Rynek turystyczny - Notatki - Turystyka, Notatki'z Turystyka
Grzegorz
Grzegorz17 June 2013

Rynek turystyczny - Notatki - Turystyka, Notatki'z Turystyka

PDF (185.3 KB)
10 strona
1Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
Opis
Turystyka: notatki z zakresu turystyki dotyczące rynku turystycznego; kryteria podziału rynku turystycznego, cechy popytu turystycznego.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 10
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.

1

1. Definicja rynku

1. Rynek turystyczny jest to zbiór aktualnych lub potencjalnych nabywców produktu turystycznego. 2. Rynek turystyczny jest to ogół stosunków wymiennych towarowo-pieniężnych między instytucjami i

osobami sprzedającymi dobra oraz usługi turystom reprezentującymi podaż oraz osobami i instytucjami nabywającymi te dobra i sługi stanowiące przedmiot potrzeb turystycznych przedstawiającymi popyt turystyczny (ogólna)

3. Rynek turystyczny jest procesem w ramach którego sprzedawcy oraz nabywcy określają co mają zamiar sprzedać jak też kupić i na jakich warunkach ma być realizowana transakcja kupna sprzedaży(J.Altkorn)

Elementy rynku turyst 1. Podmioty rynku turyst po stronie popytowej i podażowej 2. Przedmioty rynku turystycznego czyli wszelkie dobra i usługi rynku turyst które podlegają wymianie.

Będą tu również wchodziły dobra którym trudno ustalić wartość rynkową natomiast które stanowią bardzo ważny element produktu turyst., są to m.in. dobra w stanie wolnym

3. Wzajemne relacje które zachodzą między podmiotami rynku jak również między podmiotami a przedmiotami rynku turyst.

Podmioty rynku turystycznego są to sprzedający i kupujący na tym rynku, bez względu na to czy są oni turystami, jednostkami gosp. turystycznej czy też podmiotami których działalność jest związana z rynkiem turyst. Tylko w sposób pośredni. Do podmiotów zaliczamy również instytucje użyteczności publicznej, czyli takie które działają nie dla osiągnięcia zysku. Sprzedawcy oraz nabywcy na rynku turyst. Porozumiewają się za pomocą aktu kupna sprzedaży który to akt najczęściej poprzedzony jest procesem negocjacji.

Rynek ze względu na obszar : • lokalny • regionalny • krajowy • kontynentalny • światowy Rynek ze względu na przedmiot transakcji : • dóbr produkcyjnych • dóbr konsumpcyjnych • usług • rynek branżowy Rynek ze względu na skalę transakcji: • detaliczny • hurtowy Podstawowe typy rynków turystycznych

1. Z punktu widzenia obszaru, np. lokalne, regionalny, krajowy, międzynarodowy 2. Wg kanałów ryku, czyli skali zawieranych transakcji, np. hurtowy, detaliczny 3. Wg przedmiotu obrotu na rynku turyst. np. dobra konsumpcyjne, produkcyjne 4. Wg branży, np. hotelarstwo, przewoźnicy turystyczni, biura podróży, systemy komputerowe 5. Wg motywów uprawiania turystyki, np. wyspecjalizowana, pobytowa, etniczna itd.

Wg cech konsumentów występujących na tym rynku.

2. Kryteria podziału rynku turystycznego:

W praktyce występuje wiele segmentacji rynku turystycznego można go rozpatrywać z różnych punktów widzenia. Do najważniejszych należą: • Segmentacja geograficzna wymaga podziału rynku na różne jednostki geograficzne, takie jak państwa, stany, regiony, okręgi administracyjne, miasta i ich dzielnice. Przedsiębiorstwo może zdecydować się na działania na jednym lub kilku obszarach geograficznych, albo działać we wszystkich, uwzględniając w tym lokalne zróżnicowanie preferencji. • Segmentacja demograficzna dokonuje się tu podziału rynku na grupy na podstawie następujących zmiennych demograficznych: wieku, płci, liczby członków rodziny, cyklu życia rodziny, dochodu, zawodu, wykształcenia

2

religii, rasy i narodowości. Zmienne demograficzne są najbardziej popularną podstawą wyróżniania grup konsumenckich, gdyż potrzeby, preferencji i intensywność użytkowania dóbr są w dużym stopniu z nimi związane. Rynek turystyczny możemy także podzielić na inne kryteria tj. • Kryterium rodzaju usług turystycznych(hotelarskie, gastronomiczne, transportowe itd.) • Kryterium grup wiekowych turystów(młodzieżowe, rencistów i emerytów) • Kryterium relacji: miejsce zamieszkania-miejsce docelowe(krajowe, zagraniczne) • Kryterium celu wyjazdów turystycznych(np.: biznesowe, pielgrzymkowe, lecznicze, poznawcze itd.) Jednak podstawowym podziałem potencjalnych turystów na różne kategorie jest wysokość dochodów ponieważ właśnie od dochodów zależy wybór produktu turystycznego.

Kryteria wyodrębniania rynku turyst. Czyli specyfika rynku turyst. 1. Rynek turyst. rozpatrujemy w aspekcie przestrzennym, przestrzeń stanowi podstawową determinantę

wyodrębnienia tego ruchu. Wynika to z faktu że zarówno podmioty popytu jak i podaży wykazują bardzo wysoki stopień uzależnienia od warunków środowiska naturalnego danego obszaru. W znacznym stopniu determinują czynniki przyrodnicze jak również czynniki historyczne

2. Rynek turyst. W przeważającej mierze charakteryzuje się sezonowością co związane jest ze specyficznymi cechami obszarów recepcji turyst. wpływających na właściwości popytu turystycznego, skala sezonowości wyróżnia rynek turyst na całym rynku konsumpcyjnym

3. Branżowość-związane jest to z faktem że rynek turyst ma charakter bardzo złożony i składa się z wielu odrębnych rynków mających względem siebie relacje komplementarne

Podstawowe typy rynków turystycznych

6. Z punktu widzenia obszaru, np. lokalne, regionalny, krajowy, międzynarodowy 7. Wg kanałów ryku, czyli skali zawieranych transakcji, np. hurtowy, detaliczny 8. Wg przedmiotu obrotu na rynku turyst. np. dobra konsumpcyjne, produkcyjne 9. Wg branży, np. hotelarstwo, przewoźnicy turystyczni, biura podróży, systemy komputerowe 10. Wg motywów uprawiania turystyki, np. wyspecjalizowana, pobytowa, etniczna itd.

Wg cech konsumentów występujących na tym rynku.

7.

Dobra turystyczne są to pojedyncze dobra lub też zespoły takich dóbr wytwarzanych przez naturę lub dzięki działalności człowieka stanowiące jednocześnie cel do którego kieruje się popyt turystyczny. Podstawowym podziałem dóbr turystycznych jest podział na dobra o charakterze naturalnym oraz dobra sztuczne. Do dóbr naturalnych zaliczamy m.in.: miejsca o specyficznym klimacie, ukształtowanie powierzchni, naturalne akweny oraz cieki wodne, źródła mineralne oraz znaczną część flory i fauny. Sztuczne dobra turyst. Powstały wyłącznie na skutek działalności człowieka, mogą być to dobra turyst. Wytworzone z myślą o turystach lub takie które w momencie utworzenia nie były przewidziane dla turystów ale na skutek upływu czasu stały się bardzo istotnymi atrakcjami turystycznymi Inny podział dóbr: 1. dobra podstawowe - zliczamy tu zarówno dobra naturalne jak też produkty pracy ludzkiej które w przeważającej mierze tworzą walory turystyczne i są jednocześnie odzwierciedleniem podaży pierwotnej 2. komplementarne - zalicza się tu obiekty noclegowe, żywieniowe, komunikacyjne i całą turystyczną bazę towarzyszącą Zarówno dobra turystyczne podstawowe jak i komplementarne tworzą tzw. majątek turystyczny danego kraju bądź regionu. „Usługami turystycznymi" nazywamy wszelkie czynności, które zaspokajają potrzeby turystów związane z samą podróżą oraz realizacją jej celu na obszarze turystycznym, tj. zaspokajają potrzeby turystów przed, w czasie podróży i pobytów oraz po podróży. Podstawowym elementem konsumpcji są usługi turystyczne czyli wszelkiego rodzaju usługi których podstawowym celem jest zaspokojenie potrzeb turysty w czasie trwania podróży w miejscu występowania walorów turyst. oraz w czasie powrotu do miejsca stałego zamieszkania turysty. Podstawą świadczenia usług turystycznych są obiekty noclegowe, żywieniowe i towarzyszące. Dobra turystyczne stanowią jedynie potencjalny majątek turystyczny w związku z tym bez odpowiedniego zagospodarowania nie mają one praktycznego znaczenia na rynku turystycznym. Zarówno dobra jak i usługi turystyczne możemy sklasyfikować wg. ich rodzajów oraz miejsca konsumpcji. Pozwala to na właściwe umiejscowienie podmiotów funkcjonujących w obrębie rynku turystycznego:

3

I segment- dobra oraz usługi turystyczne w stosunku do których czynnikiem popytotwórczym jest wyłącznie turystyka i które w różnym stopniu kompensują konsumpcję w innym czasie oraz w innym miejscu będzie to np. sprzęt turystyczny, urządzenia turystyczne, usługi świadczone przez wyspecjalizowane przedsiębiorstwa. Zaspokajają one potrzeby turystów wywołane samym faktem istnienia czystej turystyki a ich realizacja w przeważającej mierze nie jest możliwa w miejscu stałego zamieszkania II segment- wszystkie dobra oraz usługi których zakup występuje w związku z uprawianiem turystyki ale stanowi on jedynie pewną substytucję konsumpcji w innym okresie oraz w innym miejscu m.in. wyżywienie, noclegi, udostępnianie dóbr kultury. Zaspokajają one potrzeby turystów realizowane zwykle w miejscu stałego zamieszkania a ich urzeczywistnienie w trakcie podróży jest jedynie pewną substytucją zaspokajanych na ogół potrzeb. III segment- wszystkie dobra i usługi turystyczne które zaspokajają te same potrzeby występujące zarówno u turystów jak i u ludności zamieszkujących obszary recepcji turystycznej. Zaspokajanie tych potrzeb ma charakter uzupełniający.

9. = 12. Cechy popytu turystycznego

1. Niejednorodność- popyt turystyczny składa się z bardzo wielu popytów cząstkowych na różnorodne dobra i usługi. Niejednorodność jest również jedną z podstawowych przeszkód przy próbach określenia rozmiarów tego popytu

2. jest określony przez grupę specyficznych czynników zarówno ekonomicznych jak i pozaekonomicznych, o jego wielkości i strukturze decyduje również wiele czynników o charakterze nie wymiernym

3. sezonowość-ruch turystyczny koncentruje się w czasie ponieważ każdy walor turystyczny ma swój określony okres zarówno wykorzystania jak i zwiedzania. Okres ten nazywamy okresem efektywności turystycznej. Zjawisko sezonowości występuje w turystyce krajowej jak i w międzynarodowej i związany jest z nierównomiernym rozłożeniem ruchu turystycznego w skali całego roku. Do najczęstszych przyczyn sezonowości zaliczamy warunki klimatyczne w tym: temperatury, opady, nasłonecznienie jak tez tradycje związane z organizacją pracy w skali roku i organizacją roku szkolnego. Większość ruchu turystycznego występuje w przedziale od czerwca do września, natężenie występuje w lipcu ii w sierpniu

4. mobilność-popyt turystyczny kieruje się do miejsca występowania walorów, dóbr oraz usług turystycznych, tylko tam może być on zrealizowany. Na strukturę przestrzenną popyt wpływa nie tylko rozmieszczenie walorów ale również ich przystosowanie do potrzeb turystów, dostępność komunikacyjna obszaru, zapewnienie niezbędnych warunków egzystencji oraz dochodów i cen

5. wzrost popytu turystycznego jest szybszy niż wzrost dochodów przy założeniu że pozostałe czynniki wpływające na jego wielkość nie ulegają zmianie

6. duża możliwość popytu turystycznego ma zagrożenia o charakterze społecznym, ekonomicznym a przede wszystkim politycznym, popyt turystyczny nazywany jest bardzo czułym barometrem sytuacji politycznej.

Cechy popytu potencjalnego: zmienność i związana z tą zmiennością substytucyjność, będzie to związane ze zmiennością zstępowania określonych dóbr innymi. W gospodarce turystycznej chodzi nie o prostą metodę zastępowania ale o efekty użytkowe i związane z nimi funkcje społeczne. Im więcej funkcji pełni dane dobro tym większa jest jego użyteczność, a zatem większe możliwości jego zastąpienia. Do najczęstszych przyczyn substytucjonalności na rynku tur. zaliczamy zmiany podaży w tym przede wszystkim ograniczenie na pewnych płaszczyznach, zmiany cen oraz zmiany dochodów w gospodarstwach domowych. Każda zmiana która wyraźnie ogranicza lub zwiększa siłę nabywczą ludności znajduje odzwierciedlenie w trzech efektach substytucji:

1. efekt – substytucja między turystycznymi i nieturystycznymi potrzebami 2. efekt – substytucja między potrzebami turystycznymi o charakterze komplementarnym 3. efekt – substytucja między różnymi usługami wchodzącymi w skład komplementarnej potrzeby

turystycznej. Kompleksowość popytu turystycznego. Popyt turystyczny znajduje odzwierciedlenie najczęściej w potrzebie zakupu pakietu turystycznego.

15. CZYNNIKI ODDZIAŁYWUJĄCE NA POPYT TURYSTYCZNY: 1.ekonomiczne: cena, dochód, czynnik ogólnogospodarczy 2.społeczno-psychologiczne: czas wolny, czynniki demograficzne, czynnik industrializacyjny, czynnik urbanizacyjny, czynnik kulturalny, czynnik motywacyjny 3.czynniki podażowe: polityka tur. państwa, transport, baza noclegowa, organizatorzy podróży.

4

1.Czynniki ekonomiczne: -cena -dochód -czynnik ogólnogospodarczy: oznacza to, że na podstawie ogólnej znajomości sytuacji gosp. danego państwa możemy określić czy istnieją w tym państwie warunki do wystąpienia popytu tur (np. stopa bezrobocia, wielkość przeciętnej płacy) 2.Czynniki społeczno-psycholog. -czas wolny-obecnie czas wolny nie jest barierą, która ogranicza wyjazdy tur. tak, jak w XIX w. -czynniki demograficzne-czyli liczba ludności; im więcej ludzi, tym większy popyt (ale nie odwrotnie, np. w krajach trzeciego świata), struktura ludności(w jakim wieku jest społ. wg zatrudnienia, wg aktywności zawodowej. -czynnik industrializacyjny (uprzemysłowienie) popyt jest większy w regionach wysoko uprzemysłowionych. -czynniki urbanizacyjne-im więcej ludzi mieszka w miastach, tym większy popyt turystyczny. -czynniki kulturalne-sposób zaplanowania wolnego czasu, co zależy od wykształcenia. -czynniki motywacyjne-to co determinuje ludzi do określonych zachowań(efekt mody, tur. etnograficzna). 3.Czynniki podażowe: -polityka turystyczna państwa -transport -baza noclegowa -organizatorzy podróży

10.

Zachowania oraz motywy zachowań potencjalnych turystów Percepcja-jest to proces zapisywania w pamięci pewnych obrazów rzeczywistości który wynika z naszych dotychczasowych doświadczeń i zależy od cech jednostkowych oraz otoczenia geograficznego i kulturowego w którym człowiek żyje. Jest to zespół bodźców oraz zespół informacji dochodzących do mózgu i w nim przetwarzanych na określone wrażenia, wyobrażenia oraz skojarzenia. W decydującym stopniu na procesy percepcyjne będą wpływały czynniki somatyczne ale również procesy socjokulturowe, wśród uwarunkowań socjokulturowych wyróżniamy:

1. tradycje kulturowe z jakimi stykała się dana osoba od zarania swojego życia 2. miejsce i rola jaką pełnimy w strukturach społecznych 3. system edukacyjny, zarówno formalny jak i nieformalny 4. przyjmowany i akceptowany przez daną osobę system wartości 5. intymne dążenia poszczególnych osób

Potrzeba turystyczna Potrzeba jest to stan braku czegoś i zarazem czynnik motywujący do zaspokojenia tego braku. Potrzeby istnieją w każdym wymiarze i na każdym etapie jego rozwoju. Są nie ograniczone co do czasu liczby oraz przestrzeni. Najczęstszym kryterium podziału potrzeb jest kryterium ich ważności wg którego dzielimy na:

1. Podstawowe, wynikające z fizjologii człowieka 2. Potrzeby wyższego rzędu, uzależnione również od fizjologii człowieka.

Potrzeba jest to obiektywna niezbędność rzeczy, czynności oraz zjawisk których posiadanie lub udostępnienie do wykorzystania umożliwia człowiekowi osiągnięcie lub utrzymanie pożądanego stanu biologicznego, psychicznego bądź społecznego. Wszystkie potrzeby są wzajemnie uwarunkowane tzn. zaspokojenie jakiejkolwiek jednej potrzeby pociąga za sobą zaspokojenie innych potrzeb. Wszystkie potrzeby dzielimy na:

1. relatywnie trwałe 2. zmienne

Wszystkie potrzeby charakteryzują się bardzo dużym zróżnicowaniem jakościowym, potrzeby są w bardzo dużym stopniu indywidualnie uwarunkowane. Potrzeby turystyczne charakteryzuje się:

1. wyjazdem poza miejscem stałego zamieszkania 2. tymczasowością przejazdu oraz pobytu 3. określonym celem podróży z wyłączeniem celu zarobkowego jako celu głównego 4. wykorzystanie określonych elementów składających się na zagospodarowanie turystyczne danego

obszaru

5

Potrzeby turystyczne zdeterminowane są czynnikami które mogą być zarówno stymulantami jak tez destymulantami ich rozwoju.

1. rozwój gospod danego kraju w tym wielkość jego zasobów produkcyjnych oraz demograficznych jak również rozmiary funduszu swobodnej konsumpcji społeczeństwa

2. walory turystyczne danego kraju wraz z odpowiednim dostosowaniem bazy i infrastruktury turystycznej jak też dostępność zagranicznych podróży turystycznych

3. sposób polityki turystycznej jaką prowadzi dane państwo 4. wzorce konsumpcji panujące w danym kraju oraz sposoby życia ich mieszkańców 5. aktywność ekonomiczna funkcjonowania gospodarki turystycznej

Motywy turystyczne Potrzeby stanowią punkt wyjścia ludzkich zachowań natomiast motywy określają zachowania konsumentów oraz są przyczyną bezpośrednią przyczyną ludzkich działań. Każda czynność człowieka powodowana jest motywami którymi kierują oraz określają rodzaje działań i cele tych działań. Najczęściej motywy określane są jako czynnik psychiczny określający postępowanie w danej sytuacji, lub inaczej jest to mechanizm lub zespół mechanizmów wewnętrznych powodujących i organizujących działania człowieka ze względu na zaspokojenie tych potrzeb. Do najczęściej występujących motywów generujących zachowania turystyczne człowieka zaliczamy:

1. motyw wypoczynkowy i zdrowotny 2. poznawczy 3. religijny 4. zmian 5. służbowy

Wszystkie motywy dzielą się na dwie duże grupy:

1. motywy o charakterze emocjonalnym-jest to zespół czynników podstawą których jest określony impuls działania nie poparty najczęściej głębszymi przemyśleniami, będzie to np. moda, ambicja, marzenia itd.

2. motywy o charakterze racjonalnym-to czynniki związana przede wszystkim ze sposobem myślenia oraz konkretnymi potrzebami turystów

-cena nie odgrywa zasadniczej roli -podróżują sami lub z przyjaciółmi -spędzają dużo czasu na świeżym powietrzu -klient jest ważny -spotykają nowych ludzi -chcą żeby było wesoło -lokalizacja jest ważna

5. W. Hunzikera i K. Krapfa, definicja turystyki jako „ogółu stosunków i zjawisk wynikających z podróży i pobytu w obcych miejscowościach, o ile nie powstaje z nich trwałe osiedlenie się i o ile nie jest związane z zadną działalnością zarobkową”. Dla ekonomiki turystyki najbardziej właściwe będzie przyjęcie Założeń definicji turystyki określonej z punktu widzenia statystyki. Według tej definicji, przez turystykę rozumie się „ogół działań ludzi, którzy podróżują i przebywają dla wypoczynku, w interesach i w innych celach przez nie więcej niż jeden rok bez przerwy w miejscach znajdujących się poza ich zwykłym otoczeniem" „Odwiedzający" jest to każda osoba podróżująca do miejsca znajdującego się poza jej zwykłym otoczeniem na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy, jeśli jej główny cel podróży jest inny niż podjęcie działalności wynagradzanej^ w odwiedzanej miejscowości. „wycieczkowicz” – odwiedzający dany kraj, którzy w nim spędzili mniej niż 24 godz. i nie korzystali z bazy hotelowej odwiedzającego państwa, Wg WTO wycieczkowicz to każda osoba podróżująca poza jej otoczeniem na czas nie dłuższy niż 12 m-cy i nie w celu zarobkowym

26. STRATEGIE ROZWOJU TURYSTYKI W POLSCE Strategia na okres 2000 – 2006 - poprawienie wizji Polski na arenie międzynarodowej - poprawa kooperacyjności oferty turystycznej - poprawa programu w turystyce krajowej

6

- podniesienie kwoty wydatków pozostawionych w Polsce przez obcokrajowców - zwiększenie liczby wyjazdów, podróży krajowych - zachowanie spójności politycznej i gospodarczej - wzrost dochodów mieszkańców poszczególnych regionów rozwiniętych gospodarczo – przenoszenie dochodów do regionów słabszych (doinwestowanie) - próba umniejszenia bezrobocia na obszarach przygranicznych w miejscach o dużych walorach turystycznych - rozwój usług przygranicznych i handlu - akwizycja mieszkańców wsi (tereny o słabym rolnictwie, tereny o niewykorzystanych walorach turystycznych) - wzmocnienie roli dziedzictwa kulturowego - poprawa wizerunku Polski na arenie międzynarodowej Sposób realizacji: - udzielanie poparcia tam gdzie będzie rozwijała się turystyka - poszerzenie zakresu turystyki alternatywnej - popieranie pomocy podmiotom gospodarczym oferującym atrakcyjne dobra turystyczne - zagospodarowanie obiektów historycznych i środowiskowych - środki budżetowe państwa

27. CELE I ZADANIA POT - promowanie Polski jako kraju turystycznie atrakcyjnego pod względem kulturowym i przyrodniczym - zapewnienie funkcjonowania i rozwijania polskiego systemu informacji turystycznej w kraju i na świecie - inicjowanie, opiniowanie i wspomaganie planów rozwoju i modernizacji infrastruktury turystycznej - materiały promocyjne - organizowanie targów i seminariów - współpraca z samorządem terytorialnym, gospodarczym oraz ze stowarzyszeniami w dziedzinie turystyki - stowarzyszenie spójnego systemu promocji turystycznej na szczeblu regionalnym i lokalnym oraz stymulowanie rozwoju produktu turystycznego - zwiększenie obecności Polski jako atrakcyjnego celu podróży w zagranicznych mediach: prasowych, audiowizualnych, elektronicznych - synchronizacja działań POT z ogólnym planem popraw wizerunku Polski w krajach UE

11. PODZIAŁ TURYSTYKI ZE WZGLĘDU NA: - motywację: motyw: * wypoczynkowy i zdrowotny – to oddziaływanie sił, regeneracja i leczenie. Jest sposobem leczenia i rehabilitacji, zwłaszcza w sprzyjających warunkach klimatycznych; * poznawczy – poszerza horyzont, podnosi poziom wiedzy, przyczynia się do poznania świata (innych społeczeństw, dóbr kultury sztuki, przyrody, wyrobienia postaw i osobowości) * zmiany – to ucieczka od codzienności, poszukiwanie inności, nowości, urozmaicenia, powrotu do natury, poszukiwania piękna, ciszy, spokoju * religijny – daje możliwość wypełnienia obowiązków religijnych, odbycia podróży do miejsc kultu religijnego * służbowy – wyjazdy służbowe zajmują dużą część podróży krajowych i zagranicznych. To kongresy, konferencje, seminaria, szkolenia, targi, wystawy. Organizacja takich imprez często zlecana jest biurom turystycznym * towarzyski i etniczny – odwiedzenie przyjaciół, krewnych; imprezy związane z obowiązkami towarzyskimi, rodzinnymi, zawodowymi; * kulturalne, psychologiczne i edukacyjne – realizacja zainteresowań, udział w miejscach kulturalnych * motywy rozrywkowe, zabawowe, przyjemnościowe – zawody sportowe, imprezy masowe, zakupy, odwiedzanie np. wesołych miasteczek * pragnienia zwiedzenia kraju * chęci zmiany otoczenia - czas trwania: * krótkopobytowe * średniopobytowe * długopobytowe - okres wyjazdu: * letnia * zimowa * sobotnio – niedzielna, itp. - stopień organizacji: * indywidualna * zorganizowana - środek transportu; * samochodowa * samolotowap * kolejowa

7

* autokarowe, itp. - stopień trudności: * łatwa (bierna -> autokarowe) * kwalifikowana (kwalifikacje osobiste, kwalifikowany sprzęt) * specjalistyczna (wędkarstwo, myślistwo, nauka języka) PODZIAŁ TURYSTYKI WG WTO - turystyka krajowa – podróże mieszkańców we własnym kraju - turystyka przyjazdowa – przyjazdy do krajów osób mieszkających stale poza nim - turystyka wyjazdowa – wyjazdy mieszkańców danego kraju do innych krajów Te 3 formy turystyki dają w efekcie następujące kategorie turystyki: - turystyka wewnątrzkrajowa – obejmuje turystykę krajową i przyjazdową; - turystyka narodowa – obejmuje turystykę krajową i wyjazdową; - turystyka międzynarodowa – obejmuje turystykę wyjazdowa i przyjazdową. TURYSTYKA W KWALIFIKACJI GOSPODARKI - W celu poszerzenia płaszczyzn odniesień danych PGSS (Polskie Generalne Sondaże Społeczne) do struktury populacji, w 1997 wprowadzono nową klasyfikację jednostek gospodarki narodowej - Europejska Klasyfikacja Działalności (EKD), stosowaną od 1994 przez GUS (Główny Urząd Statystyczny), pozostawiając – w celach porównawczych – dotychczasową Klasyfikację Gospodarki Narodowej (KGN), GUS (1986). - SICTA (Standardowa Międzynarodowa Klasyfikacja Działalności Turystycznej) została stworzona przez WTO (Światową Organizację Turystyki). SICTA stanowi trzecią część LISIC (International Standard Industrial Classification of all Economic Activities – międzynarodowa standardowa klasyfikacja przemysłu we wszystkich dziedzinach ekonomi) i spełnia całkowicie jej normy.

13. Generalnie można stwierdzić, że wzrost dochodu powoduje wzrost popytu i w związku z tym współczynnik elastyczności dochodowej popytu jest dodatni i większy od 1. Oznacza to, że wzrost dochodów o jednostkę powoduje wzrost wydatków na turystykę w kwocie większej niż jednostka umowna, bardzo często przekracza poziom 2 a nawet 3. Współczynniki elastyczności dochodowej popytu turystycznego są bardzo zróżnicowane w zależności od segmentów turystyki których będą dotyczyły. Gdy dochód spada powinien również spadać popyt turystyczny i spadek ten powinien wynosić tyle, ile wynosi elastyczność dochodowa popytu. Tak dzieje się w większości przypadków na rynku turystycznym, chociaż od reguły tej istnieje szereg wyjątków. Przy spadku dochodów musimy wyróżnić spadek dochodów o charakterze trwałym oraz przejściowy spadek dochodów. Gdy spadek dochodów jest trwały lub długotrwający doprowadza to do spadku popytu ponieważ zmniejsza się lub zanika fundusz swobodnej konsumpcji. Gdy spadek dochodów ma charakter przejściowy nie zawsze musi dochodzić do zmniejszenia popytu turystycznego. Odnosi się to do rynków o ukształtowanej konsumpcji turystycznej, czyli takich, gdzie potrzeba turystyczna jest potrzebą podstawową. Zmienia się tylko wówczas struktura konsumpcji turystycznej. Popyt turystyczny ma charakter popytu łącznego, czyli nabycie jednego dobra lub usługi turystycznej jest związane z nabyciem innych dóbr oraz usług komplementarnych. Ma on również charakter popytu restytucyjnego czyli odnawialnego. Restytucja ta wyraża się w dwóch płaszczyznach:

1. ponowny zakup identycznego produktu turystycznego w stosunku do konsumowanego poprzednio 2. zakup produktu lepszego, bardziej nowoczesnego lub odpowiadającego panującej modzie, co jest na

ogół konsekwencją wzrostu dochodów. Gdy cena wzrasta popyt turystyczny maleje. Stwierdzenie to należy rozpatrywać indywidualnie w stosunku do konkretnych segmentów rynku. Najbardziej wrażliwe na zmianę ceny będą grupy o niskim poziomie dochodów i wówczas współczynnik elastyczności cenowej popytu kształtuje się na wysokim poziomie. Czasem współczynnik cenowej elastyczności popytu może mieć poziom równy 0 a nawet wartość dodatnią. Sytuacja ta nazywa się tzw. paradoksem Giffena. Paradoks występuje gdy motywy podróży mają charakter zdrowotny, religijny, etniczny, jeżeli dotyczą zwiedzania unikalnych, niepowtarzalnych w skali globalnej zabytków, jeżeli dotyczą konsumpcji turystycznej

39. HARD TOURISM (turystyka twarda) Cechy dotychczasowej turystyki

SOFT TOURISM (turystyka łagodna) Cechy tzw. przyszłej turystyki

1) podróżowanie grupowe; — podróżowanie indywidualne; 2) mało czasu, pobyty

krótkoterminowe; — dużo czasu, pobyty długoterminowe;

8

3) dominujący model jednego głównego wyjazdu w okresie urlopowo-wakacyjnym;

— model opierający się na dwóch (lub więcej) nieco krótszych wyjazdach wypoczynkowych w roku;

4) z góry ustalona trasa program od „a” do „z”;

— indywidualne i spontaniczne decyzje programowe;

5) wygoda i bierność; — wysiłek i aktywność; 6) nastawienie na liczbę zaliczonych

atrakcji; — nastawienie na jakość, przeżycie nowych doświadczeń;

7) poczucie wyższości, efekt demonstracji;

— szacunek i partnerstwo w kontaktach z gospodarzami;

8) brak przygotowania i wiedzy na temat atrakcji, zwyczajów;

— przygotowanie się do spotkania z odwiedzanym regionem, krajem;

9) importowany styl życia i taki sam sposób zachowań;

— życie według wzorów ludności miejscowej;

10) zakupy: — prezenty; 11) hałaśliwość: — spokój; 12) pamiątki ogólnodostępne, (np.

produkowane masowo figurki Wieży Eifla);

— pamiątki osobiste (np. samodzielnie zrobione zdjęcie, film wideo);

13) nieznajomość języka odwiedzanego kraju;

— nauka języka ludności miejscowej (przynajmniej kilku słów);

14) szybkie środki transportu, częste przemieszczanie;

— mniejsze znaczenie szybkości przemieszczania się;

15) ciekawość, wścibskość; — takt; 16) nastawienie na komfort; — komfort nie jest niezbędny; 17) dystans między personelem a

klientem. — bliskie, często przyjacielskie kontakty z obsługą.

23. Przez ponad 30 lat istnienia PTTK definicja pojęć „ turysta kwalifikowany” i „turystyka kwalifikowana” podlegała ciągłemu doskonaleniu - Turystą kwalifikowanym jest więc osoba trwale zainteresowana turystyką, uprawiająca ze znawstwem i zamiłowaniem wybrane jej dyscypliny, przestrzegająca społecznych norm zachowania się na szlaku i w obiektach turystycznych, doskonaląca swoją sprawność fizyczną oraz łącząca turystyczną aktywność fizyczną z wszechstronnym poznaniem własnego rejonu, kraju. Taką sylwetkę turysty proponuje PTTK. - Turystyka kwalifikowana to najwyższa forma specjalizacji turystycznej. Uprawianie jej wymaga specjalnego przygotowania psychofizycznego, zahartowania na trudy, umiejętności zachowania się w środowisku naturalnym i w obiektach turystycznych, a w niektórych przypadkach potwierdzonej przez właściwe organizacje umiejętności posługiwania się sprzętem turystycznym, głównie lokomocyjnym (rowerem, żaglówką, nartami, sprzętem do nurkowania itp.) Turystykę kwalifikowaną uprawiać można indywidualnie i zespołowo, w grupach nieformalnych i zorganizowanych, niekiedy w połączeniu z elementami współzawodnictwa. Turystyka kwalifikowana a sport Celem turystyki kwalifikowanej jest wypoczynek, rekreacja, doskonalenie sprawności, wydolności i zdrowia oraz wszechstronne poznanie kraju. Celem uprawiania sportu kwalifikowanego jest dążenie do osiągnięcia maksymalnych wyników we współzawodnictwie dla wykazania przewagi nad innymi w zakresie siły, szybkości, zręczności, techniki posługiwania się sprzętem sportowym itp. Sport kwalifikowany to widowisko publiczne, prowadzone według ścisłych przepisów i reguł, z wykorzystaniem sprzętu (nart, łodzi, rowerów, kajaków) Analiza porównawcza wskazuje na całkowitą rozbieżność turystyki kwalifikowanej i sportu kwalifikowanego. Wspólnych elementów należy szukać jedynie w sporcie masowym, rekreacyjnym. Sport masowy (rekreacyjny) polega na systematycznym uprawianiu ćwiczeń fizycznych według określonych reguł, z elementami współzawodnictwa. Wyróżnia się tendencją do osiągania coraz lepszych wyników oraz polepszenia sprawności i wydolności fizycznej. \ Turystykę kwalifikowaną różni od sportu rekreacyjnego poznawcze nastawienie turystów. W PTTK stworzono warunki dla samodzielnego rozwoju wielu dziedzin turystyki kwalifikowanej, dystansując je od sportu, współzawodnictwa sportowego, a proponując z zamian to, co stanowić powinno treść każdej formy turystyki – poznanie własnego kraju, jego zabytków, przyrody i współczesności, jednym słowem – krajoznawstwo. Elementy konkurencji sportowych lub współzawodnictwa wpleciono w programy imprez turystyki kwalifikowanej podnosząc ich atrakcyjność, dając możliwość wyżycia się tym uczestnikom, których oprócz zamiłowań krajoznawczych pasjonuje również sportowa rywalizacja.

9

Turystyka kwalifikowana może być nośnikiem następujących walorów: 1) wzbogacania wiedzy o kraju (walor poznawczy) 2) zaspokajania potrzeb emocjonalnych (walor emocjonalny) 3) rozwijania umiejętności o charakterze technicznym i wiedzy o poruszaniu się w terenie (walor różnorodnych umiejętności) 4) zaspokajania potrzeb biologicznych minimum aktywności ruchowej (walor zdrowotny) 5) kształtowania pozytywnych cech charakteru (walor wychowawczy) Czynniki warunkujące rozwój turystyki kwalifikowanej Poznanie czynników determinujących rozwój turystyki kwalifikowanej pozwoli na jej świadome i kierunkowe upowszechnienie. Wzrost zainteresowania turystyką kwalifikowaną wśród społeczeństwa jest w dużym stopniu uwarunkowany modą na aktywne formy wypoczynku. Współczesną cechą turystyki kwalifikowanej staje się samodzielność turysty, która jest odbiciem światowych trendów w turystyce. Inną jej cechą jest ukształtowanie się typu turysty wszechstronnego uprawiającego kilka dyscyplin turystyki. Turystyka kwalifikowana jest doskonałą formą zagospodarowania czasu wolnego. Na jej szerokie rozpowszechnienie mają wpływ: dostępność bazy turystycznej i środków transportu, sprawna komunikacja, dobra informacja turystyczna. Ośrodki turystyki kwalifikowanej dysponują sprawnymi organizatorami imprez turystycznych i oferują konstruktywny program. Przez uprawianie turystyki można realizować zarówno cele rekreacyjno-zdrowotne, jak i poznawcze. Imprezy krajoznawczo- turystyczne stanowią poza tym najlepszą okazję do realizowania zadań związanych z wychowaniem społeczeństwa. Turystyka w liczbach i jej miejsce w całokształcie zagadnień ruchu turystycznego Mimo niezaprzeczalnych walorów w skali całego ruchu turystycznego turystyka kwalifikowana zajmuje ilościowo niewiele miejsca, np. w porównaniu do ruchu wycieczkowego (2,2 – 2,5 mln. uczestników w turystyce kwalifikowanej, natomiast w ruchu wycieczkowym 20mln.) Wiele ludzi uprawia turystykę kwalifikowaną w ramach przynależności do PTTK lub innych organizacji. Dane statystyczne ilustrują stały wzrost liczby turystów kwalifikowanych zrzeszonych w PTTK oraz nie zrzeszonych. Równoczesny jednak wzrost liczby uczestników różnych form ruchu turystycznego powoduje że liczba turystów kwalifikowanych stanowi jedynie 6-7% globalnej wielkości ruchu turystycznego w Polsce. Praktyka wykazuje że olbrzymią większość uprawiających turystykę kwalifikowaną stanowi młodzież. W ogólnej strukturze ruchu turystycznego turystyce kwalifikowanej wyznaczono miejsce w „turystyce wycieczkowej” zwanej też wędrówkową, jest to jednak podział czysto teoretyczny gdyż nie odzwierciedla on faktycznego stanu rzeczy. Poszczególne dyscypliny turystyki kwalifikowanej można przecież uprawiać w różnych formach np. pobytowej jak i weekendowej. Również obozy i wczasy wędrowne, turystyka kempingowa, kolonie czy pobyty sanatoryjne są czystą formą turystyki kwalifikowanej. Niewłaściwe umiejscowienie turystyki kwalifikowanej w ogólnym systemie ruchu turystycznego jest przyczyną niskiego oszacowania udziału tej formy wypoczynku w ogólnym ruchu turystycznym. Wychowawczo-społeczne funkcje turystyki kwalifikowanej, uprawianej samodzielnie lub zespołowo Potrzeba aktywności ruchowej społeczeństwa, z którego już ponad połowa wiedzie miejski tryb życia, została udowodniona w licznych pracach naukowych. Najlepszą formą aktywności ruchowej bez względu na wiek, płeć i stopień zamożności jest turystyka, a w szczególności turystyka kwalifikowana. We współczesnym społeczeństwie rozbudzone zostały potrzeby poznawcze. Są one wyrazem stosunków i zależności ze światem otaczającym i nadają kierunek aktywności ludzkiej. Krajoznawstwo pomaga zaspokoić nie tylko potrzeby poznawcze, ale wychowywać społeczeństwo w duchu umiłowania kraju. Przepojona treścią krajoznawczą turystyka spełnia ważną rolę w procesie wychowania społeczeństwa. Ważnym elementem tego przygotowania jest realizacja wychowania obywatelskiego. Turystyka kwalifikowana umożliwia poznanie piękna kraju ojczystego, jego historii, kultury, osiągnięć społeczno- gospodarczych. Podczas wycieczek nadążają się dogodne warunki i sytuacje do doskonalenia umiejętności samodzielnego i zespołowego działania. W trudnych chwilach przy napotkaniu na przeszkody, czy też ciężkich i nieszczęśliwych przypadkach turyści poznają role kolektywu oraz uświadamiają sobie znaczenie wzajemnej pomocy. Należy dążyć do wyrobienia wśród uczestników imprez turystycznych zasady współodpowiedzialności odznaczającej się troską i odpowiedzialnością za słabszego lub mniej doświadczonego towarzysza wycieczki. Istotną rolę wychowawczą pełnią wycieczki zagraniczne. Służą one rozwijaniu idei przyjaźni i zrozumienia między narodami. Są one doskonałym czynnikiem integracji społecznej, niwelującym różnice środowiskowe i kulturowe.

4. Turystyka wg GUS to zjawisko przestrzennej ruchliwości ludzi związane z dobrowolną czasową zmianą miejsca pobytu, środowiska i rytmu życia. To bardzo szerokie określenie turystyki, można wzbogacić o elementy takie jak: - zaspokajanie potrzeb kontaktu osobistego z innymi środowiskami – wg definicji Skórzyńskiego - brak podjęcia jakiejkolwiek działalności zarobkowej w czasie podróży - wg definicji Hunzikiera i Krafta - uprawianie zamiłowań uczestników ruchu turystycznego, przekształcanie środowiska geograficznego – wg definicji Rogalewskiego - interakcje turystów i społeczności odwiedzanych – wg definicji McIntosha i Goeldnera

10

- podróż i pobyt poza miejscem zamieszkania nie dłuższe niż rok – wg definicji Światowej Organizacji Turystyki

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
Zobacz i pobierz cały dokument.
Docsity is not optimized for the browser you're using. In order to have a better experience we suggest you to use Internet Explorer 9+, Chrome, Firefox or Safari! Download Google Chrome