Wprowadzenie do ekonomii - Notatki - Ekonomia - Część 2, Notatki'z Ekonomia. Cracow University of Economics
Misio_88
Misio_887 March 2013

Wprowadzenie do ekonomii - Notatki - Ekonomia - Część 2, Notatki'z Ekonomia. Cracow University of Economics

PDF (539 KB)
10 strona
1Liczba pobrań
852Liczba odwiedzin
Opis
Notatki omawiające zagadnienia z ekonomii: wprowadzenie do ekonomii; definicja pojęć.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 10
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 10 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 10 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 10 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 10 pages
Pobierz dokument

Ogólna formuła elastyczności popytu ma następującą postać:

procentowa zmiana wielkości popytu

ED = --------------------------------------------------------------

procentowa zmiana czynnika wpływającego na popyt.

CENOWA ELASTYCZNOŚĆ POPYTU (Ep)- jeśli czynnik wpływający na zmianę

rozmiarów popytu na dobro X jest cena dobra X. % ΔQDx

procentowa zmiana wielkości popytu % ΔQDx QDx Δ QDx Px

Ep = ------------------------------------------------ = ------------ Ep = --------------- = -------- . -------

procentowa zmiana ceny % Δ Px Δ Px Δ Px QDx

Px

Do obliczania elastyczności cenowej popytu używane są 2 rodzaje miar:

 współczynnik cenowej elastyczności w punkcie, który oblicza się dla konkretnych miejsc (punktów) na krzywej popytu wg wzoru: popyt początkowy – popyt końcowy

-------------------------------------------

popyt początkowy

Ep punkt= ----------------------------------------------

cena początkowa – cena końcowa

------------------------------------------

cena początkowa

 współczynnik cenowej elastyczności popytu między punktami, tzw. współczynnik elastyczności łukowej, który oblicza się między 2 konkretnymi punktami wg wzoru:

popyt początkowy – popyt końcowy

----------------------------------------------

½ (popyt początkowy + popyt końcowy)

Ep łuk = -----------------------------------------------------------

cena początkowa – cena końcowa

------------------------------------------

½ (cena początkowa + cena końcowa)

Elastyczność cenowa popytu jest różna w każdym punkcie na krzywej

docsity.com

ED = ∞ ED > 1 ED = 1

popyt doskonale elastyczny, popyt elastyczny, % popyt jest proporcjonalny

przy danej cenie przybiera zmiana popytu > niż (elastyczność jednostkowa), %

dowolne rozmiary. % zmiana ceny. zmiana popytu = % zmianie ceny.

ED < 1 ED = 0

popyt sztywny (nieelastyczny), popyt doskonale sztywny,

% zmiana popytu < niż nie reaguje na zmianę ceny

% zmiana ceny.

Na rozmiary popytu na dobro X wpływają także zmiany cen innych dóbr, które w stosunku do dobra X mogą być d. substytucyjnymi (dobra, które mogą się zastępować w zaspokojeniu p. np.masło-margaryna), dobrami komplementarnymi (uzupełniają się w zaspokojeniu potrz.np. samochód i benzyna) lub niezależnymi.

ELASTYCZNOŚĆ MIESZANA POPYTU (Em)- jest miernikiem reakcji popytu na dobro X na zmianę ceny dobra Y. Δ QDx

% ΔQDx QDx Δ QDx Py

Em = ---------- Em = ---------------- = -------- . ---------

% Δ Py Δ Py Δ Py QDx

Py

E > 0są to dobra substytucyjne (popyt na dobro X rośnie, pod wpływem wzrostu ceny dobra Y)

E < 0są to d. Komplementarne (popyt na dobro X maleje, pod wpływem wzrostu ceny dobra Y)

E = 0są to dobra niezależne ( nie wpływają na siebie).

ELASTYCZNOŚĆ DOCHODOWA POPYTU (EDP)- jeżeli rozpatrujemy wpływ zmian dochodów kupujących na rozmiary popytu na dobro X. % ΔQDx

% ΔQDx QDx ΔQDx DP

EDP = ----------- EDP = ------------ = ------------ . ---------

% Δ DP Δ DP Δ DP QDx

DP

Elastyczność dochodowa popytu jest:

 liczbą dodatnią dla dóbr normalnych,

 liczbą ujemną dla dóbr podrzędnych.

 Zawarta jest między 0 i 1 dla dóbr podstawowych,

 dla dóbr luksusowych jest > 1.

docsity.com

Podaż- to ilość dóbr i usług zaoferowana przez producentów do sprzedaży po danej cenie w określonym czasie.Podaż zależy od:ceny, kosztów produkcji i czasu. ELASTYCZNOŚĆ PODAŻY (ES)- jest miarą procentowej zmiany podaży w stosunku do procentowej zmiany czynnika wpływającego na podaż.

Ogólna formuła elastyczności podaży ma następującą postać: procentowa zmiana wielkości podaży

ES = --------------------------------------------------------------

procentowa zmiana czynnika wpływającego na podaż.

Stosując klauzulę ceteris paribus możemy stwierdzić, że zależność między ceną a podażą jest jednokierunkowa, tzn. wzrost ceny powoduje wzrost podaży. ELASTYCZNOŚĆ CENOWA PODAŻY- to stopień reakcji podaży na zmianę ceny. Do jej obliczania używa się współczynnika cenowej elastyczności podaży. Oblicza się go dla konkretnych miejsc na krzywej podaży wg wzoru: podaż początkowa – podaż końcowa

podaż początkowa

ES punkt = -------------------------------------------

cena początkowa – cena końcowa

cena początkowa

cena ES = 1 ES > 1 ES < 1 ES = 0

s s

ilość

elastyczność podaży podaż elastyczny podaż nieelastyczna podaż jest sztywna

jest jednostkowa

ES = ∞

Podaż dąży do nieskończoności

2.3. RÓWNOWAGA RYNKOWA, RÓWNOWAGA GOSPODARCZA. Równowaga gospodarcza- to sytuacja, w której podst. wielkości ekonomiczne nie zmieniają się i nie działają siły powodujące zmiany tych wielkości. Jest to więc stan pewnego bezruchu, w którym znajduje się gospodarka, stan, w którym poszczególne wielkości oraz ich wzajemne relacje nie ulegają zmianie. Jeśli stan ten zostanie zakłócony, to układ znajdzie się w nierównowadze. Równowaga rynkowa- to równowaga popytu i podaży. Może ona dot. jednego towaru lub grupy towarów- mówimy wtedy o równowadze cząstkowej, lub całej gospodarki- wtedy łączne zamierzone wydatki podmiotów gospodarczych na zakup dóbr i usług odpowiadają wartości ich podaży po aktualnych cenach. Mamy wtedy przypadek równowagi ogólnej.

docsity.com

2.4. RUCH OKRĘŻNY ŚR. RZECZOWYCH I PIENIĘŻNYCH W GOSPODARCE.

3. ANALIZA KOSZTÓW W PRZEDSIĘBIORSTWIE. Analiza kosztów jest przeprowadzana przez podjęcie decyzji dot. rozmiarów produkcji, jej struktury oraz określania opłacalności produkcji. Okres długi- możliwa jest zmiana wielkości i struktury wszystkich zaangażowanych w przeds. zasób. Użyteczność jest w planowaniu rozwoju firmy. Długość okres zależy od specyfiki produkcji, położenia i strategii przeds. Okres krótki- okres, w którym zużycie w przeds. przynajmniej 1 z czynników wytwórczych nie ulegnie zmianie (zużyciu).

Koszty produkcji- to nakłady pieniężne poniesione na czynniki produkcji zaangażowane w procesie wytwarzania produktów i usług w danym okresie czasu. Dzielą się one w krótkim okresie czasu na stałe i zmienne. Koszty stałe (Ks)- to takie, których wielkość nie zmienia się przy zmianie rozmiarów produkcji (np. koszty utrzymania admin. przeds., amortyzacja, kary płacone przez przeds. z tytułu przetermin. zobow.wobec dostawców czy banków). Koszt stały całkowity pozostaje niezmienny, niezależnie od rozmiarów produkcji, kształt linii poziomej.

Koszty zmienne (Kz)- to takie, które zmieniają się wraz za zmianami produkcji (np. płace robotników, koszty zużytych surowców, paliw i energii). Koszt zmienny całkowity rośnie w miarę zwiększenia rozmiarów produkcji, przy czym tempo wzrostów kosztów jest nierównomierne.

Koszty całkowite (Kc)- to suma kosztów stałych i kosztów zmiennych. (to suma kosztów poniesionych na wszystkie czynn. wytwórcze wykorzystane do produkcji). Krzywa Kc rozpoczyna się zawsze w punkcie krzywej kosztu stałego całkowicie, w którym wielkość produkcji = 0. Następnie krzywa Kc rośnie w identyczny sposób jak krzywa zmiennego całkowicie. Koszty przeciętne (Kp) (k. jednostkowe)- koszty całkowite podzielone przez ilość wyprodukowanych wyrobów (x), (to koszty poniesione na wyprodukowanie każdej jedn. produktu). Kc

Kp = -------

x

Przy podejmowaniu decyzji dot. wielkości produkcji ważną dla przeds. wskazówką jest kształtowanie się kosztów jedn. przy różnych (wzrastających lub malejących) rozmiarach produkcji. Koszt stały przeciętnie (Ksp)- powstaje z podzielenia kosztu stałego całkowitego przez wielkość produkcji. (pokazuje, jaki koszt stały został poniesiony na każdą wytworzoną jednostkę produkcji). Koszt sp zmniejsza się nieustannie wraz ze wzrostem rozmiarów produkcji.

Koszt zmienny przeciętnie (Kzp)- otrzymujemy dzieląc koszt zmienny całkowicie przez wielkość produkcji. Koszt zmienny przeciętnie zmniejsza się wraz ze wzrostem produkcji a następnie, po przekroczeniu przez produkcję pewnej wielkości, zaczyna rosnąć. Koszt całkowicie przeciętny (Kcp)- jest Kc przypadającym na jedn. produkcji. Krzywa Kcp kształtuje się podobnie jak krzywa kosztu zmiennego przeciętnego, przy czym w stosunku do tej ostatniej jest przesunięta w górę.

docsity.com

Koszty krańcowe (Kk)- informują o tym, jak wzrastają koszty całkowite przy wzroście produkcji o jednostkę wyrobu. Δ Kc Δ Kz Kp = -------- lub Kp = -----------

Δ x Δ x

Ze względu na to, iż suma Ks jest jednakowa niezależnie od rozmiarów produkcji, koszt krańcowy wzrasta z powodu wzrostu Kz. W konsekwencji Kk możemy traktować jako zmianę Kz wynikającego z jednostkowej zmiany produkcji.

Zależność między zmianami rozmiarów produkcji i poziomem kosztów jest w literat. ekonom.

analizowana w kontekście dyskusji nad prawem proporcjonalnej i nieproporcjonalnej wydajności.

Pr. proporcjonalnej wydajności- oznacza, że zmiany poziomów kosztów są proporcjonalne do zmian rozmiarów produkcji, a więc każdą następną jedn. wyrobu otrzymujemy ponosząc takie same nakłady. W tym przypadku koszt krańcowy i k. przeciętny są równe, niezależne od rozmiarów produkcji. Z reguły odnosi się to do analiz długookresowych, gdy, np. w wyniku wprowadzenia postępu technicznego wszystkie czynniki produkcji są podzielne i mogą być swobodnie, bez żadnych ograniczeń powiększane o dowolną ilość. koszty Kc Kp Kc Dynamika kosztów (pr. proporcjonalnej wydajności)Kk

Kp = Kk

rozmiary produkcji

Pr. nieproporcjonalnej wydajności- odnosi się do okresu krótkiego. Dysponuje ograniczoną ilością określonego czyn. wytwórczego (maszyny), którego nie można powiększyć, a zwiększenie rozmiarów produkcji dokonuje się poprzez stopniowe dodawanie pozostałych czyn. produkcji (robocizny). Oznacza to, że po przekroczeniu pewnego pułapu rozmiarów produkcji, każda następna próba powiększenia produkcji o jedn. będzie wymagała coraz wyższych nakładów zmiennych.

4. TEORIA WYBORÓW KONSUMENTA. W modelu gospodarki rynkowej wyróżniamy 2 główne podmioty gospodarcze- gospodarstwo domowe i przedsiębiorstwo. Konsument musi dokonywać nieustannie wyborów między różnorodnymi produktami i usługami zaspokajającymi jego potrzeby biorąc pod uwagę ograniczoność zasobów będących do jego dyspozycji w danym momencie czasu, np. dochód, który konsument rozprowadza w momencie podejmowania decyzji. W teorii konsumenta zakłada się, iż jest on podmiotem racjonalnym. Dokonując

wyborów konsument dąży do osiągnięcia maksymalnych korzyści jakie w danych warunkach może uzyskać z konsumpcji dóbr. Konsument racjonalny opiera proces podejmowania decyzji na zasadzie optymalizacji. Konsument jest uczestnikiem rynku i jako suwerenny podmiot podejmuje decyzje o zakupie dóbr konstytucyjnych w oparciu o własne preferencje oraz istniejące ograniczenie obiektywne np. ceny i dochody. Suwerenność konsumenta to wolność decyzji konsumenta- które produkty kupić, gdzie i od kogo z posiadanych dochodów.

docsity.com

Teoria zachowania się konsumenta oparta jest na 3 podst. twierdzeniach:

 Konsument wybierając między różnymi alternatywami konsumpcji czyni to w sposób świadomy, zgodnie z własnym interesem. Jest to założenie o ekonom. racjonalności konsumenta.

 Posiadając pełną i prawdziwą informację o produktach konsumenta sam potrafi najlepiej oceniać na czy polegają jego korzyści. Błędy w podejmowaniu decyzji wynikają z braku informacji.

 Konsument decyduje o wyborze struktury własnej konsumpcji zgodnie ze swoimi preferencjami, dochodami oraz cenami dóbr obowiązującymi na rynku. Konsument zaspakajając swoje potrzeby może zastępować jedne dobra innymi. Określane są mianem dóbr substytucyjnych.

Teoria bazująca na tych 3 założeniach posługuje się kategoriami ekonom. W celu wyjaśnienia prawidłowości w zachowaniu się konsumenta. Podst. kategorią jest użyteczność, w szczególności zaś użyteczność marginalna.

UŻYTECZNOŚĆ- jest sumą zadowolenia jaką osiąga indywidualny konsument z konsumowania lub posiadania danego dobra. W sowich wyborach konsument dąży do maksymalizacji użyteczności, czyli do wybrania takiej kombinacji konsumowanych dóbr, które daje mu możliwie największe zadowolenie.

UŻYTECZNOŚĆ CAŁKOWITA (UC)- jest sumą użyteczności konsumowanej ilości produktów lub usługi (suma pożądanej satysfakcji osiąganej przez producenta). Dążenie do maksymalizacji użyteczności całkowitej jest związane z rezygnacją z pewnych dóbr dających mniejszy stopień satysfakcji (użyteczności).

UC Krzywa użyteczności całkowitej

(w miarę powiększenia ilość dobra jego UC dla

gospodarstwa domowego wzrasta.)

ilość dobra A

UC wzrasta w miarę zwiększenia ilości dobra. Wzrost UC jest jednak coraz wolniejszy. W pewnym momencie, po osiągnięciu znacznie ilości konsumowanego dobra, może wystąpić spadek UC. Dzieje się to dlatego tak, ponieważ w miarę zwiększenia konsumpcji użyteczności każdej dodatkowo konsumowanej jedn. dobra jest coraz mniej.

Między ilością konsumowanego dobra a użytecznością-występują zależności:

UC konsumpcji danego dobra rośnie (spada) wraz ze wzrostem (spadkiem) ilości dobra.

UMzmniejsza się (rośnie) wraz ze wzrostem (spadkiem) ilości konsumowanego dobra.

UŻYTECZNOŚĆ MARGINALNA (UM) (użyteczność krańcowa)- wyraża zadowolenie konsumenta ze zwiększenia (zmniejszenia) konsumpcji danego dobra o kolejną, dodatkową jednostkę.

Użyteczność krańcowa- czyli przyrost UC (ΔUC) związanej z przyrostem konsumpcji danego dobra o kolejną jedn. (ΔQA), maleje. ΔUC

UM = ------- UM , krzywa użyteczności krańcowej.

ΔQA

ilość dobra A

Prawo malejącej UM mówi, że zadowolenie z pierwszej konsumowanej jednostki dobra jest znacznie większe aniżeli z kolejnej, drugiej jedn. W rezultacie przyrosty

docsity.com

zadowolenia z konsumpcji mierzone jako UM zmniejszają się wraz ze wzrostem ilości konsumowanego dobra. Zależność ta jest odwracalna. Konsument maksymalizujący korzyści (zadowolenie) z konsumpcji będzie ją zwiększał, aż do momentu, w którym UM= 0.

Użyteczność krańcowa (maleje)- dodatkowa satysfakcja ze spożycia każdej dodatkowej jedn. tego samego dobra, czyli użyteczność całkowita rośnie w tempie malejącym

poziom

użyteczności

ilość jabłek

KRZYWA OBOJĘTNOŚCI- Współczesna teoria zachowania się konsumenta opiera się na uporządkowanym systemie preferencji konsumowanych dóbr. Preferencje te są ilustrowane za pomocą krzywej obojętności o różnym możliwym nachyleniu i ograniczeniu analizy do 2 dóbr substytucyjnych.

Krzywa obojętności- przedstawia wszystkie kombinacje konsumpcji dwóch dóbr, które są dla konsumenta obojętne. Każda z tych kombinacji daje konsumentowi takie samo zadowolenie, (czyli ten sam poziom całkowitej użyteczności).Oznacza to, że dana krzywa obojętności charakteryzuje się stałym poziomem zadowolenia.

ilość dobra Y Krzywa obojętności konsumpcji jabłek i pomarańczy

(pomarańcze)

ilość dobra X (jabłka)

A,B,C- ten sam poziom użyteczności bez względu na kombinacje.

Krzywa obojętn.- łączy wszystkie p-kty, w których konsument osiąga ten sam poziom satysfakcji.

Zwiększenie konsumpcji 1 dobra (jabłek) może odbywać się kosztem zmniejszenia konsumpcji 2 dobra (pomarańczy). Podobnie zmniejszenie konsumpcji 1 dobra (pomarańczy) musi być kompensowane wzrostem konsumpcji 2 dobra (jabłek).

Końcowa stopa substytucji- ilość dobraY niezbędna do rekompensaty straty konsumpcji dobraX.

zmiana konsumpcji jednostki dobra Y

MRS = ----------------------------------------------- MVx = MVy zrównanie

zmiana konsumpcji jednostki dobra X użyteczności

Pokazuje preferencje konsumentów w stosunku do dóbr substytucyjnych. Konsument dokona

takiego wyboru, aby U krańcowa zrównały się gdy nie będzie ograniczony budżetem i różnicą ceny.

docsity.com

dobro Y

Mapa krzywych obojętności

dobro X

U2- U4- wyższe krzywe użyteczności (większe ilości dóbr, wyższe poziomy użyteczności)

A,B- przynoszą tę samą użyteczność, konsumenci będą aspirować się do C i wyżej.

Krzywe U są zbieżne lecz nigdy się nie przecinają. U (poziom zadowolenia) danego dobra zmienia

się w zależności od ilości dobra pozostawionego do dyspozycji konsumenta, dostępności innych

dóbr.

RÓWNOWAGA KONSUMENTA- jest to względna stabilność (równowaga) zwyczajów nabywczych, przy których konsument maksymalizuje swą satysfakcję, stabilność zwyczajów nabywczych. W warunkach różnicy cen konsument osiąga stan równowagi i maksymalnej satysfakcji, gdy relacje użyteczności dobra X do jego ceny i dobra Y są równe. MUX MUY

------- = ----------

PX PY

III. WYBRANE ZAGADNIENIA MAKROEKONOMII.

1. MIERZENIE GOSPODARKI W SKALI MAKRO- PNB, PKB itd.

2. BEZROBOCIE I JEGO RODZAJE.

Zasoby siły roboczej- obejmują osoby w wieku produkcyjnym zdolne do pracy i gotowe do jej podjęcia na typowych warunkach istniejących w gospodarce. Współczynnik aktywności zawodowej- to relacje między zasobami siły roboczej a liczbą ludności w wieku produkcyjnym. Im wyższy ten współczynnik, tym większa część ludności w wieku produkcyjnym chce pracować zawodowo. Wysokość współczynnika aktywności zawodowej zależy od szeregu czynników:

 poziom i zmiany stawek płac, preferencje jednostek w zakresie kształcenia, modelu rodziny,

 liczby dzieci w rodzinie i sposobu ich wychowywania, a także możliwość znalezienia pracy.

Grupę zatrudnioną- tworzą ci, którzy pracują, tzn. wykonują pracę najemną, pracują na własny r-ek.

Grupę bezrobotnych- tworzą ci, którym nie udało się znaleźć miejsca pracy.

Zasoby siły roboczej obejmują zatrudnienie i bezrobocie, co można zapisać : Sr = Z + B

Sr – zasoby siły roboczej,

Z – zatrudnienie,

B – bezrobocie.

docsity.com

Z definicji współczynnika aktywności zawodowej wynika, że: az = Sr / Lp przekształcając otrzymujemy: Sr = az

. Lp.

az – współczynnik aktywności zawodowej,

Lp – ludność w wieku produkcyjnym

Wzór na obliczanie liczby bezrobotnych (miara absolutna): B = az

. Lp – Z, B = Sr – Z,

Z równania tego wynika, że rozmiary bezrobocia są określane przez 3 czynniki: współczynnik aktywności zawodowej, liczbę ludności w wieku produkcyjnym oraz wielkości zatrudnienia. Stopa bezrobotna (miara relatywna)- wyraża relację między liczbą bezrobotnych a zasobami siły roboczej. b = B / Sr

. 100%

b – stopa bezrobotna, wskaźnik ten ujęty jest procentowo.

Pokazuje on, jaką część zasobów siły roboczej stanowią bezrobotni.

Dla określenia bezrobocia wyszczególnia się 3 charakteryst. cechy os. w wieku produkcyjnym:

 bezrobocie dot. os. pozostających bez pracy, tzn. nie wykonujących pracy najemnej i nie pracujących na własny rachunek,

 dot. ono os. zdolnych i gotowych do podjęcia pracy na warunkach występujących w gospodarce,

 dotyczy osób poszukujących pracy.

BEZROBOCIE- to zjawisko polegające na tym, że część ludności w wieku produkcyjnym, zdolnej do pracy i gotowej do podjęcia pracy odpowiadającej typowym warunkom występującym w gospodarce, pozostaje bez pracy pomimo podjętych poszukiwań.

RODZAJE BEZROBOCIA:

bezrobocie związane z niedopasowaniami strukturalnymi- występuje w sytuacji równowagi na rynku pracy, a więc gdy całkowita podaż siły roboczej jest równa całkowitemu

popytowi na siłę roboczą, jak i w sytuacji nierównowagi rynkowej na rynku pracy. (Obejmuje

bezrobocie frykcyjne i strukturalne),

bezrobocie frykcyjne- jest nieredukowalnym minimum bezrobocia w gospodarce. Powstaje w związku z powolnością przymusową struktury podaży siły roboczej i struktury popytu na siłę

roboczą na niedoskonale funkcjonalnym rynku pracy.

bezrobocie strukturalne- powstaje z niedopasowań struktury podaży i popytu na siłę roboczą, przede wszystkim w aspekcie kwalifikacyjnym zawodowym i regionalnym. Wiąże się to z

procesem upadku lub rozwoju pewnych branż i gałęzi. Bezrobocie to może mieć charakter dosyć

trwały, gdyż jego likwidacja wymaga zmiany zawodu, kwalifikacji czy miejsca zamieszkania.

bezrobocie związane z nadwyżką całkowitej podaży siły roboczej nad całkowitym popytem na siłę roboczą (bezrobocie globalne)- wśród ekonomistów istnieje zasadnicze rozbieżności poglądów w kwestii przyczyn tego bezrobocia.

Bezrobocie związane z niedostatecznym popytem (b. keynesistowskie)- Keynesiści upatrują ich w niedostatecznym popycie na dobra.

Bezrobocie klasyczne- neoklasycy tłumaczą to b. przede wszystkim zbyt wysokimi płacami.

7. INFLACJA- pojęcie, mierzenie, przyczyny i przeciwdziałania inflacji.

INFLACJA- jest to wzrost ogólnego poziomu cen w gospodarce w danym okresie. (<przy uwzględnieniu zmian jakości>) Inflacja-to utrzymujący się przez dłuższy czas wzrost poziomu cen w gospodarce narodowej w wyniku, którego obniża się siła nabywcza pieniądza. Deflacja (proces odwrotny)- to utrzymujący się przez dłuższy czas spadek poziomu cen.

docsity.com

Stopa inflacji przyrost przeciętnego poziomu cen dóbr i usług w gospodarce określimy w % . MIARA INFLACJI- indeks cen konsumpcyjnych CPI- stosunek kosztów określonych dóbr konsumpcyjnych do kosztów tych dóbr w roku bazowym, czyli iloraz wartości koszyka

rynkowego w roku badanym do wartości tego koszyka w roku bazowym.

W zależności od tempa w jakim rosną ceny wyróżniamy rodzaje inflacji:

inflacja pełzająca- gdy tempo wzrostu w skali roku wynosi od 3-5%,

inflacja krocząca- -\\- od 5-10%,

inflacja galopująca- -\\- od 10-50%,

hiperinflacja- gdy wynosiło więcej niż 100%.

PRZYCZYNY INFLACJI:

IV. MIĘDZYNARODOWA WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA. 1. HANDEL ZAGRANICZNY- pojęcie i struktura. HANDEL ZAGRANICZNY- to eksport i import towarów, usług, przepływów kapitału, technologii, siły roboczej. Eksport- jest sprzedażą towarów krajowych za granicę.

Import- jest kupnem towarów z zagranicy. 2. KORZYŚCI UCZESTNICTWA W MIĘDZYNARODOWYM PODZIALE PRACY.MIĘDZYNARODOWY PODZIAŁ PRACY- poszczególne kraje specjalizują się w wytwarzaniu określonych dóbr. KORZYŚCI:

docsity.com

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 10 pages
Pobierz dokument