Poleski Park Narodowy - Notatki - Turystyka, Notatki'z Turystyka
Grzegorz
Grzegorz17 June 2013

Poleski Park Narodowy - Notatki - Turystyka, Notatki'z Turystyka

PDF (179.3 KB)
7 strona
602Liczba odwiedzin
Opis
Turystyka: notatki z zakresu turystyki opisujące Poleski Park Narodowy.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 7
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

POLESKI PARK NARODOWY

Wieloletnie starania przyrodników o zachowanie unikalnej przyrody Polesia zwieńczone zostały utworzeniem 1 maja 1990 roku Poleskiego Parku

Narodowego. Położony jest on w obrębie Pojezierza Łęczyńsko– Włodawskiego, znajdującego się w południowej części Polesia Lubelskiego. Polesie Lubelskie ograniczone jest od południa i zachodu Wyżyną Lubelską, od północy Podlasiem, a od zachodu Mazowszem. Natomiast na wschodzie granicę wyznacza rzeka Bug. Aby dotrzeć do Poleskiego Parku Narodowego

należy dojechać do miejscowości Urszulin, położonej na trasie Lublin - Włodawa. Najcenniejszymi elementami Parku są torfowiska: niskie,

przejściowe i wysokie, wyróżniające Poleski Park Narodowy spośród wszystkich innych polskich parków narodowych. Rozległością i stanem zachowania ustępują w Polsce jedynie

Bagnom Biebrzańskim.

FOT.M.LIS

Najciekawsze na terenie Parku są zbiorowiska ekosystemów wodno – torfowiskowych o unikalnej florze i faunie. W Parku występuje około 1000 gatunków roślin naczyniowych, z których 170 to gatunki rzadkie, 81 podlega ochronie gatunkowej, a kolejnych 15 znajduje się w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin. Większość gatunków roślin to przedstawiciele flory północnej, wśród nich: brzoza niska, wierzba lapońska i borówkolistna, które są typowymi

reliktami polodowcowymi, turzyce bagienna i strunowa, gnidosz królewski i rosiczka długolistna. Florę atlantycką reprezentują min. wywłócznik skrętoległy i wąkrota zwyczajna.

Lasy tworzą brzeziny bagienne i ubogie bory sosnowe oraz w podtopionych wodą zagłębieniach olsy.

Świat zwierząt również obfituje w wiele rzadkich i interesujących gatunków. Niestety dość słabo zostały rozpoznane bezkręgowce Poleskiego Parku Narodowego, choć spotkać

można bardzo rzadką pijawkę lekarską oraz chronionego motyla – postojaka wiesiołkowca. Nie wolno zapomnieć także, o trzech gatunkach mrówek będących polodowcowymi

reliktami, a występujących na torfowiskach. Natomiast na rozległych łąkach Parku spotkać można tygrzyka paskowanego, należącego do największych krajowych pająków. Kręgowce

Poleskiego Parku Narodowego zostały poznane najlepiej. Na obszarze Parku żyje 21 gatunków ryb, w tym głównie: karp, lin, karaś, płoć, szczupak, okoń oraz najrzadsza w kraju ryba – strzebla przekopowa, zwana błotną. Spotkać można 13 gatunków płazów. Szczególnie

obficie występują tu żaby brunatne i zielone, rzadziej ropuchy paskówki oraz licznie grzebiuszki ziemne. Z 6 gatunków gadów na szczególną uwagę zasługuje gatunek reliktowy,

jakim jest żółw błotny. Uznawany jest on za najbardziej zagrożony gatunek gada w kraju. Poleski Park Narodowy oraz Sobiborski Park Krajobrazowy tworzą największą ostoję tego gada w Polsce. Najlepiej poznane są ptaki. Spośród 146 gatunków lęgowych 17 jest silnie

zagrożonych. Większość ptaków Poleskiego Parku Narodowego związanych jest z

siedliskami podmokłymi i wodnymi. Najcenniejsze gatunki to: zalatujące tutaj czasami – orzeł przedni i orlik grubodzioby oraz lęgowe – bielik, orlik krzykliwy, żuraw (widniejący w

herbie Poleskiego Parku Narodowego), brodźce, derkacz, gęś gęgawa, podgorzałka, wodniczka, puchacz i bocian czarny. Z 48 gatunków ssaków występujących w Poleskim

Parku Narodowym, największym jest łoś. Jego pogłowie w Parku szacuje się na około 150 sztuk. Innym wyjątkowym ssakiem jest bóbr. Od 1992 roku jego ilość osiągnęła około 200

osobników. W PPN występuje również: wydra, orzesznica z rodziny pilchowatych, smużka, drapieżny rzęsorek rzeczek, i rzadko wilk.

Walory przyrodnicze Poleskiego Parku Narodowego możemy poznać spacerując ścieżkami przyrodniczymi. Są one wspaniałą bazą edukacyjną dla szerokiej rzeszy młodzieży szkolnej oraz turystów indywidualnych odwiedzających Poleski

Park Narodowy.

Ścieżka przyrodnicza „Spławy”

Długość ścieżki 3,5 km.

Początek ścieżki znajduje się na skraju łąk na północ od wsi Załucze Stare. Można tu dotrzeć szosą z Urszulina do Ośrodka Dydaktyczno – Muzealnego Poleskiego Parku

Narodowego w Załuczu Starym. Po wyjściu z ośrodka należy udać się szosą przechodzącą przez wieś Załucze Stare w kierunku zachodnim. Po około 350 m należy skręcić zaraz za rosnącym przy szosie okazałym świerkiem w drogę polną (kierunek północny), która po około 300 m doprowadza nas przez łąki obok małej torfianki do pierwszego przystanku

ścieżki przyrodniczej. Po przejściu przez niewielkie pola znajdujemy się na użytkowanych przez okolicznych rolników łąkach kośnych. Są to tzw. łąki świeże i wilgotne. Wiosną obficie kwitną tutaj: knieć błotna (nazywana kaczeńcem), firletka poszarpana, mniszek

lekarski, jaskier ostry i rozłogowy. Późną wiosną i latem zakwita krwiściąg lekarski i rdest wężownik. W wilgotniejszych miejscach zakwitają kozłki lekarskie gorysz błotny i ostrożeń warzywny. W tym samym czasie zakwitają rzadkie już dzisiaj, ginące, czerwono kwitnące

storczyki: kukułka krwista i kukułka szerokolistna oraz biało kwitnący kruszczyk błotny. Łąki te są miejscem bytowania wielu zwierząt, na wiosnę można spotkać tutaj żurawie, latem

żerują tutaj liczne bociany białe. Położona blisko drogi torfianak jest miejscem bytowania wielu płazów: żaby zielonej i jeziorkowej. W wodzie dojrzeć można dochodzące do 17 cm długości kijanki grzebiuszki ziemnej. Nad łąkami zauważyć można krążącego myszołowa

polującego na liczne tutaj gryzonie. Jego łupem padają głównie pospolite norniki bure i zwyczajne, nornice rude oraz myszy polne. Z drobnych ptaków spotkać można pliszkę żółtą,

pokląskwę i świergotka łąkowego.

Mając dwa równoległe do siebie rowy melioracyjne przechodzimy przez granicę Poleskiego Parku Narodowego. Przed zwiedzającymi znajduje się torfowisko niskie typu zaroślowego zwane łozami, porośnięte gęstymi krzewami, które nadają charakterystyczny

aspekt tej formacji zaroślowej. Zbiorowisko tworzy głównie wierzba szara zwaną łozą. Domieszkę stanowią wierzba pięciopręcikowa zwana też laurolistną, kruszyna pospolita i

krzewiaste olchy. Pojedynczo spotkamy tu wierzbę czerniejącą i uszatą, a także brzozę omszoną i kalinę koralową. Zarośla łozowe występują najczęściej w sąsiedztwie olsów. Są zbiorowiskami o wyraźnie zaznaczonej strukturze kępkowo – dolinkowej. Kępy porastają

głównie krzewiaste wierzby z dominującą wierzbą szarą, obok której spotkać można wierzbę uszatą i pięciopręcikową. Ponad krzewy wyrastają pojedyncze młode drzewa olch i brzóz.

Budowa kępkowo – dolinkowa powoduje, że runo jest bardzo urozmaicone. Tworzą je różne grupy roślin głównie bagienne i szuwarowe, skupione w podtopionych wodą dolinkach. Są to:

żabieniec babka wodna, knieć błotna, siedmiopalecznik błotny, kosaciec żółty, tarczyca pospolita, bobrek trójlistkowy, trzcina i wiele innych. Drugą grupę tworzą rośliny wspólne dla

olsów i zarośli wybierające bardziej suche miejsca i koncentrujące się na kępach. Należą do nich: turzyca długokłosa, zachylnik błotny, psianka słodkogórz. Duże ilości wierzb stwarzają

dogodne warunki do bytowania wielu owadów, odżywiających się różnymi częściami tej rośliny. Ze względu na obfitość owadów łoziny są miejscem bytowania i gniazdowania wielu

ptaków. Spotkać tu można jednego z największych śpiewaków, słowika szarego. Wśród gałęzi wierzb, zauważyć można również pogwizdującą dziwonię i świerszczaka. a także

słowika podróżniczka zamieszkującego niewielkie kępy drzew. Lokalne zagłębienia wypełnione wodą to ulubione miejsce kąpieli błotnych dzika, który często przebywa w

obrębie łozin.

Idąc dalej spotkamy rozległe łąki turzycowe zwane turzycowiskami. Tego typu łąki są otwartymi torfowiskami niskimi Wśród oglądanych turzycowisk na uwagę zasługuje zespół gdzie dominującym gatunkiem jest turzyca tunikowa. Tworzy ona charakterystyczne kępy okryte „sukienką” zeszłorocznych liści. W dolinkach gdzie dosyć długo zalega woda, są doskonałe warunki do rozwoju rzęsy drobnej i trójrowkowej. Wiosną wody stagnujące

pomiędzy kępami, gdy zaczyna przygrzewać słońce ożywiają się niezliczone ilości organizmów bezkręgowych. Zobaczyć można tu liczne oczliki, rozwielitki, larwy muchówek i

zawieszone tuż pod powierzchnią wody larwy komarów. Po dnie poruszają się ledwie zauważalne larwy chruścików. Wczesną wiosną rozległe wody oczek zapełnione są

odbywającymi gody żabami moczarowymi. Pośród turzycowisk znajdują się miejsca wyżej położone porośnięte przez trawy i zarośla. Na tych wypiętrzeniach spotkać można spotkać dwa gatunki bardzo rzadkich paproci tj. nasięźrzał pospolity i nasięźrzał wielolistny. Inne

miejsca bardziej podtopione porasta szuwar kosaćca żółtego. Z gąszczu traw można usłyszeć charakterystyczny zgrzytający glos derkacza.

Z turzycowisk kładka prowadzi w las. Jest to bagienny las mieszany tzw. subborealna brzezina bagienna. Zespół ten w Parku zajmuje dość znaczne powierzchnie. Drzewostan składa się w większości z brzozy omszonej czasem z niewielką domieszką olszy czarnej, rzadziej sosny. W runie spotykamy często trzęślicę modrą, śmiałka darniowego, które są

gatunkami charakterystycznymi dla torfowisk przejściowych, ale też i gatunki borowe takie jak: narecznica szerokolistna, widłak jałowcowaty oraz konwalijka dwulistna, czy szczawik zajęczy. W oczy rzucają się charakterystyczne kępy turzycy tunikowej, a w zalanych wodą miejscach prawie na metr wysokie jaskry wielkie. Las ten jest miejscem bytowania łosia, a

pośród brzóz na okazałej olszy z dala od kładki uwił sobie gniazdo bocian czarny.

Po wyjściu z lasu i przejściu przez niewielki odcinek zarośli łozowych wychodzimy na bardziej odsłonięty odcinek ścieżki, który zajmuje torfowisko przejściowe, nazywane

spleją. Torfowisko to jest stale podmokłe i tworzy charakterystyczne trzęsawisko zbudowane z kożucha roślinności utrzymującego się na powierzchni wody i z łatwością uginającego się

pod ciężarem człowieka. Roślinność takiego torfowiska tworzy zazwyczaj niski szuwar turzycowy. Występują tu rzadkie mięsożerne rosiczki zaopatrzone w liście o pułapkach

kleistych oraz dwa gatunki pływaczy, których liście przekształcone są w pułapki podciśnieniowe. Spotkamy tutaj także karłowatą brzozę niską, która jest reliktem

polodowcowym. Z tego miejsca można usłyszeć charakterystyczne trąbienie odzywających się żurawi zwane klangorem.

Dalej kładką dochodzimy do lasu bagiennego, popularnie zwanego olszyną bagienną lub olsem kępkowo-dolinkowym. Drzewostan buduje przede wszystkim olsza czarna, pomiędzy

którą spotkać można pojedyncze brzozy i wierzby szare, a także kruszynę pospolitą i sporadycznie kalinę koralową. Warstwa runa jest tutaj bardzo bujna. Spotkać tu można: turzycę długokłosową, paproć zachylnik błotny, knieć błotną, turzycę pospolitą, kuklika

zwisłego, a także nasze rodzime liany – chmiel zwyczajny i psiankę słodkogórz. Las ten rośnie na siedlisku bardzo mokrym, z wodą stojącą często na powierzchni. Dno lasu jest

niejednolite o strukturze kępkowo – dolinkowej. Kępy, które powstały u nasady pni z nagromadzenia wokół korzeni drzew substancji organicznych i namułów, są bardzo okazałe. Stąd też wzięła się nazwa tego zespołu – ols kępkowo – dolinkowy. Ols może być miejscem

gniazdowania brodźca samotnego i słonki. Można tu spotkać również najpospolitszą z naszych rodzimych kaczek – krzyżówkę oraz rzęsorka rzeczka, który w wodach olsu poluje

na żaby, duże owady i inne bezkręgowce. Jest to jedyny w naszym kraju jadowity ssak. Ols jest również doskonałą kryjówką dla młodych żółwi błotnych. W okresie wiosennym

odbywa tu swoje gody traszka grzebieniasta i zwyczajna oraz żaba moczarowa.

Idąc dalej w olsie zauważymy gęsty, niemalże jednolity szuwar skrzypu bagiennego, do złudzenia przypominający miniaturkę lasu karbońskiego. Na koniec ścieżka doprowadza nas do jeziora Łukie, największego jeziora na terenie PPN. Jest to zbiornik eutroficzny z bogatą

roślinnością wodną i szuwarową o typowym strefowym układzie zespołów roślinnych. Jezioro jest interesujące również pod względem ornitologicznym. W pasie przybrzeżnych szuwarów gnieździ się wiele ptaków takich jak: pospolite kaczki krzyżówki, głowienki i

czernice, nurkujące co jakiś czas za rybą perkozy: rdzawoszyi, dwuczuby i zausznik. Tutaj spotkać można także perkozka oraz rzadsze ptaki lęgowe takie jak: kaczkę krakwę i

cyraneczkę oraz chruściele: wodnika, kropiatkę i zielonkę. Obfitość ptaków wodnych przyciąga nad jezioro wiele ptaków drapieżnych. Na łowy zalatuje tu największy z niech bielik. Jego ofiarą padają najczęściej kaczki i czaple oraz większe ryby. Poza tym spotkać

można inne ptaki drapieżne, do których należą lęgowy błotniak stawowy i przelotny rybołów. W trzcinach możemy usłyszeć charakterystyczne buczenie bąka oraz głos brzęczki. Wody jeziora są czyste, muliste dno zapewnia doskonałe warunki do bytowania wielu gatunkom

zwierząt. Występuje tu w dużych ilościach rak błotny zwany też stawowym. Bogata jest tu też ichtiofauna. Najliczniej występuje tu sumik karłowaty i karaś złocisty zwany popularnie

japońcem. Spotkać można również lina, wzdręgę, płoć, leszcza, krąpia, karpia i szczupaka oraz chronionego piskorza i różankę. Nad wodami uwijają się rzesze ważek, jętki, ochotki i

niezliczone ilości komarów.

Ścieżka przyrodnicza „Dąb Dominik”

Długość ścieżki około 4 km.

Ścieżka rozpoczyna się na leśnej polanie, przy szosie Urszulin – Sosnowica. Z tego miejsca trasa prowadzi śródleśną drogą w kierunku północnym. Początek trasy to las liściasty silnie przekształcony przez człowieka. Zamiast dębów, grabu, lipy i innych

gatunków liściastych rosną tu głównie: sosna zwyczajna, brzoza brodawkowa i olsza czarna. Niezwykle barwne jest runo, które wczesną wiosną przybiera wygląd wielobarwnego

kobierca. Mijamy kolejne zespoły leśne takie jak: grąd niski, typowy grąd wysoki wschodniopolski o zwarciu koron około 70-80%, tworzony przede wszystkim przez grab

zwyczajny, dąb szypułkowy i miejscami sosnę z nasadzeń. Domieszkę stanowią pojedyncze osiki, brzozy brodawkowate i lipy drobnolistne. Runo jest jednolite, niezbyt wysokie. Jego

rozwój uwarunkowany jest wilgotnością podłoża i warunkami świetlnymi. Przeważają w nim gatunki grądowe, do których należą: turzyca orzęsiona, gwiazdnica wielkokwiatowa,

marzanka wonna, gajowiec żółty, zawilec gajowy, miodunka ćma, podagrycznik pospolity, kokoryczka wielokwiatowa, przylaszczka pospolita, które najpiękniej wyglądają wczesną

wiosną przybierając postać wielobarwnego kobierca. Później zakwitają: konwalijka dwulistna i szczawk zajęczy w towarzystwie przetacznika ożankowego i pszeńca gajowego. Tutaj

rośnie około 300 letni dąb nazwany „Dominikiem” na cześć twórcy Parku prof. dr hab.

Dominika Fijałkowskiego. Fauna tej okolicy jest również ciekawa i związana głównie z siedliskiem lasu liściastego. Silnie ocienione dno lasu sprawia, że wśród bezkręgowców jest dużo gatunków cieniolubnych i wymagających dużej wilgotności. Do nich należą niektóre

chrząszcze z rodziny biegaczowatych, a wśród nich biegacze, które podlegają ochronie gatunkowej. Spośród ptaków gnieżdżą się tutaj świstunka, piecuszek, zaganiacz, kapturka

oraz typowy dla grądu grubodziób, zwany niegdyś grabołuskiem. W drzewach świeże dziuple wykuwają sobie dzięcioły, a śród nich najpospolitszy dzięcioł duży, rzadziej zielony oraz

największy czarny.

Idąc dalej ścieżką przyrodniczą mijamy rosnącą w równych rzędach, sztucznie posadzoną na gruntach porolnych sosnę. Runo jest tu ubogie. Tworzą go głównie borówka

czernica, pospolicie zwana czarną jagodą, poziomka pospolita, kosmatka owłosiona, siódmaczek leśny oraz paprocie orlica pospolita i narecznica samcza. Taki utworzony

sztucznie las nie powinien znajdować się na terenie parku narodowego, dlatego zadaniem służb parku jest naprawienie tego błędu. Pracownicy Parku stopniowo wycinają sosnę, a w jej miejsce nasadzają takie gatunki jak: dąb, jesion, klon, modrzew i lipa. Takie działania noszą

nazwę przebudowy drzewostanu.

Kolejny przystanek to podmokły ols kępkowo-dolinkowy. Zaraz za nim ścieżka doprowadza do pierwotnej linii brzegowej jeziora Moszne. Stąd trasa ścieżki prowadzi po

przygotowanej drewnianej kładce przez torfowisko, które powstawało przez około 11000 lat, do obecnego brzegu jeziora. Na tym fragmencie ścieżki mijamy bardzo ciekawe zespoły;

subborealną brzezinę bagienną, niewielki pas zakrzaczeń brzozy niskiej, następnie turzycowisko rosnące na pływającym kożuchu torfowym zwanym lokalnie na Polesiu spleją,

z licznym udziałem wełnianek, turzyc, rosiczek i mchów torfowców. Jezioro Moszne jest niewielkim, płytkim jeziorem śródtorfowiskowym o powierzchni około 17 ha, z wyraźnie zaznaczonym procesem zarastania i wypłycania. Odznacza się ono bardzo

mulistym dnem, a miąższość osadów dennych miejscami sięga do głębokości 15 m. W okresie letnim niezwykle malowniczo wyglądają wynurzające się z toni wodnej grzybienie

północne i grążele żółte, pospolicie zwane liliami wodnymi. Towarzyszy im osoka aloesowata, rdestnica pływająca, żabiściek pływający i oczeret jeziorny. Uwagę obserwatora przyciągają szczególnie duże gatunki ważek, mieniące się w promieniach słonecznych. Wody

jeziora dostarczają pokarmu żerującym na nich: łabędziom, perkozom, kaczkom, mewom, rybitwom i innym ptakom.

Od jeziora wracamy kładką do dawnego brzegu jeziora, skąd leśną drogą w kierunku zachodnim dochodzimy do torfowiska wysokiego. Stad w głąb torfowiska poprowadzona jest drewniana kładka. Doprowadza ona do kępy charakterystycznych, karłowatych sosen w borze bagiennym. Natomiast trasa ścieżki biegnie dalej na południe, leśną drogą przez sosnowy las,

bagienne olsy i brzeziny. Po pewnym czasie doprowadza ona do drogi (tuż za dębem „Dominikiem”), ponownie łącząc się z trasą ścieżki przyrodniczej. Można również przejść

trasą ścieżki przez bory bagienne do wsi Jamniki, która jest przeznaczona dla bardziej zaawansowanych przyrodników i przebiega skrajem uroczyska „Las Bagno”, które zostało

uznane za obszar ochrony ścisłej.

Ścieżka przyrodnicza „Jezioro Długie”

Długość ścieżki około 1,5 km.

Początek ścieżki znajduje się przy zadaszeniu turystycznym usytuowanym nad kanałem melioracyjnym nazwanym przez meliorantów „Doprowadzalnikiem Bogdanka - Wola

Wereszczyńska” w pobliżu miejscowości Kolonia Wola Wereszczyńska. Można dotrzeć tu szlakiem czerwonym, kierując się na wschód do miejscowości Kolonia Łomnica do wsi Kolonia Wola Wereszczyńska. Tu za transformatorem szlak skręca w lewo w młodnik

sosnowy. Wędrując dalej, dochodzimy do mostku na kanale melioracyjnym, gdzie rozpoczyna się ścieżka. Następnie biegnie zwartym kompleksem leśnym do Jeziora

Długiego. Mija szereg charakterystycznych zespołów leśnych i zaroślowych. Ols kępkowo- dolinkowy, dąbrowę świetlistą, grąd wysoki odmiany wschodniopolskiej, sztucznie

posadzoną drągowinę sosnową na gruntach porolnych, oraz fragmenty zarośniętego przez wierzby, młode brzozy i olsze torfowiska niskiego. Następnie tuż przy jeziorze mija bagienny zespół leśny olsu porzeczkowego, który w miarę zbliżania się do brzegu jeziora przekształca

się w subborealną brzezinę bagienną. Na odcinku prowadzącym przez wspomniany ols ścieżka biegnie po drewnianej kładce.

Jezioro Długie, zwane wcześniej Dolnym, jest niewielkim płytkim jeziorem śródtorfowiskowym o powierzchni około 30 ha z wyraźnie zaznaczonym procesie zarastania i

wypłycania. Głębokość misy jeziornej sięga do 10 m, w tym wody zaledwie 0,5 m. Resztę stanowi płyny muł zwany gytią jeziorną. Jezioro od strony wschodniej i zachodniej otoczone jest torfowiskiem przejściowym. Brzeg jeziora porośnięty jest szuwarem pałki szerokolistnej, a jedynie od strony północnej spotykamy szuwar trzcinowy. Środek jeziora porasta zaś zespół

szuwaru oczarowego tworząc tam kilka rozległych kęp. Za linią szuwaru zobaczyć można unoszące się na wodzie grzybienie północne i grążele żółte. W płytkich zatoczkach

tworzonych przez szuwar możemy spotkać jedną z roślin mięsożernych, jaką jest aldrowanda pęcherzykowata. Jest to roślina bardzo rzadka w Polsce. Pozbawiona korzeni pływa

swobodnie w wodzie. Szuwar to miejsce gniazdowania wielu ptaków. Po drugiej stronie jeziora nie raz zobaczyć można łabędzia niemego siedzącego na gnieździe. Z trzcin dochodzi

często charakterystyczna piosenka trzciniaka, rokitniczki i potrzosa. Czasami z pobliskich torfowisk słychać głos żurawia. Wiosną często nad torfowiskiem i wodami jeziora usłyszeć

można odgłosy tokującego bekasa kszyka. Przy brzegu jeziora stoi zadaszenie turystyczne, za którym usytuowane są dwie malownicze torfianki. Ścieżka przy jeziorze kończy swoją trasę.

Powrót odbywa się tą samą drogą.

Ścieżka przyrodnicza „Perehod”

Długość ścieżki około 5 km.

Początek ścieżki znajduje się na skraju lasu, gdzie można dostać się droga z Pieszowoli będąca dawną podworską aleją dojazdową na teren stawów rybnych. Ścieżka prowadzi w

kierunku południowym, drogą wzdłuż stawu „Piskornik”.

Po kilkudziesięciu metrach skręca na zachód, okrąża staw „Graniczny” i kieruje się na wschód. Biegnie po grobli wzdłuż niewielkich i zarośniętych lasem stawów tzw.

zimochowów. Potem mija stawy: „Dziki”, „Duża Zośka” i „Pniaki”. Na stawie „Dzikim”, szczególnie podczas wiosennych przelotów, koncentrują się znaczne ilości ptactwa wodno – błotnego. Najliczniejszą grupę stanowią kaczki i ptaki siewkowe. Jednak do najciekawszych

bywalców tych okolic należy zaliczyć dwa gatunki czapli: białą i nadobną. Są to czaple, które w Polsce gnieżdżą się od niedawna, a najbliższe ostoje tych ptaków znajdują się w delcie

Dunaju w Rumuni. Kolejni goście to kormorany czarne.

Od trasy ścieżki w miejscu pomiędzy stawem „Dzikim”, a „zimochowami” odchodzi wąska ścieżka doprowadzają do schronu ornitologicznego, z którego można obserwować

różne gatunki ptaków wodnych.

Dalej trasa wiedzie przez kontynentalny grąd wysoki, mija niewielki staw „Mała Zośka” i ponownie prowadzi lasem o charakterze boru mieszanego wilgotnego dębowo-świerkowego.

Na niewielkim wypiętrzeniu skręca w lewo, doprowadzając do grobli pomiędzy stawem „Duża Zośka”, a stawem „Pyrchów”. Zaraz za ścianą lasu na grobli stoi wieża widokowa, z której można podziwiać panoramę stawów i zalanych wodą łąk, a także obserwować wiele gatunków ptaków i żerujących tu łosi. Stąd trasa ścieżki prowadzi szeroką groblą miedzy

stawami: „Duża Zośka”, „Podgrusze”, „Wyhary”, „Żabi” i „Piskornik”. Stawy te porośnięte są brzozowo – osikowym zagajnikiem. Na końcu stawu „Piskornik” ścieżka wychodzi na

drogę „aleję”, gdzie kończy się. Powrót ze ścieżki odbywa się tą samą drogą do wsi Pieszowola.

Tekst opracowany na podstawie przewodników „Po ścieżkach przyrodniczych

Poleskiego Parku Narodowego” autorstwa Andrzeja Różyckiego

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome