Model niedoskonałej informacji Lucasa - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia. University of Zielona Góra
Konrad_88
Konrad_883 June 2013

Model niedoskonałej informacji Lucasa - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia. University of Zielona Góra

PDF (147.8 KB)
6 strona
9Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
100%on 1 votesLiczba głosów
Opis
Ekonomia: notatki z zakresu mikro e makroekonomii przedstawiające model niedoskonałej informacji Lucasa; krzywa podaży Lucasa.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 6
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Wykład 5

1

Wyższa Warszawska Szkoła Ekonomiczna

w Warszawie

MAKROEKONOMIA

Model niedoskonałej informacji

Lucasa

Marcin Żelakiewicz

Nr albumu 5114

Warszawa 2011

2

Model niedoskonałe j informacji Lucasa

Główną ideą tego modelu jest teza, iż producent obserwując rynkowe zmiany cen swojego

produktu, nie wie czy zmiany cen odzwierciedlają zmiany względnej ceny tego dobra, czy zmianę poziomu łącznej ceny. Ceny na poziomie przedsiębiorstw są doskonale elastyczne, podobnie jak w modelu

długookresowego wzrostu. Na skutek niepełnej informacji na temat tego, czy źródłem przesunięcia krzywej popytu danego przedsiębiorstwa jest zmiana podaży pieniądza

(inflacja), czy jakiś inny czynnik (zmiana względnej ceny dobra). Efektem jest wzrost cen, ale w mniejszym stopniu, niż by to miało miejsce w przypadku posiadania przez przedsiębiorstwo pełnej informacji.

Zgodnie z teorią mikroekonomii przedsiębiorstwo zwiększa produkcję do momentu, aż cena produktu zrówna się z kosztem krańcowym. Gdy cena produktu podnosi się w

stosunku do innych dóbr (zmiana względna), w tym również nakładów, będzie ono zwiększać swoją produkcję, jeśli zaś wszystkie inne ceny wzrastają o tyle samo, co ceny dóbr przedsiębiorstwa, nic nie będzie go skłaniało do zwiększania produkcji.

Zakłada się, że firmy mają trudności z uzyskaniem informacji na temat cen innych produktów, poza ceną własnych produktów. Przedsiębiorstwa specjalizują się w obserwacji

zmian na swoim własnym rynku, zaś stosunkowo słabo są poinformowane o zmianach na innych rynkach.

Wyprowadzenie krzywej podaży Lucasa

Krzywa podaży pojedynczego przedsiębiorstwa jest określona formułą:

*

iii YPPbY

Yi – wielkość produkcji przedsiębiorstwa

Y* - potencjalna, normalna produkcja przedsiębiorstwa Pi – cena produktu przedsiębiorstwa P – cena łączna (wszystkich dóbr na rynku)

b – stała

Równanie to oznacza, że produkt przedsiębiorstwa Yi jest większy od normalnego Yi* o kwotę równą stałej b pomnożonej przez różnicę między ceną produktu przedsiębiorstwa P i, a ogólnym poziomem cen P. przedsiębiorstwo będzie zwiększać swoją podaż, dopóki jego cena

będzie rosła w stosunku do innych cen. Krzywa podaży ma nachylenie dodatnie (b>0).

3

Krzywa podaży przedsiębiorstwa

Jeśli cena produktu przedsiębiorstwa wzrasta o tyle samo, co ogólny poziom cen, to

zgodnie z równaniem podaży produkcja firmy nie ulegnie zmianie, gdyż w kategoriach względnych nic się nie zmieniło. Jeśli przyjmiemy założenie, że przedsiębiorstwo posiada ograniczoną informację o

cenach na innych rynkach, to równanie będzie miało następującą postać:

*

i e

ii YPPbY Pe – ocena ogólnego poziomu cen przez przedsiębiorstwo

Jeśli założymy, że wszystkie ceny w gospodarce rosną o tyle samo, to każde przedsiębiorstwo będzie obserwowało tylko wzrost ceny własnego produktu. Na podstawie

błędnej oceny względnego wzrostu ceny własnego produktu, zwiększy produkcję. Jeżeli pozostałe firmy postąpią tak samo, to produkcja w gospodarce jako całości będzie wyższa od

poziomu potencjalnego. Zaobserwowanie wysokiej ceny na rynku jednego dobra będzie dla przedsiębiorstwa wskaźnikiem, że ceny na innych rynkach są prawdopodobnie również wysokie. Ma to miejsce

zwłaszcza w gospodarkach o wysokiej stopie inflacji. Wówczas wzrost jednej ceny jest informacją, że inflacja trwa nadal.

Gdyby przyjąć skrajne założenie, iż ceny względne nigdy nie ulegają zmianie, to przedsiębiorstwa natychmiast dostosowywałaby swoje oczekiwania co do innych cen o tyle samo, o ile wzrosły ceny ich produktów. W tym przykładzie nie ma odchylenia realnego PKB

od poziomu potencjalnego. Gdy przedsiębiorstwo obserwuje zmianę ceny własnego wyrobu, to odpowiednio

dostosowuje swoje oczekiwania dotyczące innych cen. Dostosowanie to będzie opierać się na relacji między ceną produktu przedsiębiorstwa, a ogólnym poziomem cen, z jakim

Cena produktu w relacji do ogólnego poziomu cen

(Pi – P)

Produkcja

przedsiębiorstwa

Krzywa podaży przedsiębiorstwa

Yi=b(Pi – P)+Yi*

Y*i

0

4

przedsiębiorstwo miało do czynienia z upływem czasu. Formą zapisu tego dostosowania

oczekiwań jest równanie:

)ˆ(ˆ PPbPP i e

Oczekiwana przez przedsiębiorstwo ogólna cena Pe, jest wyższa od prognozowanej P̂ o kwotę równą iloczynowi stałej b i różnicy między ceną własną Pi, a przewidywaną ceną

ogólną P̂ . Jeśli b jest równe 0, to cena własna przedsiębiorstwa nie wpływa na jego szacunek ogólnego poziomu cen. Jeśli b=1, wówczas przedsiębiorstwo podnosi swój szacunek

dokładnie o tyle samo, o ile wzrasta jego własna cena. Na ogół współczynnik b jest mniejszy od 1 i większy od 0. wartość b zależy od tego czy zmienność ceny względnej, w porównaniu z

ogólną zmiennością cen jest duża, czy nie. Jeżeli oczekiwania przedsiębiorstwa co do ogólnego poziomu cen wstawimy do równania

podaży przedsiębiorstwa, to otrzymamy:

*)ˆ(ˆ iiii YPPbPPbY , a po przekształceniu:

*)ˆ)(1( iii YPPbbY Równanie powyższe wskazuje, iż reprezentatywne przedsiębiorstwo produkuje więcej, jeśli

cena jego produktu przewyższa przewidywany poziom cen. Jeżeli b jest bliskie 1, to b(1 - b) jest bliskie zera i firma nie powiększa znacząco swojej produkcji. Gdy zaś b jest bliskie zera, to współczynnik podaży jest większy.

Krzywą podaży dla całej gospodarki otrzymuje się przez zsumowanie krzywych podaży wszystkich przedsiębiorstw. Realny PKB, czyli Y jest sumą wszystkich wartości produkcji Yi

indywidualnych przedsiębiorstw. Łączny poziom cen jest sumą wszystkich cen produktów indywidualnych przedsiębiorstw podzieloną przez ich liczbę n. Jeżeli dodamy do siebie równania dla wszystkich przedsiębiorstw, to otrzymamy:

*)ˆ)(1( YPPbnbY

Równanie powyższe nazywa się równaniem krzywej podaży Lucasa. Pokazuje ono, iż jeśli poziom cen P wzrasta ponad prognozowany poziom, to realny PKB podniesie się ponad poziom potencjalny.

W celu sporządzenia wykresu krzywej podaży Lucasa, przekształcamy równanie do następującej postaci:

*),(ˆ YYcPP

gdzie c = 1/[nb(1-b)]

5

Krzywa podaży Lucasa

Sztywność cen na powyższym wykresie uwidacznia się, gdy krzywa łącznego popytu przesuwa się w górę o więcej, niż wzrasta podaż pieniądza. Poziom cen podnosi się względnie mniej. Gdyby przedsiębiorstwa dysponowały pełną informacją poziom cen

pdoniósłby się o tyle samo, co podaż pieniądza, ponieważ krzywa podaży Lucasa byłaby pionowa.

Jeżeli przyjmiemy, że krzywa łącznego popytu jest określona równaniem:

),(10 PMkkY

gdzie M oznacza podaż pieniądza, to krzywa łącznego popytu przesunie się w górę o tyle. Ile wyniesie wzrost podaży pieniądza. Prowadzi to do nowego punktu równowagi Y. Dopóki krzywa podaży Lucasa nie jest pionowa (dla b=1), poziom cen podnosi się mniej, niż wzrosła

podaż pieniądza. Oznacza to wzrost realnego PKB, w wyniku wzrostu podaży pieniądza. W długim okresie przedsiębiorstwa uzyskują informacje o tym, co dzieje się na innych

rynkach i ich ocena poziomu cen P̂ podniesie się o tyle samo, co rzeczywisty poziom cen. Wówczas krzywa podaży Lucasa przesunie się w górę o tyle samo, co podaż pieniądza. W długim okresie nie wywiera to wpływu na realny PKB.

Konsumenci zachowują się racjonalnie w formułowaniu swoich oczekiwań co do cen. Jeśli przewidują wzrost podaży pieniądza, to oczekują wzrostu poziomu cen. W ujęciu graficznym

krzywa podaży Lucasa przesuwa się natychmiast w górę, tak, iż realny PKB nie ulega zmianie. Reasumując w warunkach racjonalnych oczekiwań przewidywany wzrost podaży pieniądza

nie przynosi wzrostu realnej produkcji, tylko wzrost cen. Wniosek ten nazywa się twierdzeniem o nieskuteczności polityki monetarnej. Polityka pieniężna, która jest

przewidywana, jest nieskuteczna.

PKB (Y)

Poziom cen (P)

krzywa podaży Lucasa

*)(ˆ YYcPP

Krzywa łącznego popytu przesuwa się w górę na skutek wzrostu

podaży pieniądza

Wzrost podaży pieniądza

Wzrost poziomu cen

6

Inflacja a produkcja realna wg Lucasa.

Lukas w swoich rozważaniach połączył hipotezę stopy naturalnej z założeniem o

racjonalności podmiotów (negując uleganie iluzji pieniężnej). Jednym z celów jego badań było wykazanie braku zależności między średnią produkcją realną a stopą inflacji. Model miał więc potwierdzić istnienie naturalnej stopy produkcji

realnej. Produkcja nominalna uzależniona jest od zmian popytu zagregowanego, tak więc

rozróżnienie na wzrost produkcji realnej i wzrost cen produkcji zależy głównie od zachowania producentów, zaś sztywności decydujące o uwzględnieniu o krótkookresowych decyzjach produkcyjnych wywołane są niedostatkiem informacji o cenach, uwzględnianych

przy podejmowaniu tych decyzji. Autor prezentuje skomplikowany algebraicznie wywód, który jednak sprowadza do

zaprezentowania dwóch równań:

1,1)1( tcttt yxxP

1,, tcttc yxy gdzie )1/(

które przedstawiają wartości równowagi, rozumianej jako odchylenia od trendu, dla inflacji

( tP ) i produkcji realnej ( tcy , ).

Lucas podkreśla, że zmiany ceny zagregowanej nie są zaskoczeniem dla producentów, stąd

produkcja oscyluje wokół swego poziomu naturalnego. Lucas z modelu wyciąga jasne wnioski - przewidywane zmiany zagregowanej ceny nie

zwiększają zagregowanej produkcji realnej, im wyższa zaś wariancja ceny zagregowanej z tym mniejszą siłą działają nieprzewidywalne zmiany ceny na produkcję realną.

Tym samym autor przeprowadził udaną krytykę koncepcji wykorzystującyc h krzywą Philipsa. Dowiódł on, że krzywa ta znika w krajach stosujących aktywną politykę

ekonomiczną, tj. nie układa się w kształt pozwalający odczytać zmiany w relacjach zachodzących między poziomami cen i płac a zatrudnieniem. W latach siedemdziesiątych takie zjawisko wystąpiło w Stanach Zjednoczonych, gdzie wahania płac realnych zostały

wyeliminowane, a pozostały tylko ruch cen i taka sama stopa bezrobocia.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome