Stosunek estetyczny sztuki do rzeczywistości- opracowanie- Wstęp do wiedzy o sztuce, Notatki'z Sztuka. University of Warsaw
Polanski_R
Polanski_R4 marca 2013

Stosunek estetyczny sztuki do rzeczywistości- opracowanie- Wstęp do wiedzy o sztuce, Notatki'z Sztuka. University of Warsaw

PDF (247 KB)
3 strony
2Liczba pobrań
811Liczba odwiedzin
Opis
Notatki odnoszące się do sfery sztuki, która nie ogranicza się do samego tylko piękna, lecz obejmuje wszystko, co w rzeczywistości interesuje człowieka nie jako uczonego, lecz po prostu jako człowieka; treść sztuki.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 3
Pobierz dokument
Mikołaj Czernyszewski

Czernyszewski– Stosunek estetyczny sztuki do rzeczywistościSfera sztuki nie ogranicza się do samego tylko piękna i jego tak zwanych

momentów, lecz obejmuje wszystko, co w rzeczywistości (w przyrodzie i w

życiu) interesuje człowieka nie jako uczonego, lecz po prostu jako człowieka, to

co w życiu interesuje każdego – treść sztuki.

1) Piękno jako jedność idei i obrazu nie jest cechą charakterystyczną sztuki w tym znaczeniu, jakie daje mu estetyka.

2) „Jedność idei i obrazu” określa jedynie formalną stronę sztuki, nie odnosząc się do jej treści (jak należy wykonać, a nie co się wykonuje)

piękno formalne – jedność idei i obrazu, treści i formy

Dzieło sztuki powinno dążyć do tego, żeby było w nim jak najmniej abstrakcji

wyrażać w żywych, konkretnych obrazach.

„Sztuka to odtwarzanie przyrody i życia”

Przedmiotem sztuki jest piękno (za wszelką cenę).

Funkcja dzieł sztuki:

1) odtwarzanie – interesujących człowieka zjawisk życia rzeczywistego 2) objaśnianie życia – (przedmiot ujęty w obraz życia jest dla nas bardziej

uchwytny, dużo prędzej wzbudza nasze zainteresowanie)

Krytyka poezji – wszystkie utwory są o miłości, młodości, są przewidywalne,

postaci skończone itp.

Artyści wypowiadają w swych dziełach sądy.

Sztuka nie powinna dążyć do górowania nad rzeczywistością.

Tłumacz utworu poetyckiego musi do pewnego stopnia przerobić utwór

tłumaczony – tak samo jest z opisywaniem rzeczywistości, trzeba ją trochę

przerobić, wytłumaczyć,,,

Sztuka może być dla człowieka podręcznikiem życia.

Rzeczywistość jest nie tylko żywsza, ale i doskonalsza od fantazji; obrazy

wyobraźni to kiepska przeróbka rzeczywistości.

Tragizm – to co budzi grozę w życiu ludzkim.

docsity.com

Najważniejsze wnioski (przepisane z książki;):

1. Określenie piękna: „piękno to pełnia przejawu idei ogólnej w zjawisku

indywidualnym” – nie wytrzymuje krytyki: jest ono zbyt szerokie, obejmuje

bowiem określenie formalnego dążenia wszelkiej działalności ludzkiej.

2. Oto właściwe określenie piękna: „piękno to życie” istotą piękna wydaje się

człowiekowi taka istota, w której widzi on życie tak, jak je pojmuje: przedmiot

piękny - t o taki przedmiot, który mu mówi o życiu.

3. To piękno obiektywne , czyli piękno ze swej istoty, należy odróżniać od

doskonałości formy, która polega na jedności idei i formy, czyli na tym, że

przedmiot całkowicie spełnia swoje przeznaczenie.

4. Wzniosłość bynajmniej nie działa na człowieka w ten sposób, że wywołuje

ideę absolutu; wzniosłość niemal nigdy tej idei nie wywołuje.

5. Zjawiskiem wzniosłym wydaje się człowiekowi takie zjawisko, które jest o

wiele większe albo o wiele silniejsze od zjawisk, z którymi się je porównuje.

6. Tragizm nie ma istotnego związku z ideą losu czy nieuchronności. W życiu

rzeczywistym tragizm jest przeważnie przypadkowy, nie wynika z istoty

momentów poprzedzających. Forma nieuchronności, w którą obleka go sztuka,

jest konsekwencją tradycyjnej zasady dzieła sztuki: „rozwiązanie musi wynikać

z zawiązania”, albo niedostosowanym narzuceniem poecie pojęcia losu.

7. Tragizm, zgodnie z nowymi poglądami europejskimi, to „to, co budzi grozę w

życiu ludzkim”.

8. Wzniosłość (i jej moment – tragizm) nie jest wcale odmianą piękna; idee

wzniosłości i piękna różnią się od siebie całkowicie; nie ma między nimi ani

wewnętrznego związku, ani wewnętrznego przeciwieństwa.

9. Rzeczywistość jest nie tylko żywsza, ale i doskonalsza od fantazji. Obrazy

wyobraźni to tylko blada i zawsze niemal nieudana przeróbka rzeczywistości.

10. Piękno w rzeczywistości obiektywnej jest w pełni piękne.

11. Piękno w rzeczywistości obiektywnej w pełni zadowala człowieka.

12. Sztuka nie rodzi się bynajmniej z cechującej człowieka potrzeby

wyrównywania braków piękna w rzeczywistości.

docsity.com

13. Dzieła sztuki nie dorównują pięknu rzeczywistości nie tylko dlatego, że

wrażenie, jakie wywiera rzeczywistość, jest żywsze od wrażenia, jakie

wywierają dzieła sztuki: dzieła sztuki ustępują pięknu, w rzeczywistości również

z estetycznego punktu widzenia.

14. Dziedzina sztuki nie ogranicza się do sfery piękna w estetycznym znaczeniu

tego słowa, piękna ze swej żywej istoty, a nie jedynie z doskonałości formy:

sztuka odtwarza wszystko, co może zainteresować człowieka w życiu.

15. Doskonałość formy (jedność idei i formy) nie stanowi cechy

charakterystycznej sztuki w estetycznym znaczeniu tego słowa (sztuk pięknych);

piękno, jako jedność idei i obrazu albo jako całkowite urzeczywistnienie idei,

jest celem dążeń sztuki w najszerszym tego słowa znaczeniu, czyli

„umiejętności”, celem wszelkiej praktycznej działalności ludzkiej.

16. Potrzeba rodząca sztukę w estetycznym tego słowa znaczeniu (sztuki

piękne) jest tą samą potrzebą, która dobitnie wyraża się w malarstwie

portretowym. Portret maluje się nie dlatego, że nie zadowalają nas rysy żywego

człowieka, lecz po to, żeby wesprzeć nasze wspomnienie o nim, kiedy go nie ma

przed naszymi oczami, i dać o nim pewne wyobrażenie ludziom, którzy nie

mieli sposobności go widzieć.

17. Odtwarzanie życia jest ogólną cechą charakterystyczną sztuki, stanowiącą

jej istotę; dzieła sztuki maja często inne jeszcze znaczenie – objaśniają życie;

często mają też znaczenie oceny zjawisk życia.

docsity.com

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
Pobierz dokument