Teoria realnego cyklu koniunkturalnego, prezentacja - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia. Rzeszów University
hermiona80
hermiona8018 March 2013

Teoria realnego cyklu koniunkturalnego, prezentacja - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia. Rzeszów University

PPT (276.0 KB)
17 strona
2Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
Opis
W notatkach omawiane zostają zagadnienia z zakresu ekonomii: teoria realnego cyklu koniunkturalnego.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 17
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Definicja cyklu koniunkturalnego

TEORIA REALNEGO CYKLU

KONIUNKTURALNEGO

Przygotowały:

Natalia Bubień

Anna Jabłońska

Definicja cyklu koniunkturalnego

Cykl koniunkturalny to powtarzające się, choć nie zawsze regularne pod względem długości i amplitudy wahania aktywności gospodarczej o okresie od 2-10 lat. Wahania te przejawiają się w zmianach absolutnych, odchyleniach od trendu lub wahaniach dynamiki (stopy wzrostu) różnych zmiennych ekonomicznych, które opisują poziom aktywności gospodarczej.

D.Hubner, M.Lubiński, W.Małecki, Z.Matkowski.: Koniuntura Gospodarcza.s.12.

Przebieg klasycznego cyklu koniunkturalnego

W wahaniach cyklu koniunkturalnego można wyróżnić cztery podstawowe fazy:

1. kryzys (lub recesja w zależności od skali spadku produkcji)

2. depresja (lub dno kryzysu) 3. ożywienie gospodarcze 4. wysoka koniunktura (rozkwit

gospodarczy)

Cykl klasyczny

rozkwit depresja ożywieniekryzys

6-10 lat

czas

Y

Między poszczególnymi fazami zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, co oznacza że mechanizmy i procesy zachodzące w jednej fazie cyklu warunkują mechanizmy i procesy w następnej fazie. Przebieg cykli jest nieregularny, różnią się one między sobą długością poszczególnych faz oraz amplitudą wahań.

Opis faz cyklu koniunkturalnego:

1. Stan szczytowy koniunktury (rozkwit)

– Wysoki poziom wydatków inwestycyjnych doprowadza po pewnym czasie do wzrostu zdolności produkcyjnych gospodarki narodowej

– Inwestycje osiągają swój najwyższy poziom (przestają rosnąć) – Koszty produkcji rosną (w wyniku wykorzystania gorszych

urządzeń wytwórczych, zatrudnienia pracowników o niższych kwalifikacjach, zwiększenia pracy w godzinach nadliczbowych)

– Wzrost dochodów powoduje wzrost skłonności do oszczędzania (maleje skłonność do konsumpcji)

– Stopniowy wzrost kosztów produkcji w stosunku do wzrostu cen

– Banki coraz bardziej ograniczają udzielanie kredytów inwestycyjnych

– Wygasanie optymistycznych nastrojów wśród przedsiębiorców

Opis faz cyklu koniunkturalnego:

2. Załamanie gospodarcze (kryzys nadprodukcji)

– Spadek kursów papierów wartościowych – Zahamowanie wzrostu cen (a nawet spadek) – Ograniczenie kredytów inwestycyjnych – Zmuszanie do spłaty istniejących zobowiązań – Spadek ilości zamówień na urządzenia wytwórcze i

rezygnowanie z kontraktów budowlanych

Opis faz cyklu koniunkturalnego:

3. Faza depresji

– Marża z zysków gwałtownie spada (trudności sprzedaży)

– Małe i słabsze przedsiębiorstwa bankrutują – Maksymalne ograniczenie przez banki komercyjne

kredytów – Inwestycje i konsumpcja osiągają swoje minimum

(nigdy zero) – Pojawia się dno kryzysu

Opis faz cyklu koniunkturalnego: 4. Faza ożywienia

– Przedsiębiorcy, którzy przetrwali, dokonują renowacji swojego kapitału

– Wycofanie starych maszyn i urządzeń zakupując nowocześniejsze, bardziej ekonomiczne

– Rośnie zatrudnienie – Zwiększanie zysków – Banki komercyjne nagromadziły środki pieniężne, a szukając

klientów obniżają stopę procentową – Tanie kredyty zachęcają przedsiębiorców do inwestowania – Rosną kursy akcji i obligacji – Ożywienie obejmuje coraz to nowe dziedziny życia

gospodarczego – W ciągu 2-3 lat osiąga nową fazę szczytowego rozwoju

Nagrodę im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii , za 2004 rok w wysokości 10 mln koron szwedzkich (1,33 mln USD), podzielili między siebie dwaj makroekonomiści - Amerykanin Edward C. Prescott oraz Norweg Finn E. Kydland. Szwedzka Akademia Nauk przyznała dwóm naukowcom nagrodę pieniężną oraz złote medale za ich wkład w rozwój dynamicznej makroekonomii; teorii zgodności czasowej decyzji gospodarczych i badań nad czynnikami determinującymi współczesne cykle koniunkturalne.

Twórcy teorii

Edward C. Prescott Edward C. Prescott urodził się w 1940 roku w Glen Falls w stanie New York. Tytuł licencjata z matematyki uzyskał w 1962 roku w Swarthmore College, tytuł magistra z zakresu badań operacyjnych w 1963 roku w Case - Western Reserve University natomiast tytuł doktora nauk ekonomicznych w Carnegie Mellon University w 1967 roku.

Finn E. Kydland Finn E. Kydland urodził się w 1943 roku w Norwegii. W 1968 roku uzyskał tytuł magistra w Norwegian School of Economics and Business Administration. Tytuł doktora nauk ekonomicznych uzyskał w Carnegie Mellon University w 1973 roku. Podkreślić należy, że E. Prescott był opiekunem naukowym (promotorem) F. Kydlanda w Carnegie Mellon University.

Realny cykl koniunkturalny

Jak ekonomia neoklasyczna tłumaczy cykle koniunkturalne? W odróżnieniu od keynesistów, nie odwołuje się do wahań globalnego popytu, lecz do wahań globalnej podaży. Ta koncepcja jest znana pod nazwą teorii realnego cyklu koniunkturalnego.

Teoria realnego cyklu koniunkturalnego

Znaczący wkład w rozwinięcie teorii realnego cyklu koniunkturalnego wnieśli laureaci Nagrody Nobla: Kydland i Prescott. Do odrodzenia się "teorii realnych" przyczynił się rozwój teorii racjonalnych oczekiwań z lat 70-tych. Jeśli ludzie potrafią antycypować przyszłość z dużym stopniem poprawności i racjonalności, jeśli pieniądz jest neutralny lub bliski neutralności a wszystkie rynki skutecznie się oczyszczają, nie ma w takim obrazie gospodarki miejsca na lepkie ceny czy nieelastyczne płace. Uznanie teorii racjonalnych oczekiwań zaowocowało coraz bardziej powszechnym spoglądaniem na cykl koniunkturalny od strony realnych wielkości w gospodarce.

Teoria realnego cyklu koniunkturalnego

Teoria realnego cyklu koniunkturalnego zbudowana jest na założeniu, że tempo postępu technologicznego podlega dużym fluktuacjom. Wstrząsy podażowe wywołują wahania ogólnej produkcji i zatrudnienia, ponieważ racjonalnie działające jednostki odpowiadają zmianami podaży i decyzji konsumpcyjnych na zmiany względnych cen. Zatem szoki technologiczne, przy założeniu stałego kapitału i liczby godzin pracy, powodują fluktuacje w gospodarce. Według tej teorii występowanie cykli jest związane z koniecznością oczyszczania się rynków i przywracaniem stanu równowagi wskutek szoków podażowych związanych z techniką produkcji. Powodują one zmianę produktywności czynników produkcji i zmieniają otoczenie, w których działają podmioty rynkowe. Faza nagłego przyspieszenia wzrostu wywołana "szokiem technologicznym" trwa do momentu kiedy siły rynkowe zniwelują jego działanie. Innymi słowy do momentu wyczerpania się przyspieszenia.

Teoria realnego cyklu koniunkturalnego

W teorii realnego cyklu koniunkturalnego pomijane są czynniki monetarne i uznaje się, że źródła zjawiska cyklu koniunkturalnego tkwią po podażowej stronie gospodarki. Ceny i płace w teorii realnego cyklu koniunkturalnego dostosowują się prawie natychmiast do nowych warunków, są doskonale elastyczne. Teoria ta zakłada, iż w każdym punkcie czasu podmioty znajdują się w swoim optimum, dlatego interwencja rządowa może być nieskuteczna, a nawet szkodliwa.

Dziękujemy za uwagę!

Literatura: „Ekonomia” Kazimierz Niemczycki, wyd. Bielskiej Wyższej Szkoły Biznesu i Informatyki im. Józefa Tyszkiewicza, Bielsko-Biała 2000 „Zarys metod badania koniunktury gospodarczej kraju” Grzegorz Kowalewski, wyd. uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, Wrocław 2009

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome