Dydaktyka ogólna - Notatki - Dydaktyka - Część 2, Notatki'z Dydaktyka. University of Warsaw
Polanski_R
Polanski_R4 March 2013

Dydaktyka ogólna - Notatki - Dydaktyka - Część 2, Notatki'z Dydaktyka. University of Warsaw

PDF (469.4 KB)
9 strona
657Liczba odwiedzin
Opis
Wychowanie ma na celu wprowadzenie zmiany w wychowaniu; zmiany w zakresie: wychowania fizycznego, estetycznego, moralnego(etycznego) i intelektualnego.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 9
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

11

 Jak wyglądają lekcje? Wydawałoby się, że będzie inaczej niż w państwowej szkole; jest inaczej – są te metody, od których szkoły państwowe odeszły, albo odchodzą! → „Rodzice nie wiedzą, czego dziecko będzie się uczyło. Mają jedynie mgliste wyobrażenia...” Rytuały! „Klasy I-IV każdego ranka...

 W szkołach waldorfskich nie korzysta się z podręczników – dlatego uczniowie przepisują wszystko do zeszytów; bez jakiegokolwiek zrozumienia, za to ze ŚWIATOPOGLĄDEM! Pierwsze słowa napisane przez dzieci, to: Bóg, niebo, diabeł, Michał, Maria, cicho, dobrze, czysto.

 W żadnym z przedmiotów nie ma systematyczności i jakiegokolwiek ładu w przekazywaniu informacji. Dużo rysunków, ale stereotypowych. Język obcy – przyswajany jedynie biernie. Dużo fałszowania prawdy.

 Z aprobatą podkreśla się brak stopni w szkole waldorfskiej – nie ma nacisku na osiągnięcia. Dyskusyjne!

STOSUNEK NAUCZYCIELA DO UCZNIA

 Wychowawca klasy – bardzo autorytarna osoba.

 Dyscyplina utrzymywana groźbami, włączaniem rodziców. Stosuje się quasi-rodzinne kary i mechanizmy ucisku, apelując do sumienia i odwołując się do reguł gry, które często nie są dla uczniów przejrzyste. Wychowanka prowadzi się na mocnym pedagogicznym pasku. Nie dopuszcza się żadnej indywidualnej czy grupowej aktywności uczniów, która nie odpowiada fantazji i nieustającej inicjatywie ich nauczyciela.

 „My wiemy, co jest dla was dobre.”!!!

 Całkowicie wyparta seksualność. Przesunięcie cielesnej zmysłowości na rzecz spirytualnej ponadzmysłowości!

 KARY – bicie i zawstydzanie. „W szkole ktoś musi rozkazywać”. Wzniosły cel pedagogiki waldorfskiej, jakim jest wychowanie doskonałego człowieka, uświęca środki wychowawcze. Manipulacja i wywoływanie strachu są w szkole waldorfskiej rutynowo i bezrefleksyjnie stosowanymi środkami wychowawczymi. Aczkolwiek kary cielesne prawnie zabronione.

 Jeszcze bardziej szkodliwe od przemocy fizycznej jest wychowanie do zaparcia się samego siebie, któremu to wychowaniu poprzez samowychowanie się nauczycieli podlegają pośrednio również uczniowie. O wychowaniu do zaparcia się samego siebie, które w konsekwencji wiedzie do zanegowania życia, świadczą dobitnie sentencje na świadectwach, oddające ducha waldorfu.

 Treści nauczania dobrane pod kątem antropozofii i nią przesiąknięte.

- 14.11.2002 - Komisje ekspertów – analizują stan edukacyjny swojego kraju, opisują i proponują zmiany. W Polsce 2 komisje:

1. Lata ’70 – prof. Szczepański → RAPORT O STANIE OŚWIATY 4 możliwe wersje naprawy systemu szkolnego; czwartą pozycję (komitet jej nie polecał) wcielono w życie;

2. Lata ’90 – prof. Kupisiewicz → OŚWIATA NARODOWYM PRIORYTETEM - ukazał się w miesiąc po zmianie ustroju; przeszedł bez echa

Działacze komitetów na świecie doszli do takich samych pomysłów. 6 zasad modernizacji systemów edukacyjnych:

1. Zasada powszechności kształcenia. 2. Zasada ustawiczności kształcenia. 3. Zasada drożności systemu edukacyjnego. 4. Zasada szerokiego profilu kształcenia. 5. Zasada wspólnego frontu kształcenia. 6. Zasada elastyczności kształcenia i wychowania.

Powszechność

= demokratyzacja oświaty (!) Każde dziecko, niezależnie od miejsca zamieszkania, pochodzenia, stanu majątkowego rodziców, płci, rasy, wyznawanej religii, powinno mieć zapewniony jednakowy dostęp do wszystkich szczebli edukacji.

docsity.com

12

→ Dziecku stworzyć takie warunki, aby osiągnęło najwyższy możliwy dla niego poziom wykształcenia! Jedyne, co powinno decydować o szczeblu wykształcenia, to możliwości intelektualne i chęci do uczenia się. Do dzisiaj (!) nie ma u nas powszechnej, demokratycznej oświaty. Nie wszyscy kończą nawet szkołę podstawową; 2-3 osoby na 100 ukończyły studia wyższe. Kariera edukacyjna dziecka kształtuje się na podstawie EDUKACJI PRZEDSZKOLNEJ.

Wyrównywanie szans:

 punkty za pochodzenie (chłopskie, robotnicze) – na studiach;

 automatyczna promocja – w edukacji początkowej dzieci przechodziły z klasy do klasy bez względu na wyniki; także w klasach V-VIII możliwe 2 oceny niedostateczne → rada pedagogiczna musiała opisać ucznia jako mającego szanse na wyrównanie strat; jeśli 2 lata się było w tej samej klasie organizowano KLASY UZAWODOWIONE – zmniejszono tu lekcje ogólnokształcące i wprowadzano zajęcia zawodowe;

 zniesienie automatycznej promocji – po zmianie 1970 r. – 670 tys. wykształcenie wyższe, 1,3 mln wykształcenie średnie → aby utrzymać poziom społeczny, w 1990 r. powinno być 2 mln wykształcenie wyższe, 6 mln wykształcenie średnie; Nie było takiej szansy, aby z 670 tys. osób nagle przez 2 lata zrobiło się 2 mln.

 licea ogólnokształcące były w dużych miastach; szły tam kobiety, bo chłopcy szli do szkół uzawodowionych; zmienił się ustrój → mężczyźni taż zaczęli się kształcić

grupy (zespoły) wyrównawcze – dla dzieci, które miały kłopoty (w klasie minimum 8 dzieci z kłopotami aby powstała grupa wyrównawcza; dla tych dzieci, bez względu na trudności jakie mają, były prowadzone te same zajęcia; wyniki dzieci po zajęciach wyrównawczych były gorsze niż przed tymi zajęciami;

→ Cały czas przed polskimi uczniami system edukacyjny stawia mnóstwo barier. Efekty:

w 1995 r. przeprowadzono międzynarodowe badania nad poziomem analfabetyzmu (nie zrozumienie instrukcji podawanych na piśmie) w różnych krajach świata – w Polsce prawie 50% badanych nie rozumiało w ogóle, tylko 3% rozumiało dobrze(!)

- 21.11.2002 - Zasada ustawiczności –

żaden szczebel edukacji nie daje wykształcenia wystarczającego do końca życia. Trzeba nauczyć człowieka, by sam się dalej uczył, rozbudzić motywację.

Zasada drożności –

1. Poziomej System edukacyjny musi być tak zorganizowany, aby człowiek, który musi przerwać edukację, mógł ją podjąć w dowolnym momencie bez istotnych dla siebie konsekwencji negatywnych. 2. Pionowej Nie może być taki system edukacyjny, w którym są ślepe uliczki (szkoły, których ukończenie nie daje prawa wstępu do szkół o wyższym szczeblu edukacyjnym). np. szkoły rolnicze, zawodowe, dwuletnie studia nauczycielskie → 3-letnie (możliwość studiowania na zaocznych studiach).

Zasada szerokiego profilu kształcenia i wychowania –

 nie ma sensu kształcić wąsko – specjalistycznie;  wyuczona bezradność – specjalizacja;  bez wąskich specjalizacji, szerokie kształcenie ogólne.

Zasada wspólnego frontu kształcenia i wychowania – szkoła straciła monopol na kształcenie społeczeństwa. Zasada elastyczności kształcenia i wychowania –

docsity.com

13

o reforma szkolna powinna być reformą „toczącą się”; o na bieżąco, aktualna, ciągła modyfikacja.

WSPOŁCZESNOŚĆ → nie istnieje współczesny system edukacyjny (są różne teorie, projekty, propozycje) CELE KSZTAŁCENIA Co decyduje o celach wychowania?

1.) warunki ustrojowe 2.) poziom ekonomiczno-gospodarczy 3.) tradycja kulturalna 4.) warunki społeczne

Cele wychowania (wg. Kupisiewicza):

 wypadkowa stosunków społeczno-ustrojowych i ekonomicznych, poziomu nauki, techniki i kultury, tradycji własnego narodu itd.

 tempo i zakres zmian;  wychować ludzi, którzy umieją realizować zadania, które można przewidywać i

ustalać na podstawie analizy współczesnych tendencji rozwojowych, lecz także tych, których jeszcze nie da się wyraźnie przewidzieć;

 przygotować do aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym;  przysposobienie do pracy zawodowej;  uczestnictwo w życiu kulturalnym;  zapewnienie wszechstronnego rozwoju;

Cele kształcenia zawierają się w celach wychowania. Cele kształcenia determinowane są przez warunki, w których się je urzeczywistnia, i przez środki, jakimi się dysponuje. Cel główny kształcenia:

ZAPEWNIENIE UCZNIOM – ODPOWIEDNIO DO ICH MOŻLIWOŚCI – OPTYMALNEGO ROZWOJU INTELEKTUALNEGO.

Jest on realizowany łącznie z celami wychowania. Kształcenie odnosi lepsze wyniki, gdy skierowane jest do pełnej osobowości ucznia. Tym celom podporządkowana jest działalność szkół. Reforma braci Jędrzejowiczów – trzy rodzaje szkoły powszechnej uzależnione od warstw społ. w Polsce.

1. niski poziom – dzieci wiejskie przez 6 lat opracowywały program 4 klas; 2. najwyższy – 6-cio klasowa szkoła podstawowa – uprawnienia do wstąpienia do gimnazjum;

(dla biedniejszych – kl.7 ) Prawo dwóch nurtów wychowania

Po co się kształcić? [→ Do czego szkoła powinna doprowadzać?]  samokształcenie  zdobywanie wiedzy

- nawyk (nie trzeba przypominać sobie wiedzy) - wiadomości - umiejętności

 kształtowanie światopoglądu Wiedza: → wiadomości → umiejętności → nawyk (- przyzwyczajenie → nawyk, którego wykonywania odczuwamy potrzebę; nałóg to negatywne

docsity.com

14

przyzwyczajenie)

- 28.11.2002 – Po co do szkoły?

 Światopogląd [→ ocena wypływająca z własnych przekonań i wartości; rozpoznawany po zachowaniu]

 Zdolności poznawcze (rozwijanie ich)  Wiedza  Umiejętność samokształcenia  Rozwój zainteresowań i zdolności twórczych  Przygotowanie do działania

Rzeczowa strona celów kształcenia (wg. Okonia):

1. Ogólna znajomość przyrody, społeczeństwa, techniki i sztuki. 2. Ogólne przygotowanie do działalności praktycznej. 3. Ukształtowanie poglądu na świat.

Osobowościowa strona celów kształcenia:

1. Ogólny rozwój sprawności umysłowej. 2. Rozwój zainteresowań twórczych. 3. Wdrożenie do samokształcenia.

Ogólne sformułowanie celów jest typowe dla programów nauczania. Wychowanie wszechstronne: - intelektualne

→ nawyki → umiejętności (teoretyczne i praktyczne) →wiedza

- moralno-estetyczne - fizyczne

Taksonomiczne ustawienie celów – polega na ich uszczegółowieniu i przedstawieniu hierarchicznym, takim, w którym osiągnięcie danego celu jest niemożliwe bez uprzedniego osiągnięcia celu usytuowanego niżej w hierarchii. Cele muszą być sformułowane tak, aby ich osiągnięcie było wymierzalne. Taksonomia Blooma Taksonomia prof. Niemierko („Taksonomia ABC”)

POZIOM KATEGORIA

I. WIADOMOŚCI II. UMIEJĘTNOŚCI

A. Zapamiętanie wiadomości B. Zrozumienie wiadomości C. Stosowanie wiadomości w sytuacjach typowych D. Stosowanie wiadomości w sytuacjach problemowych

Operacjonalizacja – Aby cel spełniał wymóg operacjonalizacji musi być sformułowany tak, aby jego osiągnięcie było wymierzalne. → Musi zawierać kategorię zachowania, jakie chcemy uzyskać u ucznia i miarę owego zachowania. Etapy operacjonalizacji: I.

1. Zapisanie celu w postaci ogólnej.

docsity.com

15

2. Intuicyjny obraz ucznia osiągającego cel. 3. Luźny zapis celów operacyjnych (brain-storming). 4. Selekcja luźnych zapisów. 5. Klasyfikacja luźnych zapisów (→ taksonomia). 6. Sformułowanie celów operacyjnych. 7. Ewentualne powtórzenie etapów 2-7.

wg. Blooma II.

1. Podać opis zachowania końcowego. 2. Podać opis warunków, w jakich zachowanie to ma mieć miejsce. 3. Określić standard, czyli minimalny możliwy jeszcze do przyjęcia poziom wykonania

danej czynności.

Transfer dodatni (!) – nauczyciel wyposaży ucznia w wiedzę i uczeń będzie ją potrafił wykorzystać w innych dziedzinach (przeniesienie wiedzy). Transfer ujemny – brak umiejętności przeniesienia wiadomości z jednej dziedziny do innych.

- 05.12.2002 – Treści kształcenia – wszystko to, z czym uczeń styka się w szkole (Am.). tylko to, co jest hasłem programowym. Kryterium doboru treści kształcenia:

 wiek rozwojowy (wymagania psychologiczne)

 wymagania społeczne

 rozwój nauki (poziom wiedzy naukowej)

cele kształcenia

pedagogiczne teorie doboru treści kształcenia Układ treści kształcenia:

koncentryczny (np. nauczanie historii → ciągle od nowa to samo)

liniowy (np. matematyka)

 J. Bruner (lata 50-te) – układ koncentryczno-spiralny ← nie wiadomo, o co chodzi Plan nauczania – rozłożenie przedmiotów nauczania w roku szkolnym i w tygodniu. Komeński: „Cała nauka ma być rozłożona odpowiednio do możliwości wieku.” Piaget:

→ to samo. Wygotski: „U Piageta nauczanie wlecze się za rozwojem.” → nauczanie ma wyprzedzać rozwój – STREFA NAJBLIŻSZEGO ROZWOJU Bruner: każde dziecko na każdym etapie rozwoju można nauczyć każdej treści, byleby robić to poprawnie pod kątem merytorycznym (nie wolno sprowadzać do nienaukowego rozumienia!) i metodycznym. Teorie doboru treści kształcenia: Ideał Komeńskiego (=ideał Odrodzenia) → uczyć wszystkich wszystkiego [Basedow – to samo] Ta teoria doboru treści kształcenia to MATERIALIZM DYDAKTYCZNY (encyklopedyzm). Przetrwał do XIX wieku.

docsity.com

16

Wtedy odzywają się prądy Oświecenia, następuje wiele przemian, rozwija się przemysł. Wtedy też ma miejsce rozwój psychologii. Pojęcie TRANSFERU. Hasło: nauczać treści, które rozwijają umysł. Kształcić należy siły duchowe człowieka (zdolności intelektualne). To FORMALIZM DYDAKTYCZNY (psychologizm). Najlepiej kształcą umysł języki klasyczne i matematyka. Potem wkracza PRAGMATYZM. → UTYLITARYZM DYDAKTYCZNY. Historyczne teorie doboru treści kształcenia:

wiadomości zdolności poznawcze

użyteczność wiedzy

materializm dydaktyczny

+ - -

formalizm dydaktyczny

- + -

utylitaryzm dydaktyczny

- - +

EGZEMPLARYZM –  teoria doboru i układu treści kształcenia  konieczna jest redukcja materiału nauczania przewidzianego w dotychczasowych programach

szkół; → nie może prowadzić do zubożenia obrazu świata w świadomości uczniów;  koncepcja nauczania paradygmatycznego [gr. paradeigma – przykład] → materiał

nauczania trzeba układać w sposób „ogniskowy”, wzorcowy, nie tyle co systematyczny;  uczeń powinien poznawać tyle, ile jest konieczne, aby mógł stworzyć sobie obraz czegoś,

cechy odróżniające to od innych rzeczy;  egzemplaryczny układ treści („wyspowość”)

→ zamiast przekazywać wiedzę w sposób ciągły, należy operować jej „egzemplarzami tematycznymi” zasada „pars pro toto” Cele: zaznajomienie uczniów z reprezentatywnymi fragmentami materiału nauczania i wdrożenie ich do poznawania całości poprzez gruntowną analizę jakiegoś typowego dla tej całości fragmentu.

 Nie do przyjęcia w przedmiotach o liniowym układzie treści (np. matematyka). → Koliduje z zasadą systematycznego układu materiału nauczania.

MATERIALIZM DYD. (encyklopedyzm)

 twórca nazwy – Daerpfeld  szkoła ma przekazać uczniom jak najwięcej informacji – dzięki temu uczniowie będą mieli

wysoki poziom rozumienia rzeczywistości;

FORMALIZM DYD.  nauczać tego, co kształtuje umysł;  wiedza jest tylko instrumentem kształcenia umysłu;  Schmid;

UTYLITARYZM DYD.  Dewey, Kerschensteiner (ped. pracy)

PROCES KSZTAŁCENIA – CEL KSZTAŁCENIA  działanie;  powtarza się proces filogenezy w ontogenezie ucznia;  użyczymy tego, co użyteczne

Nie zabawy a rzeczywistość.” W. Okoń TEORIA PROBLEMOWO – KOMPLEKSOWA

docsity.com

17

 Bogdan Suchodolski  uczeń ma mieć ogólną wiedzę (ze składnikiem wykształcenia zawodowego);  problemy współczesnego świata i przyszłe;  zróżnicowanie treści – poziom szkoły średniej;  problem – do jego rozwiązania wykorzystuję kompleksową wiedzę;  wiedza ogólna – na poziomie podstawowym, dopiero potem elementy zróżnicowania;

STRUKTURALIZM  Kazimierz Sośnicki (1961r.)  są przeładowane problemy (od materializmu), trzeba to zmienić;  dużo nowej wiedzy – wiedza cały czas dochodzi;  umieścić w programie treści najważniejsze – trwały dorobek danej nauki;  poznanie teoretycznej i praktycznej strony rzeczywistości;  każdy przedmiot ma mieć swoją strukturę (co jest najważniejsze); → to jest dzisiejsze

minimum programowe;  elementy podstawowe (choinka) i wtórne (jak ją ubieramy)

MATERIALIZM FUNKCJONALNY  oprócz wiedzy (materializm) trzeba znać jej zastosowanie (jej funkcje);  W. Okoń (1962r.) „Podst. wykształcenia ogól.”  związek poznania z działaniem;

materializm + utylitaryzm  rozwijanie samodzielnego myślenia;

TEORIA PROGRAMOWANIA DYDAKTYCZNEGO

 → nauczanie programowane  lata 50-te XX wieku;  początek: Sokrates, Komeński;  Skinner  sposób układania treści (bloki sprawdzające – sposób ich układania);

program: liniowy (np. matematyka), rozgałęziony (np. historia), mieszany;  Jak uczyć? (Nie „Czego uczyć?”)

- 12.12.2002 -

O treściach kształcenia decydować powinny - wymagania społeczne

- potrzeby i zainteresowania dziecka

- podział nauk

- dostosowanie człowieka do życia we współczesnym świecie; - przeżycie w dzisiejszym świecie - problemy globalne programy Ameryki (→świat jest piękny) → u nas się straszy (płuca zniszczone dymem papierosowym)

W POLSCE: strukturalizm & teoria problemowo – kompleksowa → zerwanie z nauczaniem przedmiotowym, rozwiązywanie problemów z zastosowaniem szerokiej wiedzy; materializm funkcjonalny → wiedza pożyteczna w działaniu + cel osobowościowy

UKRYTY PROGRAM SZKOŁY

docsity.com

18

Jackson – „Życie klasy” – w szkole jest ukryty program kształcenia; - uboczne efekty nauczania przy dobrych chęciach; - ten ukryty program jest w podręcznikach; - Co jest ukryte?  Jak ważną rzeczą jest czas?  Traktowanie ludzi niejednakowo.  Odkrywa ludzi ważnych i mniej ważnych.  Uczy być cierpliwym.  Uczy przetrzymywać nudę.  Uczy nas kłamać, oszukiwać.  Prowadzenie gier.  Uczenie się pracy w ?????  Podręczniki szkolne → uczenie się miejsca kobiety.

- 19.12.2002 -

ZASADY KSZTAŁCENIA Zasada: - zbiór najbardziej ogólnych twierdzeń z danej dziedziny wiedzy; - norma postępowania wyprowadzona w sposób nienaukowy, ale zgodna ze zwyczajem, tradycją,

wyznawaną ideologią; - teza wywiedziona z jakiejś doktryny naukowej – której twórca chciałby tę zasadę uczynić

podwaliną całej swej doktryny - prawidłowość → prawo → norma (zasada) postępowania - większość współczesnych naukowców definiuje tak zasadę kształcenia;

ZASADA KSZTAŁCENIA (NORMA): ogólna norma postępowania dyd. określająca jak należy realizować cele kształcenia.

Sośnicki – 4 zasady:  wszechstronnego rozwoju ucznia  materializmu i formalizmu dydaktycznego  poglądowości  urozmaicania nauki

O b e c n i e :

 systematyczność (systemowości)

 wiązanie teorii z praktyką

 poglądowość

 świadomość i aktywność w nauczaniu (samodzielność)

 stopniowanie trudności (przystępność)

 trwałość zdobywania wiedzy (trwałość wyników nauczania)

 operatywność

☺ Poglądowości

Komeński - „nie z książek, ale z ziemi, z nieba, z buków uczyć należy” o wiek przedszkolny do 11 roku życia; o za słowem dziecko musi widzieć konkret; jeśli chcesz dziecku coś wytłumaczyć, ono musi

rozumieć słowa;

docsity.com

19

o „świat w obrazach” – abstrakcyjne rzeczy w obrazkach; o poznawanie poprzez zmysły; ☺ Stopniowanie trudności (Komeński)

o od tego, co łatwe, do tego, co trudne; o od tego, co bliskie dziecku, do tego, co odległe

(trudność zdefiniowania co dla dziecka jest łatwe, a co trudne, co bliskie, a co dalekie; → każde dziecko ma inne doświadczenia)

o Św. Paweł: „Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce.” 1Kor 13,11 → N. nie można tego zrobić.

o nasza szkoła nastawiona jest na przeciętnego ucznia; → im większa jest wiedza wyjściowa (wiedza a priori, gdy zaczyna się nauka), tym mniej się dziecko nauczy potem, mniej uzyska nowych informacji z książek i wykładów;

☺ Systematyczność

o uczyć się systematycznie; o układ materiału nauczania – materiał musi być prezentowany uczniowi planowo i logicznie

(dotyczy to podręczników i całego programu nauczania); o aby sprawdzić systematyczność i logiczność materiału używamy metody grafów (analiza

tekstu) o chronologia w nauczanych treściach;

- 09. 01. 2003 -

Według teorii poznawczej działanie systemu regulacyjnego (funkcje osobowości) to działania sieci poznawczej, sieci operacyjne i sieci wartości.

Osobowość jest wynikiem stopniowo harmonizującej się całości, której podstawowymi funkcjami są:  poznawanie świata i siebie (aktywność intelektualna)  przeżywanie świata i nagromadzonych w nim wartości, czyli aktywność o charakterze

emocjonalnym  zmienianie świata – aktywność praktyczna

TEORIA WIELOSTRONNEGO KSZTAŁCENIA

sieć aktywność ucznia

POZNAWCZA INTELEKTUALNA

WARTOŚCI EMOCJONALNA

OPERACYJNA PRAKTYCZNA

działalno ść ucznia metody

OPIS PRZYSWAJANIE PODAJĄCE

WYJASNIENIE ODKRYWANIE PROBLEMOWE

OCENA PRZEŻYWANIE EKSPONUJĄCE

NORMA DZIAŁANIE PRAKTYCZNE

4 STRATEGIE UCZENIA SIĘ I NAUCZANIA → tabelka Ład lekcyjny:

→ zew. – spokój i cisza – zewnętrzne objawy skupienia uczniów; → wew. – wewnętrzne nastawienie ucznia na pracę na lekcji nad odpowiednim tematem, zainteresowanie;

Słowo mówione: → niższe szczeble nauczania – opowiadanie, opis, pogadanka; → wyższe – dyskusja, wykład; Słowo pisane

docsity.com

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.