UNESCO - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia
Konrad_88
Konrad_883 June 2013

UNESCO - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia

PDF (141.2 KB)
9 strona
586Liczba odwiedzin
Opis
Ekonomia: notatki z zakresu mikro e makroekonomii opisujące historię,struktura i cele UNESCO; członkostwo w UNESCO.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 9
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
UNESCO- Organizacja Narodów Zjednoczonych Do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury utworzona na podstawie umowy uchwalonej ...

UNESCO

POWSTANIE UNESCO. Początki powstania UNESCO sięgają jeszcze II wojny światowej, gdy zwycięstwo nad państwami osi było tylko w sferze

nadziei. W listopadzie 1942r. zebrali się w Londynie ministrowie państw alianckich, wśród nich przedstawiciel rządu polskiego na emigracji, aby

przygotować plan współpracy międzynarodowej w dziedzinie oświaty po ustaniu działań wojennych oraz projekt utworzenia instytucji służącej wymianie

w tym zakresie. Trzy lata później powstało ONZ. Gdy w listopadzie 1945r. w Londynie spotkali się jej przedstawiciele, postanowiono, że planowana

wcześniej instytucja poszerzy swe zadania o sprawy kultury i nauki, kontynuując działalność istniejącego już przed wojną Międzynarodowego

Instytutu Współpracy Intelektualnej w Paryżu. Pierwszym dyrektorem generalnym UNESCO został brytyjski biolog Julian Huxley. UNESCO-

Organizacja Narodów Zjednoczonych Do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury utworzona na podstawie umowy uchwalonej 16.11.1945r. na konferencji międzynarodowej w Londynie, która weszła w życie 4.11.1946r.; sukcesorka

Instytutu Międzynarodowej Współpracy Intelektualnej ( 1922- 40). Polska jest jednym z 44 państw założycielskich.

STRUKTURA. Naczelnym organem UNESCO jest Konferencja Ogólna, składająca się z przedstawicieli (po 5) wszystkich członków, zbierająca się, co 2

lata. Określa politykę i program działania UNESCO, uchwala budżet, zwołuje konferencje międzynarodowe. W przypadku większości spraw podjęcie decyzji

przez Konferencję Ogólną wymaga zwykłej większości głosów, w przypadku nielicznych (w tym uchwalenie konwencji międzynarodowej, poprawek do

umowy założycielskiej)- 2/3 głosów. Każdy członek dysponuje jednym głosem. Między sesjami Konferencji działalnością UNESCO kieruje Rada Wykonawcza,

składająca się z 50 członków, wybranych przez Konferencję. Rada nadzoruje realizację decyzji Konferencji, przygotowuje porządek obrad Konferencji Ogólnej oraz uchwala większością głosów zalecenia. Zbiera się zazwyczaj 2,

niekiedy 3 razy w roku. Bieżącą działalnością kieruje Sekretariat na czele z Dyrektorem Generalnym wybieranym na 6 lat przez Konferencję Ogólną.

Obecnym Dyrektorem Generalnym UNESCO wybranym 12 listopada 1999r. jest Koichiro Matsuura (Japonia), który zapowiedział daleko idące

przekształcenia struktury Sekretariatu UNESCO i pewne zmiany priorytetów programowych. Działają też regionalne biura oświaty. Więź z państwami

członkowskimi utrzymywana jest za pośrednictwem komitetów krajowych UNESCO. W Polsce funkcjonuje Polski Komitet do spraw UNESCO. Siedziba

UNESCO znajduje się w Paryżu. Języki oficjalne: angielski, francuski, hiszpański, chiński, rosyjski i arabski; robocze: angielski, francuski, hiszpański i

rosyjski. CZŁONKOSTWO. Członkiem UNESCO mogą być państwa. Państwa

członków ONZ mogą się stać członkami UNESCO na podstawie jednostronnej deklaracji o przystąpieniu do tej organizacji. Państwa nie należące do ONZ stają

się członkami UNESCO, gdy ich prośba o przyjęcie do tej organizacji zostanie

zaaprobowana przez- na wniosek Rady Wykonawczej- większością 2/3 głosów Konferencji Ogólnej. Terytoria niesamodzielne mogą uzyskać status członków

stowarzyszonych w UNESCO; tacy członkowie nie mają prawa głosowania w UNESCO. Każdy członek może wystąpić z UNESCO na podstawie

odpowiedniego zawiadomienia skierowanego do Dyrektora Generalnego.,,Polska będąca członkiem założycielem wystąpiła z UNESCO w

1951 w związku z polityką dyskryminacyjną tej organizacji i ponownie przystąpiła w 1954 (podobnie jak Czechosłowacja i Węgry)”

1 . W innym źródle

podaje się, że,,W 1952 Polska i Czechosłowacja, a w 1953 Węgry wystąpiły z UNESCO. Organy UNESCO zaczęły wówczas traktować te państwa jako tzw.

członków nieaktywnych. W 1954 wznowiły one swój udział w pracach UNESCO”

2 . W 1999r. w skład UNESCO wchodziło 188 państw.

CELE. Celem UNESCO jest przyczynianie się do utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego przez pogłębianie - za pomocą oświaty, nauki i kultury - (współpracy narodów dla zapewnienia ogólnego poszanowania

sprawiedliwości, praworządności oraz praw człowieka i podstawowych swobód, przyznanych w Karcie ONZ wszystkim narodom świata, bez względu na rasę,

płeć, język i religię. Zadania te mają być realizowane przez popieranie: wzajemnego zrozumienia narodów np. za pomocą środków masowego

przekazu; rozwoju kultury, powszechnej oświaty i badań naukowych; i współdziałanie w rozwoju wymiany kulturalnej. Środki realizacji tych zadań to:

organizowanie konferencji międzynarodowych, seminariów i sympozjów oraz grup badawczych, uchwalanie projektów konwencji międzynarodowych,

inicjowanie i wypracowywanie wspólnych programów działania oraz koordynowanie realizacji tych programów, udzielanie pomocy technicznych,

organizowanie kampanii i rocznic międzynarodowych. DZIAŁALNOŚĆ. Działalność UNESCO jest wielokierunkowa. W

dziedzinie oświaty podejmuje ona wysiłki zmierzające do likwidacji

analfabetyzmu.,,Wg statystyk UNESCO w połowie XX w. 44,3% ludności świata było analfabetami (1990 - 26,5%); najwięcej w Afryce - 50,1%, następnie w Azji

- 33,5%, Ameryce Łac. - 15,3%, Europie - 3,1%; w Polsce w 1921 było 33,1% analfabetów, 1949-51 przeprowadzono kampanię alfabetyzacyjną, 1960 odsetek

analfabetyzmu wynosił 2,7%, 1978 - 1,2%; poziom analfabetyzmu zależy od czynników ekonomicznych, społecznych i kulturowych; organizacją walczącą z

analfabetyzmem jest UNESCO, wspierające wysiłki państw na rzecz powszechnej alfabetyzacji oraz koordynujące je na forum międzynarodowym”

3 .

UNESCO działa na rzecz właściwej organizacji oraz rozwoju szkolnictwa, szczególnie podstawowego, w krajach rozwijających się. W 1956r. uchwaliła 1 Zbigniew M. Klepacki, Encyklopedia Organizacji Międzynarodowych, Warszawa 1975, s.389, Książka i

Wiedza. 2 Zbigniew M. Doliwa-Klepacki, Encyklopedia Organizacji Międzynarodowych, Warszawa 1997, s.464

Wydawnictwo 69. 3 http://encyklopedia. Interia.p l/obiekty/cc. Html?hid=110184

10-letni program rozwoju szkolnictwa podstawowego w Afryce, Ameryce

Łacińskiej i Azji. Po jego zakończeniu podjęła realizację odrębnych programów w tym zakresie dla poszczególnych państw z tych kontynentów. Udziela

pomocy krajom rozwijającym się w opracowywaniu podręczników szkolnych oraz kształceniu nauczycieli, przyznaje stypendia. Organizuje również w tej

dziedzinie różnego typu kampanie np. ogłosiła rok 1970 Międzynarodowym Rokiem Oświaty, rok 1990 Międzynarodowym Rokiem Walki z

Analfabetyzmem. W dziedzinie nauki pomaga państwom członkowskim w wykrywaniu i

wykorzystywaniu ich bogactw naturalnych, ochronie środowiska naturalnego, badaniu oceanów i mórz. W ramach nauk społecznych dużo uwagi poświęca

problemom praw człowieka, walki z dyskryminacją rasową, społecznym skutkom industrializacji w krajach rozwijających się. Rok 1995 został ogłoszony

przez ONZ (na wniosek UNESCO) Rokiem Tolerancji. UNESCO zajmuje się nie tylko człowiekiem, ale również zwierzętami, czego przykładem może być,,Światowa Deklaracja Praw Zwierząt- dokument wydany 1978 w Paryżu

przez Konferencję Generalną UNESCO; dotyczy ochrony zwierząt dzikich, formułuje ogólne warunki pozyskiwania i przetrzymywania w niewoli zwierząt

oswojonych, przeprowadzania doświadczeń laboratoryjnych nad zwierzętami, transportu i hodowli, zwł. z przeznaczeniem na ubój w skali przemysłowej;

zakazuje znęcania się” 4 .

W dziedzinie kultury dąży do upowszechniania dostępu do dzieł sztuki,

zapewnienia im odpowiedniej ochrony, do rozwoju muzeów i bibliotek. Na UNESCO ciąży wykonanie szeregu postanowień uchwalonej z jej inicjatywy w

1954r. konwencji o ochronie dzieł sztuki w razie konfliktu zbrojnego.,,Międzynarodowy Rejestr Zabytków- rejestr dóbr kultury objętych

ochroną specjalną; wykaz prowadzony przez UNESCO obejmujący zabytki, zespoły zabytkowe i inne dobra kultury o wielkim znaczeniu dla kultury ogólnoludzkiej; wpisanie do m.r.z. ma zapewnić dobrom kultury szczególną

ochronę, łącznie z nietykalnością w razie działań wojennych” 5 . Pełni funkcję

koordynatora prac w zakresie ratowania lub konserwacji dzieł sztuki i zabytków.

Utworzyła katalog zabytków o znaczeniu światowym. Podejmuje przekłady arcydzieł literatury. Prowadzi badania kultury Azji, Ameryki Łacińskiej, Afryki,

Europy i krajów arabskich. Pod jej patronatem organizowane są w skali międzynarodowej obchody rocznic urodzin wybitnych twórców i uczonych (w

tym Chopina, Mickiewicza, Kopernika). W 1978r. rozpoczęła realizację Światowego Programu Spuścizny, którego celem jest ochrona miejsc

historycznych i krajobrazów o uniwersalnym znaczeniu. Od początku lat 70 w działalności UNESCO ważne miejsce zaczęły zajmować

problemy związane z międzynarodowym przepływem informacji. Działalność w tym zakresie doprowadziła do uchwalenia deklaracji o Nowym Światowym

4 j.w.

5 j.w.

Ładzie w Dziedzinie Informacji i Komunikowania się wraz z założeniami

międzynarodowego kodeksu etyki dziennikarskiej. Założenia te obejmują m.in. kształcenie dziennikarzy oraz przygotowywanie telewizyjnych programów

oświatowych, a ponadto podjęcie badań nad rolą satelitów w wymianie informacji.

WSPÓŁPRACA Z INNYMI ORGANIZACJAMI. UNESCO jest organizacją wyspecjalizowaną ONZ na podstawie porozumienia zawartego

między nimi 4.06.1946r., które weszło w życie 14.12.1946r. Współpracuje z innymi organizacjami międzynarodowymi w tym spośród organizacji

wyspecjalizowanych ONZ. Ponadto współpracuje z ok. 240 innymi organizacjami międzypaństwowymi oraz z organizacjami niepaństwowymi,

przyznając im różnego typu statusy konsultacyjne. FINANSE. Działalność UNESCO jest finansowana ze składek

członkowskich. Budżet UNESCO na lata 1992-93 wynosił 444,7 mln.dolarów, natomiast na lata 2000-2001uchwalono budżet w wysokości 544,4 mln.dolarów. UDZIAŁ POLSKI W DZIAŁANIACH UNESCO. POSLKI KOMITET

ds. UNESCO jest organem doradczym ministra spraw zagranicznych; jego zadaniem jest koordynacja i organizowanie współpracy Polski z UNESCO.

Przewodniczącym Komitetu jest prof. Jerzy Kłoczkowski, historyk wykładowca na KUL-u dyrektor Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej w Lublinie.

Organem wykonawczym Komitetu jest Stały Sekretariat, którym kieruje dr Wojciech Fałkowski, historyk. Na miarę swoich możliwości Polska od

półwiecza włącza się w prace UNESCO, propaguje jej cele. Profesor Jerzy Kłoczkowski powiedział:,,Aktualna sytuacja nie napawa optymizmem. Można

zaobserwować pewną marginalizację elit intelektualnych co dostrzega w mediach, gdzie często triumfuje tania rozrywka i głupota. Pożądane byłoby

zwiększenie miejsca na spokojną refleksję intelektualistów, lepsze wykorzystanie ich potencjału. Jest to też rola UNESCO, która próbuje stworzyć płaszczyznę spotkania między środowiskami intelektualistów, które biorą się za bary ze

współczesnością, próbują z różnych stron na nią spoglądać, a szerszymi kręgami ludzi. Ludzie związani z UNESCO powinni być zaczynem opinii publicznej,

inspirować różne środowiska-szkoły, urzędy, redakcje do przyjmowania postawy otwarcia i doceniania kultury. Jeżeli to nam się uda to wypełnimy wówczas

swoją służebną rolę” 6 . Delegacji polskiej na 145 sesję Rady Wykonawczej

przewodniczył prof. Jerzy Kłoczkowski, zabrał on głos w dyskusji na temat

strategii organizacji w zakresie promowania kultury pokoju. Zwrócił uwagę na ogromne znaczenie dialogu pomiędzy religiami i między różnymi kulturami

oraz na wychowanie w duchu wzajemnej tolerancji. Polska została wybrana do grupy roboczej opracowującej uwagi do planu na lata 1996-2001. Polski projekt

w sprawie UNISPAR(program współpracy między uczelniami i zakładami przemysłowymi) został uwzględniony w decyzjach Rady. Delegacja polska

6 kwartaln ik,UNESCO I MY, Numer Specjalny, 1995

uczestniczyła w przygotowywaniu rezolucji dotyczącej uniwersalizmu

organizacji, upowszechniania norm prawa humanitarnego i raportu jednej z grup roboczych. Brała również udział przy wypracowywaniu propozycji w sprawie

obliczania składki członkowskiej poszczególnych państw. Polski Komitet ds. UNESCO włącza się w realizację długofalowych programów organizacji,

realizuje własne programy autorskie. Jego przedstawiciele uczestniczą w posiedzeniach Konferencji Generalnej i Rady Wykonawczej oraz innych ciał

powołanych do realizacji celów UNESCO. Polska bierze udział w pracach Komitetów Konwencji i Rekomendacji oraz Organizacji Pozarządowych Rady

Wykonawczej. Polska jest ponadto członkiem Międzynarodowej Komisji ds. Promocji Dóbr Kultury do Kraju Pochodzenia lub ich Restytucji w razie ich

Nielegalnego Przywłaszczania. Członkowie Komitetu starają się oddziaływać na bieg prac UNESCO przez wprowadzenie polskich propozycji i uwag do

opracowywanych długofalowych planów, zamierzeń i projektów organizacji. Inicjują programy międzynarodowe, które obejmowałyby Polskę i wyrażały jej priorytety oraz polski punkt widzenia. Starają się też o to, aby Polska i cały

region Europy Środkowo-Wschodniej był należycie dostrzegany i uwzględniany w działalności UNESCO. Komitet wspomaga polską politykę zagraniczną w

realizowaniu jej strategicznych celów, jakimi są wejście do Unii Europejskiej i zbliżenie do jej czołowych uczestników-Francji i Niemiec. Ważnym celem jest

wzmocnienie związków polskich środowisk intelektualnych z międzynarodowymi strukturami naukowymi i kulturalnymi. Temu celowi ma

służyć m.in. wprowadzanie polskich ekspertów i naukowców do międzynarodowych instytucji zarządzających nauką i organizujących życie

kulturalne. Polska bierze udział w długofalowych programach UNESCO z dziedziny edukacji, kultury nauk społecznych, informacji, informatyki i nauk

ścisłych. Wśród nich poczesne miejsce zajmuje: – stymulowanie działalności w szkołach stowarzyszonych UNESCO i organizowanie corocznych letnich obozów językowych dla młodzieży z tych

szkół w Polsce w liczbie ponad 30; – udział w programie ochrony Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i

Naturalnego UNESCO; – udział w spotkaniach ekspertów projektu,,Sztuka w szpitalu’’ i,,Kultura

sąsiedztwa’’ w ramach Światowej Dekady Rozwoju Kulturalnego. Udział w programie,,Jedwabny szlak’’. W Paryżu pokazano wystawę,,Polska na

jedwabnym szlaku’’;

– udział w programach stypendialnych sponsorowanych przez UNESCO, w tym

program Polska- Izrael, w dziedzinie informatyki uruchomiony w 1994r. W jego ramach Polacy odbyli staże w Izraelu, w Instytucie Weissmana.

Komitet podjął decyzję o zgłoszeniu propozycji włączenia dwóch rocznic do kalendarz rocznic UNESCO: 250 rocznicy urodzin Tadeusza Kościuszki i 1000

rocznicy śmierci Św. Wojciecha. Ponadto Polski Komitet ds. UNESCO pomaga w następujących przedsięwzięciach:

– wdrożeniu programu ASPENT, w 1995r. ruszyła pierwsza w Polsce

międzyszkolna sieć komputerowa ASPENT, w ramach programu,,INTERNET dla SZKÓŁ’’, w pierwszej fazie znalazło się 8 warszawskich liceów;

– wydaniu przewodników turystycznych uwzględniających polskie dziedzictwo kulturalne i najpiękniejsze pejzaże w ramach popierania turystyki kulturowej;

– dofinansowaniu miesięcznych szkoleń dla konserwatorów obiektów archiwalnych z regionu Europy Środkowo-Wschodniej. Program ten realizuje w

Archiwum Głównym Akt Dawnych Centralne Laboratorium Konserwacji Archiwaliów;

– kontynuacji programu wymiany pomiędzy polskimi centrami badawczymi. Stypendia krajowe przyznawane są przez Sieć Biologii Molekularnej i

Komórkowej UNESCO; – uruchomieniu programu stypendiów przyjazdowych dla grupy młodych

historyków z regionu Europy Środkowej i Wschodniej; – przygotowaniu programu stypendiów dla naukowców z wybranych krajów afrykańskich.

W 1991r. powstał w UNESCO program pod nazwą,,UNITWIN’’ mający na celu sprzyjanie wielostronnej współpracy wyższych uczelni różnych krajów. Jedną z

form działania jest zakładanie katedr UNESCO. Mają one realizować programy naukowe i szkoleniowe odpowiadające aktualnym potrzebom kraju i regionu. W

Polsce działa Katedra UNESCO Trwałego Rozwoju w Uniwersytecie Warszawskim. Również pod auspicjami UNESCO działa aktywnie w Polsce

Międzynarodowa Sieć Biologii Komórkowej, oparta organizacyjnie na działaniach Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN i

Instytutu Chemii Bioorganicznej PAN. Sieć udziela stypendiów umożliwiających staże krajowe zespołom zajmującym się biologią komórki.

Wyrazem jej działalności jest powołanie w Warszawie Instytutu Biologii Komórkowej UNESCO. Od 26.05.1995r. w Warszawie na mocy porozumienia między rządem Polski a UNESCO funkcjonuje Międzynarodowy Instytut

Biologii Komórkowej i Molekularnej. Jednym z głównych statutowych zadań Instytutu jest zaawansowane kształcenie w naukach biomedycznych

podejmowane razem z istniejącymi instytucjami w Polsce i za granicą. Długofalowym celem jest stworzenie systemu ciągłego kształcenia w kierunku

biologii komórkowej i molekularnej lekarzy, techników i pracowników laboratoriów szpitalnych oraz młodych naukowców w dziedzinie medycyny i

biologii. W 1960r. na XI sesji Konferencji Generalnej UNESCO powstała Międzyrządowa Komisja Oceanograficzna IOC otrzymała ona zadanie

prowadzenia na szczeblu międzyrządowym koordynacji działań badawczych na oceanie. IOC ma dziś status autonomiczny w ramach struktury organizacyjnej

UNESCO. Polska była jednym z 40 krajów założycielskich i wielokrotnie członkiem Komitetu Wykonawczego Komisji. Trzech polsk ich profesorów

pełniło funkcję wiceprezydentów IOC (Fryderyk Pautsch, Andrzej Niegolewski, Czesław Druet). Obecnie oceanografowie polscy uczestniczą w tworzeniu

międzyrządowego programu IOC-Globalny System Obserwacji Oceanu o

dużym znaczeniu. Polskie zespoły badawcze uczestniczą w badaniach środowiska morskiego w ramach wielu międzynarodowych programów

oceanograficznych, realizujących cele statutowe IOC. Ratyfikacja konwencji UNESCO o ochronie Światowego Dziedzictwa Kulturalnego zobowiązuje

władze Polski do ochrony i zachowania zespołów zabytkowych wpisanych na Listę UNESCO w niezmienionym stanie. Lista Światowego Dziedzictwa w

pewnym sensie może być postrzegana jako współczesna lista,,cudów świata’’. Światowe Dziedzictwo to koncepcja ochrony najcenniejszych dóbr kultury i

przyrody, której ramy prawne i organizacyjne wyznacza Konwencja UNESCO z 1972r. Znaczenie Konwencji UNESCO polega przede wszystkim na uznaniu

przez społeczność międzynarodową istnienia dziedzictwa wspólnego dla całej ludzkości. Polska złożyła dokument ratyfikacyjny 29 czerwca 1976r. Polskie

obiekty kulturalne i naturalne wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa: – Białowieski Park Narodowy/1979 – Stare Miasto w Krakowie z Wawelem i dzielnicą Kazimierz/1978

– Kopalnie soli w Wieliczce/1978 – Obszar byłych obozów zagłady w Auschwitz-Birkenau/1979

– Stare Miasto w Warszawie/1980 – Zespół staromiejski w Toruniu/1997

– Zamek krzyżacki w Malborku/1997 – Zespół architektoniczny i krajobrazowy w Kalwarii Zebrzydowskiej/1999

W dniu 2 listopada 1999r. ówczesny Dyrektor Generalny UNESCO Federico Mayor ogłosił rozstrzygnięcie Konkursu na ochronę i zarządzanie krajobrazem

kulturowym oraz przyznanie nagród i wyróżnień. Polska i Niemcy otrzymały wyróżnienie za prace w Parku Mużakowskim. Obecnie po obu stronach granicy

prowadzone są prace konserwatorskie, których celem jest pełne odtworzenie dawnego układu kompozycyjnego parku. Obie strony uznały, że ze względu na reprezentowane przez ten park wartości artystyczne i jego znaczenie kulturowe,

dalszym krokiem będzie zgłoszenie wniosku o wpisanie parku na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Program

,,Pamięć świata’’- to nowa przyjęta w 1992r. inicjatywa UNESCO dotycząca zachowania dla potomności najcenniejszych zabytków piśmiennictwa

światowego, przechowywanych zarówno w bibliotekach, jak i w archiwach. Archiwa polskie, włączając się do realizacji programu w skali ponadnarodowej,

zgłosiły do działu PGI projekt zorganizowania w Polsce kursu konserwatorów archiwalnych z państw Europy Środkowo-Wschodniej. Chęć udziału w tych

szkoleniach potwierdziło 7 państw zgłaszając kandydatury 24 osób. Archiwa polskie włączyły się do programu,,Pamięć świata’’także w innych formach.

Przygotowano odpowiedzi na rozesłaną przez Międzynarodową Radę Archiwów ankietę, dotyczącą rejestrac ji zniszczeń zbiorów archiwalnych z powodu

działania różnych czynników XX wieku.,,Program ma zwrócić uwagę rządów i społeczeństw na konieczność ratowania zasobów archiwalnych przed

samoczynnym zniszczeniem. Chodzi o materiały genealogiczne, i o księgi

hipoteczne i o metrykalne księgi parafialne-więc praktycznie dotyczy to losów niemal każdego z nas’’

7 . Od 1993r. w Polsce działa Katedra UNESCO Praw

Człowieka i Pokoju, która istnieje na Uniwersytecie Toruńskim. W swej pracy dydaktycznej Katedra szczególnie akcentuje takie przedmioty, jak: prawa

człowieka i ich ochrona, europejski system ochrony praw człowieka, europejskie normy praw człowieka, administracja wobec praw człowieka, prawa

człowieka i obywatela w konstytucjonalizmie współczesnym. Zajęcia prowadzone są również w innych szkołach i uczelniach np. w Instytucie Prawa i

Administracji Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie, w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Toruńskiej. W dniach 26 X – 17 XI 1999r.

odbyła się w Paryżu 30 sesja Konferencji Generalnej UNESCO, w obradach sesji uczestniczyła delegacja Polska pod przewodnictwem prof. Jerzego

Kłoczowskiego, Przewodniczącego Polskiego Komitetu ds. UNESCO, w skład której weszli przedstawiciele MSZ, MEN, KBM, PAN ,Ministerstwa Kultury, Państwowej Agencji Atomistyki i Polskiego Komitetu ds. UNESCO. Polska

została wybrana członkiem Rady Wykonawczej tej Organizacji na czteroletnią kadencję, gdzie będzie reprezentowana przez prof. Jerzego Kłoczowskiego.

Delegacja Polska wzięła aktywny udział w posiedzeniach plenarnych oraz w obradach poszczególnych Komisji, wypowiadając się zgodnie z instrukcją

wyjazdową. W debacie na temat polityki generalnej wystąpił prof. Jerzy Kłoczowski który, wskazując na szczególną rolę intelektualną i etyczną

UNESCO u progu XXI wieku, podkreślił pilną potrzebę adaptacji jej działalności do nowych potrzeb i zachodzących zmian we współczesnym

świecie, w ramach głębokiej reformy całego systemu Narodów Zjednoczonych i określania w nim miejsca UNESCO. Wyrażając poparcie dla ogólnych założeń

programu UNESCO na lata 2000-2001, w tym zwłaszcza programu dotyczącego edukacji i kultury pokoju oraz dialogu między cywilizacjami, mówca podzielił się swoją indywidualną refleksją na temat swojego udziału w pracach UNESCO

w dziedzinie historii, w tym pozytywnymi wynikami współpracy regionalnej dotyczącej Europy Środkowo-Wschodniej i Afryki na południe od Sahary.

Dużym sukcesem Polski było przyjęcie przez Konferencję Generalną, z inicjatywy Polski, w ramach wielkiego programu UNESCO ,,Ku społeczeństwu

komunikacyjnemu i informacyjnemu dla wszystkich” rezolucji dotyczącej ochrony informacji należącej do tzw. ,,public domain” zmierzającej do

ułatwienia przepływu i dostępu do informacji nie chronionej prawami autorskimi. Na podkreślenie zasługuje także wybór dwóch członków delegacji

na wiceprzewodniczących Komisji III dotyczącej nauki (prof. Marka Źiółkowskiego) i Komisji IV dotyczącej kultury (doc. Haliny Nieć). Dzięki

prowadzonemu lobbingowi wśród delegacji państw członkowskich i w Sekretariacie UNESCO został zatwierdzony projekt włączenia do programu i

7 kwartaln ik, UNESCO I MY, nr1,1997

budżetu UNESCO na lata 2000-2001 projekt Międzynarodowego Centrum

Gęstej Plazmy Namagnetyzowanej (ICDMP) w Warszawie, co powinno ułatwić uzyskanie przez Polskę dotacji (100000 dolarów) uzgodnionej wcześniej w

rozmowach z Sekretariatem UNESCO. Wybór Polski na członka Rady Wykonawczej, nakłada na stronę polską obowiązek aktywnego uczestnictwa w

jej pracach dotyczących reformy zarządzania Organizacją i wypracowania wizji strategicznej dla UNESCO w XXI wieku. Wybór ten stwarza także dla nas

dobrą pozycję do wzmocnienia obecności UNESCO w Polsce i zaktywizowania naszej obecności na tym forum, w tym do podjęcia starań o objecie

kierowniczych stanowisk w Sekretariacie UNESCO. Uważam, że udało mi się w skrócie pokazać jak wielkie znaczenie dla

całej ludzkości ma UNESCO, że widoczny jest wzrost inicjatywy i aktywności obywatelskiej. Szczególnie cieszy taka postawa u młodzieży, która chce

zmieniać swoje środowisko na lepsze. Zgadzam się z słowami prof. Jerzego Kłoczowskiego, który powiedział: ,,Dla mnie osobiście jest sprawą niesłychanie ważną, aby ten nasz Polski Komitet ds. UNESCO był zaczynem całego ruchu na

rzecz realizacji celów i ideałów tej Organizacji, tego ruchu międzynarodowego wyrosłego z gruntu doświadczeń II wojny światowej. Trzeba nam porzucić

fasadowość działania, a spowodować, że włączy się doń więcej ludzi z autentycznej potrzeby serca i umysłu”

8 .

8 kwartaln ik, UNESCO I MY, Numer Specjalny, 1995

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome