Toksykologia drobnoustroje wersja 2 - Notatki - Technologia żywności - Parte1, Notatki'z Technologia. University of Warmia and Mazury in Olsztyn
stevie_k
stevie_k11 April 2013

Toksykologia drobnoustroje wersja 2 - Notatki - Technologia żywności - Parte1, Notatki'z Technologia. University of Warmia and Mazury in Olsztyn

PDF (399.3 KB)
11 strona
486Liczba odwiedzin
Opis
Zarządzanie: notatki z technologi żywności odnoszące się do toksykologii : Wymagania pokarmowe i wzrost drobnoustrojów.Drobnoustroje środowisk naturalnych jako źródło zanieczyszczeń w przemyśle spożywczym.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 11
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

1

Technologia Żywności i żywienie człowieka

„Wymagania pokarmowe i wzrost drobnoustrojów. Drobnoustroje środowisk naturalnych jako źródło

zanieczyszczeń w przemyśle spożywczym.”

2

SPIS TREŚCI:

I. Wstęp …………………………………………………….………..…… 3

II. Zapotrzebowanie pokarmowe drobnoustrojów ……………….….… 3

III. Warunki hodowli drobnoustrojów …………………..……………… 5 IV. Ogólny podział podłoży ………………………………………….….. 8 V. Hodowla drobnoustrojów …………………………………………… 9

VI. Bytowanie ……………………………………………….………..…. 19 VII. Drobnoustroje w żywności ……………………………..………….. 21

VIII. Ciekawostka ………………………………………………………… 25

3

I. WSTĘP

Drobnoustroje mogą żyć tylko w określonych warunkach środowiskowych. Mimo, iż odznaczają się dużymi zdolnościami przystosowawczymi swego metabolizmu do warunków środowiskowych to jednak optymalne i pożądane efekty hodowli drobnoustrojów uzyskuje się w ściśle określonych warunkach. W opracowaniu omówiono ogólnie zapotrzebowanie pokarmowe drobnoustrojów (woda, źródła węgla i azotu, podstawowe związki mineralne) jak i warunki hodowli (pH, temperaturę).

Szczególne znaczenie w mikrobiologii żywności mają: chemiczna budowa drobnoustrojów, ich odżywianie i przemiana materii z jej licznymi i skomplikowanymi reakcjami rozkładu, syntezy, a także reakcjami przemiany substancji . Drobnoustroje mogą żyć tylko w określonych warunkach środowiskowych. Chociaż odznaczają się dużymi zdolnościami przystosowania swego metabolizmu do zmian warunków środowiska. W hodowli drobnoustrojów ważne jest, że szybkość wzrostu, oprócz wpływu czynników fizycznych, w dużym stopniu zależy od rodzaju substancji pokarmowych. Przez dobór odpowiednich podłoży można wpływać na czas generacji drobnoustrojów .

II. Zapotrzebowanie pokarmowe drobnoustrojów

Substancje pokarmowe konieczne do życia mikroorganizmów w zasadzie można podzielić na następujące grupy: woda, źródła węgla i azotu, podstawowe związki mineralne i witaminy (czynniki wzrostowe). Drobnoustroje wykorzystują niektóre substancje, np. cukrowce, zarówno do budowy substancji komórkowej, jak i w celu zdobywania energii.

Woda jest istotnym składnikiem żywej materii i bez niej nie można wyobrazić sobie życia Zawartość wody w komórkach drobnoustrojów wynosi najczęściej od 75 do 85% masy komórkowej. Umożliwia ona pobieranie i transport składników pokarmowych i produktów przemiany materii. Ze względu na swą pojemność cieplną, ma znaczenie jako czynnik regulujący gospodarkę cieplną organizmów . Woda jest rozpuszczalnikiem o niezwykłej mocy, jest ona także związana poprzez koloidy, które wchodzą w skład protoplazmy.

Podczas, gdy drobnoustroje autotroficzne mogą zaspokajać swe potrzeby energetyczne na drodze przemian substancji nieorganicznych albo przez wykorzystywanie energii świetlnej, to heterotrofy są uzależnione od dostarczenia im bogatych w energię substancji organicznych. Jako organiczne źródło energii ważną rolę odgrywają przede wszystkim cukrowce. Obok cukrów prostych, jak glukoza czy galaktoza, liczne drobnoustroje wykorzystują dwucukry, np. sacharozę i laktozę, a także wielocukry, jak skrobię i celulozę. Alkohole, kwasy organiczne, tłuszcze i liczne inne substancje organiczne mogą również służyć różnym drobnoustrojom jako źródło energii (dla niektórych wyspecjalizowanych rodzajów rolę tę mogą spełniać nawet substancje gazowe, np. metan). Zasadniczo ten sam związek może służyć jako źródło węgla i energii, znane są jednak przypadki, gdy substancja będąca źródłem energii nie spełnia jednocześnie roli źródła węgla [3]. Do życia, wzrostu i rozmnażania grzyby wymagają zarówno energii, jak i niektórych pierwiastków i związków chemicznych. Grzyby należą do świata roślin, lecz nie mają chlorofilu, w związku z czym nie są zdolne do fotosyntezy. Są to typowe heterotrofy i biorą czynny udział w mineralizacji substancji organicznych . Ponieważ procesy życiowe grzybów są kierowane przez układy enzymatyczne nawzajem się uzupełniające, zużycie energii należy także do procesów enzymatycznych. Reakcje chemiczne, które towarzyszą lub należą do procesów życiowych, można podzielić na takie, które wydzielają energię (egzoergiczne), i takie, które wymagają energii (endoergiczne). Reakcje utlenienia, w których cząsteczki substratu, jak np. glukoza, przekształcają

4

się w dwutlenek węgla i alkohol lub dwutlenek węgla i wodę - wydzielają energię, gdy tymczasem reakcje, biorące udział w syntezie protoplazmy i substancji zapasowych, wymagają energii .

Węgiel zajmuje wyjątkową pozycję wśród pierwiastków niezbędnych dla żywych organizmów. Niemal połowa suchej masy komórek grzyba składa się z węgla. Protoplazma, enzymy, błony komórkowe i zapasowe substancje pokarmowe, magazynowane wewnątrz komórek, są związkami węgla. Związki te jako główne składniki pełnią również ważną rolę czynnościową. Ze względu na posiadane przez węgiel właściwości tworzenia łańcuchów i pierścieni ilość znanych jego związków znacznie przekracza całkowitą ilość znanych połączeń wszystkich innych pierwiastków [5]. Praktycznie każdy naturalny związek węgla może być włączony, przynajmniej przez pewne drobnoustroje, do ich przemiany materii. Podczas gdy drożdże przede wszystkim korzystają z cukru, liczne bakterie rosną przeważnie w środowiskach bogatych w białka. Pewne wyspecjalizowane w odżywianiu promieniowce mogą wykorzystywać nawet trudno rozkładające się substancje, jak kauczuk czy ropa naftowa .

Różne grupy drobnoustrojów wykazują duże zróżnicowanie w zakresie zapotrzebowania na azot. Jednak większość drobnoustrojów może wykorzystywać do tego celu azot tylko z nieorganicznych lub organicznych związków azotowych. Wszystkie drożdże są w stanie wykorzystywać jony amonowe w przemianie materii, podczas gdy azotany mogą być zużytkowane tylko przez niektóre ich rodzaje. Mocznik, zasady purynowe i pirymidynowe oraz liczne inne połączenia azotowe są wykorzystywane przez wiele drobnoustrojów do syntezy białek i kwasów nukleinowych. Często organiczne substancje azotowe mogą zaspokajać jednocześnie zapotrzebowanie na azot, węgiel, a także energię .

Ten niezbędny pierwiastek znajduje się w związkach strukturowych grzyba, oraz bierze udział w jego czynnościach fizjologicznych. Nie wszystkie źródła azotu są równie odpowiednie dla wszystkich grzybów. Dlatego też grzyby sklasyfikowano w zależności od ich zdolności wykorzystywania różnych źródeł azotu :

1. zdolne do wykorzystywania azotu atmosferycznego, azotu z azotanów, azotu jonów amonowych i związków organicznych zawierających azot;

2. zdolne do wykorzystywania azotanów, jonów amonowych, związków organicznych, lecz niezdolne do wykorzystywania azotu atmosferycznego;

3. zdolne do wykorzystywania azotu w formie jonów amonu, związków organicznych, lecz niezdolne do wykorzystywania azotanów i azotu atmosferycznego;

4. zdolne do wykorzystywania azotu tylko w postaci związków organicznych, a niezdolne do wykorzystywania azotanów, jonów amonowych oraz azotu atmosferycznego.

Powyższy podział jest bardzo pomocny w przygotowaniu pożywek, gdyż na pewnych pożywkach grzyby po prostu nie rosną. Rhizopus nigricans i Rhizopus oryzae wykorzystują azot dostarczony do pożywki w postaci związków, ale nie potrafią przyswoić azotu związanego w postaci azotanu . W celu zaspokojenia potrzeb pokarmowych grzyby potrzebują około 20 pierwiastków, z których kilka występuje w znacznych ilościach, inne zaledwie w śladowych . Pierwiastki te są wykorzystywane w postaci związków, jonów i w stanie wolnym. Niektóre z tych niezbędnych pierwiastków potrzebne są wszystkim grzybom, inne pierwiastki - tylko niektórym gatunkom. Do normalnego rozwoju drobnoustrojów oprócz węgla, wodoru, tlenu i azotu są na ogół konieczne następujące pierwiastki:

5

Fosfor, który w formie związanej jest istotnym składnikiem kwasów nukleinowych, bogatych w energię fosforanów, fosfoplipidów biorących udział w budowie błon komórkowych, pewnych enzymów oraz licznych innych związków. Fosfor bierze praktycznie udział we wszystkich procesach biologicznych. Większość drobnoustrojów może zaspakajać swe zapotrzebowanie fosforanami nieorganicznymi .

Siarka. Pierwiastek ten występuje w wielu związkach nieorganicznych i organicznych. Stan utlenienia siarki, jak również swoista budowa związków organicznych, zawierających siarkę, wpływa na ich zużycie . Siarka występuje w białku w postaci grup sulfhydrylowych (SH-) oraz disiarczkowych (S-S). Odgrywa ona ważną rolę w przemianach białek i występuje m. in. w grupach prostetycznych kilku enzymów oraz w koenzymie A. Większość drobnoustrojów zaspokaja swe potrzeby nieorganicznymi związkami siarki, np. w postaci siarczanów, inne są uzależnione od dostarczenia aminokwasów siarkowych, np. cysteiny lub metioniny .

Potas jest niezbędny dla wszystkich organizmów . Pełni wielorakie funkcje w komórce drobnoustrojów. W soku komórkowym występuje w postaci wolnych jonów i w dużym stopniu bierze udział w regulacji gospodarki wodnej komórki. Jony potasu wywierają wpływ na pęcznienie koloidów plazmy. A jego brak powoduje zakłócenia w normalnych funkcjach błon komórkowych. Poza tym potas odgrywa rolę aktywatora enzymów, a także w przenoszeniu grup fosforowych podczas przemian cukrowców .

Magnez odgrywa ważną rolę w aktywacji licznych enzymów oraz stabilizacji kwasów nukleinowych i rybosomów. Jego wysokie stężenia działają silnie toksycznie .

Zapotrzebowanie na wapń jest bardzo różne. Zresztą nie wszystkie drobnoustroje wymagają jego obecności. Jony wapnia wpływają odwrotnie niż jony potasu na pęcznienie protoplazmy i funkcje błon półprzepuszczalnych. U grzybów tworzących kwasy mogą odgrywać rolę neutralizującą. Sole wapniowe złożonych kwasów organicznych są częściowo składnikami ścian komórkowych. Stężenia wapnia potrzebne dla maksymalnego wzrostu zmieniają się od 2 do 6 mg w dm3 pożywki .

Sód jest zawsze gromadzony w komórkach drobnoustrojów. Znaczenie jego jest jeszcze nie wyjaśnione .

III. Warunki hodowli drobnoustrojów

Wzrost i rozwój drobnoustrojów zależą nie tylko od wystarczającego zaopatrzenia w składniki odżywcze. Dużą rolę odgrywają również warunki środowiskowe, które mogą pobudzać procesy życiowe mikroorganizmu lub działać niekorzystnie, hamując je i niszcząc . Woda Intensywność procesów życiowych w istotnym stopniu zależy od zasobu i dostępności wody. Odwodnienie jest zawsze związane z wpływem na procesy życiowe i z reguły prowadzi do zakłóceń w żyjącej komórce. Ogólnie rozwój drobnoustrojów może odbywać się tylko w takich substratach, które wykazują zawartość wody wyższą od 15%. Decydująca jest jednak nie tylko bezwzględna zawartość wilgoci w środowisku; ale również jej "dostępność" . Jako miernik "dostępności" wody służy aktywność wody aw, która określa stosunek ciśnienia pary w danym roztworze do ciśnienia pary czystej wody. Minimalne wartości aktywności wodnej potrzebne do wzrostu różnych drobnoustrojów podaje poniższa tabela.

6

Tabela 1. Zależność wzrostu drobnoustrojów od aktywności wodnej (aw)

Grupa drobnoustrojów Minimalna aktywność wodna (aw) Drożdże 0,88 Pleśnie 0,80

Drożdże osmofilne 0,60

Wymagania wilgotności są u grzybów różne, ale rozwijają się najłatwiej w środowisku o dużej wilgotności .

Temperatura Funkcje życiowe drobnoustrojów określają trzy zakresy temperatur: minimalna, optymalna i maksymalna. Zakres temperatur pomiędzy najniższym i najwyższym punktem określa się zwykle jako zakres rozmnażania i wynosi od 25 do 40 K . Temperatura optymalna stwarza najdogodniejsze warunki wzrostu. Czas generacji, tj. okres, w którym następuje podwojenie liczby organizmów jednokomórkowych, w zakresie temperatury optymalnej wynosi około 20 minut. Ze względu na różne wymagania dotyczące temperatury, drobnoustroje można podzielić na psychrofile, mezofile i termofile (Tab. 2). Te trzy grupy nie są ściśle między sobą rozgraniczone i przenikają się w sposób płynny.

Tabela 2. Zakresy temperatur rozmnażania drobnoustrojów .

Drobnoustroje Zakres temperatur [ oC]

MinimumOptimumMaksimum Psychrofile -10 - 0 15 - 20 20 - 30 Mezofile 10 - 30 20 - 37 35 - 50 Termofile 25 - 50 50 - 65 60 - 95

Niewiele grzybów może rosnąć poniżej 0oC, lecz dla większości gatunków temperatura minimalna wynosi 0-5oC .Temperatura optymalna waha się znacznie w zależności od gatunku grzyba. Część grzybów wzrasta w temperaturze pokojowej, część w temperaturze 37oC, a część zarówno w temperaturze pokojowej, jak i w temperaturze 37oC. Temperatura maksymalna to najczęściej 40- 44oC .

Stężenie jonów wodorowych (pH)

Obok temperatury, stężenie jonów wodorowych (pH) należy do najważniejszych czynników fizycznych, wpływających na przemianę materii i wzrost drobnoustrojów. Podczas gdy drożdże i pleśnie lepiej rozwijają się w środowisku kwaśnym, optymalne wartości pH dla większości rodzajów bakterii i promieniowców mieszczą się w pobliżu odczynu obojętnego, z wyjątkiem bakterii kwaszących, np. pałeczek mlekowych (Tab. 3) Jedne rodzaje drobnoustrojów wykazują dużą wrażliwość na zmiany stężenia jonów wodorowych i rozwijają się w bardzo wąskim zakresie pH, natomiast inne, np. liczne pleśnie, są stosunkowo niewrażliwe .

7

Tabela 3. Optymalne wartości pH .

Rodzaj organizmu Zakres pH

Pleśnie 1,5 - 8,5 Drożdże 1,5 - 8,5

pH podłoża wywiera wyraźny wpływ na szybkość i ilość wzrostu oraz na wiele innych procesów życiowych. Podłoże może mieć pH korzystne dla wzrostu, a niekorzystne dla zarodnikowania lub innych procesów .Dolne i górne wartości pH, w granicach których grzyb rośnie, stanowią zakres pH dla wzrostu danego gatunku. Większość grzybów rozwija się w środowisku słabo kwaśnym (pH 5- 7) .

Dla wielu różnych grzybów stwierdzono dwa optymalne pH. Rhizopus nigricans, kiedy rośnie na płynnej pożywce glikozowo-ziemniaczanej, ma dwa optymalne zakresy pH. Każde z nich znajduje się po jednej ze stron punktu izoelektrycznego grzybni, leżącego w pobliżu pH 5,5 . Soccol i inni . prowadzili badania nad optymalizacją warunków hodowli i wzrostu Rhizopus delemar ATCC 34612 na surowym manioku. Stwierdzili, że optymalna temperatura dla tego grzyba wynosi 30-40oC, zawartość wilgoci 50-52%. Badania nad określeniem optymalnych warunków wzrostu Rhizopus arrhizus i produkcji przez ten grzyb kwasu fumarowego prowadzili Fedreici, i inni . Autorzy wykazali, że najlepszym związkiem do utrzymywania stałego pH jest CaCO3. Wykazali również, że istotna w tego typu hodowlach jest szybkość obrotów mieszadła. Za wystarczającą uznali szybkość 800 RPM (Round Per Minute - obroty na minutę). Petruccioli, i inni . zajmowali się hodowlą grzyba Rhizopus arrhizus NRRL 1526 unieruchomionego w gąbce poliuretanowej. Jako źródło węgla zastosowali melasę, a źródło azotu - siarczan amonu, a najlepszy stosunek C:N wynosił 150. Czas fermentacji 48 godzin wówczas oznaczyli maksymalną produkcję kwasu fumarowego (22-28 g/dm3). Buzzini i współprac . do produkcji kwasu fumarowego używali Rhizopus arrhizus ATCC 13310 hodowany na moszczu winogronowym i unieruchomiony na kilku nośnikach takich jak: korek, poliester, glina i wióry drzewne. Czas fermentacji wynosił 144 godzin. Najwyższą ilość kwasu fumarowego uzyskali przy wykorzystaniu korka jako nośnika komórek (24,06 g/dm3).

8

IVOgólny podział podłóży:

1. W zależności od składu i funkcji podłoża dzielimy na: - proste - wzbogacone - specjalne - wybiórcze (selektywne) - różnicujące - transportowe - transportowo-wzrostowe

2. Ze względu na konsystencję pożywki: - stałe (dodatek agaru; żelatyny; żelu krzemionkowego. Agar –dodany w stężeniu –

0,5 – 1% = podłoże półpłynne; 1,5-3% = podłoże stałe) - płynne

Najprostszym podłożem płynnym jest:

 bulion mięsny – wyciąg mięsny + 1% peptony + 0,5% NaCl  bulion drożdżowy – wyciąg drożdżowy + pepton + NaCl

Podłoża wzbogacone: są to podłoża z dodatkiem krwi, surowicy lub innych składników, zawierających dodatkowe czynniki wzrostowe, które umożliwiają hodowlę i rozwój najbardziej wybrednych pod względem odżywczym bakterii Podłoża specjalne: są to podłoża z dodatkiem węglowodanów lub innych specyficznych substratów. Służą m.in. do określania cech hodowanych drobnoustrojów np. właściwości fermentacyjnych danego drobnoustroju, lub do wytwarzania specyficznych produktów metabolizmu takich jak: toksyny, antybiotyki itd. Przykładem podłoży specjalnych są pożywki wchodzące w skład tzw. szeregów biochemicznych używanych do identyfikacji bakterii – podłoże Kliglera, podłoże Stuarta (wykrywanie urezay) Podłoża różnicujące: są to podłoża gdzie może rosnąć kilka lub kilkanaście gatunków drobnoustrojów, ale każdy z nich wytwarza charakterystyczne, łatwe do zróżnicowania kolonie, co pozwala na ich szybką i dalszą, już ukierunkowaną, szczegółowa identyfikację. Stałe podłoża różnicujące często są jednocześnie wybiórczymi dla określonej grupy, rodzaju drobnoustrojów i są nazywane wybiórczo-różnicującymi. Podłoża wybiórczo-różnicujące: np.  podłoża do hodowli bakterii z rodziny Enterobacteriaceae: MacConkey, Endo, SS, Levina;

podłoża do hodowli maczugowców: podłoże Clauberga z tulerynem potasu  podłoże do hodowli gronkowców: podłoże Champamana  podłoże do hodowli grzybów i pleśni: podłoże Saburoda

Podłoża wybiórcze: są to podłoża z dodatkiem takim substancji, które umożliwiają wzrost tylko pewnych określonych gatunków bakteryjnych czy grzybiczych a jednocześnie hamują wzrost innych gatunków. Podłoża te pozwalają na wyizolowanie jednego lub kilku gatunków bakteryjnych czy grzybiczych z materiału, w którym znajduje się cała masa drobnoustrojów. Np. podłoże z dodatkiem fioletu krystalicznego, które umożliwia wzrost tylko bakterii Gram- ujemnych, podłoże do hodowli prądków – Löwenssteina-Jensena, różne podłoża selektywne do hodowli bakterii z rodzaju Campylobacter, Yersinia, Vibrio, gatunków Listeria monocytogenes, Helicobacter pylori, itd.; wiele z nich zawiera antybiotyki jako składnik selekcjonujący drobnoustroje.

9

Do podłoży dodawane są barwniki (wskaźniki), które zmieniają swoje zabarwienie w zależności od pH podłoża (często jest to błękit bromotymolowy, czerwień fenolowa, purpura bromkokrezolowa i inne). Przy podłożach wybiórczo-różnicujących zmiana zabarwienia w czasie wzrostu określonego drobnoustroju informuje o określonej właściwości w zależności od danego substratu (np. rozkład laktozy, manitolu itd.) V. Hodowla drobnoustrojów: Hodowla drobnoustrojów może być prowadzona:  w warunkach tlenowych – cieplarki 35°- 37° C lub 22°-30°C, 42°C  w warunkach mikroaerofilnych (eksykatory i generatory wytwarzające gaz i/lub jego

mieszaniny o określonym stosunku ilościowym i/lub procentowym np. CO2; H2+CO2  w warunkach beztlenowych – generatory z gotową

Czas inkubacji hodowli: 24h do 7 doby/ dla grzybów niedoskonałych - 14 dni Metody hodowli drobnoustrojów, połączone z wyosobnieniem i identyfikacją, nazywane metodami konwencjonalnymi (klasycznymi) pozostają do chwili obecnej referencyjne w diagnostyce mikrobiologicznej. Do hodowli bakterii i grzybów najczęściej wykorzystywane są podłoża stałe, rzadziej płynne. Posiew materiałów oraz posiewy bakterii lub grzybów na podłoża stałe dokonywany jest przy użyciu ezy: platynowe, z drutu Kanthalowego, plastikowe =jednorazowe Najczęściej stosowana technika = technika posiewu redukcyjnego (technika posiewu z izolacją).

Posiew redukcyjny

Izolacja drobnoustrojów

Kolonia bakterii i/lub grzyba

10

Kolonia jest zbiór komórek wyrastających na podłożu stałym, widoczny gołym okiem. Przyjmuje się (w posiewach półilościowych i ilościowych), że jedna kolonia odpowiada jednej komórce bakteryjnej lub grzybiczej. Zamiast liczby komórek przypadających na g (gram) lub ml (mililitr), wprowadzono do badań ilościowych określenie cfu (ang. colony forming units), czyli jednostki tworzące kolonie. Przy opisie kolonii (osobnik I rzędu) = MORFOLOGIA KOLONII najczęściej bierze się pod uwagę:

1. kształt – okrągły, owalny, nieregularny, postrzępiony, gwiazdkowaty, promienisty, soczewkowaty, głowa meduzy i inne,

2. wielkość – średnica kolonii w mm, 3. brzeg – równy, falisty, zatokowaty, postrzępiony, poszarpany, ząbkowany i inny; 4. powierzchnia – gładka, szorstka, drobno- lub gruboziarnista, pomarszczona matowa,

błyszcząca, brodawkowata itp.; 5. struktura – bezkształtna, szorstka, nitkowata, ziarnista i inne; 6. wyniosłość ponad powierzchnię – brak, wypukła, płaska, stożkowata, o wyniosłym brzegu

i zapadłym środku, kopulasta ze środkiem wzniesionym w postaci guziczka, itp.; 7. kolor – barwa w świetle odbitym i przepuszczalnym, zabarwienie samej kolonii,

zabarwienie podłoża (barwniki rozpuszczalne). Najczęstsze barwy – biała, żółta, pomarańczowa, czerwona, czarna, zielona, niebieska, brązowa, i inne;

8. przejrzystość – przejrzysta, mętna, przeświecająca, opalizująca, nieprzejrzysta 9. konsystencja – masłowata, sucha, lepka, błoniasta, skórzasta, ciągła, śluzowata, 10. zapach – mdławy (np. Pseudomonas aeruginosa = kredki świecowe, jaśmin), kwaśne =

gronkowce, piwa, miodu, gliny itp., 11. zawieszalność – zdolność do tworzenia jednolitej zawiesiny w roztworze soli fizjologicznej

– łatwa; niezawieszalna – grudkowa, 12. inne cechy, takie jak: typ hemolizy na podłożu z dodatkiem krwi:

- typ β – całkowita liza wokół kolonii - typ α – częściowa liza, zazielenienie wokół kolonii - typ γ – brak hemolizy

Typy wzrostu na podłożach płynnych, jako ocena morfologii niektórych drobnoustrojów, wiążą się ściśle ze sposobem oddychania. Drobnoustroje tlenowe rosną na powierzchni podłoża płynnego; względne beztlenowce powodują zmętnienie całej pożywki, a beztlenowce tworzą osad na dnie próbówki – np. wzrost drobnoustrojów na podłożu półpłynnym Schedlera. Opis podłoża : Agar MacConkey – podłoże wybiórczo-różnicujące; służy do izolacji pałeczek Gram-ujemnych z materiałów klinicznych. Jest to podłoże diagnostyczne o słabej wybiórczości. Zawartość soli żółci i fioletu krystalicznego hamuje wzrost bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, które mają duże wymagania odżywcze. Zawartość laktozy jako jedynego cukru pozwala na odróżnienie pałeczek laktozo-dodatnich od laktozo-ujemnych. W obecności zawartego w podłożu wskaźnika – czerwieni obojętnej, wskutek zależnego od rozkładu laktozy zakwaszenia środowiska, kolonie bakterii rozkładających laktozę zabarwiają się na kolor różowy. Kolonie, które aktywnie rozkładają laktozę (np. Escherichia coli), są ponadto otoczone różową strefa wytrąconych soli kwasów żółciowych. Kolonie szczepów rozkładających laktozę słabo lub z opóźnieniem (np. Citrobacter sp.) mogą

11

pozostać bezbarwne lub stają się lekko różowe dopiero po 48 godzinach hodowli. Pałeczki laktozo- ujemne (np. Shigella sp.; Salmonella sp.; Pseudomonas sp.;) mają bezbarwne kolonie. Podłoże hamuje mgławicowy (rozpełzliwy) wzrost bakterii z rodzaju Proteus np. Proteus mirabilis. 2.4.1. Identyfikacja i wykonanie antybiogramu dla pałeczki z rodziny EnterobacteriaceaeEscherichia coli.

2.4.2. Wykonanie preparaty mikroskopowego z kolonii bakteryjnej barwionego metodą Grama (Załacznik 1). 2.4.3. Wykonanie testu bibułowego – wykrywanie indolu. 2.4.4. Wykonanie krótkiego szeregu biochemicznego dla pałeczek z rodzaju Enterobacteriaceae:

2.4.4.1. Podłoże Kliglera: jest to stałe podłoże diagnostyczne dla pałeczek Gram- ujemnych o małych wymaganiach odżywczych, szczególnie używane w diagnostyce Enterobacteriaceae. Pozwala ono zbadać zdolność rozkładu glukozy, laktozy i wytwarzanie siarkowodoru. Przygotowane jest w probówkach

Pałeczka Gram-ujemna z rodziny Enterobacteriaceae – fermentująca laktozę Escherichia coli

Wykonanie preparatu met. Grama Test bibułowy – wykrywanie indolu

Rząd biochemiczny lub identyfikacja met. automatyczna karty GNI+

Wykonanie antybiogramu: met. krążkowo-dyfuzyjna, E-testy , met. automatyczna

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome