Modyfikacja zachowań agresywnych - Notatki - Psychologia - Część 2, Notatki'z Psychologia

Modyfikacja zachowań agresywnych - Notatki - Psychologia - Część 2, Notatki'z Psychologia

PDF (642 KB)
12 strona
973Liczba odwiedzin
Opis
Notatki z zakresu psychologii opisujące modyfikację zachowań agresywnych w praktyce; program „SAPER”. Część 2.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 12
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 12 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 12 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 12 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 12 pages
Pobierz dokument

Procesy wartościowania emocjonalnego mają ogromne znaczenie dla kontrolowania

agresji, gdyż powstająca sieć wartości już jako spójny system wiedzy o rzeczywistości

przejmuje kontrolę nad zachowaniem społecznym(Zdzisław Bartkowicz 2001).

Lęk, poczucie winy, samopotępienie, samopogarda to najsilniejsze przeciwagresywne

bariery. Pojawienie się ich jest uzależnione od przyswojenia w toku socjalizacji

obowiązujących wzorców, standardów, które stoją w sprzeczności ze stosowaniem agresji,

jako instrumentu osiągnięcia jakiegoś celu. Według Z. Bartkowicz (2001) nie oznacza to tego

iż skrajni agresorzy mają tak poważny defekt sumienia, aby agresję uważać za obojętną, a

nawet pożądaną. Problem tkwi w stosowaniu przez nich sposobów unikania wyrzutów

sumienia, poprzez różne manewry samookłamywania czy samorozgrzeszania. Wymienia się

wiele barier, które stosuje agresor, aby zachować dobre imię o sobie, m.in. usprawiedliwianie,

manipulacje, zaprzeczenie odpowiedzialności, manipulacja poznawcza, jaką jest potępianie

potępiających (Zdzisław Bartkowicz 2001).

Niezwykle istotne znaczenie przy pracy z taką jednostką ma terapia poznawcza,

użyteczna w odbudowaniu społecznie uznawanego systemu wartości.

Mało docenianym, a skutecznym czynnikiem hamującym agresję jest empatia, będąca

zdolnością do rozpoznawania tego, co myślą, czują i pragną inni ludzie, a jednocześnie

zdolnością współodczuwania. Naukowcy zajmujący się socjalizacją uważają iż empatia

warunkuje zachowania prospołeczne, uwzględniające dobro innego człowieka, jednoczenie

powstrzymuje od szkodzenia i zadawania mu cierpienia(Zdzisław Bartkowicz 2001) .

Jak wspomniane było wyżej agresja to zachowanie wyuczone, a zatem możliwe jest

jego oduczenie. Takie zdanie przyjmują behawioryści. Orientacja tejże grupy kierowana jest

do szerokiego grona agresorów. Zakłada ona, iż agresja jest przejawiana i utrwalana poprzez

fakt przynoszenia korzyści agresorowi, a zadaniem psychologów, pedagogów wedle tej teorii

jest zneutralizowanie wartości nagradzającej agresji, poprzez następujące techniki:

Wzmocnienia pozytywne, tj. uaktywnienie poprawnych nieagresywnych

zachowań, które z czasem zastąpią agresywne. Do wzmocnienia zachowań

pozytywnych stosuje się nagród. Stosuje się natychmiast po wystąpieniu

pożądanych zachowań.

Wygaszanie, polega na ignorowaniu przejawów agresji, których celem jest

zwrócenie na siebie uwagi otoczenia.

Chwilowa izolacja (time-out) jest usunięcie wszelkich źródeł wzmocnień po

każdorazowym wystąpieniu zachowań agresywnych.

Ekonomia punktowa (koszt reakcji) w tej technice wykorzystuje się

nagradzanie za pomocą żetonów lub punktów przeliczanych na pieniądze,

wówczas gdy nastąpi pozytywna reakcja(Zdzisław Bartkowicz 2001).

Ważnym terminem odnoszącym się do agresji jest trening umiejętności

interpersonalnych. Określa się nim program edukacyjno – terapeutyczny, który umożliwia

wyuczenie sprawności interpersonalnych niezbędnych do normalnego funkcjonowania

jednostki w społeczeństwie. Nauka tych sprawności odbywa się poprzez tzw.

ustrukturalizowne uczenie się całego zespołu nawyków, metodami takimi jak: modelowanie,

odgrywanie ról, informowanie zwrotne poprzez wzmocnienia, transferowanie ćwiczonych

zadań na realne sytuacje życiowe (Zdzisław Bartkowicz 2001).

Poza wymienionymi wyżej sprawdzonymi i skutecznymi metodami istnieje wiele

innych funkcjonujących sposobów hamowania agresji. Istotne jest dopasowanie terapii do

wieku, możliwości dziecka i środowiska. Świetnym rozwiązaniem jest utworzenie przez

zespół wychowawców, pedagogów, psychologów programu edukacyjno-terapeutycznego.

Aby przystąpić do pisania programu musimy:

-posiadać pełną diagnozę dziecka

-dobrze znać i rozumieć środowisko, w którym działamy z uczniami

-określić cele naszych działań , odróżniając cele główne – nadrzędne, od

szczegółowych, bliższych, które zakładamy na określony czas

-dokonać wyboru sposobu realizacji celów (odpowiedni dobór środków, metod,

treści)

W trakcie realizacji programu pamiętać musimy o weryfikacji celów i zadań na

podstawie aktualnych i etapowych wyników.

PROGRAM „SAPER”

Jednym z najbardziej znanych programów dotyczących problemu agresji jest

„SAPER”. Program Saper został zbudowany w oparciu o chrześcijańską wizję człowieka.

Zakłada ona, że człowiek z natury jest dobry. Zdarza się, że w wyniku doświadczeń

życiowych to dobro zostaje schowane, ale nie zanika, ciągle można do niego się odwoływać,

na nim budować. Losy pojedynczego człowieka nie są obojętne dla reszty świata. Każdy

człowiek ma swój wpływ na dzieje świata, stąd konieczność odpowiedzialnego traktowania

siebie i innych osób. Agresja wynika z lęku, przede wszystkim przed samotnością, że nikogo

nie znajdę, przed brakiem miłości, odrzuceniem. Nie da się w życiu zupełnie uniknąć błędów.

Ale liczy się wola poprawy, wysiłki zmierzające ku przemianie. Nauczyciel podejmujący się

realizacji tego programu powinien mieć ukształtowany system wartości, pomagać uczniom w

uporządkowaniu systemu wartości. Tylko dobra współpraca z rodzicami i ich pomoc w

realizacji programu mogą przynieść oczekiwane rezultaty. Prowadzący powinien być

autentyczny, umiejący przyznać się do błędu, jeśli taki popełni.

Stopień pierwszy tego programu to zajęcia wprowadzające i integracyjne, traktowane

jako bardzo ważna część całego programu. Od nawiązania dobrych relacji i przyjaźni w

grupie zależy powodzenie wszystkich dalszych działań. Stosuje się tu wiele specjalnie

dobranych gier i zabaw. Kolejnym krokiem są działania teoretyczne rozłożone na kilka

bloków. Kolejnym krokiem programu jest refleksja nad tym, że jesteśmy w grupie. Staramy

się odkryć swoją pozycję i rolę jaka nam przypada. W pracy w grupie różnice zdań są

nieuniknione, powstają konflikty. Twórcy programu pomagają uczestnikom oswoić się z tą

prawdą, pomagają wyzbywać się związanych z tym lęków. Młodzież uczy się poszukiwania

rozwiązań dobrych dla wszystkich. Ma też czas na zastanowienie się nad wpływem grupy, do

której należy. Kolejnym krokiem programu jest pytanie o wartości, którymi żyję. Dalszym

obszarem pracy uczestników programu są emocje. One nie podlegają wartościowaniu. Ale

zachowanie podejmowane pod wpływem tych emocji podlega ocenie. Akceptując emocje

łatwiej jest kierować swoim zachowaniem. Saper z natury musi kontrolować swoje

zachowania, bo nie może się mylić. Jeżeli zaatakowany podda się emocjom i odpowie agresją

ponosi porażkę nie tylko on sam, ale cała wyprawa. Następnym tematem refleksji jest sama

agresja. Trzeba dobrze poznać przyczyny i skutki agresji. Należy zobaczyć, jak czuje się

ofiara agresji? Jak lęk może prowadzić do zachowań agresywnych? Jak radzić sobie z własną

złością, wybuchem gniewu, chęcią zemsty? Po głębokich refleksjach przychodzi czas na

zajęcia praktyczne. Zajęcia te mają pobudzić młodzież do wspólnego tworzenia, do

budowania kampanii promującej pozytywne(nieagresywne) zachowania, do jeszcze większej

integracji grupy. Gdy prowadzący program uzna, że uczestnicy mają już obniżony stopień

reakcji agresywnych, potrafią rozwiązywać problemy w sposób konstruktywny może ogłosić

zakończenie zajęć Szkoły Saperów. Na uroczystym zakończeniu szkoły, połączonym z

wręczeniem dyplomów, kadeci mogą podpisać deklarację pokojową, że będą pracować nad

kontrolowaniem swoich zachowań, dołożą starań, by powstrzymywać agresywne zachowania

innych (Renata Knez, Wojciech M. Słonina 2002)

PROGRAM „ART.”

W ramach działań profilaktycznych wiele szkół i placówek wprowadza program

zastępowania agresji znany, jako ART., służący zapobieganiu i ograniczaniu agresji wśród

młodzieży. Głównym celem jest wyuczenie umiejętności eliminowania społecznie

niepożądanych zachowań przede wszystkim agresji i przemocy. Skierowany jest na zmianę

zachowania w oparciu o trzy komponenty:

1. trening umiejętności i zachowań prospołecznych,

2. trening kontroli złości,

3. trening wnioskowania moralnego.

Jeśli chodzi o pierwszy z komponentów, polega na tym iż młodzież w małych grupach

ogląda przykłady wzorcowych zachowań, w których ma deficyty. Ma możliwość ćwiczenia

takiego kompetentnego zachowania, za co otrzymuje pochwały i informacje zwrotne.

Młodzież uczy się, co powinna robić w trudnych sytuacjach zamiast ataku z zamiarem

zranienia.

Drugi składnik uczy czego nie robić. Jego celem jest podwyższenie samokontroli,

kontrolowanie i ograniczanie agresji i negatywnych emocji. Uczy konstruktywnego

reagowania na zaczepki. Ważne jest zmniejszenie wzbudzenia złości oraz dostarczenie

środków samokontroli w sytuacjach wybuchu złości.

Trzecia interwencja ART. – trening wnioskowania moralnego ma na celu

pokonywanie kolejnych stadiów rozwoju moralno – poznawczego. W tym etapie

prezentowane są sytuacje problemowe, w których stawia się młodzież, po czym pytania

sondujące pomagają diagnozować nieprawidłowości w uczestnikach.

Pożądanymi konsekwencjami techniki interwencyjnej ART. Są: zmniejszenie

częstotliwości występowania zachowań agresywnych, złości, impulsywności, zmiana

interakcji międzyludzkich, funkcjonowania w społeczeństwie(http://awans.szkola.net -

17.03.2009 – 12.00-13.00).

SZKOLNY PROGRAM PROFILAKTYKI

Przez „program profilaktyczny” rozumie się działania psychoedukacyjne, których celem jest

zapobieganie zachowaniom ryzykownym uczniów i szkodom wynikającym z problemów w

ich otoczeniu.

PROBLEM - agresja i przemoc w szkole

Część I - Założenia teoretyczne programu.

Realizacja szkolnego programu profilaktycznego ma za zadanie przeciwdziałać zjawisku

agresji i przemocy u dzieci i młodzieży jak te propagować pozytywne wartości. Mówiąc o

agresji trzeba mieć na uwadze zarówno przemoc fizyczną, jak i przemoc psychiczną

polegającą na często długofalowych prześladowaniach w formie atakowania kogoś wprost lub

nękania wykluczeniem z grupy bądź niedopuszczeniem do niej. Obecnie bardzo podniósł się

poziom tego zjawiska w szkole. Szykanowanie, izolowanie niektórych członków grupy,

okazywanie im pogardy, agresji i przemocy (określane terminem mobbing ), jest niestety

zjawiskiem powszechnym w społecznościach, w tym równie szkolnych. Aby przeciwdziałać

zjawisku agresji, przemocy w szkole konieczne jest posiadanie wiedzy na temat istotnych

problemów. Wiedza ta jest potrzebna do skutecznego przeciwdziałania tym zjawiskom w

szkole. Uczniom zaś daje możliwość poznania powodów zachowań agresywnych, wglądu i

większą kontrolę nad własnymi emocjami i nabycie nowych modeli zachowań. Niezbędne

jest zaangażowanie w działania profilaktyczne wszystkich zainteresowanych stron:

nauczycieli, wychowawców, rodziców i uczniów. Tylko właściwe postępowanie

wychowawcze i edukacyjne nauczycieli, wychowawców i rodziców może zmienić tę

sytuację.

Część II – Diagnoza problemu

Problem agresji i przemocy dotyczy środowiska szkolnego. Został zdiagnozowany na

podstawie obserwacji zachowań uczniów, informacji od nauczycieli, rodziców, samych

uczniów oraz od innych instytucji lokalnych (policji, kuratorów, poradni psychologiczno-

pedagogicznej). Metodą określającą stopień natężenia problemu przemocy to konsultacje,

wywiad, obserwacja, ankieta, analiza dokumentacji szkolnej. W wyniku diagnozy program

adresowany jest do:

-uczniów szkoły podstawowej,

-uczniów gimnazjum,

-rodziców

-nauczycieli, wychowawców, pedagoga, psychologa.

Część III – Cele szkolnego programu profilaktyki.

Cel główny - zapobieganie, ograniczenie lub całkowite wyeliminowanie

zjawiska agresji i przemocy w szkole.

Cele szczegółowe:

- kształtowanie u dzieci i młodzieży umiejętności interpersonalnych, postawy asertywnej

(umiejętność radzenia sobie z presją społeczną), skutecznej komunikacji, rozwiązywania

konfliktów, radzenia sobie z emocjami takimi jak gniew, złość, wrogość,

- promocja pozytywnych wartości wśród uczniów,

- uczenie zachowań dotyczących kultury życia codziennego,

- wzmocnienie poczucia własnej wartości wśród uczniów,

- uczenie dbałości o zdrowie fizyczne i higienę psychiczną.

ZAŁOŻENIA PROGRAMU

I. Objęcie działaniami profilaktycznymi i edukacyjnymi dzieci i młodzież oraz dostarczenie

im doświadczeń wywołujących zmianę dotychczasowych zachowań

II. Objęcie działaniami profilaktycznymi rodziców, wypracowanie metod zaradczych

III. Objęcie działaniami profilaktycznymi nauczycieli, dostarczanie informacji na temat

agresji i przemocy, wspólne i aktywne szukanie nowych form pracy z grupą i indywidualnie z

uczniem

IV. Indywidualne rozmowy terapeutyczne prowadzone przez psychologa i pedagoga

szkolnego.

FORMY ODDZIAŁYWAŃ ZAPOBIEGAWCZYCH

I.Działania profilaktyczno-edukacyjne wśród uczniów.

Uczniowie uczestniczą w zajęciach poświęconym różnym aspektom przeciwdziałania

przemocy. Zajęcia mają charakter warsztatowy. Klasa współpracuje ze sobą, kierowana przez

prowadzących nabywa stopniowo nowe umiejętności. Działaniami profilaktyczno-

edukacyjnymi mogą być także prelekcje, pogadanki, projekcje filmowe, przedstawienia

teatralne, udział uczniów w konkursach dotyczących tej tematyki.

Cykl spotkań profilaktyczno-edukacyjnych w szkole obejmuje:

-warsztaty integracyjne, mające na celu wzmocnienie więzi między

uczniami, lepsze poznanie siebie i innych,

- warsztaty na temat jak radzić sobie z przemocą i agresją

- warsztaty zachowań asertywnych

- warsztaty interwencyjno-prewencyjne, zajęcia stymulujące prawidłowy rozwój

intelektualny, społeczny, moralny i emocjonalny.

II. Działania profilaktyczne wśród rodziców

Ważnym elementem w przeciwdziałaniu przemocy w szkole jest włączenie w działania

profilaktyczne rodziców. Celem pracy z rodzicami jest stworzenie klimatu do otwartego

mówienia o różnych postaciach przemocy i przerwanie narastającego poczucia bezsilności

wobec agresji jak te zmiana świadomości rodziców dotycząca lepszego rozumienia potrzeb

dzieci i młodzieży. Spotkania z rodzicami obejmują:

-przekazanie informacji o programie

-prelekcje i dyskusje na temat zjawiska przemocy i jego form w szkole i poza nią, uczenie

spostrzegania mocnych stron dzieci

- włączanie rodziców we wspólne działania z dziećmi na rzecz szkoły (festyn rodzinny,

wycieczki, przedstawienia, i inne imprezy klasowe)

-indywidualne rozmowy wychowawcy, pedagoga i psychologa szkolnego z rodzicami w celu

przekazania wskazówek postępowania z dzieckiem oraz wspólnego szukania sposobu

radzenia sobie z trudnościami wychowawczymi,

- wskazanie miejsca gdzie można uzyskać pomoc (Ośrodek Interwencji Kryzysowej,

„Niebieska Linia”)

III. Działania profilaktyczne wśród nauczycieli

Nauczyciele od dawna sygnalizują narastanie problemu przemocy i agresji w szkole i

potrzebę podjęcia konkretnych działań ograniczających to zjawisko. Celem współpracy

nauczycieli jest wyposażenie ich w umiejętności rozpoznawania problemu i odpowiedniego

reagowania w sytuacji przemocy w szkole.

Praca z nauczycielami obejmuje:

-szkoleniowe spotkania dla Rady Pedagogicznej- praca metodą warsztatową dla

zainteresowanych nauczycieli dotycząca charakterystyki agresora i ofiary oraz postawy

nauczyciela w czasie występowania przemocy

-pomoc w opracowaniu materiałów dydaktycznych do wykorzystania przez

nauczyciela na lekcji wychowawczej

-spotkania zespołu nauczycieli uczących w danej klasie

-indywidualne konsultacje wychowawców z pedagogiem i psychologiem

szkolnym.

STRATEGIE PROFILAKTYCZNE

I. Strategie informacyjne:

Cel- dostarczenie adekwatnych informacji, odpowiednich dla wieku rozwoju dziecka, na

temat skutków zachowań ryzykownych i tym samym umożliwienie dokonywania

racjonalnego wyboru.

Założenie – dostarczenie informacji spowoduje zmianę postaw a w rezultacie zmianę

zachowań

II. Strategie edukacyjne:

Cel – pomoc w rozwijaniu ważnych umiejętności psychologicznych i społecznych

Założenie - rozwój w/w umiejętności umożliwi zaspokojenie najważniejszych potrzeb w

sposób akceptowany społecznie

III. Strategie alternatywne

Cel – pomoc w zaspokajaniu ważnych potrzeb oraz satysfakcji poprzez zaangażowanie się w

działalność pozytywną (artystyczną, sportową, społeczną)

Założenie – wiele dzieci nie ma możliwości realizowania swojej potrzeby aktywności,

podniesienia samooceny poprzez osiąganie sukcesów, rozwój zainteresowań.

(http://awans.szkola.net - 17.03.2009 – 12.00-13.00).

http://szkola.net/awans/art.php?id=1758

SCENARIUSZ LEKCJI WYCHOWAWCZEJ

NR 1

TEMAT: DLACZEGO ZACHOWUJEMY SIĘ AGRESYWNIE?

CELE OPERACYJNE:

Uczeń:

-zna różne przyczyny zachowań agresywnych,

-zna inne niż agresja możliwości reagowania

ŚRODKI DYDAKTYCZNE:

Kartki, arkusz szarego papieru, pisaki, kartki z zadaniami dla poszczególnych grup.

PRZEBIEG ZAJĘĆ:

1. Rundka wstępna Wszyscy siedzą w kręgu i kolejno określają w skali 1 do 10 swoje samopoczucie.

2. Praca w grupach

Dzielę klasę na trzy grupy: pierwszą, drugą i trzecią. Każda grupa otrzymuje arkusz z

zadaniem- opis sytuacji, którą mają wspólnie omówić w zespołach. Po przeanalizowaniu

tekstu młodzież uzupełnia zaznaczone w arkuszu zadania, poszukując przyczyn zachowań

agresywnych oraz sposobów, dzięki którym można im zapobiec.

Sytuacja A

Krysia przynosi na lekcję ulubioną książkę Małgosi. Małgosia chce pożyczyć książkę od

koleżanki, ale Krysia jej odmawia. W czasie przerwy Małgosia kradnie książkę.

Małgosia zachowała się agresywnie, ponieważ..................................................

.............................................................................................................................

.............................................................................................................................

Zamiast reagować agresywnie, Małgosia mogłaby ............................................

..............................................................................................................................

..............................................................................................................................

Sytuacja B

Nauczyciel w czasie lekcji skrytykował Mateusza. Po skończonych lekcjach do Mateusza

podszedł kolega, który chciał się umówić z nim do kina. Mateusz powiedział koledze:”

Odczep się i daj mi spokój”, po czym go pchnął.

Mateusz zachował się agresywnie, ponieważ ........................................................

.......................................................................................................................................................

...........................................................................................................Zamiast reagować

agresywnie, Mateusz mógłby....................................................

.......................................................................................................................................................

...........................................................................................................

Sytuacja C

Paczka chłopców z bloków włóczyła się po osiedlu. Nudzili się, byli niezadowoleni, nie

wiedzieli co ze sobą zrobić. Jeden z nich wywrócił kosz na śmieci, drugi rzucił kamieniem w

grupę małych dzieci. Chwilę później włamali się do piwnicy.

Chłopcy byli agresywni, ponieważ .........................................................................

.......................................................................................................................................................

...........................................................................................................Zamiast reagować

agresywnie, chłopcy mogliby ...................................................

.......................................................................................................................................................

..........................................................................................................

3. Omówienie ćwiczenia Liderzy grup prezentują kolejno sytuacje i uzupełnione zadanie.

4. Psychodramy W tych samych grupach młodzież przygotowuje scenki- na podstawie wcześniej

prezentowanych opisów sytuacji (zakończenie scenki może być inne).

Prezentacja scenek.

5. Omówienie scenek Dyskusja na tematy:

- Jak się czuli aktorzy?

- Co było dla nich najtrudniejsze?

- Co czuli będąc aktorami? Podanie imion dzieci jest dowolne ( na koniec np. Zosiu nie jesteś już Krysią, Magdo nie

jesteś Małgosią itd. )

6. Burza mózgów Uczniowie na arkuszu papieru zapisują przyczyny zachowań agresywnych.

7. Rundka końcowa Każdy uczeń kończy następujące zdanie: Zamiast reagować agresywnie, mogę...........

SCENARIUSZ LEKCJI WYCHOWAWCZEJ

NUMER 2

TEMAT: Jak sobie radzić z agresją i przemocą?

Cele:

- potrafi powiedzieć „nie” w sytuacjach, w których inni go namawiają, - potrafi przeciwdziałać agresji.

Środki dydaktyczne:

Plansza „Sześć sposobów odmawiania” ,opis sytuacji.

PRZEBIEG ZAJĘĆ:

1. Wszyscy uczniowie siedzą w kręgu i kolejno odpowiadają na pytanie: Co miłego się wydarzyło wczoraj w Twoim życiu?

2. Zabawa-Marionetka/B. Franusz,2001/

Proponuję uczniom zabawę, dzięki której będą mogli zrozumieć, że niektórzy ludzie, nie

potrafią innym odmówić, bronić swojego zdania. Wybieram ochotnika, którego stawiam na

środku kręgu i proponuję mu odegranie roli marionetki, kukły. Pozostali uczniowie

podchodzą do aktora i przez piec minut bawią się jego ciałem zmieniając jego układ rak, nóg.

Uczeń- dzieli się z innymi odczuciami, których doświadczał, odgrywając rolę. Pozostali

uczniowie również wypowiadają się na temat zabawy. Zastanawiają się, czy robienie czegoś

wbrew własnej woli jest przyjemne. Wnioskami dzielą się.

3.Omówienie sposobów odmawiania(B. Franusz,2001)

Posługuję się planszą, którą wcześniej przygotowałam” Sześć sposobów odmawiania”,

wyjaśnia młodzieży, w jaki sposób mogą wykorzystać przedstawione na niej strategie

odmawiania w życiu codziennym.

Sześć sposobów odmawiania:

1.Powiedz”nie”.

2.Zmień temat.

3. Odejdź. 4. Zignoruj propozycję. 5. Podsuń lepszy pomysł. 6. Powiedz coś śmiesznego.

4. Ćwiczenia- odmawiania.

Dzielę klasę na trzy grupy.

Każda grupa otrzymuje tekst- opis sytuacji, w której jedna osoba nakłania do określonego

postępowania. Uczniowie mają za zadanie sformułować na podstawie otrzymanego tekstu

odpowiedź odmawiającą-5 minut.

Przykłady sytuacji:

A.

Ania z Kasią dokuczają Beacie. Próbują namówić Asie, aby także dokuczała koleżance.

Dziewczyna nie chce się zachowywać wobec Beaty tak jak Ania i Kasia, ponieważ zdaje

sobie sprawę, że jest to przemoc.

Co powinna w tej sytuacji zrobić?

B.

Koledzy z klasy Marka kradną sąsiadom jabłka z piwnicy. Namawiają Marka, by się do nich

przyłączył.

Jak może zareagować Marek na propozycję kolegów?

C.

Basia namawia Olę do wspólnych wagarów. Ola nie chce uciekać z lekcji, bo boi się konsekwencji, które mogłyby z tego wyniknąć. Nie chciałaby też sprawić swoim postępowaniem przykrości rodzicom.

Co może Ola zrobić w takiej sytuacji?

5. Omówienie ćwiczenia

Uczniowie dzielą się z klasa swoimi wrażeniami.

6.Podsumowanie

Przypominam uczniom, że odmawianie jest trudną sztuką. Życie codzienne przynosi wiele

sytuacji, w których należy ludziom odmawiać, bo nigdy niewiadomo jaki to przyniesie efekt.

Na zakończenie uczeń kończy zdanie: Na dzisiejszej lekcji ważne dla mnie było..............

PODSUMOWANIE

Każdy uczeń jest indywidualnością i ważne jest by nauczyciel dostrzegł jego obecność. I choć

obecnie pracuję z młodzieżą gimnazjalną to wracam do klas początkowych gdyż, niepożądane

emocje mają swój zalążek właśnie w klasach tych najmłodszych. Przeprowadziłam wiele

różnych działań mających na celu rozwiązywaniu rożnych konfliktów. Obecnie jako

wychowawca klasy III Gimnazjalnej wiem jak wiele pracy nauczyciele poświęcają swoim

wychowankom i wiem, że pracy nam nie ubędzie. Wykorzystanie lekcji mających na celu

profilaktykę zachowań udało mi się uniknąć wielu sytuacji i mam nadzieję, że zajęcia

zapobiegawcze wcześniej czy później będą miały odzwierciedlenie w dalszej edukacji moich

wychowanków. Przedstawione zajęcia można kontynuować w określonym bloku

tematycznym lub według własnych twórczych rozwiązań. Mariola Świątek.

BIBLIOGRAFIA:

1. Aronson E.: Człowiek istota społeczna. PWN Warszawa 1995. 2. Bratkowicz Z.: Pomoc terapeutyczna nieletnim agresorom i ofiarom agresji w

zakładach resocjalizacyjnych. AWH Lublin 2001.

3. Danilewska J.: Agresja u dzieci – szkoła porozumienia. WSiP Warszawa 2002. 4. Frączek A., Pufal I. (red.): Agresja wśród dzieci 5. Frączek A.: Czynności agresywne jako przedmiot studiów eksperymentalnej

psychologii społecznej, [w:] Frączek A. (red.) Studia nad psychologicznymi

mechanizmami czynności agresywnych. PAN Wrocław 1979.

6. Grochulska J.: Agresja u dzieci. WSiP Warszawa 1993. 7. Gruszecka E.: Czy agresja jest konieczna? (cz.I). Scholasticus 1994, 3-4, s. 83-99. 8. Knez R., Słonina W. M. „Saper, czyli jak rozminować agresję. Program dla klas 1,2,3

gimnazjum” Rubikon 2002

9. 10. Okoń W.: Słownik Pedagogiczny. PWN Warszawa 1984. 11. Pietrzak H.: Agresja indywidualna i zbiorowa. WSP Rzeszów 1992. 12. Reber A.S.: Słownik psychologii. Scholar Warszawa 2000. 13. Ranschburg J.: Lęk, gniew, agresja. WSiP Warszawa 1993ci i młodzieży. PWN Kielce

1996.

14. Sadowski B., Chmurzyński J.: Biologiczne mechanizmy zachowania się. PWN Warszawa 1989.

15. Szałański J.: Wybrane wymiary psychologiczne syndromu agresji, [w:] Góralczyk P., Sobkowiak J. A. (red.), Przemoc i terror. UKSW Warszawa 2001.

16. Wolińska J. M.: Agresywność młodzieży. UMCS Lublin 2004. 17. Wolińska J. M.: Agresywność młodzieży. UMCS Lublin 2004 18. http://awans.szkola.net

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 12 pages
Pobierz dokument