Równowaga na rynku pracy - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia
Konrad_88
Konrad_883 June 2013

Równowaga na rynku pracy - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia

PDF (107.8 KB)
3 strony
1Liczba pobrań
779Liczba odwiedzin
Opis
Ekonomia: notatki z zakresu mikro e makroekonomii dotyczące równowagi na rynku pracy; podaż pracy.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument

Równowaga na rynku pracy

Punkt przecięcia rynkowej krzywej podaży i rynkowej krzywej popytu wyznacza stawkę płac

w równowadze i wielkość zatrudnienia w równowadze. Nachylenie krzywej popytu zależy od

przychodu krańcowego z pracy. Jeśli spojrzymy na rynek zatrudnionych jako opieka do

dzieci, to przychody krańcowe z pracy w tym zawodzie są małe. Jeśli przeniesiemy się na

rynek górników, to ich przychody krańcowe z pracy są duże i dzięki temu stawki płac na tym

rynku są wysokie.

Podaż pracy

Podaż pracy spowodowana jest popytem na dobra i usługi konsumpcyjne. Ale nie tylko

konsumpcja sprawia przyjemność, czyli zwiększa użyteczność. Pojawia się, więc pojęcie

kosztów alternatywnych. Jeśli konsumpcja osiągnięta dzięki godzinie pracy dostarcza nam

mniejszej przyjemności niż godzina drzemki, to z pewnością wybierzemy czas wolny. A nie

pracę. W każdej przecież sytuacji człowiek musi wybierać. Jeśli dłużej będziemy pracować,

to jednocześnie mamy mniej wolnego czasu na konsumpcję, którą umożliwiają nam większe

dochody. Konsumpcja dóbr zakupionych za ostatnią godzinę pracy nie sprawia takiej

przyjemności, jak konsumpcja dóbr zakupionych za pierwsze godziny pracy. Jeśli z coraz

większej ilości czasu wolnego rezygnujemy na rzecz pracy, to te godziny rozrywek, na które

sobie pozwalamy, niosą za sobą coraz większą użyteczność krańcową w porównaniu do

sytuacji, w której mamy więcej czasu wolnego. Uzyskana w ten sposób konsumpcja

charakteryzuje się natomiast coraz to mniejszą użytecznością krańcową.

Na decyzje określające podaż pracy, czyli wybór między pracą a czasem wolnym, ma wpływ

wiele różnych czynników. Najważniejszym czynnikiem jest stawka płac, czyli dochód

otrzymywany za przepracowaną jednostkę czasu, np. jedną godzinę. Im wyższa jest stawka

płac, czyli im większy dochód można otrzymać z pracy, tym jesteśmy gotowi więcej

pracować. Stawka płac nie odnosi się tylko do godzin przepracowanych.

Jeśli rezygnujemy z godzin pracy, to znaczy, że rezygnujemy z dochodu, jaki byśmy w ciągu

tej godziny zarobili, czyli stawki płac.

Również ogromną rolę odgrywają ceny dóbr i usług konsumpcyjnych. Im są one wyższe, tym

mniej możemy kupić za nasze dochody, czyli tym bardziej nie opłaca się zwiększać naszego

czasu pracy.

Płaca nominalna jest to ilość pieniędzy, jaką pracownik odbiera w kasie w dniu wypłaty, czyli

po prostu pensję wyrażoną w zł. Płaca realna jest to natomiast ilość produktów, jaką można

kupić za pieniądze stanowiące płacę nominalną, czyli właśnie za tę otrzymaną w kasie

pensję.

Kolejnym czynnikiem wpływającym na decyzję podaży pracy jest polityka prowadzona przez

rząd. Jeśli rząd nakłada wysokie podatki dochodowe, to ogranicza konsumpcję pracowników.

Podwyżka podatków prowadzi, więc do ograniczenia podaży pracy, gdyż zmniejsza dochody

i jednocześnie zachęca do zwiększania czasu wolnego, gdyż zmniejsza jego koszty

alternatywne.

Krzywa podaży pokazuje zależność między wielkością podaży a ceną. Na rynku pracy

zajmujemy się indywidualną podażą pracy, czyli podażą zgłaszaną przez pojedyncze

gospodarstwa domowe i rynkową podażą pracy, czyli podażą, jaka jest na całym rynku.

Krzywa indywidualnej podaży pracy pokazuje zależność między stawką płac a wielkością

podaży, czyli określa ile czasu dany człowiek chce pracować przy każdej stawce płac w

danym okresie. Krzywa indywidualnej podaży pracy pokazuje, że im wyższa cena, tym

wielkość podaży jest większa. Jest jednak pewien niski poziom płac, poniżej którego

gospodarstwo domowe nie będzie oferować swojej pracy na sprzedaż. Na rynku pracy ceną

jest nominalna stawka płacy a wyższym stawkom towarzyszy oferta większej ilości czasu

przepracowanego. Jeżeli stawka płac przekracza pewien wysoki poziom to dochody

pracownika stają się na tyle duże, że zaspokaja on swoje potrzeby konsumpcyjne i

jednocześnie może zwiększyć udział czasu wolnego. Prowadzi to do ograniczenia podaży

pracy. Krzywą podaży pracy dla rynku otrzymujemy poprzez poziome zsumowanie krzywych

indywidualnej podaży pracy a pokazuje ona zależność między stawką płac i wielkością

podaży pracy całego rynku w danym okresie.

Popyt na pracę

Popyt na pracę zgłaszają firmy produkujące na rynek dobra i usługi. Celem ich działalności

jest maksymalizacja zysku i dlatego wybierają one taką wielkość produkcji, która umożliwia

osiągnięcie tego celu. Ale aby produkować, firmy muszą zatrudnić czynniki wytwórcze, a

przede wszystkim pracę. Przychody krańcowe pokazują o ile wzrastają przychody całkowite

na skutek zwiększenia sprzedaży o jednostkę. Przychody krańcowe z czynnika

produkcyjnego(MPR) to przyrost przychodów całkowitych osiągnięty przez firmę ze

sprzedaży produktów wytworzonych przez dodatkową jednostkę czynnika produkcyjnego.

Koszty krańcowe czynnika produkcyjnego to przyrost kosztów całkowitych spowodowany

wzrostem zatrudnienia o jednostkę pracy(dodatkowego pracownika). Koszty krańcowe pracy

wyznaczane są przez mechanizm popytu i podaży na rynku pracy. Na większości rynków

firmy zatrudniające pracowników są ceno biorcami, co oznacza, że każdemu zatrudnionemu

firma płaci tyle samo, czyli płacę równowagi wyznaczoną na rynku przez punkt przecięcia

krzywej podaży pracy z krzywą popytu na pracę. Przychód krańcowy z pracy określa produkt

krańcowy pracy oraz cenę samego produktu. Jest to przyrost produkcji spowodowany

wzrostem zatrudnienia pracy o jednostkę.

Krzywa popytu pokazuje zależność między ceną a wielkością popytu w danym okresie. Na

rynku pracy ceną jest nominalna stawka płac a popyt na pracę zgłaszają firmy potrzebujące

tego czynnika produkcyjnego. Jeżeli stawka płac rośnie to firma musi zapłacić więcej

każdemu zatrudnionemu, co prowadzi do wzrostu kosztów tej firmy. Także i na rynku pracy

sprawdza się, że zależność między ceną a wielkością popytu jest odwrotna: wyższym

stawkom płac odpowiada mniejsza wielkość popytu, jeśli natomiast stawki stają się niższe

wielkość popytu rośnie. Krzywa popytu firmy pokrywa się z krzywą przychodu krańcowego z

pracy. Dzieje się tak, gdyż producent zatrudnia taką liczbę pracowników, przy której

maksymalizuje zyski. Jeżeli koszt zatrudnienia dodatkowego pracownika jest mniejszy od

przychodu przysparzanego przez tego pracownika, to firmie opłaca się go zatrudnić. I

odwrotnie. Jeśli koszt zatrudnienia dodatkowego pracownika przewyższa przychód

otrzymywany przez firmę dzięki temu zatrudnieniu, to firmie nie opłaca się zatrudniać tego

pracownika. Jeśli koszt zatrudnienia pracownika równa się przychodom uzyskanym dzięki

pracy tego pracownika, to firma osiąga maksymalne zyski. Tak jest wtedy, gdy stawka płacy

równa się przychodowi krańcowemu z pracy. Oznacza to, że firma zgłasza na rynek pracy

taką wielkość popytu na pracę, przy której stawka płac równa się przychodowi krańcowemu z

prac. Krzywa indywidualnego popytu na pracę pokazuje zależność między stawką płac a

wielkością popytu w danym okresie i pokrywa się z krzywa przychodu krańcowego z pracy.

Rynek pracy od strony popytu tworzą wszystkie firmy na tym rynku występujące. Dlatego

możemy otrzymać rynkową krzywą popytu dodając poziomo popyty indywidualne dla każdej

stawki płac. Krzywa popytu na pracę dla całego rynku pokazuje zależność między stawką

płac a wielkością popytu dla całego rynku a otrzymujemy ją przez poziome zsumowanie

indywidualnych popytów na pracę.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome