Egzamin z technologii - Notatki - Budownictwo - Część 2, Notatki'z Budownictwo. Maria Curie-Sklodowska University in Lublin
spartacus_80
spartacus_8015 April 2013

Egzamin z technologii - Notatki - Budownictwo - Część 2, Notatki'z Budownictwo. Maria Curie-Sklodowska University in Lublin

DOC (145.5 KB)
3 strony
359Liczba odwiedzin
Opis
Inżynieria: notatki z zakresu budownictwa dotyczące egzaminu z technologii. Część 2.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument

MASZYNY DO ROBÓT ZIEMNYCH Ze względu na rodzaj wykonywanych czynności maszyny do robót ziemnych możemy podzielić na: a) maszyny do odspajania gruntów z możliwościami ich przemieszczania na niewielkie odległości; urobek przez nie odspajany transportuje się na miejsce przeznaczenia oddzielnymi maszynami; (do maszyn tych zaliczamy wszystkie koparki jedno- lub wielonaczyniowe oraz ładowarki i spycharko- ładowarki) b) maszyny do odspajania i przewożenia urobku na miejsce składowania lub wbudowania wraz z możliwościami układania gruntu w nasyp lub zwałkę; (do maszyn tych zaliczamy zgarniarki wszystkich typów) c)przesuwania urobku na przeznaczone miejsce za pomocą lemieszy lub talerzy (do maszyn tych zaliczamy spycharki, koparko-spycharki, równiarki) d) maszyny do pionowego transportu ziemi z wykopów (przenośniki taśmowe, wyciągi pochyłe, czyli skipowe, żurawie o małym udźwigu) e) maszyny do poziomego transportu (różnego rodzaju środki transportowe, począwszy od taczek aż do wagonów kolejowych włącznie) f) maszyny do robót pomocniczych, takie jak: - maszyny do zagęszczania gruntu (walce, wibratory, ubijarki) - maszyny do spulchniania gruntu (zrywarki, pługi, talerze) - maszyny do usuwania zadrzewień KOPARKI JEDNONACZYNIOWE Koparki są to maszyny służące do odspajania (oddzielania) urobku od calizny gruntu i usuwania go na środki transportowe lub na odwał. Urobek stanowi skała zwietrzała lub twarda. Skały zwietrzałe, zwane pospolicie ziemią, są odspajane za pomocą narzędzi tnących umieszczonych na naczyniach kopiących. Skały twarde muszą być przed tym rozluźnione i to najczęściej przez odstrzał. Koparka może również nabierać materiał usypany na hałdach i przenosić go na różne środki transportowe. Spełnia ona wówczas rolę urządzenia przeładunkowego lub ładowarki. Koparka jednonaczyniowa, zwana również koparką łyżkową, składa się z następujących podstawowych zespołów: - podwozia, najczęściej gąsienicowego lub na kołach ogumionych, pozwalającego na przesuwanie się w terenie - nadwozia obrotowego, na którym umieszczone są mechanizmy napędowe i sterujące oraz kabina operatora - osprzętu roboczego obejmującego wysięgnik i naczynie kopiące z odpowiednim uchwytem Koparka mechaniczna wyposażona jest z reguły w 5 mechanizmów: - mechanizm jazdy napędzający gąsienicę lub koła jezdne - mechanizm obrotu - mechanizm przyciągania łyżki za pomocą lin, które nawijają się na bęben umieszczony w kabinie - mechanizm naporu – przy osprzęcie przedsiębiernym (tj. mechanizm wysuwania łyżki za pomocą przekładni linowych lub łańcuchowych) - mechanizm zmiany wysięgu Koparki hydrauliczne Wyposażone są w podobne do koparek mechanicznych naczynia kopiące podsiębierne i przedsiębierne oraz ładowarkowe, natomiast zamiast mechanizmów takich jak przekładnie zębate, łańcuchowe, sprzęgła i bębny są one wyposażone w siłowniki i silniki hydrauliczne. Koparki jednonaczyniowe dzielimy według różnych cech konstrukcyjnych, mających wpływ na eksploatację maszyny. Dzielimy je ze względu na: Pojemności łyżki: a) koparki małe - o nominalnej pojemności łyżki od 0,16 do 1,6m3, stosowane w budownictwie, b) koparki średniej wielkości - o nominalnej pojemności łyżki od 2 do 5m3, stosowane w robotach inżynieryjnych i w kopalnictwie odkrywkowym c) koparki wielkie - o pojemności łyżki od 5 do 10m3, stosowane w kopalnictwie odkrywkowym oraz przy wielkich robotach hydrotechnicznych. Osprzęt roboczy, w jaki jest koparka zaopatrzona: a) koparki małe - mają z reguły wymienny osprzęt i stąd nazywamy je koparkami uniwersalnymi lub wielozadaniowymi. b) koparki średnie i wielkie - zaopatrzone w jeden określony osprzęt, np. przedsiębierny, podsiębierny, zgarniakowy, chwytakowy, dźwigowy, ładowarkowy, strugowy i kafarowy. Rodzaj podwozia bądź też sposób przesuwania się w czasie pracy. a) na podwoziu gąsienicowym, b) na podwoziu kołowym c) kroczące d) umieszczone na innym środku transportu, (np. na samochodzie, ciągniku, wagonie kolejowym czy na pontonie) e) umieszczone na dwukołowej przyczepie bez własnego napędu jazdy i ciągnione przez ciągnik Źródło napędu, którym może być: -silnik spalinowy Konstrukcji szkieletowej (ryglowo-słupowe, płytowo-słupowe) --w zależności od przyjętego rodzaju konstrukcji stosuje się różne rodzaje deskowań: *deskowanie tunelowe –jednocześnie betonujemy ściany i stropy w jednym cyklu roboczym *desk uniwersalne – rozbieralne, najpierw formujemy elem pionowe dalej belki podciągi i strpu – układy szkieletowe

założenia:

-silnik elektryczny, (przy czym może to być napęd jedno- lub wielosilnikowy). -napęd spalinowo-elektryczny, w którym źródłem napędu jest silnik spalinowy napędzający generator elektryczny. Rodzaj przeniesienia napędu, który może być: -mechaniczny =hydrauliczny, (może być stosowany tylko do poszczególnych ruchów samego osprzętu, przy zachowaniu mechanicznego przeniesienia napędu do pozostałych mechanizmów, tj. jazdy i obrotu). Sterowanie: -mechaniczne -hydrauliczne -pneumatyczne -elektryczne PRZYKŁADY: Koparki z osprzętem linowym - koparka KM-251 - koparka KM-602 - koparka KU-1207 - koparka KU-1208 Koparki z osprzętem hydraulicznym - koparka K-406 - koparka K-407 - koparka K-408 - koparka K-606 ŁADOWARKI JEDNONACZYNIOWE Zadaniem ładowarek jednonaczyniowych jest nabieranie materiału usypanego na placu składowym lub na hałdach powstałych przy urabianiu górniczym w kamieniołomach i przenoszenie go następnie na środki transportowe czy na inne usypisko. Różnica miedzy pracą koparki jednonaczyniowej i ładowarki polega głównie na tym, że koparka odspaja grunt rodzimy powyżej lub poniżej poziomu, na którym stoi, zaś pracuje przez wysuwanie łyżki na poziomie, na którym stoi. W celu napełnienia łyżki koparki należy wykonać łukowy ruch ramienia z łyżką lub łukowy ruch samej łyżki. W ładowarce głównym ruchem przy napełnianiu jest ruch poziomy, a obracanie łyżki jest ruchem dodatkowym. Ponieważ ładowarki mają dużą siłę poziomą, wykorzystuje się je coraz bardziej do poziomego lub pochyłego skrawania w robotach ziemnych. Ładowarka może wykonywać wykop wjeżdżając po pochyłości do coraz głębszego wykopu, aż do uzyskania pochyłości 30° Ładowarki jednonaczyniowe dzielimy: a)ze względu na konstrukcję podwozia na: - kołowe sztywne i przegubowe - gąsienicowe - kołowo-gąsienicowe b) ze względu na umieszczenie osprzętu w stosunku do podwozia na: - obrotowe - nieobrotowe c) ze względu na kinematykę osprzętu na ładowarki: - z regulacją ruchu łyżki przy opuszczaniu - z samoczynnym ustawianiem się łyżki przy opuszczaniu PRZYKŁADY: Ładowarki krajowe: - ładowarka Ł-1C - ładowarka Ł-2 - ładowarka Ł-3 Ładowarki zagraniczne: - ładowarka L-5 WYKONYWANIE WYKOPÓW Do wykonania wykopu w zależności od jego wymiarów możemy zastosować jedną z dwóch podstawowych metod: a)czołową (poprzeczną) – stwarza możliwości wykonywania wykopów o dużych głębokościach, lecz o małej szerokości; metoda ta wykorzystywana jest przeważnie przy wykopach pod wszelkiego rodzaju instalacje podziemne, przy poprzecznym przerzucie odspojonej ziemi oraz przy innych głębokich wykopach o niewielkich wymiarach w planie; (wszelkiego typu koparki) b)warstwową (podłużną) – polega na wykonywaniu robót w dwojaki sposób: - prowadząc roboty ziemne warstwami o grubości zależnej od użytego sprzętu na całej powierzchni terenu (używamy wtedy spycharko-zgarniarek) - przy użyciu koparek, kopiąc wykop o szerokości i głębokości równej zasięgowi ramienia koparki, poszerzając i pogłębiając go stopniowo do założonych wymiarów Pamiętać należy, że do prac przystępujemy po: - szczególnym przeanalizowaniu warunków terenowych (zwłaszcza przy wykonywaniu wykopów szerokoprzestrzennych) - ustaleniu etapów poszczególnych przejść koparki, kierunków kopania - ustaleniu dróg dojazdowych i wyjazdowych środków transportowych - sposobu zabezpieczenia terenu przed woda opadową MASZYNY DO PŁASKIEGO ODSPAJANIA GRUNTU Spycharki, zgarniarki, równiarki, zrywarki a częściowo i ładowarki stanowią grupę maszyn do płaskiego odspajania gruntu. Nazwa pochodzi stąd, że maszyny te w czasie jazdy odspajają grunt płaskimi warstwami w płaszczyźnie ruchu, a następnie przemieszczają urobek.

Plastyczną Urządzenia pomocnicze do montażu znacznik, pion montażowy Urządzenia pomocnicze do montażu znacznik, pion montażowy

Wymienione maszyny wykonują w czasie ruchu następujące czynności: - odspajanie gruntu za pomocą odpowiedniego narzędzia skrawającego - zagarnianie i przemieszczanie odspojonego urobku przez przepychanie lub przez jego przemieszczenie w odpowiednio ukształtowanym zespole narzędzi roboczych - rozścielanie lub umieszczenie urobku we właściwym miejscu, często z dodatkowym jego zagęszczeniem - powrót do pozycji wyjściowej w celu rozpoczęcia następnego cyklu pracy Do realizacji opisanych zadań, maszyny do płaskiego odspajania gruntu składają się z następujących elementów: -ciągnika – gąsienicowego lub kołowego, służącego do nadania maszynie zarówno odpowiedniej prędkości jazdy, jak i odpowiedniej siły koniecznej do pracy narzędzia skrawającego i transportowego (ciągnik służy najczęściej w spycharkach, równiarkach i ładowarkach jako nośnik osprzętu) -osprzętu roboczego – w postaci lemieszy (spycharki i równiarki), półotwartych skrzyń (ładowarki) lub skrzyń (zgarniarki). Wszystkie te narzędzia robocze zaopatrzone są w dolnej części w ostrza do skrywania gruntu. W zrywarkach osprzętem są kły spulchniające grunt, -zespołów sterujących ruchy narzędzi roboczych (są to z reguły siłowniki hydrauliczne) Schematy technologiczne zastosowania maszyn do płaskiego odspajania gruntu w robotach ziemnych: W odróżnieniu od koparek, których praca polega na wykonaniu od razu stosunkowo głębokiego wykopu, przy czym maszyna stopniowo posuwa się w kierunku zgodnym z wykopem, przy zastosowaniu maszyn do płaskiego odspajania grunt jest skrawany cienkimi warstwami na długich odcinkach wykopu. W wielu wypadkach taka metoda wykonania robót ziemnych daje lepsze rezultaty, gdyż eliminuje środki transportowe konieczne przy pracy koparek. Opisany schemat robót bywa realizowany w różny sposób w zależności od rodzajów gruntu i zadań. Podstawowe schematy mechanizacji robót za pomocą maszyn do płaskiego odspajania są następujące: a)przy odspajaniu i przemieszczaniu ciężkiego i zwartego gruntu (IV i V kategorii) stosuje się: - na małe odległości do 75m – zrywarkę do wstępnego spulchnienia gruntu, a następnie spycharkę gąsienicową do odspojenia i przemieszczenia urobku - przy odległościach 75÷200m – zestaw jest uzupełniany ładowarkami gąsienicowymi lub kołowymi (mogą one często pracować bez spycharek) b) przy odspajaniu i przemieszczaniu gruntu średniego (III kat.) stosuje się: - na małe odległości do 70m –spycharki gąsienicowe - na dalsze odległości 70÷200m – spycharki gąsienicowe współpracujące z ładowarkami kołowymi, a w trudnych warunkach z ładowarkami gąsienicowymi, lub też ładowarki pracujące samodzielnie - na odległości 200÷2000m – zrywarki spulchniające grunt, który następnie odspajają i transportują zgarniarki. W przypadku braku wstępnego spulchnienia konieczne jest stosowanie popychaczy zwiększających siłę skrawania zgarniarki c) przy odspajaniu i przemieszczaniu gruntu lekkiego (I i II kat.) maja zastosowanie: - na odległości do 200m – ładowarki gąsienicowe i kołowe - na odległości 200÷2000m – zgarniarki które same zagęszczają rozścielony urobek d) przy formowaniu usypisk i zwałek używa się spycharek i ładowarek kołowych szybkobieżnych mogących szybko przemieszczać urobek, a jednocześnie dokonywać jego częściowego zagęszczania; mogą tu być stosowane również spycharki i ładowarki gąsienicowe, które pracę tą wykonują jednak wolniej e) przy robotach zimowych, gdy grunt zamienia się w zmarzniętą masę lodowo-ziemną, celowe jest stosowanie zrywarek, które ułatwiają pracę spycharek i innych maszyn f) przy dokładnym profilowaniu i wyrównywaniu dróg i skarp oraz przy rozprowadzaniu kruszywa po powierzchni drogowej stosuje się równiarki. Mogą one również mieć zastosowanie przy wyrównywaniu dróg dojazdowych na placu budowy oraz usuwania śniegu z drogi.

Maszyny do płaskiego odspajania gruntu mechanizują wiele czynności (odspajanie, przesuwanie lub transport, a częściowo i zagęszczanie gruntu). Dzięki temu pozwalają na osiągnięcie wyższego poziomu mechanizacji, a czasem i kompleksowej mechanizacji wybranego wycinka robót ziemnych. SPYCHARKI Przeznaczone są do odspajania gruntu i przesuwania urobku na odległość kilkudziesięciu metrów, przy czym nie mogą

Gładki podłoże Nadmiar wilgoci w okresie mrozów Intensywne wysychanie świeżej zaprawy Duża ilość cementu w zaprawie Obniżenie się wytrzymałości i przyczepności tynku powoduje odspojenie się od podłoża i odpadanie tynku płatami. Układ warstw w tynku

one pracować przy znacznych pochyłościach. Dzięki układowi gąsienicowemu mogą pracować w różnych i trudnych warunkach terenowych. Znajdują one zastosowanie jako maszyny samodzielne do wykonywania płytkich wykopów, wałów, kształtowania profili budowli ziemnych itp. Bądź jako maszyny pomocnicze do przesuwania urobku, materiałów sypkich itp. ZGARNIARKI Przeznaczone są do odspajania gruntu cienkimi warstwami i przenoszenia go na odległość do kilku kilometrów, a następnie rozścielenia urobku. W związku z tym nadają się one przede wszystkim do robót o charakterze „liniowym”, jakie występują przy budowie dróg, nasypów dla linii komunikacyjnych, obwałowań, lotnisk i tym podobnych. RÓWNIARKI Służą do wyrównywania poprzednio przygotowanych nasypów i wykopów i nadania im odpowiedniego profilu drogą przesunięcia cienkiej warstwy urobku za pomocą odpowiednio ustawionego lemiesza. Stosuje się je również do rozścielania tłucznia, a także do odśnieżania i utrzymywania dróg gruntowych. Maja one zastosowanie w robotach drogowych i porządkowych oraz przy wykończeniowych robotach ziemnych. Równiarki z przenośnikiem maja za zadanie odspoić grunt i bezpośrednio załadować go na środek transportu. ZRYWARKI Służą do spulchniania twardych gruntów do stanu nadającego się do dalszych robót ziemnych

Cechy deskowania przy realizacji budowli monolitycznych -trwałość (powtarzalność użycia 300-400 razy -precyzja wykonania (dokładność realizacji obiektu) -możliwość wykonania jednocześnie ścian i stropów -szybki montaż i demontaż -możliwość szybkiego podawania mieszanki betonowej -uniwersalność deskowań

Podział deskowań: przestawne, przesuwne, ślizgowe Materiały na deskowanie : drewno, z materiałów drewnopochodnych (sklejka), tworzywa sztuczne, płaszczyzny wykonane z metal

Kryteria podziału deskowań; *jednorazowe(drewniane, przy wykonywaniu elementów skomplikowanych ) *powtarzalne (wielokrotnego użycia) -ze względu na wielkość: *małowymiarowe (deskowania stopy, słupa) *wielkowymiarowe -ze względu na sposób przemieszczania: *przestawne (ręcznie lub dźwigiem) wykonane z trwalszych materiałów (sklejka, metal krawędzie obite są blachą) stosuje się do jednoczesnego betonowania ścian i stropu łączone przegubowo, poszycie z blachy 2-3 mm usztywnione kątownikami *przesuwne (ręcznie, dźwigiem lub wciągarką) do jednoczesnego betonowania ścian, stropu, w syst. SBM-75 jako deskowanie systemowe *ślizgowe (oparte na prętach wiodących) deskowanie typu zamkniętego (tylko do formowania ścian, dwa pomosty robocze zamocowane na jarzmach –deskowanie podnoszone w sposób ciągły 10-50cm/h, deskowanie ma ogromne zastosowanie w budownictwie mieszkaniowym *przegubowe- aby je uzyskać to w trakcie przesuwania się deskowania ślizgowego ustawia się wkłady formujące Ściany ze stropami konstrukcji monolitycznej mogą być połączone w sposób: -przegubowy ( w trakcie przesuwania się deskowania ślizgowego ustawia się układy formujące) -sztywny (kiedy deskowanie przestawne lub przesuwne) -częściowo zamocowane (otwór)

FORMA DESKOWANIA forma- odniesienie do elementu trwałego --deskowanie przestawne (budynki otwarte) – przestawiane z kondygnacji niższej na wyższą służą do wykonania elem budynku --desk przesuwne (budynki otwarte- deskowanie tunelowe przesuwne) kierunek przesuwania deskowania wzdłuż budynku na całej długości lub tylko do ściany podłużnej i wycofujemy) --desk ślizgowe – deskowanie ślizga się wzdłuż ścian na wysokości konstrukcji, formowanie ścian zew i wew ( bud. zamknięte)

SYSTEM SBM –75

--system otwarty (można kształtować funkcje w planie) --stosowane systemy: ścianowy o

zasadę niedobierania do dna wykopu pod fu ndamenty warstwy 10-20 cm, tak aby chronić nią od wpływów atmosferycznych; wasrtwę tę zbiera się przed rozpoczęciem wykonywania fundamentów. Podstawowymi maszynami do wykonywania wykopów są koparki wyposażone w różny osprzęt roboczy. Do wykonywania płytszych wykopów (do 1.5 m) stosuje się również spycharki i zgarniarki. Sposoby wykonywania wykopów są uzależnione od konkretnych warunków, a przede wszystkim od ukształtowania terenu, od wielkości wykopów, rodzaju gruntu, przeznaczenia, czasu realizacji itp .

-przemysłowa produkcja deskowań -jednorodnie technologiczne wykonawstwo -integracja z innymi systemami -siatka modularna 60x60cm -wysokość kondyg w zależności od użytego deskowania 2,80, 3,30 4,50 -stała grubość ścian –15 cm budynki do 45m, 20cm do 100m -rozpiętość stropów 1,80-7,20m -grubość płyt stropowych 16-24 cm -betonowanie w ziemie; poprzez zastosowanie domieszek chemicznych, nagrzewanie gazowym powietrzem lub parą

materiały: -beton B20 -zbrojenie ścian i stropów z gotowych siatek zgrzewanych niezbędne jest sprawne zorganizowanie elementów: -produkcja mieszanki betonowej -produkcja zgrzewanych siatek -kompletacja deskowań -odpowiednie środki -kompletacja maszyn: sprzętu technologicznego służącego do układania odpowietrzania, pielęgnowanie masy betonowej -odpowiednia organizacja brygad roboczych, służby geodezyjne Montaż budynków prefabrykowanych Montaż – konst. bud. – wszystkie prace związane z zestawianiem i trwałym mocowaniem elementów lub ich zespołów wykonanych poza miejscem ich wbudowania. W zależności od zastosowania robót: -montaż próbny (próbne zestawienie elementów lub części) przed wysłaniem na budowę -montaż wstępny (skalowanie pojedynczych elementów w większe zespoły) -montaż ostateczny (po ustawieniu w miejscu zbudowania element trwałe zamocowanie) Montaż elementów składa się z operacji (faz montażu) I faza: dostarczenie elementów II faza: podnoszenie elementów III faza: ustawienie elementów -I faza: dostarczenie – rozróżniamy: montaż z placu składowego, z kół, kontenerów -montaż swobodny (element ustawiamy swobodnie w miejscu wbudowania w ramach obowiązujących odchyleń): wg. krawędzi obiektu, wg. osi ścian, wg. prętów kierunkowych -II faza; unoszenie( element traci dotyk z ziemią) obrót (dolny kraniec elem dotyka do ziemi), obrót z nasuwaniem -III faza montaż swobodny (elem ustawiony swobodnie w miejscu wbudowania z tolerancją montażu: -wg krawędzi elementu, -osi ścian, - prętów kierunkowych -montaż wymuszony – poszczególne elementy ustawia się w miejscu wbudowania za pomocą specjalnych występów trzpieni, śrut zwanych stabilizatorami metoda montażu wg organizacji montażu: metoda rozdzielcza – kolejno ustawiany element na jednej działce roboczej metoda kompleksowa – polega na ustawieniu wszystkich różnych typów na danej działce roboczej (w przekroju pionowym) Projekt technologii i organizacji montażu: -część opisowa (opis metody montażu, zestawienia pref., warunki montażu i jego technika w okresie zimowym, warunki bez. montażu) -graficzne (rys. montażowe i harmonogram montażu) -załączniki Plan zagospodarowania placu budowy: -torowisko żurawia -punkt produkcji mieszania betonu -prefabrykaty – składowiska -określona strefa bezpieczeństwa Metoda montażu wg organizacji montażu 1 Metoda rozdzielcza- kolejno ustawione elementy na pierwszej działce robocze) ( elementy jednego typu) 2 Metoda kompleksowa- polega na ustawianiu wszystkich (różnych elementów na danej działce roboczej) Projekt montażu i bezpieczeństwo montażu Instrukcja montażowa przedsiębiorstwo wykonawczy (proste budowle), biura projektów (skomplikowane budowle) Projekt technologii organizacji zawiera: -opis metody montażu -rysunki montażowe - zestawienie prefabrykatów harmonogramy montażu, -warunki montażu i jego technologię w okresie zimowym warunki bezpieczeństwa montażu. Montaż elementów prefabrykowanych montaż stop lub ław fundamentowych (przed tym wylać podkład z chudego betonu) wylać chudy beton apotem zaprawę gęsto jak liczne mogą być ich przyczyny (niewłaściwy projekt, wykonanie). Stosując właściwe metody wykonywania budowli ziemnych można uniknąć takich deformacji: zsuwanie się wykopu wskutek znacznej pochyłości zbocza (np. niewykonanie stopni na pochyłości po wyżej 1/5); przypadki niebezpiecznego osiadania gruntu rodzimego, np. gliny nasyconej wodą.

Zasady wykonywania nasypów: Nasypy powinny być wykonywane z gruntów jednorodnych, jednakże zasada ta w praktyce jest trudna do wykonania. Nasypy, a wtym i nasypy z gruntów jednorodnych, należy układać warstwami, w szczególności przez wzgląd na możność dobrego zagęszczenia, przy czym grubość tych warstwzależy od rodzaju gruntu, od sposobu zsypywania go na nasyp, sposobu zagęszczania i od sposobu przewożenia. Grun ty różnorodne należy układać w warstwach

Montaż elementów nadziemnych- nadziemia Roboty przygotowawcze 1 Wyznaczenie siadów osi i krawędzi budowanych ścian 2 niwelacja powierzchni stropu w miejscach ustawienia elementów ściennych (1 poziom dla wszystkich prefabrykatów) 3 Przygotowanie łączenia elementu ściennego ze stropem (prefabrykatom podać H2O) 4 Wyznaczenie elementu węzłowego (centralnego) 5 Wg zasady w pierwszej kolejności montować elementy najdalej położone od żurawia 6 Montaż ścian z wyprzedzeniom o 1 działkę roboczą 7 Rektyfikacja ustawienia elementów ściennych i wypionowanie

8 Okres utrzymania elementów przez urządzenia stężające Tynki pocienione Stosowane są na równych podłożach z betonu, betonu komórkowego klejonego(Hebel, Ytong), styropianu(ocieplenie styropianem-Thermomur). Mogą być nie zbrojone lub zbrojone siatką z włókien szklanych lub z tworzyw sztucznych. Wykonuje się je z mas tynkarskich : Na spoiwach z dyspersji wodnych polimerów Na spoiwach z roztworów syntetycznych, nierozcienczalne wodą Na spoiwach mineralnych z dodatkami modyfikującymi do zarobienia wodą Na spoiwach mieszanych mineralno- organicznych, rozcienczalne wodą Tynki pocienione kategorii II: Podłoże- cegła, beton, drobnowymiarowe elementy ceramiczne i betonowe Grubość tynku 15mm (odchyłka –5mm do 3mm) Tynki pocienione Kategorii III Podłoże- wielkowymiarowe elementy prefabrykowane betonowe Grubość tynku 5mm F 0 B 13mm Tynki renowacyjne Stosuje się je na zawilgocone ściany. Cechuje je wysoka porowatość oraz paroprzepuszczalność połączona z niskim współczynnikiem podciągania kapilarnego. Położenie tego tynku na zawilgocony zasolony mur powoduje przeniesienie strefy odparowania do wnętrza tynku, krystalizację i kumulację soli w jego porach, a w konsekwencji powierzchnia ściany jest pozbawiona przez wiele lat mokrych plam i wykwitów soli. Tynki te wykonuje się z fabrycznie przygotowanych suchych mieszanek tynkarskich, których składy chemiczne chronione są patentami. Przed zastosowaniem tego tynku należy wykonać ekspertyzę techniczną, w której powinny być określone : Przyczyny i stopień zawilgocenia muru Rodzaj i stężenie rozpuszczonych soli Stan techniczny przegrody (czy nadaje się jako podłoże pod tynk) Ponadto ekspertyza powinna określać niezbędna grubość oraz wytyczne wykonania tych tynków.

84. Tynki zewnętrzne-rodzaj tych tynków, zapewnienie przyczepności do podłoża, jaki i dlaczego powstają w nich naprężenia, podać najczęściej spotykany mechanizm niszczenia tych tynków.

Rodzaje tynków zewnętrznych: Zwykłe jednowarstwowe, dwuwarstwowe, trójwarstwowe Specjalne różniące się sposobem wykonywania warstwy zewnętrznej tj. tynki fllcowane, wypalane, kamyczkowe, nakrapiane, boniowane, warstwę spodnią stanowi zwykle tynk dwuwarstwowy Szlachetne wykonane zwykle na podkładzie z tynku dwuwarstwowego: cyklinowane, kamieniarskie, nakrapiane, zmywalne, speaffito, Przyczepność tynku do podłoża powstaje w wyniku: Wnikania spoiwa zaprawy w zagłębienia na powierzchni podłoża, podłoże powinno być jak najbardziej chropowate lub je ponacinać np. młotkiem murarskim. Powstanie związków chemicznych między materiałem tynku i podłoża Mechanicznego zagłębiania się zaprawy w spoiwach, na siatce podtynkowej. W celu polepszenia tej przyczepności mur powinien być wykonany na tzw. puste spoiny lub na zaprawę ze spoin należy wydrapać Zmniejszenie przyczepności następuje na skutek: Skurczu lub pęcznienia zaprawy lub podłoża Różnicy współczynników rozszerzalności termicznej zaprawy i podłoża Różnicy modułów sprężystości zaprawy i podłoża. Naprężenia termiczne będą tym większe im większa będzie różnica zmiany współczynnika rozszerzalności termicznej i temperatury. Minimalna przyczepność tynku do podłoża wynosi: Tynk wapienny 0.010MPa Tynk cementowo-wapienny 0.025MPa Tynk cementowy 0.05MPa Wpływ na przyczepność tynku mają: Nieodpowiednie uziarnienie piasku Brudne lub zatłuszczone podłoże poruszanie się Istotną właściwością żurawi jest kształt powierzchni jaką mogą obsługiwać - okrąg o promieniu równym wysięgowi ; - powierzchnia pierścieniowa ; - wycinek pierścienia ; - pas rówmy długości torowiska i szerokości dwa razy wysięg ; - powierzchnia dowolna ; a). żurawie stałe Na ogół w budownictwie stosuje się żurawie ruchome , ale również żurawie stałe są stosowane dość szeroko , w szczególności przy budowie obiektów o niewielkim rzucie , które stanowią dość znaczny procent całego budownictwa (budynki wysokościowe

powinien być taki aby ich wytrzymałość zmniejszała się od podłoża na zewnątrz. Tynki zewnętrzne nie powinny zawiać dużej ilości cementu( cement absorbuje wodę opadową i długo ją utrzymuje co w zimie może powodować rozmrożenie tynku), a ich powierzchnia nie powinna być zagładzana.

Klasyfikacja robót ziemnych. Technologia robót ziemnych wykonywanych sposobem zmechanizowanym zależy od rodzaju budowli, ich wie lkości, warunków lokalnych i czasu wykonania. Rozróżnia się dwie grupy robót ziemnych, odmienne pod względem technologicznym, tj.: - roboty ziemne podstawowe, - wykończeniowe, przygotowawcze, porządkowe. Do robót podstawowych zalicza się: makroniwelację, wykopy szerokoprzestrzenne pod obiekty budowlane, wykopy wąskoprzestrzenne pod rowy i instalacje, wykopy liniowe pod drogi, nasypy, zasypki i podsypki z zagęszczeniem, niwelację i ostateczne kształtowanie terenu. Roboty ziemne wykończeniowe obejmują : wyrównanie dna wykopów szerokoprzestrzennych, wykopy pod ławy i stopy fundamentowe, profilowanie nasypów i wyrównywanie skarp, zagęszczanie skarp i podłoży, mikroniwelację, kształtowanie małej architektury, układanie ziemi roślinnej lub darni w terenie i na skarpach budowli ziemnej. Roboty ziemne przygotowawcze i porządkowe : usunięcie darniny i ziemi roślinnej, wycinanie starodrzewu, karczowanie pni i krzewów, wytyczanie budowli ziemnych, odprowadzenie wód opadowych, czasowe obniżenie poziomu wód gruntowych, spulchnianie gruntu spo istego, roboty ziemne porządkowe. Roboty ziemne wykończeniowe, przygotowawcze i porządkowe oraz nie zmechanizowana część robót podstawowych stanowią ok. 10% ogólnej wielkości robót ziemnych.

Obliczanie objętości budowli ziemnych - metody ścisłe i przybliżone. Obliczenie objętości budowli ziemnych stanowi podstawę zarówno do obliczenia kosztu, jak i opracowania projektu organizacji robót. Obliczanie objętości dużych i skomplikowanych pod względem geometrycznym budowli ziemnych wymaga oprócz stereometrii stosowania skomplikowanych wzorów opartych na wyższej matematyce. Powodem trudności obliczania wszelkich objętości budowli ziemnych jest przede wszystkim nieregu larności ukształtowania terenu. Stąd też w praktyce inżynierskiej przyjął się zwyczaj dokonywania tych obliczeń ze ścisłością właściwą dla charakteru danej budowli, jej wielkości i spodziewanych błędów. Rzecz jasna, ze dla budowli małych stosować należy z reguły wzory przybliżone, natomiast dla budowli dużych, o znacznych objętościach wzory bardziej ścisłe. (obliczenie ścisłe to takie którego wyniki nie odbiegają od objętości rzeczywistych więcej niż 2-3%).Jednym z głównych powodów nieścisłości w obliczeniach budowli ziemnych liniowych (budownictwo kolejowe) jest zmienność poprzecznych pochyleń terenu, gdyż ze względu na trudności obliczeniowe nie bierze się pod uwagę poprzecznych pochyleń mniejszych od 1:10. Na większych budowlach ziemnych należy dokonywać obliczeń objętości robót ziemnych metodą geod ezyjną.

Bilans mas ziemnych. Bilansem robót ziemnych dla określonej budowli lub jej części nazywa się różnicę między ogólną objętością wykopów a ogólną objętością nasypów, jakie mają być wykonane na danej budowli lub jej części. Bilans robót ziemnych wykazuje ilość gruntu, jaka ma być dowieziona lub przywieziona na określony odcinek budowli liniowej czy powierzchni wyrównywanej.

Zrównoważenie ilości wykopów i nasypów. Zrównoważenie ilości wykopów i nasypów - doprowadzenie do tzw. zerowego bilansu mas ziemnych. W tym przypadku zagadnienie sprowadza się do określenia takiej rzędnej niwelacji, przy której nastąpiłaby równowaga ilościowa wykopów i nasypów. Rzędną niwelacji można obliczyć na takiej zasadzie, że jeśli tę rzędną pomnożymy przez powierzchnię niwelacyjną, (naszej działki) , na której dążymy do wyrównania wykopów i nasypów, to iloczyn ten będzie równy sumie objętości graniastosłupów wykopów i nasypów. 6. Wykonywanie wykopów. Przy wykonywaniu wykopów nie należy dopuszczać do spływu wód opadowych z otaczającego terenu. Spływ wód do wykopów nie tylko stanowi poważną przeszkodę w pracy ale może spowodować obsunięcie się skarp wykopów, które w szczególności przy wykopach czasowych są dość strome. Spody wykopów pod fundamenty nie mogą być, w przypadku przekopania poniżej projektowanego poziomu, zasypywane gruntem, lecz powinny być wypełnione np. chudym betonem. Należy zwrócić uwagę na ( szczególnie budynków wznoszonych metodą uprzemysłowioną. Zaletą tego żurawia jest duży zasięg wysięgnika co daje dużą powierzchnię operacyjną. Ich znaczna ruchliwość daje możliwość bezpośredniego podawania elementów ze składów. Wady to :duży koszt ; znaczna masa ; konieczność układania toru. Głównym parametrem charakteryzującym żurawie wieżowe istotnym dla jego pracy jest najw. dop. moment wywracający .

a sposób podłużny (przelotowy): jest to sposób jeden z najwygodniejszy pod względem możliwości swobodne go ruchu środków transportu odwożących urobek. Dużą zaletą tego sposobu jest łatwość urządzenia odpływu wód zarówno gruntowych, jak i opadowych, a zatem łatwość osuszania dna wykopui ułatwiania pracy koparkom oraz środkom transportu. Odpływ wody w gruntach spoistych zapewnia się przez pochylenie dna wykopu w kierunku przeciwnym do kierunku przemieszczania się koparki w toku pracy. Przy wykopach głębokich kopa nie odbywa się w dwóch i więcej warstwach wysokości, odpowiadającej parametrom roboczym zast osowanej koparki (wysokość wyładowania). Wykopy przelotowe stosowane są najczęściej w budownictwie kolejowym i drogowym, gdzie występują one na zmianę z nasypami. W tych warunkach podłużny sposób wykonywania wykopów sprzyja swobodnemu, podłużnemu transportowi urobku z wykopu na nasypy oraz otwiera duży front robót. W początkowym stadium wykopu przelotowego układa się na terenie tor odwozowy kolei normalnej, wąskiej albo drogę kołową. Jeśli ułożenie tych dróg bezpośrednio na terenie nie jest możliwe, to układa się je w specjalnie wykonanym wstępnym rozkopiw szerokości odpowiadającej rodzajowi zastosowanych środków d owozowych (3 m dla toru kolei normalnej, 2,5 m dla dróg kołowych) oraz wtedy sumaryczna grubość kopanych warstw nie odpowiada całej głębokości wykopu, gdy lepiej jest wykonać przekop wstępny na wierzchu wykopu, niż usuwać cienką warstwę pozostałą na dnie wykopu. b) sposób poprzeczny : stosowany jest tam, gdzie teren w kierunku poprzecznym do prowadzenia robót jest znacznie pochylony i gdy wykop i nasyp leżą bezpośrednio przy sobie oraz gdy z urobku pochodzącego z wykopu tworzy się po obydwu stronach odkłady. c) sposób czo łowy: stosowany był dotychczas najczęściej przy wykopach pod budynki, a więc przy wykopach tzw. zamkni ętych. Znajdowały tu zastosowanie przeważnie koparki przedsiębierne; koparka i środki transportu znajdowały się z reguły na dnie wykopu. Taka sytuacja utrudniała dojazd środków transportu do koparki (na tylnym biegu) oraz wyjazd z ładunkiem z wykopu. Stosowanie do wykopów pod budynki nowoczesnych koparek uniwersalnych z osprzętem roboczym przedsiębiernym pozwoliło usprawnić technologię wykonania wykopów; koparka i środki transportu znajdują się na terenie. W przeciwieństwie do sposobu czołowego koparka podsiębierna przesuwa się w czasie pracy do tyłu. Wykopy pod budynki do poziomu wierzchu ławy lub stóp fundamentowych wykonuje się mechanicznie, natomiast wykopy pod same ławy lub stopy fundamentowe ręcznie, przy czym grunt wydobyty ręcznie układa się między ławami lub stopami. Jest to sposób mało ekonomiczny ze względu na dużą ilość robót ręcznych. Dlatego lepiej jest w tych przypadkach wykonać wykop mechanicznie na głębokość poniżej wierzchu ław fundamentowych, tak aby pozostała do wykonania ręcznego tylko taka ilość gruntu, jaka potrzebna jest do wyrównania wykopu wykonanego mechanicznie do poziomu spodu posadzki. Ilość robót ręcznych przy tego typu wykopach uzależniona jest od dokładności pracy koparek. Wymagana d okładność powinna wynosić F 0 B 15 cm, natomiast z doświadczenia dokładność ta,

szczególnie przy głębokoich w ykopach wynosi 10-30 cm a nawet 50 cm.

Wykonywanie nasypów. a) warunki pracy nasypów : wykonanie nasypów, głównie wysokich i z różnorodnych gruntów, a wszczególności specjalnych budowli hydrotec hnicznych (zapory wodne), jest zadaniem trudnym i wymagającym znajomości gruntów, zasad stateczności nasypów oraz technologii robót ziemnych. W celu właściwego wyboru technologii wykonania określonego nasypu należy w każdym przypadku z osobna rozpatrzyć warunki, w jakich będzie on znajdować się w czasie eksploatacji. A warunki te są liczna i różne: wytrzymałościowe, wilgotnościowe, termiczne itd. Np. warunki pracy nasypu w aspekcie zawilgocenia podtorza drogowego. Źródłem zawilgocenia podtorza drogowego są opady, dopływ wody opadowej z boków nasypu, zawilgocenie od wody kapilarnej- zawilgocenie jest więc wielkością zmienną i zależy od pory roku. Zmiany w zawilgoceniu podtorza drogowego powodują powstawanie naprężeń w gruncie, które łącznie z naprężeniami wywołanymi przez inne czynniki nie mogą przekraczać naprężeń, które mogłyby spowodować deformację danej budowli ziemnej. Deformacje podto rza mogą być liczne z wykresów zależności między udźwigiem i wysięgiem , wysokością użyteczną i długością wysięgnika. Oryginalne żurawie gąsienicowe produkowane są w USA. Przeznaczone są do budowy domów wysokich i mają wysięgnik długości 58m. Firma Hoist (USA) wyprodukowała taki żuraw o udźwigu 165t i wysięgniku dł. 120m. W Polsce najcięższy żuraw tego typu to Jones 851 na licencji Firmy Jones o udźwigu 0.8 do 36t i wysięgu 3.0 do 30.5m przy wysokości podnoszenia 45.7 do 7.6m. - żurawie kołowe Mają one podwozie na kołach pneumatycznych i powinny poruszać się własnym napędem tylko po terenie robót i na niewielkie odległości. Jeżeli taki żuraw może poruszać się po drogach publicznych z ustalonymi dla samochodów prędkościami lub jest zmontowany na podwoziu ciężkiego pojazdu to nosi on nazwę żurawia samochodowego. Dla osiągnięcia dużych udźwigów żuraw taki musi być podpierany na czterech podporach. W takich warunkach max udźwig wynosi 16t. Stateczność żurawi a zatem i max udźwig zależny jest od kierunku obciążenia wysięgnika w stosunku do podwozia. W tym celu posługuje się specjalnymi wykresami.

poziomych na całej szerokości nasypu, zwracając uwagę na to, aby warstwom gruntu nieprzepuszczalnego nadawać w przekroju poprzecznym formę dwuspadową o spadku ok 4%. Zachowanie tego warunku jest konieczne aby nie dopuścić do powstawania zastoin wodnych. Szcególnie niebezpieczny dla stateczności nasypu przy dwóch różnych rodzajach gruntów pochyło ułożonych powstają powierzchnie poślizgu. Przypadki niepowowdzeń przy zastosowaniu do budowy nasypów różnorodnych gruntów rosną wraz z coraz większymi możliwościami stosowania wielkich maszyn do odspajania gruntów, za pomocą których można wykonywać coraz głębsze wykopy oraz coraz wyższe nasypy. Gdy do budowy nasypu mamy do dyspozycji grunty piaszczyste, żwirowe lub kamieniste oraz grunty gliniaste, wówczas te pierwsze układamy na spodzie, a drugie na górze nasypu. Gdyby ilości gruntu piaszczystego, żwirowego czy kamienistego przekraczały znacznie ilości gruntu gliniastego, wówczas grunt gliniasty mógłby być umieszczony w rdzeniu nasypu, a grunt piaszczysty, żwirowy czy kamienisty zastosowany do obsypywania grubą warstwą rdzenia gliniastego.

sposoby wykonywania nasypów : - sposób podłużny: polega na przewożeniu urobku ziemnego wzdłuż nasypu i na układaniu go warstwami poziomymi na całej długości nasypu. (jest to najlepszy sposób). Daje on (sposób) największą pewność dobrego wykonania nasypu, zapewniając mu, przy zachowaniu innych zasad, na jwiększą stateczność. Urobek można dowozić wszystkimi rodzajami transportu szynowego i kołowego, a także maszynami odspajającymi np. przy stosowaniu zgarniarek. Transport kołowy, a wszcze4gólności zgarniarki, przyczynia się do dobrego zagęszczenia układanych warstw nasypu. - sposób poprzeczny: stosowany jest w tych przypadkach, gdy nasypy formuje się z obok założonych ukopów. Zaletą jest tu krótki transport prostopadły do osi nasypu. Ten sposób stosuje się najczęściej przy wysokich, lecz krótkich nasypach. - sposób czołowy: ma zastosowanie bardzo ograniczone, wyłącznie przy gruntach komianistych oraz w terenach spadzistych, gdzie sypanie warstwami jest bardzo utrudnione. Ten wyjątkowy sposób wykonywania nasypów jest nierzadko stosowany niewłaściwie i w warunkach nieodpowiednich. - sposób etakadowy: stosowany jest przy budowie podtorzy ko lejowych w spadzistym terenie. Estakadę stanowi most o lekkiej konstrukcji drewniabej. Wjezdżają na nią tylko wagony z urobkiem, który zrzucany jest na boki - bezpośrednio na teren. Wjazd parowozów jest niedozwolony. Wszystkie kategorie gruntów, z wyjątkiem kamienistych i piaszcystych, wymagają wyrównania warstwami i zagęszczenia

.Żurawie budowlane . Podstawowe parametry żurawia Udźwig - jest to największa masa ładunku , jaka może być podnoszona przez żuraw w czasie jego pracy z zachowaniem wszystkich warunków wytrzymałościowych , stateczności i bezpieczeństwa pracy. Parametr ten stanowi wartość zmienną , zależną od zmieniającego się wysięgu żurawia. Wysięg żurawia- jest to odległość od osi obrotu żurawia do pionowej osi haka nośnego. Wysięg żurawia jest również wartością zmienną. Wysokość użyteczna podnoszenia- jest to odległość mierzona pionowo od poziomu podłoża do poziomej osi haka umieszczonego w najwyższym punkcie przy danym wysięgu - jest ona również wartością zmienną. Ponieważ pierwsze trzy parametry żurawi są wartościami zmiennymi , podając więc charakterystykę żurawia trzeba określić zależność pomiędzy wysięgiem a udźwigiem oraz wysięgiem a wysokością podnoszenia. Moment roboczy - jest to iloczyn udźwigu żurawia przez jego wysięg M = Qlz [tm] . Moment roboczy w zasadzie stanowi wartość stałą. Najważniejsze typy żurawi stosowane w budownictwie stałe - pracują zainstalowane w jednym miejscu ; przesuwne - przystosowane do przetaczania lub przesuwania ; jezdniowe - umieszczone na podwoziu umożliwiające im

mieszkaniowe , budowle hutnicze , zbiorniki , silosy itp.). b). żurawie wspornikowe Są to żurawie stałe. Najprostszym konstrukcyjnie i najtańszym żurawiem jest żuraw trójkątny wspornikowy o kącie obrotu wysięgnika w granicach 180 - 270 o. Żurawie wspornikowe stosuje się najczęściej jako uzupełnienie wyciągu szybowego , mocując wspornik do jednego ze słupów wyciągu szybowego ; są one stosowane do transportu krawędziaków , desek , stali zbrojeniowej itd. c). żurawie masztowe Należą one do najtańszych w eksploatacji żurawi dzięki prostocie konstrukcji. Szerokie zastosowanie znalazły przy budowlach o małym rzucie oraz przy pracach załadunkowych na stałych składach. Rodzaje : - żurawie masztowe linowe - Składa się z masztu obracającego się wokół swojej osi wzdłużnej osadzonego w stopie fundamentowej i zakończonego u góry głowicą która za pośrednictwem lin kotwiących utrzymuje go w pozycji pionowej . Liny są umocowane do zakopanych słupów drewnianych. Do dolnego końca masztu umocowany jest przegubowo wysięgnik , którego nachylenie a więc i wysięg może się zmieniać w płaszczyźnie pionowej i jest on krótszy od maszt o 20%. Żuraw wyposażony jest we wciągarkę i dwa wielokrążki do podnoszenia ładunków i wysięgnika. Maszt żurawia obracany jest za pomocą koła obrotowego . Do koła obrotowego przymocowane są dwie liny , których końce zamocowane są do wciągarki. Przesuwanie żurawia po placu wymaga odpowiednich operacji linami kotwiącymi co wymaga konieczności zmiany ich długości . Zakotwienie lin kotwiących dobiera się zależnie od warunków gruntowych a mogą to być : kołki drewniane , zakotwienia betonowe ( rzadko stosowane) , doły kotwiące , stalowe ramy trójkątne mocowane do gruntu przez grubościenne pale stalowe. Żuraw ten obsługuje powierzchnię w kształcie pierścienia. - żurawie masztowe kozłowe - szeroko stosowane jako urządzenia załadunkowo-wyładunkowe oraz montażowe konstr. stalowych. Mają one mniejszy zasięg działania i wysokość podnoszenia niż linowe dlatego ich zastosowanie jest ograniczone. Składa się z masztu obracalnego i zamocowanego w stopie do której przymocowane są dwie leźnie położone w stosunku do siebie pod kątem 60 - 90 o i połączone zastrzałami z obracalną głowicą masztu. Drugie końce leźni muszą być w czasie pracy zakotwione do montowanej konstrukcji. Wysięgnik jest 2 razy dłuższy od masztu , a przegubowe połączenie z dolną częścią masztu daje możność zmiany położenia wysięgnika w stosunku do poziomu w granicach 240 do 270 o. Niemożność obrotu o 360o stanowi główną wadę tego żurawia. Jako stałe urządzenia w pewnych warunkach mogą osiągać udźwigi do 300 t. Znane są też tego typu żurawie małej i średniej wielkości osadzone na specjalnych torach szynowych. d). żurawie przesuwne Pracują podobnie jak stałe lecz różnią się podwoziem umożliwiającym im przetaczanie ich z jednego stanowiska na drugie po torach szynowych lub drogach tylko w stanie nieobciążonym. Wysokość użyteczna żurawia wynosi od 12 do 25m ; w czasie pracy muszą być zakotwione linami kotwiącymi. Wysięg zawiera się w granicach od 2 do 6m , udźwig od 0.25 do 1.5 t. Nie posiadają one własnych mechanizmów jazdy. Popularnym przykładem tych żurawi jest żuraw ŻB-1,8. Składa się on z -podwozia z metalowymi kołami umożliwiającymi ręczne przemieszczanie -płyty obrotowej ze wszystkimi mechanizmami obracanej ręcznie względem osi -mechanizmu podnoszenia i opuszczania haka (silnik elektr. , sprzęgło , przekładnia , bęben linowy) - wysięgnika - zblocza hakowego Żuraw jest stosowany tam gdzie zachodzi potrzeba podnoszenia ładunków o niewielkiej masie i na niewielkie wysokości oraz gdy napęd ręczny w zupełności wystarcza.

żurawie wieżowe -klasyfikacja Są to nowoczesne urządzenia transportowo- mantażowe łączące trzy rodzaje transportu wewnętrznego poziomy na dole i na górze i pionowy . Mają możliwość samodzielnego poruszania się po torach szynowych. Znalazły zastosowanie w budownictwie miejskim i przemysłowym do transportu materiałów i montażu konstrukcji stalowych i żelbetowych a

Klasyfikacja W zależności od rodzaju podwozia : - żurawie na podwoziu torowym - żurawie na podwoziu kołowym Na podstawie wielu kryteriów dokonano podziału na 3 zasadnicze grupy: - żurawie wieżowe szybkomontujące tj. takie których kontrukcja pozwala na transport żurawi w całości oraz ich szybki montaż na placy budowy, - żurawie wieżowe torowe z wieżą obrotową , - żurawie torowe uniwersalne. Żurawie wieżowe kratowe z obracaną głowicąSkłada się z następujących części: - część dolna podstawa ustawiona na torze ; - wieża złożona z kilku sekcji o przekroju kwadratowym ; - wysięgnik umocowany do obracalnej głowicy lub wieży ; - wspornik z przeciw wagą ; - kabina sterownicza ; - wielokrążki podnoszenia ładunków i zmiany nachylenia wysięgnika oraz mechanizmy podnoszenia zmiany nachylenia wysięgnika oraz jazdy żurawia. Przykład żuraw BKSM-2 z wieżą w postaci kratownicy przestrzennej z obracalną głowicą. Żurawie wieżowe torowe z wieżą obrotową Charakteryzuje je możliwość pracy wyłącznie na torze szynowym. Transport drogowy tych żurawi dokonywany jest w elementach , zespołach lub dużych zestawach na niskopodłogowych przyczepach lub specjalnych wózkach holowanych za samochodami ciężarowymi. Montaż jest pracochłonny i wymaga urządzeń pomocniczych . Są one powszechnie stosowane w Polsce np. popularny ŻB-75/100. Żuraw składa się z : - podwozia wyposażonego w 4 dwukołowe wózki jezdne do poruszania się po szynach napędzanych elektrycznie niezależnie ; przegubowe zamocowanie pozwala na poruszanie się żurawia po torze krzywoliniowym , - nadwozia z osadzoną na nim kratownicową wieżą złożoną z pięciu segmentów łączonych śrubami , - kabiny operatora , którą można przemieszczać na prowadnicy wieży i mocować na dowolnym lub jednym z trzech środkowych segmentów wież , - wysięgnika składającego się 5 kratowych członów , wysięgnik jest wychylny , - mechanizmów : jazdy , obrotu , podnoszenia i zmiany wysięgu. Zmiana podstawowych parametrów tego żurawia odbywa się przez pochylenie wysięgnika. Są też budowane żurawie wieżowe w których wysięgnik znajduje się zawsze w pozycji poziomej , zmiana wysięgu realizowana jest dzięki zmianie położenia wózka poruszającego się po wysięgniku co daje możliwość bardzo precyzyjnego ustawiania ładunku. Żurawie wieżowe na podwoziu kołowym - charakterystyka zastosowanie Żurawie te stanowią ulepszoną wersję żurawi kołowych wysięgnikowych. Istotną ich zaletą w porównaniu z żurawiami wysięgnikowymi tzw. samojezdnymi jest znacznie większy zasięg użyteczny mierzony użyteczną strefą montowanego obiektu. Przykład: żuraw wieżowy samochodowy typu Liebherr ( France ) ; żuraw P & H 430 TC ( RFN ). Szczególnie żuraw ten nadaje się do montażu elementów prefabrykowanych . Największy udźwig wynosi 8t przy wysięgu 11.0m i 4t przy wysięgu 18m . Wieża żurawia jest wysuwna. Masa kompletnego żurawia wynosi 42t ,a w stanie przewoźnym 37t bez przeciwwagi 6,2t. g). Żurawie jezdniowe - charakterystyka , zastosowanie Posiadają podwozia umożliwiające im poruszanie się po drogach bitych , po terenie robót oraz po torach szynowych. Dzieli się je na: - żurawie gąsienicowe Są to najczęściej uniwersalne koparki gąsienicowe z zamontowanym urządzeniem żurawiowym ( wyposażenie robocze koparki ). Istnieją również typowe żurawie gąsienicowe. Stosowanie żurawi „koparkowych” jest ekonomiczniejsze np. przy montażu budynku w wykonanym przez tę koparkę wykopie. Koparki takie przy pojemności łyżki 0.25m3 jako żurawie mają udźwig 5t ; 0.5m3 - 10t ; 1.0m3 - 15 do 20t ; 2.0m3 - 40 do 50t dlatego koparki o poj. do 0.5m3 mają krótkie wysięgniki i służą jedynie do celów wyładunkowych. Pozostałe można wykorzystywać demontażu hal i budynków nawet pow. 9 kondyg. Przy zamianie koparki na żuraw należy pamiętać o zmniejszeniu liczby obrotów nadwozia co poprawia dokładność montażu. Wysięgnik bywa prosty lub zaopatrzony w „dziób” z dodatkowym hakiem na dziobie. Zwiększa to zasięg i użyteczną wysokość. Przy wyborze żurawia gąsienicowego należy brać pod uwagę mały nacisk gąsienic na grunt oraz należy korzystać

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome