Świątynia egipska - Notatki - Kulturoznawstwo, Notatki'z Kultura
xena_90
xena_9029 May 2013

Świątynia egipska - Notatki - Kulturoznawstwo, Notatki'z Kultura

RTF (34.9 KB)
2 strony
431Liczba odwiedzin
Opis
Kulturoznawstwo: notatki z zakresu kulturoznawstwa przedstawiające świątynię egipską; klasyczny schemat świątyni.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument

Świątynia Egipska

Do czasów Nowego Państwa nie wytworzył się w Egipcie jednolity typ świątyni. Dopiero w czasach Nowego Państwa władza i bogactwo świątyń powodują, że świątynie stają się budowlami reprezentacyjnymi państwa. Sprzyja to ukształtowaniu się klasycznego typu świątyni, który funkcjonuje od czasów XVIII dynastii. Układ i monumentalne założenia świątyni pełnią teraz aktywną rolę w propagandzie państwowej, utwierdzając społeczeństwo w przekonaniu o potędze władzy kapłanów. Klasyczny typ świątyni przedstawiał się następująco :u wejścia wznosiły się pylony, czyli budowle w kształcie ściętych wysmukłych piramid, przed którymi stały zazwyczaj wysokie maszty i kolosalne posągi króla. Dalej mieścił się dziedziniec otoczony z trzech stron rzędami kolumn. Za nim znajdowała się wielka sala hypostylowa, czyli sala, której dach opierał się na równomiernie ustawionych kolumnach, w której dwa środkowe szeregi wyższych kolumn tworzyły niekiedy rodzaj nawy głównej. Stamtąd wchodziło się do sali barki, która z obu stron miała obejścia. Na końcu znajdowało się sanktuarium składające się z trzech kaplic. W kaplicy głównej stał posąg bóstwa. Do tego należy dodać, że do świątyni prowadziła aleja sfinksów, ciągnąca się zazwyczaj do mola, którego używano podczas pochodów z barką. Poza tym wokół świątyni znajdowały się inne pomieszczenia np. skarbiec, magazyn, archiwum. Obok świątyni zawsze mieściło się święte jezioro, a czasem także park. Przedstawiony schemat świątyni ma prawdopodobnie swe źródła w schemacie domu lub pałacu : dziedziniec odpowiadałby pomieszczeniom przeznaczonym do życia rodzinnego; hypostyl sali jadalnej i pokojom recepcyjnym; sala na barkę z kaplicą intymnej sypialni. Układ pomieszczeń ma też związek z podziałami społecznymi, gdyż to od pozycji społecznej zależała odległość na jaką dopuszczano do sanktuarium podczas uroczystości. Na dziedzińcu mógł przebywać każdy, do sali hypostylowej wpuszczano tylko urzędników i dostojników wojskowych. Jeśli sal hypostylowych było więcej, to zaznaczany był również podział urzędników według ich znaczenia. Z kolei do sali na barkę wchodzili już tylko najwyżsi dostojnicy państwowi. W pobliżu posągu bóstwa przebywać mogli tylko faraon i prawdopodobnie wezyr. Na uwagę zasługuje problem światła w świątyni egipskiej. Światło było dozowane wraz z zagłębianiem się w świątynię. Dziedziniec był zalany światłem, sala hypostylowa była w półmroku, sala barki tonęła w głębokim półmroku, a kaplica była całkowicie zaciemniona. Orientacja świątyń nie jest jednolita w całym Egipcie. Świątynie orientowano na wschodzące słońce, planetę lub gwiazdę wschodzące określonego dnia. Reguła ustalania orientacji danej świątyni zależała od założeń danego kultu. Świątynia w Abu Simbel jest skierowana na wschód, świątynia w Karnaku

na północny-zachód, a świątynia w Luksorze na północ. Do kanonu należało również realistyczne przedstawianie przyrody na malowidłach świątynnych. Świątynia egipska jest odzwierciedleniem przyrody Egiptu. Dolne partie ścian zdobią zazwyczaj ornamenty roślinne. W hypostylach kolumny mają kształty palm lub związanych łodyg lotosu, a ich kapitele mają formę zamkniętych (rzadko otwartych) pąków kwiatów. Pułap świątyni zdobią złote gwiazdy na tle ciemnego nieba.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome