Wstęp do analizy - Notatki - Analiza matematyczna - Część 1, Notatki'z Analiza matematyczna. Warsaw School of Economics
Elzbieta84
Elzbieta8425 March 2013

Wstęp do analizy - Notatki - Analiza matematyczna - Część 1, Notatki'z Analiza matematyczna. Warsaw School of Economics

PDF (386.0 KB)
10 strona
390Liczba odwiedzin
Opis
W notatkach przedstawiane zostają zagadnienia z analizy matematycznej: wstęp do analizy. Część 1.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 10
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 1/30

Pochodne funkcji w tym: wstępne wiadomości na temat całkowania

Jak zwykle, pewne wymagania, niestety – tutaj będę typowym skurwysynem, prowadzącym nudny wykład, gdyż wymagań będzie sporo.

Umieć liczyć proste granice i kartka z pochodnymi, ewentualnie pół litra na poprawę wyobraźni.

Zaczynamy dosyć szybko od powtórzenia, czym jest ta pochodna (niestety, wybaczcie za cytowanie osoby, o której powinno się zapomnieć, mimo wszystko – w myśl zasady, że kłamstwo powtarzane sto razy staje się prawdą). Można to oczywiście, jeżeli ktoś miał nieprzyjemność czytać moje ostatnie wypociny – ominąć i przejść do połowy następnej strony. Przykłady – od połowy strony siódmej, więc te nudne teorie można sobie spokojnie ominąć.

1. Co to jest pochodna?

Zadaliśmy sobie proste pytanie: „Jak bardzo rośnie, albo zmienia się wartość jakiejśtam funkcji z powodu zmiany iksów”?

Narysowaliśmy prosty rysunek:

Powiedzmy, że ta pozioma, leżąca na iksach kreska to zmiana, czy tam różnica iksów. Pionowa – to różnica w igrekach. Ukośna – to sieczna funkcji, a by być bardziej dokładnym (dlatego właśnie nie powinno się uczyć z tych ściąg) kawałek siecznej funkcji.

Zauważmy, że im bardziej funkcja zapierdala w górę, tym większy będzie kąt nachylenia tej ukośnej kreski. A kąt nachylenia, właściwie tangens tego kąta, zgodnie z funkcjami trygonometrycznymi, będzie równy:

tg α= pionowa czerwona kreska pozioma czerwona kreska

Czyli:

tg α= f x1− f x2

x1−x 2

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 2/30

I jedna sprawa, o której nie wspomniałem w ściądze z granic funkcji. Często tego tangensa nazywa się ilorazem różnicowym. Nazwa, powiedzmy, logiczna – mamy iloraz (dzielenie) dwóch jakiś tam różnic. Dodatkowo - różnicę w iksach oznacza się literką h.

Zadano sobie pytanie – co się będzie dziać z tym tangensem, czy też ilorazem różnicowym, gdy będziemy te iksy do siebie zbliżać. Użyję kontrowersyjnego stwierdzenia – zbliżać na nieskończenie bliską odległość? Możemy zapisać to jako po prostu kolejną granicę do rozwalenia:

lim xx0

f x − f x0 xx0

Lub też można zapisać to inaczej:

Wiemy, że różnicę w iksach - w zapisie ilorazu różnicowego oznaczamy przez h.

h=xx0

Ponieważ wiemy, że to do siebie „zbliżamy”, więc różnica między nimi będzie coraz bliżej zera.

xx00

Więc i h będzie dążyć do zera:

h0

Jeżeli teraz za x podstawimy h + xo i zrobimy cywilizowaną granicę, to możemy sobie tak popisać:

lim h0

f xoh− f x0 h

I to również będzie wzorek na wyliczenie...

Właśnie, w ten sposób wyliczymy pochodną funkcji w punkcie xo, a jeżeli powiemy sobie tak: xo to takie zwierzątko, za które możemy wstawić cokolwiek, to w ten sposób wyliczymy, ogólnie mówiąc pochodną funkcji.

Zamiast mówić, że „zapierdalam jak głupi, żeby znaleźć i zapisać wreszcie tą pieprzoną pochodną”, mówimy, że różniczkujemy funkcję, czyli, mówiąc językiem już bardziej cywilizowanym – szukamy pochodnej do danej funkcji.

Notabene, często możemy pojawić się z takim zapisem:

dy dx

Oznacza to nic innego, że funkcję y rąbiemy względem zmiennej x. Zmienna x jest tą

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 3/30

zmienną, którą odpowiednio traktujemy – tak, jak Bóg przykazał w tablicach. Nie oznacza to, broń Boże, że my tutaj wykonujemy jakiekolwiek dzielenie, że mamy tu jakiś ułamek, niezwłocznie do policzenia. To tylko taki symboliczny zapis, jak i (część urojona) w liczbach zespolonych, z którą nic nie cudujemy. Ma to tylko pokazać, uwypuklić nam, że aha, po znaku „równa się” będzie jakaś pochodna.

Ten powyższy zapis nie wziął się z sufitu... chociaż, prawdę mówiąc, większość rzeczy w matematyce bierze się z dupy, a tu nagle okazuje się, że matematycy są doskonałymi proktologami i do czegoś się to przydaje.

Zapiszmy sobie różnicę w wartościach funkcji przez Δf [ Δf = f(x1) – f(x2) ], zaś różnicę w samych iksach – przez Δx [ Δx = x1 – x2 ]

Więc nasz kąt nachylenia siecznej, iloraz różnicowy, cokolwiek – będzie wyglądać tak:

Δf Δx

Zaś jeżeli będziemy zmniejszać różnicę pomiędzy iksami, to notabene dojdziemy do pochodnej:

lim Δx0

Δf Δx

I w takim zapisie sobie ludzie wymielili kanciaste delty na bardziej kształtne literki d:

lim Δx0

Δf Δx

=df dx

Za niedługo będziemy ryzykować mnożeniem przez to tajemnicze dx, najpierw jednak...

2. O co w ogóle tyle szumu z pochodną?

No właśnie, ktoś wyskoczył z jakąś pochodną, ktoś coś narozrabiał, kogoś wykorzystał, rzuca jakieś hasło „pochodna”, nie daj Boże jeszcze jakieś dziwne „różniczka”, po co to komu?

Pamiętamy, że pochodna to taki wichajster, taki zawodnik, który mówi nam, jak szybko funkcja zapierdala w górę albo w dół. Owszem, my se możemy zrobić wykres funkcji, powiedzieć, że gdzieś tam funkcja idzie w górę, a gdzieś w dół. Chcielibyśmy wiedzieć, jak funkcja się zmienia.

Na to pytanie odpowiada właśnie pochodna. Im jest większa w danym punkcie – tym bardziej funkcja jest nachylona. Na przykład, jeżeli gdzieś w którymś miejscu funkcji wartość pochodnej (nie funkcji!) jest ujemna, ba, bardzo ujemna, na przykład (-100), oznacza to, że w tym miejscu wartość funkcji leci ostro jak cholera w dół, że ja Ciebie nie mogę, jak notowania Polaków po meczu ze Słowacją. Jeżeli gdzieś wartość pochodnej będzie równa na przykład (-0,05), to wartość tej naszej funkcji będzie sobie powolutku, niemal nieodczuwalnie, lecieć w dół.

Jak w którymś miejscu funkcji wartość pochodnej będzie równa 200 – to powiedzieć, że

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 4/30

wartość funkcji „zapierdala w górę”, to mało powiedziane, bo będzie tak ostro jechać w górę, że wręcz wyda nam się, że jest ustawiona pod kątem prostym. I znów – jeżeli wartość pochodnej będzie równa z 0,4, to wartość funkcji będzie sobie powolutku szła w górę.

Matematycy, jak to w ich zwyczaju, pobadali pochodną jak się tylko da. Pododawali zmienne, wymyślili, jak odwracać liczenie pochodnych, jakieś różniczki zupełne, gradienty, punkty siodłowe i cholera wie, co jeszcze.

I to byłby koniec, jacyś szaleńcy coś sobie takiego wymyślili, po co to komu, daj Pan spokój i idź z tym w cholerę. Niestety, pewna dziedzina nauk dała o osobie znać, a potem to już samo się rozwinęło.

Męczą ludzi czymś takim, jak fizyka. Zadaniami z pociągami – w którym miejscu się zderzą, ile się trzeba namęczyć, by podnieść 130 na klatę, ile ładunku wejdzie w kondensator, takie tam duperele. Jednocześnie, zauważmy, że w większości przypadków fizyka opisuje pewne zmiany, lub też jakieś dziwne teorie, by do tych zmian nie dochodziło.

Skoro pojęcie pochodnej opisuje również pewną zmianę, to zboczeńcy zaczęli się bawić pochodną w fizyce. Co gorsza, wyszło im to całkiem znośnie, więc to od razu poszło na elektronikę, mechanikę, ba, nawet w ekonomię.

I tutaj niestety, bryk zamienia się w nudny, zieeeew, wykład z fizyki, więc komu życie miłe – jechać w dół, dopóki nie dam znaku, ba, nawet podkreślę miejsce, od którego przestanę błądzić.

Załóżmy, że mamy se jakiegoś zawodnika, punkt, cholera wie co – to i tak nie ważne, który porusza się wzdłuż jakiejś prostej, o na przykład – takiej osi:

I mamy jakąś tam funkcję, w którą wrzucamy – jaki aktualnie jest czas, a ona wypluwa nam – gdzie na tej osi jest zawodnik. Taką analogią może być np. rozkład jazdy jakiegoś autobusu. Jeżeli znamy konkretną godzinę, to możemy sobie wejść na stronę z rozkładami, odpowiednio obadać i wiemy, że konkretny autobus będzie o tej i to tej godzinie w tym, albo w tamtym miejscu.

Bierzemy na przykład rozkład jazdy PKSów do jakiejś nieskomplikowanej wsi, powiedzmy – linia 152 do Blachowni. O godzinie 7:05 odjeżdża z dworca. My wiemy, że dwie minuty później jest na Sobieskiego, o godzinie 7:21 jest w Gnaszynie, Wyrazów nawiedza o godzinie 7:27, siedem minut później już zapieprza po Blachowni, by o godzinie 7:47 autobus zawitał na smętarzu w tym – całkiem serio i na poważnie – urokliwym miasteczku.

Zauważcie, że wystarczy, że znamy czas – i mniej więcej wiemy, gdzie się ten autobus znajdzie. W związku z tym, możemy ni z dupy, ni z niczego sobie wymyśleć taką absurdalną funkcję, takie „czarne pudełko” o takiej sygnaturze:

f: Godzina -> Miejsce, w którym jest autobus

Czyli my w tą funkcję wrzucimy godzinę, a ona nam wypluje, nie wiem, napis, albo konkretne współrzędne... mniejsza z tym – wypluje nam miejsce, w którym znajdzie się autobus.

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 5/30

Na przykład, wynikiem f(7:05) będzie Częstochowa, Dworzec Autobusowy. Wynikiem f(7:37) będzie Blachownia, Prażynka. Albo f(7:23) – Gnaszyn, Dworzec PKP. Jak widzicie, do określenia położenia danego autobusu jest nam potrzebny tylko czas – i jakiś sposób, by zobaczyć, gdzie się PKS w tym czasie znajdzie.

Przejdźmy już do bardziej matematyczno – fizycznego przykładu, czyli tego ludzika. Równie dobrze może on chodzić ruchem jednostajnym – wtedy wzór na położenie, czyli S, to:

S = v * t

ale równie dobrze ten wzór na położenie może mieć postać:

S=t 33∗t 2−666∗t−71

Ale nie kombinujmy, załóżmy, że ten ludzi se idzie i idzie ruchem jednostajnym, co opiszemy tym łatwiejszym ze wzorów, na przykład:

S = 5 * t [m]

co nawet powinniśmy zapisać w taki sposób:

S(t) = 5 * t [m], przez co my wyraźnie pokazujemy, że jedynie t będzie się w tym potworku zmieniać. Załóżmy, że startujemy od jakiegoś punktu 0:

Ale po pięciu sekundach będzie na dwudziestym piątym metrze (wystarczy sobie podstawić za t wartość 5):

Jak widzimy, jego położenie zmieniło się w tym czasie, będzie się zmieniać wraz z czasem. No bo na przykład po pierwszej sekundzie będzie na piątym metrze, po drugiej – na dziesiątym, po trzeciej – na piętnastym itp.

Tradycyjny wzór na prędkość – droga przez czas.

v= S t , więc jeżeli S = 5 * t, to:

v=S t =5∗t

t =5 tam metrów na sekundę powiedzmy.

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 6/30

Jednak konia z rzędem temu, który wyliczy prędkość, gdy S jest dane takim wzorem:

S=t 33∗t 2−666∗t−71

Co najmniej należałoby to wtedy skomentować słowami „Co ty kurwa pierdolisz”.

Dlatego korzystamy z tajemnej wiedzy: prędkość jest pochodną drogi po czasie.

Inaczej mówiąc, wystarczy sobie wyliczyć pochodną, gdy znamy wzór na S. Na przykład, w przypadku ludzika idącego sobie po osi:

S'(t) = (5 * t)' = (5 * t1 ) = 1 * 5 * t 1-1 = 5 * t 0 = 5 * 1 = 5 = v(t)

I już, żadne tam wzory na prędkość itp., od razu wyliczyliśmy. W tym przypadku prędkość jest niezależna od czasu, jest stała – więc jest to ruch jednostajny.

No dobra, ale ten ludzik zauważył, że piszę takie rzeczy, że ludzkie pojęcie przechodzi – i zaczął przyspieszać.

Dlatego podrasujemy mu trochę wzór na położenie:

S=5∗tt 2

2

W sekundzie zerowej – wiadomo, będzie na początku (zerowym metrze). Ale po pięciu sekundach już nie będzie na 25 metrze, ale spierdoli aż na 37 i pół metra.

Obliczmy jego prędkość:

S ' ( t )=5∗tt 2

2  '=52∗t

2−1

2 =52∗t

2 =5t=v t

A więc jego prędkość wyraziliśmy wzorem (5 + t). No dobra, ale jak widzimy, jego prędkość jest zmienna. Ona się zmienia w zależności od czasu.

Jak jeszcze nie zgłupieliście (bo gdy przeczytałem to, co napisałem, to tylko widzę w autorze jakiegoś fanatyka komunikacji, coś o autobusach itp.), to teraz będą jeszcze dziwniejsze rzeczy.

Z fizyki wiemy, że wielkością, która mówi nam, jak zmienia się prędkość, jest przyspieszenie, której wartość – to zmiana prędkości podzielona przez czas. Za to kujon od razu powie, że przyspieszenie jest pochodną prędkości po czasie, czyli de facto:

v ' (t) = a (t)

Czyli w przypadku naszego uciekającego ludzika przyspieszenie będzie wynosić po prostu 1 (i tam odpowiednia jednostka). Dla samodzielnych ćwiczeń – sprawdzić, czy dobrze gadam.

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 7/30

Kończąc ponure rozważania z fizyki, zapytanie od Was – do dobra, ale po co pieprzysz o czymś takim? Ponieważ nie zawsze mamy do czynienia z prostym ruchem jednostajnym prostoliniowym, a jakimś kosmicznym; możemy poruszać się np. po cylindrze (w cylindrycznym układzie odniesienia), gdzie wzór staje się nieco bardziej skomplikowany, zawierający gdzieś tam funkcje trygonometryczne, albo po kuli, ruch zmienny, bynajmniej nie jednostajnie itp. etc. itd. Policzenie prędkości dla takich ruchów, stosując wzory, byłoby co najmniej komiczne. A tak to liczymy pochodne – i po robocie.

Oczywiście, powyższe rozważania prowadzą również w drugą stronę, ale nie będę (jeszcze) mącić. Wytrwali czytelnicy mogą już spokojnie przestać przewijać w dół, bo zajmiemy się tym, czym powinniśmy się zająć od początku – czyli liczeniem pochodnych.

3. Tu politechnika – mamy liczyć, a nie myśleć.

Od razu, przykre słowa – niestety, bez obycia się nie obejdzie, więc by dobrze liczyć pochodne... nie ma zmiłuj się – kilka przykładów trzeba po prostu rozpierdolić.

Ale również bez paniki. Po prostu, mamy jakąś funkcję, cyferki, znaczki i inne śmieci, wśród których pałęta się x. Majstrujemy z tym iksem dziwne rzeczy, zaglądamy do tablic, stosujemy szybkie w zapamiętaniu własności pochodnych, aż wychodzą nam... również śmieci.

Rzadko kiedy my się w ogóle musimy zastanawiać nad jakąś teorią, liczeniem granic itp. Więc uprzejmie proszę o zapomnienie – przy liczeniu pochodnych z normalniejszych funkcji – tego, co pisałem teoretycznie o pochodnych, bo my mamy majstrować, a myśleniem niech się zajmą kujony (ktoś mnie wołał? – odezwał się autor), naukowcy, matematycy i ludzie bardzo nudzący się.

W tym niby rozdziale mniej zajmiemy się teorią (dlaczego takie coś powstało) – zajmiemy się głównie rozpierdalaniem pochodnych, albo inaczej mówiąc – szukaniem „typów” zadań i odpowiednich kluczy do nich.

a) funkcja wielomianowa Na początek – prosty wielomian:

W(x) = 4 x4 + 5 x3 + 2 x2 + 50 x + 666

Jeżeli gdzieś trafi się nam przykład, w którym mamy pochodną sumy (coś tam dodajemy – lub odejmujemy), to po prostu liczymy osobno pochodne tych kawałków, które dodajemy, żadnych specjalnych twierdzeń czy udziwnień:

W'(x) =(4 x4 + 5 x3 + 2 x2 + 50 x + 666)'

Każda z potęg (to, co jest po prawym górnym rogu iksa) jedzie na jego początek; jednocześnie potęga się zmniejsza o jeden. A tę szatańską liczbę – wiedząc, że pochodna ze stałej; z jakiejś liczby jest równa 0 (bo jakbyśmy nie majstrowali z iksem, nic się z nią nie stanie, nie zmieni się).

Więc:

W'(x) =(4 * 4 x4 - 1 + 3 * 5 x3 - 1 + 2 * 2 x2 - 1+ 1 * 50 x1 - 1 + 0)

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 8/30

Wymnażając śmieci sprzed kolejnych kawałków wielomianu i robiąc porządki, otrzymujemy ostateczny wynik:

W'(x) =(16 x3 + 15 x2 + 4 x1+ 50 x0 + 0) = (16 x3 + 15 x2 + 4 x1+ 50)

Jeżeli mamy funkcje, w której mamy x do którejśtam potęgi – i nic poza tym, to robimy w podobny sposób, jak powyżej – potęgi jadą przed iksa, a potem – zmniejszamy je o jeden.

Pochodna z takiego przykładu:

f(x) = ax4 + c

Co my tu się będziemy zastanawiać, po jakiego chuja tutaj jakieś literki. Szukamy pochodnej (różniczkujemy) tak, jak Bóg przykazał:

f'(x) = ( ax4 + c )' = 4*ax4-1 + 0 = 4ax3

Jeszcze raz – jak zdarzy się jakiś fragmencik – tak jak tutaj liczba c, przy której nie ma iksa – na bank pochodna z tego będzie równa zero, co też zostało pokazane.

b) pochodna iloczynu (mnożenia) funkcji elementarnych

Mamy taki przykład:

f(x) = cos x ln x

W pierwszej chwili może ktoś pomyśleć „Rany Boskie, co za potwór nam tu wylazł”. Spokojnie, zróżniczkowanie tej funkcji nie jest specjalnie trudne, bo skorzystamy ze wzoru:

[ f (x) * g (x) ]' = f ' (x) * g (x) + f (x) * g ' (x)

Inaczej mówiąc – robimy pochodną z pierwszego kawałka, mnożymy przez drugi, po czym dodajemy roszadę tego, co wykombinowaliśmy na początku.

Powiedzmy, że tym naszym pierwszym kawałkiem będzie cosinus: f(x) = cosx którego pochodna jest równa: f ' (x) = - sinx

Drugim natomiast – logarytm: g(x) = lnx którego pochodna jest intuicyjnie trochę „niepasująca” do logarytmu:

g ' x =1 x

Dobra, napisaliśmy sobie co nieco, więc można podstawić do wzorku (notabene, przydatnego w czynności z rozdziału 5):

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 9/30

cos x ln x '=cos x '∗ln xcos x∗ln x'

co nam da:

cos x '∗ln xcos x∗ln x '=−sin x∗ln xcos x∗ 1 x

oczywiście, można się pobawić w bardziej zwięzły zapis, ale nie to jest w tym momencie celem.

To już dla sportu obliczmy takiego śmierdziela:

y = x2 cos x

Pochodna z tego to będzie po prostu pochodna z pierwszego kawałka razy drugi kawałek plus...

y ' = ( x2 )' * cos x + … = 2x * cos x + …

Plus roszada – czyli pierwszy kawałek pomnożony przez pochodną drugiego:

y ' = 2x * cos x + x2 * (cos x)' = 2x * cos x + x2 * (- sin x)

Ponownie, warto sobie ten zapis uporządkować (w sumie – tego minusa przy sinusie wyrzucić zaraz za „plusem”), ale to już zabawa dla Was.

Warto, byście sobie kilka przykładów z takich właśnie pochodnych pomnożonych funkcji. Zobaczycie, że sami po chwili będziecie w pamięci rozpierdalać takie przykłady.

Przed nami taka mała odwrotność mnożenia, czyli dzielenie.

c) pochodna ilorazu (dzielenia) funkcji elementarnych

Walnijmy se taki ogólny wzorek:

cośtam cośinnego

'=cośtam'cośinnegocośtam∗cośinnego' cośinnego2

Lub matematycy tak to sobie lubią dowalić:

f xg x

'= f ' x ∗g x − f x ∗g ' x  [ g x ]2

Po prostu pochodną góry mnożymy przez dół, odejmujemy górę razy pochodną dołu – a to diabelskie nasienie jeszcze dzielimy przez kwadrat dołu.

Tak dla formalności, albo polepszenia sobie humoru napiszę dwa przykłady... W sumie, to kto normalny liczy dla przyjemności?

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

Analiza matematyczna I / Pochodne funkcji 10/30

Obliczmy pochodną z takiego czegoś:

f x =sin x ln x

Na chwilę patrząc na poprzednią stronę – zgadnijmy, jak będzie wyglądać pochodna całego przykładu:

f ' x= sin x'∗ln x−sin x∗ln x' ln 2 x

Faktycznie – w liczniku będzie pochodna sinusa razy logarytm, od tego zapieprzymy sinus razy pochodną logarytmu. A to jeszcze podzielimy przez logarytm do kwadratu.

Jeżeli gubicie się jeszcze z pochodnymi – nie zaszkodzi gdzieś na boku pieprznąć powolutku wzory na pochodne tych strasznych potworków:

( sin x) ' = cos x

ln x '=1x

I teraz:

sin x '∗ln x−sin x∗ln x ' ln 2 x

= cos x∗ln x−sin x∗1

x ln2 x

Oczywiście, kosmetycznie być może dałoby to się jeszcze poukładać, ale nie w tym rzecz.

Drugi przykład będzie trochę nietypowy... mianowicie – sprawdzimy, czy nie oszukują nas

tablice. Wiedząc, jak wygląda pochodna z mrocznego logarytmu naturalnego ( 1 x ), sprawdzimy,

ile wynosi pochodna z loga x . Oczywiście, a to jakaś z dupy wzięta liczba. I pamiętajcie, że jak przyjdzie wam do policzenia jakiejś pochodnej, gdzie byłyby literki a, b czy coś, to zazwyczaj traktuje się je jako stałe, z góry ustalone, samotne liczby. A my wiemy, że pochodna z samotnej liczby jest z reguły brutalna – wynosi 0.

Dobra, naszym zadaniem jest policzenie takiej pochodnej przy założeniu, że zajebano nam tablice:

f ' x=loga x '

Hmm... cóż, zakładamy, że nie wiemy, ile równa się ta pochodna, gdyby tam się znalazł tylko kuszący logarytm naturalny zamiast bezpłciowego logarytmu z byle jaką podstawą, to już można byłoby go rżnąć... znaczy się... eee... znamy wzór na zamianę podstawy logarytmu:

loga b= logc b logc a

Autor: vbx WIMiI Informatyka 2008

docsity.com

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome