Podstawy pielęgniarstwa - Notatki - Medycyna - Część 1, Notatki'z Medycyna. Medical University of Warsaw
Kamil89
Kamil8922 March 2013

Podstawy pielęgniarstwa - Notatki - Medycyna - Część 1, Notatki'z Medycyna. Medical University of Warsaw

PDF (101.0 KB)
7 strona
3Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
Opis
Notatki przedstawiające zagadnienia z zakresu medycyny: podstawy pielęgniarstwa. Część 1.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 7
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

1

Przedmiot: Podstawy Pielęgniarstwa

Tytuł pracy: Rozwój pielęgniarstwa polskiego- historyczne i społeczne

uwarunkowania.

Rok akademicki

2

Plan pracy:

1. wytłumaczenie pojęć: pielęgniarka/pielęgniarz, pielęgniarstwo;

2. filozoficzno-kulturowe nurty rozwoju pielęgniarstwa;

3. I okres rozwoju pielęgniarstwa od 1918-1939r.;

4. rozwój pielęgniarstwa polskiego od 1939-1945r.;

5. współczesne uwarunkowania pielęgniarstwa

6. zakończenie

7. bibliografia

3

Na wstępie wytłumaczyć należy dwa podstawowe pojęcia: pielęgniarka i

pielęgniarstwo. Pielęgniarka (pielęgniarz) jest pracownikiem ochrony zdrowia sprawującym

opiekę medyczną nad pacjentem. Zwracając na chorego szczególną uwagę pod względem

jego zdrowia, stanu fizycznego i psychicznego a także szerząc jego i swoją edukację

zdrowotną ale i nie tylko także promując to zdrowie w jak najlepszy sposób. Pielęgniarka,

pielęgniarz najlepiej wykonują swój zawód z przyczyn miłości do zawodu, miłosierdzia, ze

względów patriotycznych jak i społecznych. Drugim ważnym pojęciem jest pielęgniarstwo-

zespół czynności wchodzących w proces pielęgnowania chorych lub postępowania w zakresie

ochrony zdrowia ludności. Specjalną rolą osoby pielęgnującej jest pomagać człowiekowi

choremu lub zdrowemu w czynnościach mających na celu zapewnienie pełnego zdrowia lub

powrotu do niego. Pielęgnowanie to pomaganie człowiekowi, aby mógł żyć lepiej i zachować

zdrowie, a w chorobie przyczyniać się do tego żeby proces zdrowienia przebiegał jak

najkorzystniej.Pielęgnowanie to asystowanie człowiekowi, które zmierzać będzie do

osiągnięcia przez niego optimum funkcjonowania w różnych stanach zdrowia.

Rozwój pielęgniarstwa był uwarunkowany od rozwoju filozoficznych idei takich jak:

ascetyzm, romantyzm, pragmatyzm, humanizm. Ascetyzm jako poświecenie swojego całego

życia Bogu i bliźnim. W takim rozumieniu pielęgniarstwo jest powołaniem do spełnienia woli

Boga. Pielęgniarka(pielęgniarz) poświęcają swoje życie, siebie i swoje serca aby pomóc

chorym, którzy najbardziej tej pomocy potrzebują. Romantyzm staje się idea wielu ludzi

którzy chcą być pracownikami ochrony zdrowia. Idea ta oznacza idealizowanie życia,

bohaterstwo a także heroizm. Pielęgniarstwo u wielu kobiet staje się pożądaną działalnością w

której mogą się odnaleźć i być osobą pełną oddania, który wykonywanie pracy pielęgniarki

jest wielka radością i satysfakcją. U takiej osoby musi występować praktyczny sposób

myślenia jak i szybkiego pomyślnego działania. Rozpatrywanie tych działań w aspekcie

instrumentalno- technicznych działań oraz w zaspokojeniu potrzeb terapeutyczno-

pielęgnacyjnych. Zadaniem pielęgniarki/pielęgniarza jest ciągłe podwyższanie kwalifikacji

zawodowych – pielęgniarka jak edukator zdrowotny oraz organizacji pracy. Humanizm

koncentruje uwagę na sprawach ludzkich, godności człowieka, jego wolności, propaguje

rozwój fizyczny, psychiczny i intelektualny oraz harmonijne współżycie w społeczeństwie,

podkreśla możliwości ludzkiego rozumu, oraz wartość wiedzy o świecie i możliwość jej

zdobycia i rozwoju. W okresie przednowoczesnym pielęgniarkom w szpitalach stawiano

wysokie wymagania, zwracano uwagę na kwalifikacje techniczne, cechy charakteru i poziom

moralny.

4

Pielęgniarstwo Polskie zaczęło rozwijać się w XX wieku gdzie powstało pierwsza

organizacja pielęgniarek- Polskie Stowarzyszenie Pielęgniarek Zawodowych, które powstało

z inicjatywy Helen Bridge i pierwszych absolwentek szkół pielęgniarskich. Stowarzyszenie

oficjalnie zaczęło funkcjonować od 3 kwietnia 1925 roku. Bardzo ważnym faktem

wpływającym na rozwój pielęgniarstwa w Polsce było rozpoczęcie działalności w Krakowie

w 1911r. szkoły pielęgniarek zawodowych Panien Ekonomek świętego Wincentego a’Paulo

którymi absolwentkami została: Maria Epstein, Anna Rydlówna, Teresa Kulczyńska, Hanna

Chrzanowska. Absolwentki szkoły dalej przekazywały wiedzę na temat idei pielęgniarstwa.

W roku 1925 roku Polskie Stowarzyszenie Pielęgniarek Zawodowych weszło w skład

Międzynarodowej Rady Pielęgniarek Zawodowych, co dało polskim pielęgniarkom wiele

możliwości. w roku 1921 działalność podjęły dwie nowoczesne szkoły w Poznaniu i w

Warszawie. Nauczycielkami w szkołach były absolwentki szkoły świętego

Wincentego a’Paulo. Do osiągnięć tego okresu zaliczmy organizowanie szkół pielęgniarskich.

Ośrodkami nauki stały się szkoły w Warszawie, Poznaniu i Krakowie. 21 lipca 1921 roku

zorganizowano w Poznaniu Wyższą Szkolę Pielęgniarek i Higienistek. Inicjatorem

utworzenia szkoły był Okręg Wielkopolski , a pomocy udzielił Amerykański Czerwony

Krzyż. Na czele komitetu organizacyjnego stanęła dr Janina Żniniewicz, główna inicjatorka

otwarcia szkoły, a także przewodnicząca Okręgu Wielkopolskiego PCK. Pierwszą dyrektorką

była Ita Mac Donald – pielęgniarka amerykańska. Bazę lokalową szkoły tworzyły mieszkania

w prywatnym domu, dopiero w 1938 roku szkołę przeniesiono do nowego obiektu. W tym

samym roku 29 października rozpoczęła działalność Warszawska Szkoła Pielęgniarstwa,

uruchomiona z inicjatywy grupy działaczy społecznych (m.in. Z. Szlenkier), przy aktywnej

pomocy magistratu miasta Warszawy, Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego

oraz Ministerstwa Zdrowia Publicznego. Stanowisko dyrektorki i tu zajęła pielęgniarka

amerykańska Helena Bridge.8 lipca 1923 roku otworzono drugą szkołę w Warszawie.

Pierwszą dyrektorką została dyplomowana pielęgniarka Amerykanka żydowskiego

pochodzenia, Amelia Greenwald. Absolwentki tych szkół które ukończyły już naukę

stworzyły stowarzyszenie absolwentek i przy szkołach otworzyły swoją działalność.

Pielęgniarki miały na celu wzbogacenie swojej wiedzy nabytej w szkole oraz poszerzenie

doświadczeń nabytych w pracy. 10 grudnia 1925 roku ponownie zostaje otwarta Szkołę

Pielęgniarską w Krakowie jako Uniwersytecką Szkołę Pielęgniarek i Opiekunek Zdrowia

(później Higienistek). Dyrektorką szkoły była Maria Epstein, a jej zastępczynią Anna

Rydlówna. W 1929 roku zostało wydane pierwsze czasopismo „ Pielęgniarka Polska”.

Wydanie tego czasopisma miało na celu uświadomić pielęgniarki na temat konkretnych

5

dziedzin pielęgniarskich, oraz dokształcanie i doskonalenie ich wiedzy. Pierwszym

redaktorem naczelnym była Hanna Chrzanowska.

Drugi okres rozwoju pielęgniarstwa trwał w czasie II wojny światowej (1939-1945

roku). Okres okupacji był najcięższy dla pielęgniarek gdyż swoją pracę odbywały na frontach,

partyzantce, powstaniu warszawskim, gettach i obozach koncentracyjnych. Pełne

zamiłowania i silnej woli staranie wykonywały swoje obowiązki, przed niczym się nie

wahając. Ten czas dał im najwięcej czasu do nauki i edukacji w sprawach zręcznościowych

jaki i dobrego myślenia. W tym okresie zawieszono działanie Polskiego Stowarzyszenia

Pielęgniarek Zawodowych, gdyż pomagały on rannym. Podczas wojny zginęło około 6000

pielęgniarek to około 30%. Pielęgniarki wykazały się dużym ascetyzmem i pragmatyzmem i

romantyzmem filozoficznym.

Trzeci okres dotyczy czasu po wojnie od roku 1945. W Polsce Ludowej wzrosła liczba

placówek szkolących pielęgniarki. Powstały różne typy szkół, dominowały licea

pielęgniarskie uzupełniane siecią policealnych szkół. Zmianą została objęta edukacja młodych

kobiet i męszczyzn. Zostały wprowadzone zmiany w programie nauczania były one

dostosowane do polityki wychowawczej władzy państwowej. Czas nauki został stanowczo

wydłużony z 2 lat na 2,5 lat. program obejmował część teoretyczną i praktyczną. W części

teoretycznej były uwzględnione przedmioty z zakresu nauk przyrodniczych, medycznych,

społecznych oraz pielęgniarstwo. Do szkolenia praktycznego przywiązywano bardzo dużą

wagę. Praktyki były organizowane na oddziałach szpitalnych pod nadzorem pielęgniarek-

nauczycielek zatrudnianych przez szkole, a także w ośrodkach zdrowia, w higienie szkolnej,

w pielęgniarstwie przemysłowym, w pielęgniarstwie domowym. Odbywanie praktyk było

poprzedzone opanowaniem techniki zabiegów pielęgniarskich i odpowiednim przygotowaniu

teoretycznym. Liczba absolwentek szkół nie pokrywała zapotrzebowania na pielęgniarki ze

względów niskiej płacy . Istniejące braki w obsadzie pielęgniarskiej w szpitalach były

uzupełniane osobami bez właściwego przygotowania zawodowego, dla których organizowano

jedynie krótkie przeszkolenia. W roku 1956 chciano aby zostało ponownie otworzone Polskie

Stowarzyszenie Pielęgniarek Zawodowych. W skutek tego powstało Polskie Towarzystwo

Pielęgniarskie – PTP, które kontynuowało idee założone przez PSPZ. PTK zostało powołane

6 Stycznia 1956 roku przy pomocy ministra zdrowia. Przewodniczącą towarzystwa zastała

Halina Stefańska. Jej rolą na początku była nowelizacja ustawy o zawodzie pielęgniarki,

utworzenie w Ministerstwie Zdrowia jednostki, która zajmującej się polityką i powołaniem

studiów o kierunku pielęgniarstwo. W roku 1960 prowadzone były przygotowania do

powstania studiów wyższych na pielęgniarstwo. Przy udziale Polskiego Towarzystwa

6

Pielęgniarek powstało trzyletnie Studium Pielęgniarstwa w Lublinie przy Akademii

Medycznej a w dwa lata później przekształciło się w wydział pielęgniarstwa Akademii

Medycznej w Lublinie. Akademia była jedynym miejscem w Europie który kształcił

pielęgniarki na tak wysokim etapie. Jego dziekanem był prof.dr hab. Marian Klamut. Już w

roku 1973 były wręczane pierwsze dyplomy magistra pielęgniarstwa. Wraz z upływającym

czasem otwierano wiele innych akademii: 1974r.-Akadema Medyczna w Katowicach, 1975r.-

Poznań i Kraków, 1987r.- Wrocław. Drugi podokres III okresu dotyczy roku od 1989r. do

chwili obecnej. Okres ten dał dużo zmian w ważności państwowej pielęgniarstwa. Zawód ten

stał się zawodem samodzielnym co daje duże udogodnienia w relacji pielęgniarka- pacjent-

lekarz. Pielęgniarki stały się bardziej samodzielne w swoim zawodzie jak i bardziej pewne

swoich uprawnień. Podnoszone są standardy kształcenia aby pielęgniarki mogły dokształcać

się w części teoretycznej jak i praktycznej. Zostało otwartych wiele kierunków kształcenia

wyższego.

Wiele czynników wpływało na rozwój pielęgniarstwa Polskiego. Największe

znaczenie miał tutaj okres I od roku 1918-1939 gdy pielęgniarstwo zaczynało się wykształcać.

Powstawały tutaj pierwsze szkoły gdzie młode kobiety mogły poddać się swojemu

zamiłowaniu i miłosierdziu pomocy bliźnim. Okres wojny był ważny dla wszystkich

pielęgniarek które choć pogrążone w strachu wykonywały należycie swoją obowiązki w

obozach koncentracyjny i gettach. Wojna była kresem w którym pielęgniarki mogły wykazać

się swoimi doświadczeniami i wiedzą. Pielęgniarstwo Polskie do dziś stara się aby

pielęgniarki kształciły swoją wiedzę i zdobywały praktyki na jak najwyższym poziomie

standardów. System szkolnictwa jest dostosowywany do norm europejskich systemów

kształcenia wyższego i podyplomowego. Wzrasta także poszanowanie pielęgniarstwa

polskiego nie tylko jako wyodrębnionej działalności lecz jako oddzielnej dziedziny naukowej.

Pielęgniarka jest ustosunkowana do holistycznego punkt widzenia. Postęp kształcenia na

poziomie wyższym i podyplomowym wzrasta wraz z przemianami kulturowo-społecznymi a

także z socjologicznymi. Postęp techniki i nowych badań stawia pielęgniarkę pod warunkiem

ciągłego dokształcania swoich umiejętności. W roku 1989Zarząd Główny Polskiego

Towarzystwa Pielęgniarek zatwierdził Hymn Pielęgniarek. Polskie pielęgniarstwo jako

zbiorowość profesjonalistów opieki zdrowotnej podejmuje swoje zadania by oddziaływać

swoim przykładem: „ salowa uczą, przykłady przyciągają”. Polskie pielęgniarstwo nadal

powiększa grono profesjonalistów i będzie dążyć by było coraz lepsze.

7

1. B. Ślusarska, D.zarzycka, K. Zahradniczek, „Podstawy Pielęgniarstwa”;

Tom I założenia teoretyczne; wyd. Czelej; Lublin 2004r.

2. Encyklopedia Popularna PWN; wyd. PWN; Warszawa 1996r.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome