluzję łatwej a najchętniej definitywnej rozwiązywalności doświadczanych problemów.

Wykład 6

docsity.com

SPOSOBY PERCEPCJI, KONCEPTUALIZACJI I PROBLEMATYZACJI ŚWIATA W KONCEPCJACH ARYSTOTELESOWSKIEJ I NEOPLATOŃSKIEJ W ramach archaicznej koncepcji świata, władzę – jej moc i działanie, utożsamia się z mocą i działaniem sacrum. Tworzy ona bądź niszczy dawny i tworzy nowy porządek. Wymiar polityczny rzeczywistości, a w szczególności jej zmiany, nie jest właściwie wyodrębniany z całokształtu rzeczywistości i procesu jej przemian, a nabiera jakby charakteru uniwersalnego i pan rzeczywistego. Dla bliższego rozpoznania i objaśnienia sposobów pojmowania rzeczywistości społecznej oraz jej zmian, w szczególności zmian politycznych, zakresu możliwości przemiany tej rzeczywistości oraz oczekiwań z nią wiązanych, zwłaszcza w tradycji zachodniej, ważne jest uświadomienie sobie odmienności dwóch podstawowych typów percepcji świata: arystotelesowskiej i neoplatońskiej. Znajdują one swoje odzwierciedlenie w świadomości społecznej i ideologiach politycznych, zarówno odległych historycznie jak i współczesnych. TYP ARYSTOTELESOWKI Kładzie nacisk na pierwotność odrębnych bytowo jednostkowych substancji i trwałość strukturalizacji rzeczywistości społecznej (oraz towarzyszącej temu skończoności, partykularności itp.), które w horyzoncie ziemskiego świata nie mogą przekroczyć granicy oddzielającej historię od finalnie pojętej przemiany świata przywracającej jedność, pełnię. Istnienie w czasie, ograniczoność, konfliktowość, traktowane są tu jako nieuniknioność, stan z którym należy się pogodzić i stawiać sobie cele realne w jego ramach, ze świadomością nieuchronności, nietrwałości wszelkich rozwiązań i związanych z nimi kosztów własnych. TYP NEOPLATOŃSKI Uznaje pierwotność całości, sprowadzając jednostkowość i zróżnicowanie do roli przejściowego momentu rozwojowego tej całości, ujętej w perspektywie finalnej przemiany, urzeczywistniającej jedność, pełność itd. Już samo abstrahowanie od horyzontu ostatecznej przemiany i autonomiczna analiza empirycznego zróżnicowania świata i odtwarzających je typów wiedzy, zostają rozpoznane jako bezwiedny lub zamierzony środek upadłego oblicza świata. Istnienie empirycznego człowieka w czasie, jednostkowość, konkretność, cielesność itd., nie zbiega się z jego istotą. Człowiek cierpi zatem na nieznośne rozdwojenie, żywiąc spotęgowaną tęsknotę za pełnią istotowego spełnienia. Doświadczone negatywy traktowane są jako rezultat pozostawania w stanie upadku. Dążenie do wyjścia z tego stanu może przybrać postać indywidualno – kontemplacyjną albo kolektywistyczno – aktywistyczną, zakładającą takie przekształcenie świata społecznego, które pozwala wykroczyć poza stan sprzeczności, napięć, ograniczeń itd. Niepowodzenie podejmowanych prób potęguje dramatyczność przeżywania skończoności, sprzeczności, dualizmu świata, rodząc apatię albo stymulując kolejne próby przezwyciężenia upadłego stanu.

docsity.com

W perspektywie tradycji arystotelesowskiej cele dynamiki historycznej mają charakter immanentny, realny, względny i skończony. Perspektywa neoplatońska, odczytując to w kategoriach tradycji arystotelesowskiej, zorientowana jest natomiast na cele transcendentne, idealne, bezwzględne i wieczne. Dla tradycji arystotelesowskiej skończoność, przypadkowość, czasowość, historyczność, są uznawane za stan nieusuwalny i niezbywalny ludzkiego istnienia, nie zaś za źródło nieszczęścia czy upadku. Dla tradycji neoplatońskiej rozdwajanie człowieka na byt skończony, empiryczny i byt idealny, doskonały, pozaczasowy (byt społeczeństwa jako takiego) powoduje życie ze świadomością własnego upadku, niespełnienia i tęsknoty do doskonałej samorealizacji. Różne problemy radzenia sobie z problemem przypadkowości ludzkiego istnienia: - przezwyciężenie przypadkowości przez identyfikację znoszącą ujednostkowienie - zaakceptowanie przypadkowości: jako faktyczności; jako wartości (Nietzsche) - perwersyjne przeżywanie rozdarcia, przypadkowości, niespełnienia

Wykład 7

Georg Wilhelm Friedrich Hegel (ur. 27 sierpnia 1770 w Stuttgarcie, zm. 14 listopada 1831 w Berlinie) – niemiecki filozof, twórca klasycznego systemu idealistycznego.

WPŁYW HEGLA NA MARKSA

Filozofia Hegla jest kluczowa dla zrozumienia dalszego rozwoju niemieckiej filozofii, w tym myśli Karola Marksa. Trzy pojęcia heglowskie: alienacja , uprzedmiotowienie i rozwiązanie sprzeczności stanowią punkt wyjścia filozofii marksistowskiej. Alienacja oznacza pozostawanie w stanie konfliktu z innymi ludźmi, który rozgrywa się także w ich wnętrzu. Prowadzi ona do uprzedmiotowienia: człowiek postrzegając społeczeństwo, prawo i porządek moralny jako antagonistyczne siły zaczyna traktować ludzi i społeczeństwo jako „przedmioty”. Według Hegla człowiek może rozwiązać tę sprzeczność, kiedy zda sobie sprawę, że stał się obcym w stworzonym przez siebie świecie i wkroczy na drogę budowania samoświadomości. Marks uzna alienację i reifikację relacji międzyludzkich za produkt kapitalizmu, a rozwiązanie tej sprzeczności zobaczy w rewolucji socjalistycznej. Zasadniczy pomysł heglowskiej metafizyki polega na przedstawieniu uniwersum (absolutu) jako bytu dynamicznego, który poprzez proces wewnętrznego rozwoju, samo różnicowania się i samo uzewnętrzniania, realizuje zawartą w sobie potencjalność. Polega ona, jak się okazuje finalnie gdy rozwój absolutu dobiegł już końca, na uświadomieniu sobie swojej istoty, którą jest rozumność i wolność. Następuje wówczas przejście od „substancji” (czegoś co wydaje się być dane, determinowane, zewnętrzne) do „podmiotu” (samoświadomego że jest swym własnym tworem). Zniesiona zostaje granica między „podmiotem” i, jak się wydawało wcześniej, zewnętrznym i obcym „przedmiotem”. W przedmiocie, podmiot rozpoznaje sam siebie jako byt rozumny (gdyż wyłoniona przez niego przedmiotowość jest rozumna) i jako byt wolny, bo przedmiot przestaje być przeciwieństwem i ograniczeniem podmiotu. Wyłaniane kolejno czasowe i skończone formy absolutu odpowiadają kolejno osiąganym stopniom jego rozwoju. Gdy przestają już one odpowiadać dalszym etapom jego rozwoju znosi je i wyłania nowe, zdolne wyrazić nowy, wyższy stopień jego rozwojowości. Trwa to

docsity.com

dotąd aż, co zdaniem Hegla właśnie się dokonuje, potencjał rozwojowy absolutu w pełni się zrealizuje. Etapem spełniania się absolutu są w szczególności dzieje powszechne, czyli historia ludzkości. Bezpośrednim czynnikiem działającym w świecie historycznym są jednostki ludzkie motywowane swoimi partykularnymi pobudkami, potrzebami itd. Nie wiedzą one wcale o spełnianiu się absolutu w dziejach i związanych z tym kierunku i dziejach celów. Działają one jednak w określonych warunkach i strukturach społecznych, poprzez dynamikę których realizuje się absolut. Sprawia to, że szanse realizacji a zarazem historyczną wartość, mają te działania jednostek, które są zasadniczo zgodne z rozwojem absolutu, a więc i świata. Szczególną rolę odgrywają wielkie postacie historyczne, tzw. Bohaterowie Historii. Są nimi jednostki, które wyróżniają się zdolnościami, energią, siłą umysłu, zdolnością przewodzenia. Działają w kierunku zgodnym z dynamiką rozwojową rzeczywistości (absolutu), ale na danym jego etapie. Realizując swoje partykularne cele, popychają zarazem rozwój świata naprzód, realizując również wartości ponad partykularne, ogólne. Na tym polega chytrość rozumu w dziejach. Nie rozumieją tego tzw. Kamerdynerzy Historii, którzy sens działania wielkich jednostek historycznych, redukują wyłącznie do egoistycznych pobudek. Nic dziwnego: „kto patrzy na świat rozumnie, na tego i świat patrzy rozumnie”. Tylko rozumny człowiek może dostrzec rzeczywistą rozumność świata. Skoro świat i dzieje historyczne są realizacją Rozumu: „to co rzeczywiste jest rozumne, a to co rozumne jest rzeczywiste”. Gdy proces rozwoju absolutu, którego końcowym etapem były dzieje historyczne ludzkości dobiegł już końca, okazała się finalnie, że celem rozwoju historii świata i absolutu był rozwój rozumu i wolności. Na każdym etapie ich rozwoju, narzędziem realizacji tego jest jeden naród, który właśnie przez to staje się narodem historycznym. Naród ten wypracowuje i tworzy określone formy społeczne, kulturowe i świadomościowe, odpowiadające aktualnemu poziomowi rozwoju wolności i rozumu w świecie, po czym wyczerpuje swoje możliwości rozwojowe i traci swą historyczność. Wówczas wyłonione przez niego formy ulegają petryfikacji i rozkładowi bądź degeneracji, a jego misję przejmuje inny naród. Zasadnicze etapy rozszerzania się wolności w świecie: - świat starożytnego orientu (tylko jeden człowiek, despotyczny władca jest tu wolny i tylko

jego rozumność może się wcielać w formy społeczne. Wolność realizuje się tu jedynie jako brutalna samowola tyrana)

- świat antyczny, grecki i rzymski (świadomość wolności osiąga tu wyższy szczebel, jest związana z niektórymi ludźmi, np. z obywatelami danego polis. Ich rozumność może się wcielać w formy społeczne. Proces rozwoju dokonuje się poprzez przezwyciężanie sprzeczności, generujące nowe sprzeczności, itd. Decydujące znaczenie przypisuje on osobom: Sokratesa – uświadamia sobie, że istniejące formy społeczne muszą posiadać swą legitymizację w rozumie i sumieniu jednostki ludzkiej, co zagraża istniejącym formom i prowadzi do ich destrukcji. W tym sensie rację mięli sędziowie którzy skazali go na śmierć, broniąc istniejącego porządku. Sokrates otwiera jednocześnie nowy etap rozwoju prowadzący do realizacji wyższej rozumności i wolności – w tym sensie rację miał Sokrates. Chrystus – przynosi on świadomość że człowiek jako taki jest wolny a społeczeństwo, jego instytucje, prawo itd., powinno mu to umożliwić. Bez obiektywizacji w systemie norm i instytucji społecznych, wolność jest tylko mirażem. Czasy po Chrystusie są procesem realizacji zasady wolności wszystkich jednostek i możliwości wcielania się ich rozumu w formy społeczne)

docsity.com

- trzeci etap zaczyna się wraz z Chrystusem Proces rozwoju trwa dotąd, aż wytworzone zostają formy w pełni racjonalne, gwarantujące rozumną, dojrzałą wolność. Taki porządek reprezentuje współczesne Heglowi państwo Pruskie.

Wykład 8

Próby pójścia dalej prowadzą zdaniem Hegla de facto do regresu, czego dowiodły doświadczenia rewolucji francuskiej. Jej dynamika prowadziła do terroru, zniszczenia bardziej rozumnego porządku i regresu do anachronicznych form totalnych i niszczących jednostkową wolność. Była to próba nie licząca się z rezultatami dotychczasowego rozwoju. Człowiek współczesny ma świadomość swojej odrębności, potrzeby własnej jednostkowej wolności i kierowania się własnym rozumem. Człowiek współczesny ma dwa oblicza: ogólne i partykularne – czemu winna odpowiadać organizacja społeczeństwa, w szczególności podział na społeczeństwo obywatelskie i państwo. W społeczeństwie obywatelskim podstawą więzi społecznych jest interes, a w państwie rozum. Społeczeństwo obywatelskie składa się z jednostek, rodzin i stanów (stan rolny, stan przemysłowy, stan ogólny – urzędnicy państwowi). W społeczeństwie obywatelskim istnieje własność prywatna i rynek, wymuszające pewną racjonalność działań jednostek, mobilizujące ich energię oraz wytwarzające pewne mechanizmy pewnego uzgadniania interesu jednostek i grup z ogólnym interesem ekonomiczno – społecznym wspólnoty. Samo społeczeństwo obywatelskie nie jest zdolne do w pełni racjonalnej i stabilnej samoorganizacji ze względu na: konfliktowość interesów różnych grup i jednostek, stymulowanie interesów partykularnych i egoistycznych, polaryzację społeczną i generowanie grup pozbawionych podstaw egzystencji. Bezrobocia nie można zlikwidować gdyż wymagałoby to zniesienia wolnego rynku i podważałoby podstawy moralności społecznej. Niszczyłoby również względną racjonalność systemu ekonomicznego. Ponadto wzięcie bezrobotnych na utrzymanie prowadziłoby do bankructwa systemu. Potrzebna jest zatem regulacyjna aktywność państwa – państwo nie może jednak wchłonąć społeczeństwa obywatelskiego a jedynie wyznaczyć mu pewne normy funkcjonowanie poprzez akty prawne i ingerować w miarę potrzeby. Ustrój państwa: demokracja nie jest dobrym ustrojem dla państw współczesnych, gdyż rządzenie wymaga kompetencji i zdolności do rozpoznawania interesu rzeczywiście ogólnego. Demokracja otwiera pole dla demagogii, a za interes ogólny uchodzi interes grup najsilniejszych. Aparat państwowy powinien być fachowy i autokratyczny, na szczycie jego monarcha jako system i zwornik jedności w państwie. Pozycja aparatu państwowego powinna być zrównoważona przez instytucje przedstawicielskie – przez samorządowe reprezentacje stanów – aby aparat państwowy nie mógł dawać prymatu partykularnego interesu pracowników nad interesem ogólnym. Państwo musi być tak zorganizowane aby łączyć interes aparatu urzędniczego i poszczególnych urzędników z interesem państwa. Konflikty społeczne powinny mieć możliwość artykulacji i być rozwiązywane w sposób instytucjonalnie zorganizowany. Są bowiem czymś normalnym w społeczeństwie i iluzją jest aby mogły być wyeliminowane bez reszty.

docsity.com

W rozumnie urządzonym społeczeństwie różne sfery życia (państwo, prawo, gospodarka, sztuka, religia, filozofia) współskładają się na ustruktualizowaną integralną całość. Mają jednak do pewnego stopnia autonomię i związane z nią własne kryteria i wartości. Racjonalność nie jest abstrakcyjną czy prostą formułą. Proces rozwoju społecznego jest procesem stopniowego uzgadniania podmiotowej woli jednostek z wolą powszechną. Dojrzałe państwo nie może urzeczywistnić racjonalności społecznej działając tylko przemocą.

Wykład 9

O ile na niższych etapach rozwoju, państwo występowało jako zewnętrzny system przymusów, ograniczeń i nakazów, to dalszy rozwój zmierza ku przezwyciężeniu tego przeciwieństwa przez interioryzację (uwewnętrznienie) woli powszechnej przez jednostki. Myśl toleruje tylko przymus samego myślenia (czyli akceptuje to co uznaje za rozumne), co oznacza, że system przemocy sprawowany nad jednostkami jest objawem niedojrzałości społeczeństwa. Warunkiem by tak nie było jest wytworzona w toku rozwoju dojrzałość umysłowa obywateli. Jednocześnie przy prymacie interesu ogólnego, musi zostać zachowany i móc się realizaowac interes jednostkowy i grupowy. Musi również zostać zachowana sfera autonomii, prywatności i wolności jednostki. Życie społeczne, motywacje i działanie jednostek, są zakorzenione w podłożu biologiczno – przyrodniczym. Zakorzenienie to jest nieusuwalne i jego wpływ nie może zostać po prostu wyeliminowany. Powinien jednak zostać podporządkowany prymatowi i kontroli rozumu. MARKS I ENGELS „Młody Marks” – punkt wyjścia teorii nie może być dowolny. Muszą nim być realne

osobniki, tak jak się uzewnętrzniają w swym działaniu - w pracy. Człowiek to istota:

- przyrodnicza (przedmioty zaspokojenia jego potrzeb istnieją w przyrodzie, by je zaspokajać, człowiek musi pracować i przetwarzać przyrodę)

- społeczna (czyniąc to wchodzi w określone stosunki z innymi ludźmi) - ludzka (posiada świadomość potencjalnie gatunkową) Najważniejszą czynnością swoiście ludzką jest praca. Pracując człowiek uzewnętrznia swoją istotę, uprzedmiotawia i obiektywizuje a potencjalnie również rozwija się i wzbogaca. Ale współczesnym faktem ekonomicznym jest to, że człowiek im więcej pracuje, tym jest uboższy i bardziej zniewolony. Występuje alienacja (wyobcowanie) pracy wobec: 1. czynności pracy (robić to co ktoś każe) 2. przedmiotu pracy 3. innego człowieka (konkurencja) 4. świata przyrodniczego 5. natury gatunkowej człowieka  bo:

a) praca zamiast być celem człowieka i dziełem wolności, staje się środkiem i przymusem.

Wykład 10

docsity.com

Producent (robotnik) nie zawłaszcza przedmiotu (wytworu pracy) bo przywłaszcza go sobie ktoś inny, nie producent, właściciel. Alienacja pracy jest źródłem wszelkiej innej alienacji: społecznej, politycznej, świadomościowej (ideologicznej). Alienacja jest związana z podziałem pracy, najsilniej z klasowym, który różnicuje interesy jednostek i grup, rozbija wspólnotę międzyludzką, prowadząc do wytworzenia fałszywej świadomości społecznej. Chodzi o: - podział pracy w ogóle – prowadzi on do wytworzenia świadomości fałszywej (ideologii) polegającej na tym że myśl, bezwiednie lub świadomie, wyrażając partykularny punkt widzenia nadaje mu pozór ogólności - podział pracy na materialną i duchową – prowadzi on do szczególnej formy świadomości fałszywej, odwracając faktyczną zależność między bytem społecznym a świadomością. W społeczeństwach klasowych myśli klasy panującej są myślami panującymi. Mają więcej możliwości i środków rozpowszechniania wygodnych dla siebie ideologii, które poza tym są „funkcjonalne” w społeczeństwie (zwiększają szanse na zaspokojenie własnych potrzeb). Ponieważ cały społeczny: wyzysk, ucisk, wyobcowanie, cierpienie, fałsz itd., zbiega się w proletariacie stojącym na samym dnie struktury, to jedynie proletariat, wyzwalając siebie, może i musi wyzwolić wszystkich, znieść całe cierpienie. Partykularny interes proletariatu ma charakter ogólny i zakłada zniesienie wszelkiej alienacji. Stanem pozytywnego zniesienia alienacji jest komunizm, oznaczający zniesienie wszelkiej alienacji, przywrócenie ogólnoludzkiej wspólnoty, pełną kontrolę swobodzie zrzeszonych jednostek nad wszelkimi formami społecznymi i myślowymi. Komunizm nie jest zewnętrznym ideałem, ale ruchem, który znosi stan obecny wynikając z samej dynamiki rozwoju ekonomiczno-społecznego. „Dojrzały Marks” Marks do końca życia starał się dostarczyć argumentacji na rzecz tezy, że możliwe jest, właśnie jako dzieło proletariatu kapitalistycznego, zniesienie wszelkiego wyobcowania i przywrócenie powszechnej zgodności interesów i wspólnoty ogólnoludzkiej. Czynił to poprzez: I. Stworzenie ogólnej teorii rozwoju społecznego świadomość społeczna nadbudowa stosunki państwowe, prawne, polityczne Formacja stosunki produkcji baza siły wytwórcze Zaspokajane potrzeby tworzą nowe, ich zaspokojenie znowu nowe itd., wskutek czego siły wytwórcze mają tendencje do rozwoju.

docsity.com

Siły wytwórcze  rozwój stosunków produkcji  zmiana stosunków politycznych i prawnych  zmiana świadomości Określonemu poziomowi rozwoju sił wytwórczych odpowiadają określone sposoby i stosunki produkcji. NA SAMYM DOLE Wspólnota pierwotna (społeczeństwo bezklasowe) – aby mogły powstać społeczeństwa klasowe rozwój siły wytwórczej musi być na tyle wysoki aby oprócz bezpośredniego producenta mógł utrzymać również właściciela środków produkcji DALEJ – SPOŁECZEŃSTWA KLASOWE - niewolnictwo (niewolnicy i właściciele niewolników) - feudalizm (chłop i jego pan) - kapitalizm (burżuazja i proletariat) W społeczeństwach dojrzałych w każdej tej formacji występują dwie podstawowe klasy społeczne. Państwo jest organem panowania politycznego klasy właścicieli środków produkcji, choć wykazuje również pewną tendencję do autonomizacji i realizowania swoich biurokratycznych interesów. Żadna z kolejnych formacji nie ginie dopóki nie wyczerpie wszystkich możliwości rozwojowych jakie stwarza. Sprzeczności w nadbudowie są epifenomenami (zewnętrzne pochodne przejawów, zjawisko wtórne, zjawisko współwystępujące ze zjawiskiem podstawowym, lecz nie wywierające na nie żadnego wpływu) sprzeczności w bazie. II. Teoria rozwoju kapitalizmu. Istota kapitalizmu wyraża się w towarze – wytworze pracy ludzkiej przeznaczonej na sprzedaż lub wymianę. Wartość towaru mierzy się czasem pracy społecznie niezbędnym do jego wytworzenia. Tylko cześć wartości towaru opłacona jest przez kapitalistę (zapłacona robotnikowi) a reszta jako tzw. wartość dodatkowa zawłaszczana jest przez kapitalistę. Jest to źródłem antagonistycznego charakteru kapitalizmu. Wzór na wartość towaru T = C + V + M C – wartość przeniesiona ze zużytych surowców, maszyn, narzędzi V + M – wartość nowo wytworzona ( V – wartość opłaconej pracy robotnika M – wartość nieopłaconej pracy robotnika, czyli tzw.

wartość dodatkowa – zawłaszcza ją producent) Oparty na rynku i wolnej konkurencji kapitalizm, aby istnieć musi się rozwijać, a więc inwestować. Kapitaliści, mogą i muszą inwestować z „M”, czyli wartości dodanej. Zdolność do rozwoju zależy od wysokości stopy zysku (P)

M

docsity.com

P = C+V

Wykład 11

Występują tendencje i kontrtendencje, ale skoro rozwijają się i muszą się rozwijać siły wytwórcze, to w długim okresie czasu C (skład organiczny kapitału) musi rosnąc. Zatem V M żeby podtrzymać zdolność do rozwoju musi rosnąc stopa wyzysku , co nasila walkę V klasową. Mechanizmy autonegacyjne w kapitalizmie nieodłączne od jego rozwoju: - konkurencja przez rozkład warstw pośrednich prowadzi do polaryzacji klasowej. Żelaznym

prawem rozwoju kapitalizmu jest prawo absolutnego ubożenia proletariatu. - konkurencja prowadzi do monopolu, a w końcu powstaje kapitalizm państwowy, co:

- podważa siły napędowe rozwoju kapitalizmu - rodzi kryzysy nadprodukcji, coraz silniejsze i powodujące coraz większe

marnotrawstwo sił wytwórczych (jak nie ma komu sprzedawać to kapitalizm się nie rozwija)

Przesłanki możliwości zniesienia kapitalizmu: - rozwinął siły wytwórcze – materialne podstawy komunizmu - hamuje dalszy rozwój sił wytwórczych - rozwija elementy planowania w coraz większych jednostkach produkcyjnych - wytworzył coraz liczniejszy, coraz lepiej zorganizowany i coraz bardziej

zrewolucjonizowany proletariat Rewolucja komunistyczna musi być zarazem: - antyburżuazyjna (własność prywatną zastąpi własność ogólnospołeczna a klasy zostaną

zniesione) - antybiurokratyczna (państwo jako organ panowania klasowego stanie się niepotrzebne i

zacznie obumierać: prawo, religia, szkoły, rodziny) Teoria kapitalizmu Marksa miała charakter idealizacyjny i składała się z „M” modeli. Pierwszy model (M1) był najbardziej abstrakcyjny i miał ujmować tylko samą istotę kapitalizmu, bez uwzględniania czynników ubocznych, np. tego, że poza sferą produkcji istnieją również sfera dystrybucji, państwa, handlu zagranicznego. Kolejne modele uwzględniające czynniki coraz bardziej drugorzędne były coraz bardziej konkretne i miały zbliżać się do rzeczywistości empirycznej. Uwagi o koncepcji Marksa: 1. Koncepcje Marksa można traktować, zwłaszcza w historycznym kontekście jej powstania,

jako heurystycznie płodny zespół reguł poznawczych, wskazujących na jakie wcześniej niedostrzegalne bądź marginalizowane zjawiska, procesy i zależności warto zwracać uwagę przy badaniu spraw społecznych i kulturowych. Warto zwracać uwagę między innymi na: powiązanie między myślą a świadomością społeczną. Na powiązania różnych przejawów i powiązań sfer życia z gospodarką.

2. Należy rozróżnić między wartością poznawczą danej koncepcji i jej naukowością itp. A zdolnością tej koncepcji do mobilizacji społeczno-politycznej, do stymulacji działań grupowych, do trafienia do świadomości mas ludzkich.

3. Teoria rozwoju społecznego Marksa, a w szczególności jego teoria kapitalizmu, nie spełnia wymogu falsyfikowalności (nie da się wskazać możliwości realnego zaistnienia sytuacji, która mogłaby tą teorię obalić). Między innymi podstawowe kategorie

docsity.com

ekonomiczne, np. wartość dodatkowa i wartość, nie są możliwe do jednoznacznego określenia, operuje ona nieweryfikowalnymi określeniami typu: w ostatniej instancji i w długim okresie czasu. Naukowość koncepcji niefalsyfikowanych jest wątpliwa.

4. Do niefalsyfikowalności prowadzi też metoda idealizacji. Zainspirowana metodą idealizacji Galileusza badającego zjawiska fizyczne, koncepcja idealizacji Marksa zastosowana do badania zjawisk społecznych okazała się zawodna. W życiu społecznym trudno mówić o stałej i uniwersalnej hierarchii wartości zjawisk oraz o związanej z nią możliwości jednoznacznego podziału czynników na główne i poboczne.

5. Proces historyczny jest jednorazowy a prawa naukowe odnoszone do niego są jedynie uproszczonym zapisem dotychczas zaobserwowanych zależności między różnymi zjawiskami. Marks de facto hipostazuje (unadrealnia) domniemaną istotę społeczeństwa, w szczególności kapitalistycznego (towar, wartość dodatkowa) i z analizy struktury i dynamiki owej istoty próbuje wyprowadzać konieczne prawa empiryczne i dedukować przyszłość.

6. Schemat rozwoju: „Siły wytwórcze  rozwój stosunków produkcji  zmiana stosunków politycznych i prawnych  zmiana świadomości” zakłada albo samorozwój sił wytwórczych albo błędne koło. W perspektywie współczesnych nauk empirycznych różne sfery życia społecznego oddziałują na siebie. Nie można jednak mówić o stałym kierunku determinacji lecz wzajemne wpływy należy każdorazowo empirycznie ustalać.

7. Koncepcja Marksa może być traktowana jako jeden z przejawów i wariantów, niekonsekwentnej de facto, desakralizacji trójfazowego schematu czasu, typowej dla myślenia mityczno-religijnego.

docsity.com

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome