lit2, Ejercicios de Idiomas. Universidade de Santiago de Compostela (USC)

lit2, Ejercicios de Idiomas. Universidade de Santiago de Compostela (USC)

5 páginas
5Número de visitas
Descripción
Asignatura: asd, Profesor: Laura camino, Carrera: Lenguas y Literaturas Modernas, Universidad: USC
20 Puntos
Puntos necesarios para descargar
este documento
Descarga el documento
Vista previa3 páginas / 5
Esta solo es una vista previa
3 páginas mostradas de 5 páginas totales
Descarga el documento
Esta solo es una vista previa
3 páginas mostradas de 5 páginas totales
Descarga el documento
Esta solo es una vista previa
3 páginas mostradas de 5 páginas totales
Descarga el documento
Esta solo es una vista previa
3 páginas mostradas de 5 páginas totales
Descarga el documento

Descargado en:

patatabrava.com

LINGUISTICA 1 (USC)

TEMA 3 LINGÜISTICA

GARCÍA GONDAR, FRANCISCO 17-18

Lingüística 1 TEMA 3. As linguas como estruturas de signos

1. Caracterización xeral do estruturalismo

Obxecto de estudo: a estrutura das linguas como sistemas de signos: O que se pretende descubrir é como están internamente organizadas as linguas a partir dos datos que podemos tirar dos textos producidos polos falantes nos seus actos de fala.

Datos da fala lingua

Prioridade da descrición sincrónica

Principio de totalidade (vs. atomismo)

Perspectiva relacional Prioridade das relacións

Actitude inmanente (vs. Lóxica trascendente)

Busca das variantes

(...)

4.2. Tipoloxía morfolóxica

Linguas aglutinantes

Linguas nas que a maior parte das palabras constan dun lexema e de varios morfemas afixais cada un dos cales expresa unha única noción semántica. Exemplos:

o 1) turco evlerimizde “nas nosas casas” (ev- “casa”, -ler- “plural”, -im- “1ª persoa”, -iz- “plural de persoa”, -de “en”)

o 2) aimara: iskuylankañapkama “mentres (el/ela) estea na escola” (iskuyla- “escola”, -n(a)- “posesivo, 3ªpers., sing.”, -kama “ata, mentres”

o 3) finés: taloissani “nas miñas casas” (talo- “casa”, -i- “plural”, -ssa- “inesivo: dentro de”, -ni “posesivo, 1ª pers.,sign.”

Nestas linguas o significado básico está expresado por un lexema ao que se engaden unha serie de afixos que funcionan como modificadores do significado léxico.

Son linguas cunha morfoloxía moi rica (posúen numerosos afixos) e nas que habitualmente os límites entres morfos son claros (fronte ao que decote acontece nas linguas flexivas), de tal xeito que non xorden problemas ao segmentalos na análise.

Son linguas con trazos correspondentes a este tipo: turco, éuscaro, húngaro, finés, xaponés, coreano, suahili, quechua, aymara, náhuati, chibcha.

Linguas flexivas

Linguas cuxas palabras poden constar dun lexema e varios morfemas, cada un dos

cales pode expresar máis dunha noción semántica.

Amosan características flexivas a maioría das linguas da familia indoeuropea. Exemplos:

o 1) galego: Estudaremos polas tardes (-re- “indicativo, futuro”, -mos “1ª persoa, plural”)

o 2) castelán: Tocaba el violín (-ba “indicativo, pretérito, imperfecto, 1ª/3ª persoa, singular”)

o 3) castelán: Le regalé un libro (le “pronome, 3ª persoa, singular, complemento indirecto”)

Ademais, é frecuente que os significantes dos lexemas ou dos morfemas presenten variacións por condicionamentos fónicos, gramaticais ou mesmo de tipo histórico e iso fai que ás veces a súa segmentación resulte difícil. Exemplos:

o 1) galego: im-posible, in-exacto, i-lóxico

o 2) castelán: libro-s, pared-es, crisis-¢

o 3) galego: dixenche a verdade / non cho penso dicir

o 4) castelán: teng-o/tien-es/ten-emos/tuv-e/tend-rá

o 5) galego: dese (segmentación prep. I artigo?) asunto non sei nada

o 6) galego: ás (segmentación prep. I artigo?) apalpadelas

Linguas polisintéticas

Linguas que poderían considerarse como casos extremos de aglutinación, xa que teñen palabras que poden integrar varios lexemas e morfemas e equivaler, dese xeito, ao que noutras linguas se expresa a través dunha oración.

Para a formación de palabras o procedemento que máis empregan é a composición.

Adoitan ter una orde de palabras moi libre.

Exemplos:

o 1) náhuati de Michocan: annihcwaltik “vós forzádesme a facelo” (an- “2ª pers. plur. SUX.”, -nih- “1ª pers. sing. OBX.”, -ciwa- “facer”, -lti- “causativo”, -k “pretérito”)

EXEMPLOS DE TIPOLOXÍA MORFOLÓXICA

Poderíamos considerar que as palabras do castelán estudia e leonas manifestan características morfolóxicas de dous tipos de lingua diferentes?

o Estudi – a (ausencia de significante, pero que expresa todas as nocións semánticas) Lingua flexiva

o Leonas

Considera as seguintes formas do latín e xustifica a partir da súa análise por que o latín se podería considerar unha lingua flexiva/fusionante

a) Dominus

b) Dominum

c) Domini

d) Domini

e) Dominos

f) Dokinorum

o Si, porque hai varias nocións nun mesmo sufixo.

A partir da análise das seguintes formas do zapoteco do istamo, determina a que topo lingüística pertence esta lingua:

a) rukaadu “escribimos”: ru- “pres. Idn”, -kaa- “escribir”, -du “1ª pers. plural.”

b) rukaade “escribe”: ru- “pres. Ind. “, -kaa- “escribir”, -be “3ª pers. sing.”

c) Zukaabe “escribirá”: zu- “fut.ind.”, -kaa- “escribir”, -be “3ª pers. sing.”

o Lingua flexiva

A partir da análise das seguintes formas do guaraní, determina a que tipo lingüístico pertence esta lingua:

a) Che ao “mi ropa (la que es mía)”

b) Nde ao “tu ropa (la que es tuya)”

c) Che aokue “mi ropa (la que fue mía)

d) Che aorã “mi ropa (que será mía)”

e) Nde aorãngue “la que iba a ser tu ropa pero no fue”

f) Nde aokue “tu ropa (la que fue tuya)”

4.3. Tipoloxía sintáctica

(6) Sistemas actanciais (S = actante único dunha oración intransitiva; A = primeiro actante dunha or. Transitiva; P = segundo actante dunha or. transitiva)

a) Sistema acusativo: o actante S indícase co mesmo procedemento (morfema de casa ou concordancia) utilizado para o actante A.

Exs: lat.: Petrus ( S Nom)/ venit/Petrus (A Nom= Paulum (P Acus.) videt

b) Sistema ergativo: o actante S indícase co mesmo procedemento (caso absolutivo) que o actante P, mentres que o actante A se expresa cun morfema específico de caso (ergativo) e non concorda co verbo.

Ex.: guatuso Tó (S Abs.) nataque “eu subo” (tó “eu”, na- “1ª pers. sing.”, -taque “subir”)/Tonti (A Erg) pó (P Abs.) mitaque “eu súbote a ti” (ton- “eu”, -ti “morfema de caso ergativo”, po “ti”, mi-“2ª pers. sing.”, -taque “subir”)

4.3. Tipoloxía sintáctica: Algúns parámetros

1. Orde de palabras fixo/libre

2. Posición relativa (anteposición, posposición) do núcleo e dos dependentes dentro do sintagma:

a. Linguas centrífugas (orde núcleo – dependente): linguas romances, galés, berber, indonesio...

b. Linguas centrípetas (orde dependente – núcleo): inglés, caponés, quechua, turco, xeorxiano...

No hay comentarios
Esta solo es una vista previa
3 páginas mostradas de 5 páginas totales
Descarga el documento