Kierunki polityki edukacyjnej w społeczeństwach wielokulturowych - Notatki - Edukacja europejska, Notatki'z Edukacja europejska
Kuba2013
Kuba20137 June 2013

Kierunki polityki edukacyjnej w społeczeństwach wielokulturowych - Notatki - Edukacja europejska, Notatki'z Edukacja europejska

RTF (41.3 KB)
3 strony
493Liczba odwiedzin
Opis
Notatki: dokumenty z zakresu edukacji europejskiej przedstawiące kierunki polityki edukacyjnej w społeczeństwach wielokulturowych.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument

Kierunki polityki edukacyjnej w społeczeństwach wielokulturowych

Najistotniejszym zadaniem w procesie kształtowania polityki wielokulturowej edukacji w szkole jest zaangażowanie wszystkich pracowników szkoły, uczniów i nauczycieli oraz zaproponowanie wielu ciekawych form, które by tę politykę realizowały. Społeczność szkolna powinna wyraźnie odzwierciedlać występowanie różnorodnych kultur i języków. Szkoła w sposób zdecydowany winna przeciwstawiać się zachowaniom obraźliwym i niewłaściwym wobec grup mniejszościowych, zachęcać wszystkich rodziców i uczniów do współuczestniczenia w życiu szkoły. Wprowadzenie obowiązku edukacji wielokulturowej jako integralnej części całego programu nauczania pozwala nabyć bogate doświadczenia edukacyjne, które przygotowują młodzież do pełnego uczestnictwa w społeczeństwie swojego kraju oraz innych społeczeństwach. Wg wielu teorii edukacyjnych różnorodność kulturowa ma pozytywny wpływ na społeczeństwo wzbogaca je, sprzyja wzajemnemu zrozumieniu i kooperacji. Teorie zgody w edukacji(Lata 60-te/70-te) Edukację postrzegano jako siłę wyzwalającą, umożliwiającą wszystkim uczniom uczestniczenie w osiągnięciach szkolnych, bez względu na ich społeczne czy kulturowe środowisko. Wprowadzane programy kompensacyjno-wyrównawcze miały zredukować problemy szkolne występujące u dzieci z grup etnicznych i dzieci z rodzin uboższych, u których zauważono braki w porównaniu z dziećmi z grupy dominującej. Standardem tych programów było współzawodnictwo i dążenie do osiągnięcia ideałów klasy średniej. Mimo pozytywnych założeń, rezultat był inny niż się spodziewano dzieci z grup mniejszościowych zaczęto uważać za mniej zdolne, stojące na niższym poziomie intelektualnym w porównaniu z dziećmi z grupy dominującej. Teorie konfliktu w edukacji Teorie konfliktu postrzegają społeczeństwo zorganizowane w grupy walczące ze sobą o wpływy i dominację. Teoria ta zakłada, że nauczanie dzieci z różnych grup społecznych o sobie i zaangażowanie ich w działalność poznawczą na temat różnych wartości nie wystarcza, by zapobiec dyskryminacjom. Teorie konfliktu zakładają częstsze istnienie opozycyjnych interesów różnych grup w społeczeństwie niż zgodną integrację; to walka i spory, a nie zgoda i przystosowanie się, są kluczowymi elementami w ustalaniu i podtrzymywaniu dominującego porządku społecznego. Teorie społecznego odtwarzania Szkoła przedstawia dwie podstawowe formy odtwarzania reprodukcji (odtwarzanie umiejętności i przepisów siły roboczej) i odtwarzanie relacji produkcji. W ten sposób szkoła służy politycznej funkcji dostarczania

właściwych postaw w stosunku do pracy i obywateli. Zgodnie z tą teorią dzieci z klas niższych uczy się jak mają przestrzegać przepisów i radzić sobie z wymaganiami pracodawcy, zaś uczniowie z wyższych klas społecznych uczone są, jak przewodzić w społeczeństwie, myśleć twórczo itp. Teorie kulturowego odtwarzania Walka grup o dominację w szkolnictwie jest jednocześnie walką o wpływy kulturowe, co pomaga pracodawcy wybierać wśród pracowników z właściwymi atrybutami kulturowymi. Dominacja społeczna jest więc popierana przez grupy elitarne. Przyjmuje się jednak, że jednostki są aktywne, nawet jeśli siły i aktywność są ograniczone przez siły społeczne i kulturowe. Teoria ta zakłada hegemonię czyli przewodnictwo grupy w społeczeństwie poprzez popularyzację jej punktu widzenia. Teorie oporu Teorie oporu postulują, by jednostka była aktywnym uczestnikiem, który posiada możliwość zgody lub oporu wobec ograniczeń. Zwraca się uwagę na nieformalność oporu uczniów, który nie jest w stanie zmienić ich pozycji edukacyjnych, oraz brak oporu, który powinien wystąpić ze strony niedowartościowanych grup społecznych. Zmieniające się koncepcje dotyczące roli szkolnictwa w społeczeństwie są odzwierciedlone w różnych praktykach edukacyjnych stosowanych w edukacji etnicznych grup mniejszościowych. Dostrzeżono dzieci z niższych klas społecznych oraz z mniejszościowych grup etnicznych ze względu na niższe osiągnięcia w porównaniu z dziećmi z grupy dominującej. Początkowo uznano język i kulturę za podstawę ich niepowodzeń szkolnych, zatem za cel postawiono sobie wcielenie grup mniejszościowych do dominującej kultury i języka. Rezultatem tej asymilacji było odseparowanie strukturalnych niepowodzeń, które zamiast zniknąć, nasiliły się. Asymilacja poniżała i wykluczała języki oraz kulturę grup mniejszościowych. Wzrastające niezadowolenie z polityki asymilacji, doprowadziło do poparcia modelu integracyjnego (lata 60-te). Integracja zakładała poznawanie (a nie wykluczanie) aspektów kultur mniejszościowych w programie nauczania. Polityka integracji zakładała równość edukacyjnych szans dla grup mniejszościowych. Następstwem tej polityki edukacyjnej była promocja narodowego pluralizmu, zaś jedna z jej form edukacja wielokulturowa stałą się nadzieją grup mniejszościowych. Podstawowe kierunki proponowane i realizowane w ramach polityki edukacyjnej w społeczeństwach wielokulturowych: Zastosowanie w praktyce demokracji (uczniowie nie tylko przyswajają teorię dotyczącą demokracji ale też uczestniczą w zajęciach kształtujących świadomość, pozwalających doświadczyć przeżyć z pozycji grupy dominującej i mniejszościowej), Analizowanie i ocenianie warunków sytuacji (uczniowie uczą się analizować swoje własne życie oraz potrafią wyjaśnić jak funkcjonuje społeczeństwo), Rozwijanie umiejętności aktywnego

uczestnictwa w grupie (uczniowie są przygotowywani do aktywności społecznej poprze uczestnictwo w tworzeniu zmian), Zobowiązanie nauczycieli do silnie podkreślanej antyrasistowskiej postawy, rozwijanie pozytywnych koncepcji dotyczących własnych etnicznych tożsamości i użycie etnicznych doświadczeń w kształtowaniu współpracy z innymi, Zwracanie uwagi na osiągnięcia uczniów z grup mniejszościowych, eksponowanie zagadnień związanych z nierównościami, podejmowanie działań eliminujących nierówności, Zobowiązanie nauczycieli do ustawicznej realizacji programu wielokulturowego i międzykulturowego, który skutecznie może zmieniać świadomość społeczną.Edukacja międzykulturowa, opowiadając się za wzajemnym wzbogacaniem, kultur wnika w ich istotę, przygotowuje do dialogowych interakcji poprzez wzajemne porównywanie i odnoszenie. Dostarcza treningu inności i obcości, umożliwia odpowiednie tworzenie i modelowanie własnej kultury z jednoczesnym nabywaniem postawy tolerancji i uznania wobec innych kultur.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome