Kody kreskowe - Notatki - Zarządzanie produkcją, Notatki'z Zarządzanie produkcją i operacjami. University of Warmia and Mazury in Olsztyn
stevie_k
stevie_k12 April 2013

Kody kreskowe - Notatki - Zarządzanie produkcją, Notatki'z Zarządzanie produkcją i operacjami. University of Warmia and Mazury in Olsztyn

DOC (150.5 KB)
10 strona
1000+Liczba odwiedzin
Opis
Zarządzanie: notatki z zakresu zarządzania produkcją odnoszące się do kodów kreskowych.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 10
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

Wstęp Mało kto zdaje sobie sprawę, że problem łatwej identyfikacji produktów został dostrzeżony już w 1932 roku Mało kto zdaje sobie sprawę, że problem łatwej identyfikacji produktów został dostrzeżony już w 1932 roku. Od tego momentu upłynęło dużo czasu, zanim pierwszy produkt został automatycznie zidentyfikowany. Ewolucja wszelkiego rodzaju metod nadal trwa, lecz po tylu latach wszelkich doświadczeń możemy w Polsce wyróżnić następujące identyfikacje produktów(towarów): • Kody kreskowe • RF\ID Kody kreskowe Kody kreskowe to jedna z najpopularniejszych technik automatycznej identyfikacji. Niezwykła łatwość wydruku, dobrze opracowane standardy i duża pewność odczytu przesądzają o niezwykłej,popularności,kodów.

Zastanawiające jest jak bardzo tak prosty pomysł jak kody kreskowe (nie tak znowu daleki ideowo od alfabetu Morse'a) upraszczają życie. Ogromne ilości przetwarzanych dokumentów powodują coraz większe zainteresowanie systemami automatycznej identyfikacji. Kody kreskowe ze swoją łatwością wydruku, bardzo dobrze opracowaną technologią odczytu, niskim poziomem błędów oraz dobrze zdefiniowanymi standardami są w wielu zastosowaniach niezastąpiony. Również w Polsce pojawiające się jak grzyby po deszczu supermarkety wniosły ideę kodów pod strzechy.

Historia kodu kreskowego Techniki wykorzystujące automatyczną identyfikację w oparciu o kody kreskowe, rozwijają się dynamicznie już od ponad 20 lat. W Polsce ich zastosowanie stało się popularne na przestrzeni ostatnich kilku lat. Praktycznie za początek rozwoju kodów kreskowych w naszym kraju można uznać rok 1990, kiedy to przystąpiliśmy do IANA (International Article Numbering Associacion) - Międzynarodowego Stowarzyszenia Kodowania Towarów. Obecnie (od 1992 roku) organizacja ta nosi nazwę EAN International i należy do niej ponad 50 krajów z całego świata. Historia powstania kodów kreskowych sięga końca lat czterdziestych ubiegłego stulecia. Wtedy to zostały podjęte badania nad możliwością

zautomatyzowania odczytu i kontroli cen towarów w handlu detalicznym. Było to w Stanach Zjednoczonych, a autorami tych badań byli Joe Woodland i Berny Silver.

Efektem ich pracy było opatentowanie w 1949 roku pierwszego kodu kreskowego zwanego także, ze względu na swój wygląd, "tarczą strzelniczą" (bulls eye). Kod ten składał się szeregu ułożonych współśrodkowo jasnych i ciemnych pierścieni różnej grubości. Ze względu na problemy techniczne ten sposób automatycznej identyfikacji nie został jednak wtedy zastosowany na szeroką skalę. Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte upłynęły na mniej lub

PAGE 11

bardziej udanych próbach stworzenia systemów identyfikacji towarów przy użyciu specjalnych znaków i symboli. Do rozwoju prac w znacznym stopniu przyczynił się gwałtowny rozwój supermarketów, który nastąpił w latach sześćdziesiątych w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

Współpraca producentów i handlowców tych krajów zaowocowała utworzeniem na początku lat siedemdziesiątych stowarzyszenia mającego opracować jednolite zasady znakowania towarów. Tak doszło do powstania kodu UPC (Universal Product Code) - Standardowego Kodu Produktu. Początkowo stosowano go głównie do identyfikacji i ewidencjonowania towarów w supermarketach. Osiągnięcia amerykańskich specjalistów zainteresowały także wysoko uprzemysłowione kraje europejskie, które wychodząc na przeciw zapotrzebowaniu ze strony własnego handlu detalicznego, a nie chcąc uzależniać się od Stanów Zjednoczonych, wprowadziły własny jednolity system znakowania towarów. Zalety stosowanych głównie w handlu detalicznym kodów kreskowych zostały prędko zauważone także przez inne gałęzie gospodarki. Zaczęto je stosować na opakowaniach zbiorczych towarów, do znakowania elementów na liniach produkcyjnych, w laboratoriach medycznych, bibliotekach,archiwach,.itp.

Coraz większa powszechność zastosowań tej formy automatycznej identyfikacji sprawiła, że rosły oczekiwania z nią związane. Powodowało to stymulację intensywności badań nad kodami kreskowymi i w efekcie, powstawanie coraz to nowych ich rodzajów, potrafiących kodować więcej informacji, na mniejszej powierzchni i z większą niezawodnością. Obecnie istnienia i wielkiej roli kodów kreskowych nie sposób nie zauważyć w gospodarce całego świata, w tym także Polski.

Standardy kodów kreskowych Kod kreskowy nie został zdefiniowany w pojedynczym dokumencie. W zależności od konkretnych potrzeb i zastosowania kodu definiowano coraz to nowe standardy. Obecnie na świecie istnieje ponad 400 rodzajów kodów kreskowych. Nie wszystkie jednak są powszechnie stosowane. W praktyce najpopularniejsze są kody jednowymiarowe i dwuwymiarowe.

Standardy kodu jednowymiarowego • EAN-8, • EAN-13 (w USA ich odpowiednikami są kody UPC) • EAN-128 • • Code 39 • Code 128 • Przeplatany 2 z 5

Niektóre z nich mogą przedstawiać tylko cyfry (Przeplatany 2 z 5, EAN-8, EAN-13, UPC), inne cyfry i litery (Code 39, Code 128). Z przedstawionych tu kodów tylko Code 128 może przedstawiać wszystkie 128 znaków ASCII. Niektóre kody mają ściśle określoną liczbę znaków (EAN-8 jest ośmio-, EAN-13 - trzynasto-, UPC-A - dwunasto-, a UPC-E - sześciocyfrowy). Kody o zmiennej długości to m.in. Code 128 i Code 39. Aby zwiększyć pewność odczytu kodu stosuje się dość szeroko sumy kontrolne. Sumy kontrolne występują najczęściej w formie jednego znaku na końcu kodu. Tak jest np. w przypadku EAN-8 i

PAGE 11

EAN-13 - z tego właśnie względu mimo, że potencjalnie da się w nich zapisać odpowiednio: 13 i 8 cyfr wykorzystać tak naprawdę można tylko 12 i 7. Cyfra kontrolna liczona jest wg specjalnego algorytmu skonstruowanego tak by łatwo można było wychwycić wszelkie przekłamania odczytu. Oczywiście algorytm ten również musi być standardowy - tak by każdy czytnik kodów kreskowych potrafił go obliczyć (czyli sprawdzić poprawność cyfry kontrolnej). W niektórych kodach cyfra kontrolna jest widoczna (np. EAN-13) w niektórych jest ukryta (np. Code 128). W kodzie Code 39 cyfra kontrolna może, ale nie musi występować.

EAN-8 Uproszczoną wersją kodu EAN-13 jest EAN-8. Uproszczenie polega na pominięciu identyfikacji zakładu produkcyjnego. Kod ten zawiera więc informacje na temat kraju produkcji (3 cyfry) oraz rodzaju towaru (4 cyfry). Jak i w poprzednim przypadku ostatni ósmy znak to cyfra kontrolna. Dostępnych jest więc 7 znaków. Znaki po lewej stronie kodu kodowane są wg zbioru A, a po prawej stronie wg zbioru B (sposób kodowania w zbiorach jest identyczny jak w EAN-13). Każda kreska zbudowana jest z 1,2,3 lub 4 modułów, a każdy znak z 7 modułów. Po lewej i prawej stronie kodu zauważyć można nieco dłuższe kreski - to znaki START i STOP o szerokości równej jednemu modułowi. Moduł nie może mieć dowolnej szerokości - standard określa precyzyjnie zbiór dopuszczalnych szerokości. Wniosek stąd prosty: tego kodu nie da się płynnie skalować ! (Dlatego ważne jest by był reprezentowany wektorowo - patrz dmt_label32). Z tej przyczyny jest to kod stosunkowo trudny do wydruku - szczególnie na drukarkach igłowych.

EAN-13 Będące europejską odmianą, opracowanego w 1973 roku w USA i Kanadzie, kodu UPC (Universal Product Code), kody EAN (European Article Numbering) rozpowszechniły się natomiast, od roku 1974, w handlu detalicznym, hurtowniach i magazynach. To właśnie EAN widnieje na wszystkich niemal opakowaniach towarów w sklepach, gdyż tego standardu używa się do nadawania unikalnych numerów produktów. Pierwsze trzy cyfry EAN-13 oznaczają kraj, w którym towar wyprodukowano, następne cztery wskazują konkretnego producenta, natomiast pozostałe pięć opisuje sam towar. Ostatni element to obligatoryjna cyfra kontrolna - tak więc z 13 cyfr do dyspozycji pozostaje 12. W kodzie EAN-13 zapisywać można jedynie cyfry (0-9). EAN-13 ma znak START i STOP - skrajne dwie cienkie kreski o szerokości jednego modułu. Pozostałe kreski mają szerokości będące jego wielokrotnością (1,2,3,4). Każdy znak zbudowany jest z 7 modułów. Znaki w lewej części kodu kodowane są w dwóch zbiorach A lub B (wybór zbioru zależy od pierwszej cyfry), znaki po prawej stronie - w zbiorze C.Moduł nie może mieć dowolnej szerokości - standard określa precyzyjnie zbiór dopuszczalnych szerokości. Wniosek stąd prosty: tego kodu nie da się płynnie skalować.

(Dlatego ważne jest by był reprezentowany wektorowo - patrz dmt_label32). Z tej przyczyny jest to kod stosunkowo trudny do wydruku - szczególnie na drukarkach igłowych.

Zastosowanie Ean-13 to prawdopodobnie najpowszechniej na świecie stosowany kod kreskowy. Zdecydowana większość towarów konsumpcyjnych jest oznaczana za pomocą tego kodu. Spotkać więc go można w praktycznie każdym sklepie czy supermarkecie. Warto wiedzieć, że nad unikalnością kodu czuwa EAN International zrzeszające krajowe organizacje EAN przydzielające numery w ramach przydzielonego dla danego kraju prefiksu.

Rys.1. Przykłady kodów EAN 13 oraz EAN 8 [3]

PAGE 11

EAN-128 Kod kreskowy EAN-128 został oparty na popularnym kodzie Code 128. Właściwie jedyna istotna różnica polega na tym, że pierwszym znakiem po znaku startowym jest symbol FNC1 (zresztą przewidziany w symbolice Code 128).

Podstawowa zaleta EAN-128 do dokładna standaryzacja jego zawartości (skoro budowa jest taka jak Code128). W kodzie tym przechowywać można np. datę produkcji, datę pakowania, ilość a nawet numer zamówienia. Każda z tych informacji ma przewidziany normą prefiks (np. data pakowania: 13, data produkcji 11). Poszczególne informacje łączy się w jeden ciąg, np.: 11990120 - oznacza datę produkcji (bo 11): 1999-01-20; 12990121 - oznacza datę pakowania (bo 13): 1999-01-20 Jedno i drugie można zawrzeć w jednym kodzie: 1199012012990121 Kod EAN-128 daje zupełnie nowe możliwości w zakresie wymiany informacji pomiędzy partnerami handlowymi. Dzięki standaryzacji - rozumienie tych kodów kreskowych jest wszędzie to samo.

Code39 Skoncentrujmy się na jednym z najpopularniejszych kodów - stworzonym w 1974 roku Code 39, zwanym także Kodem 3 z 9. Występują w nim dwie szerokości kresek i dwie szerokości przerw. Każdy znak tego kodu składa się z 9 elementów. Sześć z nich jest wąskich, trzy pozostałe - szerokie. Każdy kod zaczyna się i kończy znakiem *.

Jeśli więc chcemy w kodzie zawrzeć treść: 123456ABC, to musimy wpisać: *123456ABC* Code 39 jest kodem o zmiennej długości. Cyfra kontrolna jest dopuszczalna, ale nie jest wymagana. Każdy znak kodu kodowany jest osobno. W naszej firmie można zakupić stworzony przez nas zestaw czcionek TrueType (dmt_fontPack) do tego kodu. Normy dopuszczają używanie tego kodu w różnych gęstościach - oznacza to w praktyce.

Historia Stworzony został przez amerykańską firmę Intermec Corporation, producenta sprzętu do wydruku i odczytu kodów kreskowych. Jako pierwszy kod ten miał możliwość stosowania nie tylko cyfr, ale także liter oraz kilku innych znaków specjalnych. Został on uznany za standard w Departamencie Obrony USA, używa się go w wielu gałęziach przemysłu, a szczególnie w przemyśle motoryzacyjnym. Jego mankamentem jest stosunkowo mała gęstość (w wersji podstawowej kodu tylko 9.4 znaku na cal, w tym znaki początku i końca). Dlatego też w tych przypadkach, w których pole przeznaczone pod nadruk kodu jest stosunkowo niewielkie, lepiej jest wybrać nieco węższy Code 128, stosowany m.in. w firmach przewozowych i

przez pocztę do znakowania przesyłek.

Code128 Kod Code 128 został stworzony przez firmę Computer Identics w celu zakodowania 128 znaków ASCII. Kod cechuje się bardzo dużą gęstością (w naszej firmie dostępna jest czcionka do wydruku tego kodu: dmt 128). Biorąc to pod uwagę zasady tej symboliki wykorzystano konstruując rozszerzenia systemu EAN (do kodowania danych uzupełniających w systemie UCC/EAN). W ten sposób powstał EAN-128. Cechy charakterystyczne kodu Code 128:

• kodowanie 128 znaków ASCII w 3 zbiorach A,B i C

PAGE 11

• zbiór C zawiera liczby dwucyfrowe dlatego umożliwia kodowanie liczb z parzystą ilością cyfr z kompresją 1:2

• kod zawiera obligatoryjną cyfrę kontrolną - nie jest ona widoczna pod kodem kreskowym nie jest również przesyłana przez czytniki do komputera (aczkolwiek jest oczywiście sprawdzana)

• • każdy znak zbudowany jest z 11 modułów (poza znakiem stopu) - każdy znak ma 3

kreski ciemne i trzy jasne (o różnej ilości modułów) • Code 128 nie ma ograniczenia na ilość znaków • każdy kod rozpoczyna się jednym z 3 znaków START (definiującym początek danego

zbioru) oraz znakiem STOP

Możliwość kodowania 128 znaków ASCII oraz duża gęstość znacząco zwiększa popularność tego kodu. Dzięki temu w ostatnich latach powoli przejmuje on funkcje Code 39.

ITF (przeplatany 2 z 5) Kod ten został opracowany w 1972 przez firmę Intermec w celu zwiększenia gęstości znanych już wcześniej kodów 2 z 5. Każda para cyfr w tym kodzie reprezentowana jest przez 5 ciemnych i 5 jasnych kresek. Graficzne obrazy cyfr przeplatają się - stąd nazwa. Podstawowe cechy:

• w kodzie ITF można odwzorować jedynie cyfry • cyfra kontrolna nie jest wymagana (standard określa sposób jej obliczania) • w kodzie występują kreski tylko w dwóch szerokościach • ważna jest tak naprawdę nie szerokość pojedynczej kreski ale stosunek kresek

szerokich do wąskich - dzięki temu kod da się płynnie skalować • ITF koduje parzystą ilość znaków

Uwagi implementacyjne ITF nadaje się do wydruku nawet na drukarkach igłowych (ze względu na płynną skalowalność i występowanie kresek jedynie w dwóch szerokościach). Wadą kodu ITF są niepełne odczyty przez czytniki kodu - szczególnie w sytuacji, gdy promień odczytujący kod biegł pod pewnym kątem. Aby zminimalizować tego typu sytuacje można:

• wyposażyć kod w cyfrę kontrolną i odpowiednio skonfigurować czytnik • stosować kody o ustalonej długości i odpowiednio skonfigurować czytnik • stosować poziome kreski ograniczające pod i nad kodem •

Zastosowanie Sklepy, hurtownie (USA) do znakowania jednostek wysyłkowych, znakowanie opakowań zbiorczych (DUN), śledzenie przepływu materiałów i półproduktów w cyklu produkcyjnym. Poza tym używa się go np. w transporcie lotniczym (znakowanie bagażu i biletów) oraz w bibliotekach.

PAGE 11

Standardy kodu dwuwymiarowego Rozwój technik odczytu kodów kreskowych oraz dążenie do zawarcia w kodzie maksymalnie dużej ilości informacji (zwiększenia jego gęstości) zaowocowało powstaniem nowego ich rodzaju - kodów dwuwymiarowych. Przykładem może być opracowany w 1990 roku przez firmę Symbol Technologies kod PDF 417 składający się z 3-90 rzędów znaków i mogący zakodować do 925 słów. Nie jest więc przesadzoną jego nazwa. PDF (Portable Data File) - oznacza podręczny plik danych. Wprawdzie kody dwuwymiarowe nie są jeszcze tak powszechne jak zwykłe, jednowymiarowe, ale szerokie możliwości ich zastosowania (np. w

laboratoriach medycznych, transporcie itp.) pozwalają przewidzieć, że w niedługim czasie znacznie się one spopularyzują. W chwili obecnej najbardziej znane kody dwuwymiarowe to:

• Code 49 - piętrowy kod kreskowy - zbliżony bardziej to kodów jednowymiarowych niż dwuwymiarowych

• Code 16K • • Code PDF 417 • Aztech - dwuwymiarowy kod promowany przez WelchAllyn

Kody dwuwymiarowe próbuje obejść najpoważniejsze ograniczenie zwykłych kodów kreskowych - małą gęstość. W typowym kodzie kreskowym pionowe paski zajmują miejsce w dużej mierze bezużytecznie. Zwiększenie gęstości kodu oraz rozwój technik drukarskich powoduje coraz większe zainteresowanie tymi kodami.

Rysunek 1. Etapy ewolucji dwuwymiarowych kodów kreskowych

Źródło: http://www.qrcode.com

Code49 Kod ten został opracowany przez firmę Intermec do znakowania małych przedmiotów. Kod składa się z 2 do 8 rzędów "typowych" kodów kreskowych. Podstawowe cechy:

• w kodzie można zawrzeć 128 znaków ASCII z tym, że tylko 49 jest reprezentowanych bezpośrednio, pozostałe osiągane są jako kombinacje odpowiednich symboli bezpośrednich i symboli specjalnych

• każda linia posiada swój własny znak kontrolny • poziomy kodu oddzielone są pojedyncza poziomą kreską • każdy rząd zawiera 4 słowa dwuznakowe • każde słowo zbudowane jest z 16 modułów • kazdy wiersz posiada informacje o swoim numerze dlatego wiersze można

odczytywać w dowolnej kolejności; czytnik nie prześle znaków do komputera dopóki nie odczyta wszystkich wierszy KodPDF417 Został opracowany w 1990 r. przez firmę Symbol Technologies. Dane przedstawione są w postaci tzw. słów kodowych, każde ze słów zawiera 4 ciemne kreski wśród 17 modułów, z których jest zbudowane. Można utworzyć 10480 różnych słów.

PAGE 11

Dzięki PDF 417 uzyskujemy dużą gęstość zapisu danych - większą niż w kodach liniowych i piętrowych. Podstawowe cechy:

• w kodzie można zawrzeć 256 znaków ASCII II występujących w trzech podstawowych zbiorach, każdy zbiór zawiera 929 znaków (słów kodowych), o różnych wzorach jasnych i ciemnych kresek, każdy sąsiedni rząd w symbolu kodowany jest przy pomocy innego zestawu znaków, umożliwia to rozróżnienie rzędów przez skaner

• doskonała korekcja błędów - nawet do 50 % uszkodzonego kodu (przy wykorzystaniu 9 stopni zabezpieczeń)

• trzy tryby upakowania danych • zawiera znak start, lewy wskaźnik rzędu, słowa kodujące dane, prawy wskaźnik rzędu

i znak stop • symbol może zawierać od 3 do 90 rzędów znaków, w każdym można umieścić od 1 do

30 słów kodowych

• PDF 417 może mieścić ponad 1100 bajtów informacji, 1800 znaków ASCII lub 2700 cyfr

• kod ciągły, modularny Kod DataMatrix Został opracowany przez firmę International Data Matrix w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych. Składa się z kwadratowych modułów ułożonych wewnątrz wzorca wyszukiwania stanowiącego obwód symbolu. Stosowane są dwa rodzaje kodów DataMatrix: ECC 00-140 i ECC200. Podstawowe cechy:

• w kodzie tym można zawrzeć pełny, rozszerzony zestaw znaków ASCII, kod ECC200 umożliwia również zakodowanie znaków alfabetu arabskiego, greckiego, hebrajskiego i cyrylicy

• sześć schematów kodowania dobieranych w taki sposób, aby powstający z danych kod był jak najmniejszy (wybierany jest jeden optymalny kod)

• cztery poziomy korygowania błędów, możliwe również tylko wykrywanie błędów • w ECC 200 do korekcji błędów wykorzystuje się konstrukcję symbolu oraz specjalne

korygujące słowa kodowe

• kod matrycowy, modularny • rolę kreski znanej ze zwykłych kodów pełni tu komórka w kształcie kwadratu • kody ECC 000-140 mają nieparzystą liczbę rzędów i kolumn, prawy górny róg kodu

jest zawsze ciemny

• kody ECC 200 mają parzysta liczbę rzędów i kolumn, prawy górny róg kodu jest zawsze jasny

• w ECC 200 można zakodować do 2335 znaków alfanumerycznych, 1556 znaków ośmiobitowych lub 3116 znaków numerycznych

• w ECC 200 można łączyć do 16 kodów w jeden komunikat

KD / RCP / RFID RF/ID to jedne z najnowocześniejszych technik automatycznej identyfikacji.

PAGE 11

RF/ID to jedne z najnowocześniejszych technik automatycznej identyfikacji. W ogólności pozwalają one na zdalny (fale radiowe) odczyt identyfikatora. Identyfikator ten jest zapisany w specjalnym układzie elektronicznym w karcie plastikowej lub w specjalnych pastylkach (używanych głównie w przemyśle).

RF/ID doskonale sprawdza się w systemach rejestracji czasu pracy. Niezrównana prostota odczytu (pracownik może mieć kartę nawet w kieszeni) zjednuje temu rozwiązaniu nowych entuzjastów. Ponadto karty RF/ID stosuje się jako: karty parkingowe, karty kontroli dostępu karty wstępu, w przemyśle jako identyfikatory produktów w cyklu produkcyjnym, do oznaczania kontenerów, wszędzie tam gdzie odczyt kodu kreskowego byłby zbyt długotrwały lub niewygodny. Wspomniany układ elektroniczny może posiadać źródło zasilania (pastylki/ karty aktywne) lub nie (pastylki/karty pasywne). W tym drugim przypadku indukcyjne pole magnetyczne (125 kHz) wytwarzane przez czytnik "wzbudza" pastylkę.

Ze względu na charakterystyczny dla RF/ID zdalny odczyt karty korzystające z tej techniki nazywa się często kartami zbliżeniowymi. Wysoka trwałość kart zbliżeniowych, niezwykła wygoda obsługi, długowieczność (pasywne), możliwość umieszczania grafiki i zdjęć powoduje ich rosnącą popularność. Pastylki z natury rzeczy są odporne na wstrząsy i wibracje, promienie UV, są również wodoodporne. Dostępne są ponadto w wersjach odpornych na wysokie temperatury, środowisko agresywne chemicznie itd. Dostępne są urządzenia pozwalające na wielokrotny zapis/odczyt danych do/z odpowiedniej pastylki lub karty zbliżeniowej.

Standardy RF/ID Nie istnieje jedna technologia transpondera RFID idealna do wszystkich zastosowań. Różne zakresy fal radiowych pasują lepiej do konkretnych aplikacji. Generalnie wyróżnia się dwa zakresy dla systemów RFID "Smart", krótkie (HF) 13.56MHz oraz ultra krótkie (UHF) 860-956 MHz.

SPECYFIKA PROPAGACJI Częstotliwość Zasięg odczytu Podwyższona wrażliwość na LF 125 / 134 KHz 10cm metal HF 8,2 / 13,56 /27 MHz 1m metal UHF 868 / 915 MHz 2,45 GHz 10m ciecz

STANDARDY I NORMY LF 125 KHz, 134 KHz ISO 11784/85 Identyfikacja zwierząt - odczyt ISO 14223/1 Identyfikacja zwierząt - odczyt i zapis ISO 18000-2 Zarządzanie przedmiotami HF 13.56 MHz ISO 10356 Karty inteligentne ISO 14443 Karty inteligentne ISO 15693 Karty i etykiety inteligentne IATA 1740C Obsługa bagażowa ISO 18000-3 Zarządzanie przedmiotami UHF 433/868/915 MHz; 2,45/5,8 GHz

PAGE 11

ANSI MH 10.8.4 Transport i Zarządzanie przedmiotami ISO 18000-4/-5/-6 Zarządzanie przedmiotami

ZASTOSOWANIA Częstotliwość Zastosowania LF 125 / 134 KHz Rejestracja dokumentów, przedmiotów

niemetalowych, przedmiotów płynnych ludzi i zwierząt - mała przepustowość

HF 8,2 / 13,56 /27 MHz Rejestracja dokumentów, przedmiotów niemetalowych, przedmiotów płynnych ludzi i zwierząt - większa przepustowość

UHF 868 / 915 MHz 2,45 GHz Śledzenie kontenerów, palet, pojazdów, materiałów metalowych - duża przepustowość

RF/ID a Kod kreskowy Jaka jest różnica między nimi? Są to technologie identyfikacji, tzn. zachowują dane, do których można dotrzeć za

pomocą czytnika. Różnią się tym, że kod kreskowy jest technologią optyczną, natomiast RF/ID jest technologią radiową. Różnice w sposobie wymiany danych między tymi technologiami pomagają w wyborze odpowiedniej technologii do danych potrzeb. RF/ID (Radio Frequency IDentyfication) jest najlepiej opisane terminem bezprzewodowy chip pamięci. Oznacza to, że można dokładnie zlokalizować produkt. Można śledzić go poprzez cały łańcuch dostaw - od producenta aż po konsumenta. Dzisiaj RF/ID jest najbardziej inteligentną technologią służącą do gromadzenia i zarządzania danymi o produkcie lub do śledzenia go w czasie przechodzenia przez poszczególne ogniwa łańcucha logistycznego. Ponieważ technologie oparte o kod kreskowy i RFID wymieniają dane w odmienny sposób, oba systemy są wobec siebie komplementarne. Obie technologie są wartościowe w różnych sytuacjach i często mogą być używane łącznie dla wielu różnych celów.

PAGE 11

Bibliografia • E. Hałas (red.), Kody kreskowe: rodzaje, standardy, sprzęt, zastosowania, Instytut

Logistyki i Magazynowania, Poznań 2000. • K. Lange-Sadzińska, Przewodnik po EDI (Electronic Data Interchange) ,

Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2000. • V. Leyland, EDI elektroniczna wymiana dokumentacji, tłum. Janusz Piela, WNT,

Warszawa1995. • J. Szpon, I. Dembińska-Cyran, A. Wiktorowska-Jasik, Podstawy logistyki,

Stowarzyszenie Naukowe Instytut Gospodarki i Rynku, Szczecin 2005. Netografia

• http://www.gs1.org, [11.2007]. • http://www.qrcode.com, [11.2007]. • http://www.pdf417.pl, [11.2007]. • http://www.symbol.com, [11.2008].

http://www.e-mentor.edu.pl/artykul_v2.php?numer=12&id=226 http://www.opakowania.com.pl/technologie/technologie.asp?id=2373

PAGE 11

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome