Historia integracji europejskiej - Notatki - Prawo, Notatki'z Prawo
Lady_Pank
Lady_Pank19 June 2013

Historia integracji europejskiej - Notatki - Prawo, Notatki'z Prawo

PDF (224.0 KB)
10 strona
1Liczba pobrań
655Liczba odwiedzin
Opis
Prawo: notatki z zakresu prawa przedstawiające historię integracji europejskiej; program pracy samodzielnej; relacja Unia Europejska - Wspólnota Europejska.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 10
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

PRAWO (Program pracy samodzielnej).

1.1. Historia integracji europejskiej.

Geneza tendencji zjednoczeniowych

U podstaw europejskich tendencji zjednoczeniowych leży wspólna w znacznej części historia i

kultura narodów zamieszkujących ten kontynent. Od I wieku p.n.e. do V wieku n.e. większość

Zachodniej Europy i część Wschodniej znajdowała się w Imperium Rzymskim. Wyparcie

Rzymu z południowych wybrzeży Morza Śródziemnego przez Islam i ekspansja cywilizacji

rzymsko i grecko - chrześcijańskiej na północ połączona z upadkiem Zachodniego Cesarstwa

doprowadziły do wytworzenia się kulturowej i gospodarczej wspólnoty europejskiej, która

zastąpiła śródziemnomorską. Z tradycji Imperium Romanum w znacznej mierze czerpał

natchnienie średniowieczny uniwersalizm europejski, który wyrażał się w ideach zwierzchnictwa

cesarskiego (Karolingowie, Ottonowie) lub papieskiego nad światem chrześcijańskim. Wraz z

ekspansją zamorską poszczególnych państw, zniknięciem zagrożenia ze strony cywilizacji

pozaeuropejskich i rozbiciem kulturowym Europy Zachodniej (reformacja i kontrreformacja)

tendencje zjednoczeniowe w okresie nowożytnym osłabły. W wieku XVIII i XIX porządek

europejski opierał się na systemie sojuszy monarchii (polityka równowagi sił), w którym

pierwsze skrzypce odgrywały, w znacznej mierze samowystarczalne mocarstwa kolonialne

(Wielka Brytania, Francja, Rosja, później Niemcy). Odstępstwem od tego stanu rzeczy był okres

dominacji napoleońskiej na kontynencie na pocz. XIX wieku (charakteryzujący się centralizmem

władzy, która roztaczała się od Kanału La Manche po wschodnie granice Polski właściwej). W

XX wieku wobec znacznego osłabienia państw zachodnioeuropejskich na arenie światowej

(dekolonializm, wojny światowe) i opanowaniu Europy Wschodniej przez komunizm, na nowo

wzmocnieniu uległy tendencje zjednoczeniowe Europy Zachodniej (w ramach wspólnoty

atlantyckiej). Do ponownego zespolenia Europy Zachodniej i Wschodniej mogło dojść w latach

90. po upadku bloku sowieckiego.

Dużo wcześniej powstał ruch zwany "Pan-europa". Jego idee nie zostały jednak od razu

zrealizowane. W 1949 r. powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje

zachodnioeuropejskie - Rada Europy.

1.2. Źródła prawa wspólnotowego w kontekście konstytucyjnych

źródeł prawa RP.

Prawo wspólnotowe, prawo składające się na system prawny Wspólnot Europejskich i Unii

Europejskiej. Całość dorobku prawnego Unii Europejskiej, łącznie z np. orzeczeniami TS, nosi

nazwę acquis communautaire.

Źródła prawa wspólnotowego

Z grubsza rzecz biorąc, prawo wspólnotowe dzielimy na prawo pierwotne - stanowione przez

państwa członkowskie jako część prawa międzynarodowego, oraz prawo wtórne - stanowione

przez organy wspólnotowe. W razie konfliktu, pierwszeństwo przysługuje zawsze prawu

pierwotnemu.

a) Prawo pierwotne

Prawo pierwotne znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 48 Traktatu z Maastricht.

Lista aktów prawa pierwotnego (akty poszerzone jeszcze nie obowiązują lub już przestały):

traktaty założycielskie Wspólnot Europejskich i Unii Europejskiej

 Traktat paryski z 1951 r. (obowiązywał w latach 1952 - 2002)

 Traktaty rzymskie z 1957 r. (weszły w życie w 1958 r.)

Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską

Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej

 Traktat z Maastricht z 1992 r. (wszedł w życie w 1993 r.)

 Konstytucja dla Europy z 2004 roku

umowy zawarte między państwami członkowskimi zmieniające i uzupełniające traktaty założycielskie

Konwencja o niektórych instytucjach wspólnych dla EWG i EWEA z 1957 r. (weszła w życie w 1958 r.)

 Protokół dotyczący Antyli Holenderskich z 1962 r.

 Traktat fuzyjny z 1965 r. (wszedł w życie w 1967 r.)

 Luksemburski traktat budżetowy z 1970 r.

 Brukselski traktat budżetowy z 1975 r.

Traktat zmieniający niektóre postanowienia Protokołu w sprawie Statutu EBI z 1975 r.

 Traktat grenlandzki z 1984 r.

 Jednolity Akt Europejski z 1986 r. (wszedł w życie w 1987 r.)

 Traktat amsterdamski z 1997 r. (wszedł w życie w 1999 r.)

 Traktat nicejski z 2001 r. (wszedł w życie w 2003 r.)

traktaty akcesyjne

 Traktat o przystąpieniu Danii, Irlandii i Wielkiej Brytanii z 1971 r. (wszedł w życie w 1972 r.)

 Traktat o przystąpieniu Grecji z 1979 r. (wszedł w życie w 1981 r.)

 Traktat o przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii z 1985 r. (wszedł w życie w 1986 r.)

 Traktat o przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji z 1994 r. (wszedł w życie w 1995 r.)

 Traktat ateński z 2003 r. (wszedł w życie w 2004 r.)

postanowienia Rady, gdy jej członkowie działają jako przedstawiciele państw członkowskich

Akt dotyczący wyboru przedstawicieli Parlamentu Europejskiego w drodze powszechnych wyborów bezpośrednich z 1976 r.

 inne

Częścią prawa pierwotnego są również załączniki (w formie protokołów) dołączone do wyżej

wymienionych umów. Nie mogą to być natomiast deklaracje i umowy (nie mają mocy wiążącej).

b) Prawo wtórne

Prawo wtórne znajduje swoje odzwierciedlenie w art 249 Traktatu z Maastricht

Prawo wtórne jest tworzone przez organy Wspólnot na podstawie prawa pierwotnego. Składa się

ono z ogromnej liczby aktów prawnych, z których każdy należy do jednej z pięciu kategorii:

rozporządzenia - mają zasięg ogólny i nie mają sprecyzowanego adresata;

dyrektywy - są wiążące co do rezultatu - zobowiązują wszystkie państwa członkowskie do wydania odpowiednich aktów prawnych;

decyzje - mają charakter indywidualny, w całości są wiążące dla adresata;

opinie - nie mają mocy wiążącej, zawierają określone oceny, często stosowane w postępowaniu między organami wspólnot;

zalecenia - nie mają mocy wiążącej, sugerują podjęcie określonych działań.

Rozporządzenia, dyrektywy i decyzje są wydawane przez Radę Unii Europejskiej, niekiedy przy

współudziale Parlamentu Europejskiego (procedury współpracy i współdecydowania). Wyłączna

inicjatywa ustawodawcza w tym zakresie przysługuje Komisji Europejskiej (wyjątkiem jest

prawo Parlamentu do opracowania projektu jednolitej ordynacji wyborczej do PE).

Szczególny rodzaj rozporządzeń, tzw. rozporządzenia wykonawcze, są wydawane przez

Komisję Europejską. W hierarchii aktów prawnych stoją one niżej od zwykłych rozporządzeń,

mogą je jednak zmieniać, jeśli w rozporządzeniu na podstawie którego zostało wydane

rozporządzenie wykonawcze zapisano taką możliwość.

Opinie i zalecenia może wydawać każdy z organów unijnych.

Oprócz wyżej wymienionych aktów prawnych istnieje też wiele rodzajów aktów nienazwanych

w traktatach, lecz mogących mieć niekiedy moc wiążącą. Są one nazywane aktami sui generis.

Noszą one rozmaite nazwy: oświadczenie, deklaracja, program działania, protokół, rezolucja,

konkluzje, wnioski, wspólne działanie, komunikat, obwieszczenie.

c) Inne źródła prawa

Niektóre ze źródeł prawa wspólnotowego nasuwają wątpliwości co do ich przynależności do

prawa pierwotnego czy wtórnego:

 umowy międzynarodowe zawarte przez Wspólnoty lub Unię (korzystającą z podmiotowości prawnej Wspólnot) z państwami trzecimi i innymi organizacjami

międzynarodowymi;

należą tu m.in. traktaty stowarzyszeniowe (w tym Układ Europejski z Polską), układ o

Europejskim Obszarze Gospodarczym czy układ powołujący Światową Organizację

Handlu.

 ogólne zasady prawa:

 ogólne zasady wspólne dla wszystkich systemów prawnych państw członkowskich;

 ogólne zasady prawa międzynarodowego;

 prawa i wolności fundamentalne - obecnie zapisane są w Karcie Praw Podstawowych niemającej jeszcze mocy wiążącej w znaczeniu prawa

pierwotnego.

1.3. Relacja Unia Europejska - Wspólnota Europejska.

Wspólnoty Europejskie nazwa określająca od 1957 roku trzy, a od 2002 r. dwie organizacje

stanowiące od 1993 roku podstawę instytucjonalną i kompetencyjną Unii Europejskiej:

 Europejska Wspólnota Węgla i Stali (EWWiS) - istniała do 23 lipca 2002 roku, obecnie jej kompetencje przeszły na Wspólnotę Europejską,

 Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom),

 Wspólnota Europejska (WE), do 1993 Europejska Wspólnota Gospodarcza (EWG).

Wspólnoty Europejskie od 1967 roku w wyniku zawarcia Traktatu Fuzyjnego posiadają wspólne

instytucje, z których kompetencji obecnie korzysta także Unia Europejska.

1.5. Parlament Europejski.

Parlament Europejski to jednoizbowy parlament reprezentujący obywateli państw należących

do Unii Europejskiej. Oficjalną siedzibą Parlamentu jest Strasburg, choć komisje parlamentarne i

władze klubów mieszczą się w Brukseli. Sekretariat i biblioteka ma zaś swoją siedzibę w

Luksemburgu.

a) Krótka historia

Korzenie obecnego Parlamentu Europeskiego sięgają 1952 r., kiedy na mocy Traktatu

paryskiego powstało Zgromadzenie Ogólne Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Traktaty

rzymskie z 1957 r. (a ściślej dołączona do nich konwencja) przekształciły je w organ wszystkich

trzech Wspólnot Europejskich. Nazwa Parlament Europejski pojawiła się w 1962 roku.

Parlament początkowo liczył 350 deputowanych, którzy byli wybierani przez parlamenty krajów

członkowskich. W 1979 roku odbyły się pierwsze bezpośrednie wybory do Parlamentu

Europejskiego i od tego czasu deputowani do tego Parlamentu są wybierani w wyborach

bezpośrednich przez obywateli państw członkowskich Wspólnot. Nie istnieje jedna ordynacja

wyborcza do parlamentu, każdy kraj ma własne reguły liczenia głosów, ale przyjmuje się, że

wszędzie wybory odbywają się w tym samym terminie. Początkowo Parlament Europejski był

organem konsultacyjnym nieposiadającym żadnej realnej władzy. Po wejściu w życie

Jednolitego Aktu Europejskiego (1987), Traktatu w Maastricht (1993) i Traktatu

amsterdamskiego (1997) Parlament Europejski stopniowo zyskiwał szereg uprawnień, także

ustawodawczych (głównie kosztem Rady).

b) Zakres władzy

Najważniejsze uprawnienia Parlamentu obejmują:

 współudział w tworzeniu prawa poprzez procedury konsultacji, współpracy i współdecydowania; uprawnienie to dotyczy tylko niektórych dziedzin polityki

wspólnotowej, co do wielu pozostałych dziedzin wyłączne kompetencje prawodawcze

ma Rada Unii Europejskiej

 procedura konsultacji

 procedura współpracy

 procedura współdecydowania

 uprawnienia budżetowe - Parlament zatwierdza corocznie budżet i udziela Komisji absolutorium z jego wykonania

 uprawnienia kontrolne

 zatwierdzanie Komisji i jej przewodniczącego

 prawo uchwalenia wotum nieufności wobec Komisji (większością 2/3 głosów)

 prawo zadawania pytań Komisarzom

 zwyczajowa możliwość zadawania pytań Radzie

 powoływanie Rzecznika Praw Obywatelskich

c) Skład i ordynacja

Parlament Europejski liczy obecnie 732 parlamentarzystów. Jego kadencja wynosi 5 lat.

Posłowie są wybierani według specjalnych ordynacji uchwalanych osobno w każdym z państw

członkowskich. Podział mandatów między poszczególne kraje jest w miarę proporcjonalny do

ludności krajów członkowskich z lekką nadreprezentacją krajów mniej ludnych (patrz tabela

poniżej). Głosować na kandydatów może każdy obywatel UE, który ukończył 18 lat. Każdy

głosuje w kraju, w którym aktualnie jest na stałe zameldowany, wg ordynacji danego kraju na

kandydatów z danego kraju, niezależnie od obywatelstwa krajowego. (Czyli, jeśli Francuz

przeprowadził się na stałe do Niemiec to głosuje na niemieckich kandydatów w Niemczech wg

niemieckiej ordynacji).

1.6. Rada Europejska

Rada Europejska (fr. Conseil européen, ang. European Council) to organ Unii Europejskiej

mający za zadanie wyznaczanie ogólnych kierunków rozwoju Unii.

Rady Europejskiej nie należy mylić z Radą Unii Europejskiej ani Radą Europy. Ta ostatnia nie

jest w ogóle instytucją unijną, lecz niezależną od UE organizacją międzynarodową.

a) Historia Rady

Rada Europejska wywodzi się od nieformalnych spotkań szefów rządów państw członkowskich

Wspólnot Europejskich (tzw. "spotkania na szczycie") odbywanych nieregularnie od 1961 roku.

W czasie konferencji na szczycie w Paryżu 9-10 grudnia 1974 roku zdecydowano o

zinstytucjonalizowaniu tych spotkań i nazwano je Radą Europejską. Pierwsze posiedzenie Rady

miało miejsce w Dublinie w marcu 1975 roku. Spotkania Rady odbywały się odtąd średnio 2-3

razy do roku: raz na pół roku w państwie sprawującym aktualnie prezydencję, zaś ewentualne

dodatkowe obrady zwykle w Brukseli.

Kolejnym krokiem w formalizacji spotkań na szczycie była Deklaracja londyńska przyjęta

podczas obrad Rady Europejskiej w 1977 roku. Określono wtedy m.in. liczebność delegacji

towarzyszących głowom państw lub rządów, sposób wydawania oficjalnych komunikatów i

przygotowywania porządku dziennego obrad. Ważne postanowienia dotyczące Rady zawierała

również Uroczysta deklaracja o Unii Europejskiej uchwalona 19 czerwca 1983 r. w Stuttgarcie.

Rada Europejska początkowo nie miała umocowania prawnomiędzynarodowego. Podstawę

traktatową jej funkcjonowania stworzył dopiero Jednolity Akt Europejski, który wszedł w życie

w 1987 roku. Traktat z Maastricht ustanawiający Unię Europejską, zmienił umocowanie Rady,

która w 1993 r. stała się organem Unii, a nie Wspólnot. Z formalnego punktu widzenia Rada

Europejska jest właściwie jedynym organem UE - inne główne instytucje są nadal organami

Wspólnot Europejskich, z których Unia jedynie korzysta.

b) Struktura

Rada Europejska to spotkania głów państw lub szefów rządów państw członkowskich (w

przypadku Francji i Finlandii są to prezydenci, choć zwykle towarzyszą im też premierzy) oraz

przewodniczącego Komisji Europejskiej. W obradach biorą też udział ministrowie spraw

zagranicznych państw członkowskich, a także jeden z członków Komisji.

Przewodniczącym Rady jest przedstawiciel państwa sprawującego w danym momencie

przewodnictwo Unii, zmienia się więc co pół roku. Konstytucja dla Europy podpisana 29

października 2004 r. przewiduje, że przewodniczący Rady ma być wybierany przez wszystkie

państwa członkowskie na 2,5 roku.

Rada Europejska zbiera się średnio 3-4 (co najmniej 2) razy w roku, na krótkich, zwykle

dwudniowych spotkaniach. Zgodnie z Traktatem nicejskim, od momentu rozszerzenia Unii 1

maja 2004 r. wszystkie spotkania Rady odbywają się w Brukseli.

1.7. Komisja Europejska

Komisja Europejska (fr. Commission européenne, ang. European Commission), oficjalnie

Komisja Wspólnot Europejskich, to rodzaj rządu Unii Europejskiej, odpowiedzialnego za

bieżącą politykę Unii, nadzorującą prace wszystkich jej agencji i zarządzającej funduszami Unii.

Siedzibą Komisji jest Bruksela.

a) Historia Komisji

Poprzedniczkami Komisji Europejskiej były: powstała w 1952 r. Wysoka Władza, będąca

organem zarządzającym EWWiS złożonym z funkcjonariuszy międzynarodowych, oraz

istniejące od 1958 r. Komisja EWG i Komisja Euratomu. Wszystkie trzy organy zostały

połączone w jednolitą Komisję Wspólnot Europejskich w 1967 r. na mocy Traktatu Fuzyjnego.

Nazwa Komisja Europejska przyjęła się po wejściu w życie Traktatu z Maastricht i powstaniu

Unii Europejskiej.

b) Struktura Komisji

Po wejściu w życie Traktatu Nicejskiego członkami Komisji jest każdorazowo tyluż komisarzy,

ile państw liczy Unia (obecnie 25 - znaczy to, że po wejściu Bułgarii, Chorwacji i Rumunii

liczba to wzrośnie do 28). Każdy z komisarzy jest odpowiedzialny za określony dział pracy, są

więc oni odpowiednikami ministrów w zwykłym rządzie. Ich wyznaczenia dokonuje jednak nie

przewodniczący Komisji, lecz rządy poszczególnych państw.

Członkowie komisji nie mogą czuć się związani żadnymi instrukcjami - są politykami, których

powołanie rekomenduje Rada Europejska i zatwierdza Parlament Europejski. Ich zadaniem jest

nadzór nad przydzielonymi im dyrekcjami generalnymi.

c) Tryb wyboru Komisji

Zgodnie z postanowieniami Traktatu z Nicei, nowa Komisja Europejska składa się z 25

członków (jeden komisarz na każde państwo). Traktat, który wszedł w życie 1 lutego 2003 r.,

określił tryb wyboru przewodniczącego Komisji.

Po uzgodnieniu nazwiska kandydata na przewodniczącego Komisji, Parlament Europejski na

sesji inauguracyjnej (20-23 lipca 2004 r.) głosował nad przyjęciem tej kandydatury (procedurę

określił regulamin Parlamentu).

W porozumieniu z przewodniczącym-elektem Rada Unii Europejskiej sporządziła listę 24

komisarzy, którą zatwierdziła większością kwalifikowaną. Przewodniczący-elekt przedstawił

następnie propozycje dotyczące zakresu obowiązków dla poszczególnych kandydatów na

komisarzy. Na przełomie września i października odbyły się przesłuchania wszystkich

kandydatów w Parlamencie Europejskim. Po przesłuchaniach, cały skład nowej Komisji

Europejskiej stał się w Parlamencie przedmiotem głosowania. Procedurę powołania Komisji

Europejskiej zakończyło głosowanie większością kwalifikowaną przez szefów rządów i państw.

8 listopada 2004 r., Komisja Europejska, po przejściach związanych ze skandalem wokół Rocco

Buttiglionego i w nowym składzie rozpoczęła pracę.

1.8. Znaczenie i pozycja Europejskiego Tryału Sprawiedliwości.

Trybunał Sprawiedliwości (franc. Cour de Justice des Communautés européennes) - jeden z

organów głównych Unii Europejskiej, pełniący funkcję sądu międzynarodowego,

konstytucyjnego i administracyjnego. Powstał na mocy umowy o wspólnych instytucjach z 25

marca 1957 roku. W jego skład wchodzi 25 sędziów mianowanych przez każde państwo

członkowskie oraz 8 rzeczników generalnych (adwokatów)obsadzanych na sześcioletnią

kadencję na zasadzie rotacji. Orzeczenia Trybunału mają charakter ostateczny. Siedzibą

Trybunału jest Luksemburg.

Trybunał Sprawiedliwości:

 orzeka o legalności aktów prawnych wydawanych przez inne organy UE oraz ich zgodności z Traktatami,

 dokonuje obowiązującej wykładni aktów prawnych,

 na wniosek Komisji Europejskiej podejmuje decyzje wobec państw nie wypełniających zobowiązań traktatowych,

 rozpoznaje spory między państwami członkowskim lub między tymi państwami a Komisją Europejską.

 dokonuje rewizji wyroków Sądu I Instancji

 może też rozstrzygać skargi wniesione przez osoby fizyczne i prawne

Sędziowie Trybunału są z zasady przedstawicielami Unii Europejskiej i nie mogą orzekać w

sprawach, których stroną jest państwo, które ich nominowało. Sędziowie wybierają spośród

siebie przewodniczącego na trzy lata. Obecnie funkcję tę pełni Vassilios Skouris. Co trzy lata

dokonuje się wymiany składu sędziowskiego i adwokackiego.

Urzędowym językiem Trybunału jest język francuski.

W 1989 roku utworzono przy Trybunale Sąd I Instancji (na mocy Jednolitego Aktu

Europejskiego).

Zajmuje się on orzecznictwem w sprawach dotyczących osób fizycznych i prawnych.

SŁOWA KLUCZOWE:

1. Prawo wspólnotowe

2. Prawo pierwotne

3. Prawo wtórne

4. Unia Europejska (UE) jest to gospodarczo-polityczny związek dwudziestu pięciu, w chwili

obecnej, krajów europejskich, będący efektem wieloletniego zbliżania się krajów z Europy

Zachodniej.

5. Swobody traktaowe

6. Dyrektywa Unii Europejskiej jest to ustrojowy akt prawny, na podstawie którego państwa

członkowskie Unii wprowadzają własne, krajowe regulacje prawne dotyczące różnych aspektów

życia i funkcjonowania państwa.

Dyrektywy mają różną wagę: zalecana, obowiązująca oraz wprowadzana na okres próbny.

Dyrektywy w wielu kwestiach pozostawiają krajom członkowskim Unii znaczną swobodę

wyboru rozwiązań.

Polska powinna dostosować krajowe uregulowania prawne do zapisów zawartych w

dyrektywach Unii.

Dyrektywa jest aktem prawnym Unii Europejskiej określającym cele do osiągnięcia. Państwa

członkowskie w wewnętrznym ustawodawstwie same decydują, w jaki sposób te cele osiągną.

Jednym z celów Unii jest zapewnienie na rynku wewnętrznym swobodnego przepływu osób,

towarów, usług, i kapitału.

W zakresie przepływu towarów problemem jest konflikt interesów lokalnych z zasadami

wspólnotowymi i próby ochrony rynków krajowych (oczywiście w granicach prawa).

Prawodawstwo unijne przeciwdziała próbom zakłócania swobodnego przepływu towarów.

Zniesiono cła wewnętrzne i ograniczenia ilościowe, ujednolicono prawo podatkowe.

Wprowadzono zasadę wzajemnego uznawania: produkt legalnie wprowadzony na rynek jednego

państwa członkowskiego musi zostać dopuszczony do obrotu na całym obszarze Unii.

Rozpoczęto też ujednolicanie (harmonizację) przepisów dotyczących wytwarzania i obrotu

produktami wprowadzając przepisy prawa europejskiego (prawo europejskie, jako wynik

negocjacji równouprawnionych podmiotów, ma pierwszeństwo wobec prawa krajowego).

Wkrótce jednak powstał problem zapanowania nad mnogością szczegółowych przepisów. W tej

sytuacji przyjęto tzw. Nowe Podejście do harmonizacji przepisów technicznych. Polega ono na

ograniczeniu harmonizacji do zagadnień związanych z bezpieczeństwem użytkowania, ochroną

zdrowia i ochroną środowiska. Konsekwencje techniczne wynikające z tych ustaleń są zawarte w

zharmonizowanych normach europejskich EN. Wprowadzenie na rynek produktu spełniającego

takie wymagania nie może podlegać żadnym ograniczeniom.

7. Rozporządzenie to akt normatywny wydany na podstawie szczegółowego upoważnienia

zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Rozporządzenie stanowi jedno ze źródeł prawa

powszechnego, obok konstytucji, ustaw oraz ratyfikowanych umów międzynarodowych.

Warunkiem prawidłowego upoważnienia jest wskazanie organu, który powinien wydać

rozporządzenie wykonawcze (delegacja ustawowa), zakres spraw przekazanych do uregulowania

w rozporządzeniu oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Organ wskazany do wydania

rozporządzenia nie może przekazać tego uprawnienia innemu organowi, możliwe jest jednak

łączne wskazanie dwóch i więcej organów, które powinny wspólnie wydać rozporządzenie.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego organ, który uzyskał upoważnienie do

wydania rozporządzenie może ponosić odpowiedzialność konstytucyjną za niewykonanie

spoczywającego na nim obowiązku.

Rozporządzenie musi zmierzać do wykonania ustawy, nie może być zatem ani sprzeczne z

ustawą (np. wprowadzając rozwiązania nieznane ustawie), nie może też wykraczać poza zakres

delegacji. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego utrwalił się też pogląd o niezgodności z

ustawą rozporządzenia wydanego na podstawie wadliwego (czyli pozbawionego zakresu spraw

do uregulowania oraz wytycznych) upoważnienia wyrażonego w ustawie. Niedopuszczalna jest

delegacja o charakterze blankietowym, tj. gdy ustawodawca pozostawia zbyt szeroki zakres

swobody autorowi rozporządzenia co do jego treści. Do kontroli legalności (zgodności

rozporządzenia z ustawą) powołany jest Trybunał Konstytucyjny.

Od rozporządzenia należy rozróżnić zarządzenie, które jest aktem prawa wewnętrznego, nie

może być zatem podstawą rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach obywateli.

Zgodnie z art. 92 konstytucji, delegację ustawową może uzyskać wyłącznie organ wskazany w

konstytucji, zalicza się do nich:

 Prezydent

 Rada Ministrów

 Prezes Rady Ministrów

 Minister

 Przewodniczący komitetu wchodzącego w skład Rady Ministrów

 Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji.

8. Bezpośredni skutek

9. Prymat prawa wspólnotowego

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome