Interakcja społeczna - Notatki - Psychologia - Część 1, Notatki'z Psychologia. University of Wroclaw

Interakcja społeczna - Notatki - Psychologia - Część 1, Notatki'z Psychologia. University of Wroclaw

PDF (223.4 KB)
16 strona
854Liczba odwiedzin
Opis
W notatkach omawiane zostają zagadnienia z zakresu psychologii: interakcja społeczna.Część 1.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 16
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

INTERAKCJA SPOŁECZNA

Socjologia

Ludzie posługują się symbolami kulturowymi – wśród nich najbardziej

oczywisty jest język, ale także przyjmowane są pozy, wyraz twarzy

i niemal wszystko, co ma znaczenie dla innych – aby koordynować swoje

działania.

Nieustannie wysyłamy i odbieramy informacje. Bez takich informacji nie moglibyśmy

nawiązać kontaktu z innymi ludźmi; nie stworzylibyśmy kultury i nie moglibyśmy ani

zbudować, ani utrzymać struktur społecznych, jakże ważnych dla człowieka. A zatem

interakcja jest najbardziej podstawowym procesem społecznym utrzymującym istnienie

społeczeństwa, kultury i naszej własnej pomyślności.

Szekspir napisał kiedyś: „Cały świat jest ceną, a wszyscy ludzie jedynie aktorami: każdy ma swoje wejście i wyjście, a przeznaczonym dla siebie czasie gra wiele ról”. Większość czasu

spędzamy rzeczywiście na scenie, ale w odróżnieniu od teatru naszą sceną tworzą

symbole kulturowe i struktura społeczna.

Tak naprawdę to wszyscy jesteśmy aktorami i gramy przed publicznością bezpośrednio

obecną, a także tą, którą sobie wyobrażamy. Usiłujemy jednocześnie przedstawić własną interpretację scenariusza kulturowego oraz grać na scenie zbudowanej przez strukturę

społeczną.

Życie społeczne wymaga od każdego z nas gry, a podczas owej gry – wchodzenia w interakcje

z innymi ludźmi. Żaden proces nie jest tak istotny jak ten, zarówno dla życia w

społeczeństwie, jak i dla zrozumienia samego siebie oraz

otaczających nas ludzi.

Na początku naszego wieku uczeni badający społeczeństwo nie rozumieli, w jaki sposób

dochodzi do interakcji. Wszyscy zgadzali się do tego, ze jest ona fundamentalnym procesem

stanowiącym podstawę społecznej rzeczywistości, ale pozostawało otwarte

pytanie, w jaki sposób przebiega i dlaczego. Istotą interakcji jest wysyłanie sygnałów

i gestów.

Każdy organizm funkcjonuje we własnym środowisku , emitując zatem sygnały i gesty,

które określają jego sposób działania. Interakcja (wg Meada) zachodzi wówczas

gdy:

jeden organizm wysyła znaki, wykazując aktywność w swoim środowisku;

inny organizm widzi te znaki i reagując na nie, zmienia swój sposób postępowania, wysyłając zarazem własne sygnały;

pierwszy organizm rozpoznaje owe sygnały i zmienia pod ich wpływem swoje działanie (np. pies i kot: pies szuka drzewka żeby się wysiusiać (wysyła odpowiednie sygnały); wałęsający się kot obserwuje zbliżającego się psa i przestraszony ucieka (to są jego gesty); pies widzi kota i zmienia swoje postępowanie – zapominając o pełnym pęcherzu, zaczyna gonić kota).

Kiedy występują wszystkie te trzy etapy, wówczas mówimy o interakcji. Zauważmy, że znaki i

gesty są jej najistotniejszym nośnikiem oraz że nie muszą mieć one charakteru symbolicznego w sensie kulturowym. Oznacza to, że kot nie musi umieć odczytywać bądź interpretować

gestów psa, ten zaś może nie zrozumieć przestrachu kota, ale „ich rozmowa gestów”, jak ujmuje to Mead, jest mimo to interakcją.

Jednak Mead uważał również, że ludzie wchodzą ze sobą w interakcje w szczególny

i jedyny w swoim rodzaju sposób. Znaki, które człowiek wysyła, odczytuje, odbiera i na które

reaguje, mają charakter symboliczny, ponieważ znaczą zarówno to samo dla wysyłającego, jak i dla odbierającego organizmu. Jednym słowem są to znaki

kulturowe.

Znaki na tej stronie oznaczają mniej więcej to samo dla nas wszystkich; skutkiem tego interakcja ma

szczególny charakter, ponieważ jest zapośredniczona przez znaki, które mają kulturową definicję. A dzięki

naszemu mózgowi potrafimy nadawać wspólnie uzgodnione znaczenia dosłownie wszystkim naszym

działaniom – mowie, mimice, pozycjom ciała, odległości jaką zachowujemy wobec innych, stylowi ubierania się, czesania i niemal każdemu gestowi,

który wykonujemy.

Dlatego właśnie przebywając z innymi ludźmi, czujemy się „jak na scenie”, ponieważ gdzieś w nas tkwi wiedza o tym, że inni odczytują nasze gesty oraz

interpretują nasze zachowanie. Mead zaobserwował, że zdolność do odczytywania

symbolicznych gestów pozwala człowiekowi na wchodzenie w rolę, czyli przyjmowanie czyjeś roli. Rozumiał przez to, że odczytując gesty innych ludzi,

potrafimy wyobrazić sobie siebie na ich miejscu; możemy przyjąć ich punkt widzenia i przewidzieć, co

zrobią.

Na przykład kiedy ktoś zbliża się do ciebie z zaciśniętymi pięściami, patrzy nienawistnym

wzrokiem i obrzuca cię przekleństwami, możesz wyobrazić sobie siebie na jego miejscu i odpowiednio

do tego dopasować własną reakcję. Każdy z nas w każdej sytuacji przyjmuje jakąś rolę, ale najczęściej nie zdajemy sobie z tego sprawy, póki nie znajdziemy

się w jakiejś szczególnie trudnej sytuacji, w której ważne jest dla nas każde wypowiedziane słowo

i każdy gest wykonany przez innych.

Mead kładzie nacisk również na inne procesy zaangażowane w interakcje pomiędzy ludźmi. Jeden z tych procesów nazywa umysłem. Albowiem według

Meada umysł nie jest ani rzeczą, ani istotą, ale szeregiem procesów. Jego główna funkcja polega na

przewidywaniu konsekwencji różnych możliwych rodzajów działania, a następnie na podstawie powyższego szacunku wyselekcjonowaniu bądź

wybraniu konkretnego działania. Ponieważ tego rodzaju postępowanie jest dla nas czymś łatwym, często nie zdajemy sobie sprawy z jego przebiegu.

Kolejnym istotnym procesem związanym z interakcją jest to, co Mead nazwał „ja”. Uważał on, że każdy z nas widzi siebie we

wszystkich sytuacjach, w których się znajduje, jako odrębny obiekt – podobnie jak widzi inne

obiekty – ludzi, samochody itd. Kiedy się z kimś komunikujemy, odczytujemy jego gesty

i w ten sposób uzyskujemy obraz samego siebie jako obiektu.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome