Pedagogika wczesnoszkolna - Notatki - Edukacja wczesnoszkolna, Notatki'z Socjologia Edukacji. University of Warsaw
Polanski_R
Polanski_R4 marca 2013

Pedagogika wczesnoszkolna - Notatki - Edukacja wczesnoszkolna, Notatki'z Socjologia Edukacji. University of Warsaw

PDF (505 KB)
9 strona
1Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
Opis
Notatki opisujące strategie nauczycielskie; definicje pojęć.
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 9

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument
STRATEGIE NAUCZYCIELSKIE – P

STRATEGIE NAUCZYCIELSKIE – P. WOODS

Socjalizacja

Są to zabiegi zmierzające do tego, żeby uczniowie czy wychowankowie zaakceptowali

wzorce lansowane przez szkołę. Strategii tej służą tzw. „techniki uśmiercania”, polegające na

tym, że nauczyciele i wychowawcy nie zwracają uwagi na te aspekty osobowości dzieci, które

nie są zgodne z rolą „dobrego ucznia” np. łamanie woli, nagradzanie za grzeczność, nacisk

na właściwy wygląd, sposób zachowania się itp.

Dominacja

Strategia ta polega na wykorzystywaniu przez nauczycieli i wychowawców przewagi

wiekowej, siłowej, intelektualnej poprzez m.in. karę fizyczną, ośmieszanie, groźby.

Negocjacje

U podstaw tej strategii leży idea wymiany. Nauczyciele i wychowawcy używają tu apeli i

próśb, ale też pochlebstw, obietnic, przekupstw i gróźb.

Fraternizacja

Strategia ta polega na tym, że nauczyciele lub wychowawcy starają się wejść w świat dziecka,

zejść do jego poziomu, zrównać się z podopiecznymi poprzez m.in. strój, zachowanie, próby

zaprzyjaźnienia się, dowcipkowanie, język.

Nieobecność i wycofanie

O strategii tej mówimy wówczas, gdy nauczyciel lub wychowawca usuwa się z pola konfliktu

z dziećmi lub młodzieżą poprzez celowe skracanie lekcji, późniejsze przychodzenie na

zajęcia, zadawanie prac w grupach, „nieobecność duchem”.

Rytuał i rutyna

Strategia ta ma zwiększyć posłuch Uczniów i wychowanków wobec idei porządku. Przejawia

się przez powtarzanie czynności, zwyczajowy przebieg zajęć, czasem połączone z

„zabijaniem czasu” (np. dyktowanie notatek).

Terapia zajęciowa

Tej strategii przyświeca idea – „robić coś, ciągle coś robić bez względu na to, czy ma to

sens”. Strategia często przejawia się poprzez rysowanie map, obrazków, gry, eksperymenty,

roboty ręczne, sprzątanie itp.

Moralizowanie

Strategia ta służy uzasadnieniu poprzednich czynów nauczyciela czy wychowawcy

wchodzących w skład wszystkich strategii np. fraternizacja to traktowanie dzieci jak ludzi

dorosłych.

Granie samym sobą - poza kategoryzacją Woods’a

Włożenie przez nauczyciela lub wychowawcę w sytuację szkolną całej swojej osobowości,

nie pozostawiając nic albo prawie nic dla innych sfer to strategia określana jako…

docsity.com

STRATEGIE UCZNIOWSKIE – P. WOODS

Przymilność – odmiana konformizmu, starania, aby wkraść się w łaski osób

posiadających władzę i tą drogą zdobyć dla siebie korzyści.

Podporządkowanie się – odmiana konformizmu, która przybiera dwojaki

charakter: akceptowanie celów i zasad placówki edukacyjnej niejako na kredyt;

akceptowanie tylko tego, co przynosi korzyści ze względu na jakieś ważne dla

dziecka cele.

Rytualizm – odmiana konformizmu, oznacza pozytywne nastawienia do

środków i metod stosowanych w placówce ale obojętność wobec jej celów.

Oportunizm – odmiana konformizmu, oznacza obojętność wobec celów,

środków i zasad obowiązujących w szkole, połączone z podporządkowaniem

się.

Wycofywanie się – strategia to może wynikać z obojętności lub odrzucenia

celów i środków placówki, jednak bez zastąpienia ich innymi celami czy

środkami. Dzieci posługujące się tą strategią robią w szkole to, co zabija nudę i

daje trochę wesołości lub oddają się marzeniom, psychicznie usuwając się ze

sceny.

Zachowanie niewolnika w koloniach – strategię tę charakteryzuje obojętność

wobec celów i ambiwalencja wobec środków; dziecko ustawia sobie egzystencję

w placówce w ten sposób, by zmaksymalizować korzyści, jakie można uzyskać

dla siebie w ramach systemu, bez względu na to, czy uzyskanie tych korzyści

jest oficjalnie dozwolone, czy nie.

Nieustępliwa wrogość – obojętność wobec celów placówki i całkowite

odrzucenie środków, norm, rytuałów i przepisów, w niej obowiązujących. Swą

antypatię dla metod, wychowankowie demonstrują poprzez zachowania

antyszkolne: przerywanie nauczycielom, agresywność, wagary, niszczenie

mienia.

Rebelia – strategia polegająca na odrzuceniu celów i metod placówki, związana

z posiadaniem innych celów i środków.

docsity.com

komunikacja jednostronna –

brak informacji zwrotnych

komunikacja dwustronna –

informacja zwrotna

silna hierarchia

o względnie stałych pozycjach

brak hierarchii

lub słabo zaznaczona hierarchia

brak metakomunikacji

metakomunikacja w zespole

nauczyciel przekazuje wiedzę, wydaje

polecenia, często krytykuje uczniów,

wymaga posłuszeństwa

nauczyciel udziela wskazówek,

pomaga rozwiązać zadanie,

nagradza i ośmiela uczniów

motywacja egocentryczna ucznia

motywacja zadaniowa ucznia

brak zaangażowania ucznia, działanie

pod przymusem kar i nagród

zaangażowanie i duża aktywność

intelektualna ucznia

odpowiedź ucznia

jako reakcja na pytanie nauczyciela

inicjowanie przez ucznia

interakcji z nauczycielem

wysoki stopień

uzależnienia ucznia od nauczyciela

niski stopień

uzależnienia ucznia od nauczyciela

dystans, niepokój,

poczucie zagrożenia w grupie

ciepło emocjonalne w grupie,

poczucie bezpieczeństwa

WZORZEC AUTORYTARNY

WZORZEC WSPÓŁPRACUJĄCY

docsity.com

PODSTAWOWE ZAŁOŻENIA UCZENIA SIĘ KOOPERACYJNEGO

W literaturze przedmiotu na ogół wymienia się pięć podstawowych elementów

uczenia się kooperacyjnego. (Johnson i Johnson, 1989, cyt. za: Dembo, 1997, s.159)

Spełnienie tych warunków czyni metodę bardziej skuteczną niż współzawodnictwo i

nauczanie indywidualne.

1. Interakcja twarzą w twarz - niezbyt duża liczebność grupy sprzyja powstawaniu

swobodnej i nieskrępowanej atmosfery; uczniowie wspólnie omawiają naturę zadania,

decydując o najlepszym trybie pracy, są zainteresowani tematem i zaangażowani w pracę.

Dzięki częstym wymianom komunikatów językowych wszyscy uczestnicy udzielają sobie

ustnych wskazówek pomagających rozwiązać zadanie, dzielą się swoją wiedzą, uzgadniają

wspólne znaczenia, uzyskują od pozostałych członków grupy liczne komunikaty zwrotne

dotyczące rozumienia prezentowanych przez nich idei. W ramach uczenia się kooperacyjnego

wprowadza się różne procedury, których zadaniem jest uaktywnienie wszystkich członków

zespołu, niejako zmuszenie do wzięcia udziału w dyskusji przebiegającej na forum grupy

(patrz opisy metod: Trzy stopnie wywiadu, Grupa-Para-Solo czy Rundy na myślenie,

zamieszczone w końcowej części artykułu).

Ponieważ uczenie się we współpracy wymaga od dzieci samodzielności poznawczej i

inicjatywy w procesach interakcji, szczególnie istotne wydają się także dobór treści nauczania

i określenie zadać odpowiednich do zainteresowań, uzdolnień i wiedzy wstępnej uczniów.

2. Pozytywna współzależność - uczniowie muszą uświadomić sobie, że razem będą „pływać

lub tonąć”; oznacza to, iż muszą mieć wspólne cele, dokonywać podziału pracy, dzielić się

zasobami i informacjami oraz przyjmować odpowiedzialność za różne role. Zakłada się tym

samym, że wysiłki każdego z partnerów składają się na sukces grupy, ze względu na

zróżnicowany zakres wiedzy i umiejętności wkład każdego jest unikalny i niezbędny. W

niektórych wariantach uczenia się we współpracy uczniom przydzielane są specjalne funkcje,

co wspomagać ma procesy tworzenia się zależności między partnerami (patrz: Składanka i

Wokół mędrca, prezentowane na końcu rozdziału).

Pozytywna współzależność jest także wynikiem uwzględnienia odpowiednich

kryteriów przy przydzielaniu dzieci do grup. Według nich, skład grupy powinien być

dobierany tak, aby partnerzy chcieli się dzielić nie tylko materiałami czy środkami

dydaktycznymi, ale również chcieli i mogli ze względu na inny poziom rozwoju dokonywać

wymiany swoich pomysłów i wątpliwości. Praktyka wskazuje jednak, że grupy są zazwyczaj

docsity.com

tworzone przypadkowo, uczniowie dobierają się jedynie na zasadzie sympatii na polecenie

nauczyciela. Obniża to znacznie możliwości tkwiące w metodzie uczenia się kooperacyjnego.

3. Indywidualna i grupowa odpowiedzialność za uczenie się zadanego materiału - każdy

uczeń musi rozwinąć w sobie poczucie osobistej odpowiedzialności wobec grupy; kluczem do

sukcesu w uczeniu się kooperacyjnym jest takie opanowanie materiału przez każdego członka

grupy, aby mógł on pomóc osiągnąć sukces innym członkom. Jak pisze Slavin,

„najważniejszym rysem zespołowej struktury nagród jest to, że otrzymanie nagrody stawia w

sytuacji wzajemnej zależności dwie osoby lub więcej: jednostka otrzyma nagrodę, jeśli

powiedzie się grupie”. (Slavin, 1984, s.55, cyt. za: Arends, s. 333) Szczególnego znaczenia

nabiera w tym wypadku ocena zarówno grupowych, jak i indywidualnych osiągnięć, która

stanowi podstawę wyrabiania w uczniach poczucia odpowiedzialności za uczenie się własne i

innych (porównaj np. metodę Składanki). Zadanie nauczyciela w tym wypadku polega na

dokładnej prezentacji oczekiwanych rezultatów pracy grupy oraz wymagań dotyczących

wkładów poszczególnych członków zespołów.

Wzrost indywidualnej odpowiedzialności za uczenie się ma również miejsce w

sytuacji, gdy każdy z partnerów bierze dokładnie taki sam udział w realizacji zadania

(wyrównanie wkładów partnerów – np. w metodach Na linii, Rundy na myślenie).

4. Kształtowanie umiejętności interpersonalnych - jest oczywiste, że łączenie uczniów w

grupę i mówienie im, że ich praca ma mieć charakter kooperacji, bez wcześniejszego

rozwinięcia niezbędnych umiejętności społecznych, nie doprowadzi do powstawania

właściwych stosunków pracy wewnątrz grupy. Z punktu widzenia skuteczności uczenia się

kooperacyjnego szczególnie istotne wydaje się kształtowanie takich umiejętności, jak:

przewodzenie grupie, wspólne podejmowanie decyzji, budowanie atmosfery zaufania,

rozwiązywanie konfliktów, efektywna komunikacja interpersonalna. Realizacji powyżej

zarysowanego celu służą, zarówno sytuacje celowo i systematycznie organizowane przez

nauczyciela, jak i obserwacja pracy grup i jego interwencja w przypadku pojawiających się

problemów.

5. Analiza procesów grupowych - dyskusje dotyczyć powinny nie tylko realizowanego

zadania, ale także muszą obejmować procesy zachodzące w grupie, szczególnie: skuteczne

strategie osiągania celów, zachowania utrudniające pracę zespołu oraz przynoszące mu

korzyść. W uczeniu się kooperacyjnym również ten element może podlegać ocenie

nauczyciela.

docsity.com

PRZYKŁADOWE SPOSOBY ORGANIZACJI UCZENIA SIĘ KOOPERACYJNEGO

Składanka (Jigsaw)

Metodę tę opracowała i zweryfikowała już trzydzieści lat temu grupa E. Aronsona z

Uniwersytetu w Teksasie, potem rozwinął ją R. Slavin. Składanka jest dobrym sposobem

pracy w przypadku zdobywania wiedzy w różnych zakresach tematycznych. Zgodnie z jej

regułami, klasa zostaje podzielona na cztero-sześcioosobowe zespoły. Każdy członek grupy

ma za zadanie opanować inny fragment materiału, składający się na całość tematu. Uczniowie

odpowiedzialni w swoich grupach za opanowanie tej samej partii zagadnień (eksperci),

spotykają się w celu wspólnego przeanalizowania materiału, opracowania skutecznej strategii

nauczenia się go oraz wyjaśnienia wątpliwych kwestii. Następnie wracają do swoich

zespołów i prezentują partnerom zdobyte wiadomości, udzielając w razie potrzeby

dodatkowych wyjaśnień. Po skończeniu pracy, uczniowie przystępują do indywidualnych

sprawdzianów, oceniany jest też sposób realizacji zadań przez poszczególne grupy. Oba

wyszczególnione elementy oceny podnoszą poziom odpowiedzialności jednostkowej i

grupowej za jak najlepsze wykonanie zadania.

Trzy stopnie wywiadu (Three-Step Interview)

W grupie, np. czteroosobowej, uczniowie dobierają się w pary. Pierwszy etap pracy

polega na tym, że jedna z osób, zadając jasne pytania (przeprowadzając jakby wywiad), stara

się ustalić, jaki zakres wiedzy na dany temat lub pomysł na rozwiązanie postawionego

problemu ma jej partner. Potem następuje zamiana ról. Trzeci etap stanowi wymiana

doświadczeń z wywiadów w całym zespole. Podany sposób organizacji pracy służy włączeniu

do procesów komunikacji wszystkich członków zespołu.

Numerowane głowy (Numered Heads)

W grupie czteroosobowej każdy z członków otrzymuje swój numer (od 1 do 4). Grupa

wspólnie pracuje nad powierzonym jej zadaniem. Następnie nauczyciel losowo wywołuje

numer osoby, która proszona jest o zreferowanie wyników i wniosków z pracy, czy

sformułowanie odpowiedzi na postawione pytanie. W ten sposób każdy z partnerów czuje się

odpowiedzialny za wzięcie aktywnego udziału w pracy całego zespołu, formułowanie

wypowiedzi i słuchanie propozycji innych.

docsity.com

Wokół mędrca (Circle the Sage)

Uczniowie zostają podzieleni na grupy. Następnie nauczyciel, zadając odpowiednie pytania

lub kierując się uprzednim doświadczeniem, ustala, kto w całej klasie jest „specjalistą” w danym

zakresie tematycznym (posiada duży zakres wiadomości lub umiejętności potrzebnych do realizacji

danego zadania). Wybrani uczniowie zajmują wskazane miejsca w sali i wokół nich gromadzą się

pozostałe osoby. Dodatkowo zakłada się, że przy tym samym „specjaliście” nie mogą usiąść dwaj

członkowie wcześniej utworzonej grupy. Następuje sesja uczenia się – „specjalista” wyjaśnia

zagadnienie, odpowiada na pytania, słucha propozycji i wątpliwości pozostałych partnerów, wszyscy

robią notatki i gromadzą nowe dla siebie punkty widzenia. Po tym etapie pracy uczniowie wracają do

swoich pierwotnych grup, gdzie dzielą się zdobytymi informacjami i doświadczeniami z różnych

zespołów, w których byli.

Grupa-Para-Solo (Team-Pair-Solo)

Uczniowie realizują zadanie początkowo w grupie, potem z w parach, wreszcie indywidualnie.

Zaangażowanie oraz pomoc partnerów podczas wstępnych etapów pracy ma w tym przypadku ułatwić

poszczególnym osobom samodzielne rozwiązanie problemu czy opracowanie jakiegoś projektu.

Jednocześnie zaproponowana metoda umożliwia każdemu wykonanie zadania we własnym tempie

oraz zgodnie z posiadanym zasobem wiadomości czy umiejętności.

Na linii (On-The-Line)

Nauczyciel określa, na jakiej podstawie uczestnicy zajęć mają stworzyć szereg (np. według

daty urodzenia, wzrostu itp.). Następnie dzieci odliczają w szeregu do dwóch i łączą się w

odpowiednie pary (kolejne numery 1 i 2). Z partnerami, których dobór jest tutaj przypadkowy i za

każdym razem inny, przedyskutowują podane zagadnienie, odpowiadają za zadane pytanie lub dzielą

się swoimi doświadczeniami na dany temat. Każda z osób ma na swoją wypowiedź określony, taki

sam czas, dzięki czemu wkłady partnerów w wymianę informacji wyrównują się. Sygnał do zmiany

mówiących podaje nauczyciel.

Rundy na myślenie (Think-Round-Robin)

Klasa zostaje podzielona na grupy czteroosobowe (numery 1-4). Nauczyciel podaje

zagadnienie do przedyskutowania. Osoby wypowiadają się kolejno, w takim samym czasie (np.

pisemnie na przygotowanym dużym kartonie), przy czym podczas wypowiedzi osoby numer 1, partner

z numerem 2 pilnuje czasu itd. Do indywidualnym etapie pracy wszyscy uczestnicy grupy dokonują

podsumowania, zbierają i porządkują wyniki, wyciągają wnioski. Na zakończenie ma miejsce

prezentacja rezultatów pracy na forum całej klasy.

docsity.com

DYSKUSJA Zaprezentowane poniżej metody służą skutecznemu porozumiewaniu się w różnych sytuacjach,

prezentacji własnego punktu widzenia, przygotowaniu do publicznych wystąpień.

Proszę o głos

Każdy z uczestników otrzymuje przed dyskusją trzy mandaty (lub więcej), które

uprawniają go do zabrania głosu. Czas na jedną wypowiedź nie może przekroczyć np. jednej

minuty. Następnie odbywa się rozmowa. Dyskutanci zgłaszają się poprzez podniesienie

mandatu, który po ich wystąpieniu odkładany jest na bok. Na zakończenie mam miejsce

podsumowanie dyskusji.

Okulary

Po określeniu tematu dyskusji, uczestnicy dzielą się na cztery grupy. Każda z nich

„zakłada” na czas pracy odpowiednie okulary: strukturalne, humanistyczne, tradycyjne,

nowoczesne. Każdy zespół przygotowuje następnie argumenty do rozmowy. Dyskusja

przebiega w określony sposób: w kręgu przed wszystkimi zasiadają reprezentanci grup -

dyskutanci. Pozostałe osoby mogą również zabierać głos, stając za plecami swojego

przedstawiciela i wypowiadając się niejako w jego imieniu. Na zakończenie ma miejsce

podsumowanie dyskusji.

Okulary strukturalne – uważają, ze każdy powinien mieć jasno określona rolę; cenią

hierarchie i pozycję; nie widza nic złego w tym, że nie ma równych praw między ludźmi; lubią

dyscyplinę, regulaminy, porządek.

Okulary humanistyczne – dostrzegają indywidualne potrzeby człowieka; uważają, że nie płeć,

pochodzenie, a predyspozycje osobowościowe, wiedza i umiejętności powinny decydować o

wartości człowieka; ważne są dla nich uczucia i dobre relacje między ludźmi.

Okulary tradycyjne – cenią rytuały, ceremonie, mity; życie oznacza dla nich teatr, dramat,

gdzie toczy się gra, historia, sztuka; uważają, że kiedyś było lepiej; krytykują nowości.

Okulary nowoczesne – chętnie przyjmują kierunki myślenie pojawiające się na Zachodzie;

walczą o równouprawnienie, tolerancję; uważają, że w życiu najważniejsza jest kariera; lubią

eksperymentować.

Gra w karty

Uczestnicy pracują w zespołach 6-8 osobowych. Każda grupa losuje lub wybiera

temat do dyskusji, otrzymuje też talię kart (lub kilka talii), które są rozdawane jej między

członków. Dyskusję rozpoczyna i kończy osoba, która wylosowała odpowiednią kartę (patrz

poniżej). Rozmowa toczy się w ten sposób, że każdy może zabrać głos pod warunkiem, że

wykorzysta jedną z kart i zareaguje adekwatnie do polecenia zapisanego na niej.

Rozpocznij dyskusję / Oceń atmosferę panująca w czasie dyskusji / Poddaj w wątpliwość sens

dyskusji / Możesz zachować się w dowolny sposób / Popierasz przedmówcę. Podaj

argumenty/ Sprzeciwiasz się przedmówcy. Podaj argumenty / Zajmij dowolne stanowisko

wobec przedmówcy / Włącz się do dyskusji, opierając się wyłącznie na liczbach i faktach /

Włącz się do dyskusji używając emocji / Poprzyj dyskusję jakimś przykładem z własnego

doświadczenia / Ostro skrytykuj ostatnią wypowiedź. Utrudnij dyskusję w dowolny sposób /

Zajmij sceptyczne stanowisko wobec tematu dyskusji / Przedstaw swoją wizję problemu za

dziesięć lat / Powtórz argumenty poprzednika / Przedstaw omawiany problem z perspektywy

ucznia / Pochwal przedmówcę za jego argumentację / Zrezygnuj z wypowiedzi / Zachęć

kolejną osobę do dyskusji, zadając jej jakieś pytanie / Podsumuj dotychczasowe wypowiedzi /

Spróbuj wytłumaczyc wypowiedź przedmówcy / Zakończ dyskusję.

docsity.com

DYSKUSJA DYDAKTYCZNA – SPÓR Z OBRONĄ GRUPY

Przebieg: Do dyskusji wybiera się 4-5 kontrowersyjnych poglądów mieszczących się w

danym kręgu tematycznym.

Następnie z grupy biorących udział w dyskusji wyłania się tyle samo osób, które będą

reprezentować te poglądy. Dyskusja toczy się między „wyrazicielami poglądów”. Siadają oni

naprzeciw siebie, tworząc kwadrat lub pięciokąt. Pozostałe osoby zajmują miejsce w małych

półkolach za tymi osobami, których poglądy wydają im się słuszne.

Po kilku minutach dyskusji powinna mieć miejsce tzw. „pauza doradcza”. Wtedy to

właśnie uczestnicy dyskusji mogą naradzać się ze swoimi poplecznikami, zyskiwać nowe

argumenty i słuchać rad taktycznych. Dana grupa może zmienić swojego „wyraziciela

poglądów”. Ponownie następuje dyskusja.

Spór można uznać za zamknięty, gdy obrany temat zostanie wyczerpująco

przedyskutowany (można dołączyć kolejne „pauzy doradcze”).

DYSKUSJA DYDAKTYCZNA – METODA 66 (zwana też Rojem pszczół)

Przebieg: Klasę dzieli się na zespoły sześcioosobowe. Pracują one przez sześć minut nad

zadanym problemem. Następnie przedstawiciele grup prezentują efekty wspólnej pracy.

Dyskusję kończy podsumowanie i sformułowanie wniosków.

DYSKUSJA DYDAKTYCZNA – AKWARIUM

Przebieg: Uczestnicy siedzą w kręgu, wewnątrz umieszczonych jest 2-5 krzeseł. Osoba,

która chce zająć głos w dyskusji, siada na wolnym krześle. Po zabraniu głosu opuszcza

krzesło, aby było ono wolne dla innych. Dyskutują tylko osoby znajdujące się wewnątrz

kręgu.

DYSKUSJA DYDAKTYCZNA – KULA ŚNIEŻNA

Przebieg: Na początku grupa zostaje podzielona na pary. Każda para siada w dowolnym

miejscu i otrzymuje 5 minut na rozmowę dotyczącą ustalonego wcześniej zagadnienia.

Po 5 minutach każda para wyszukuje drugą parę i rozmawiają one ze sobą przez kolejne

10 minut.

Kolejnym etapem dyskusji jest łączenie się czwórek w grupy ośmioosobowe i ponowna

wymiana poglądów przez 15 minut.

Dyskusję kończą relacje przedstawicieli grup z przebiegu pracy – prezentowane są 3

główne wnioski z rozmowy (mogą one zostać zapisane na tablicy lub kartonie).

DYSKUSJA DYDAKTYCZNA – DYWANIK POMYSŁÓW

Przebieg:

- zapisanie problemu do dyskusji na tablicy; - rozmowa na temat problemu, pytania, objaśnienia; - indywidualne tworzenie pomysłów i zapisywanie ich na kartkach (2-3 kartki dla

każdego ucznia);

- tworzenie dywanika pomysłów – przywieszanie indywidualnych pomysłów do wspólnego arkusza papieru, poprzedzone ich głośnym odczytaniem;

- ocena rozwiązań – każdy uczeń otrzymuje 1-3 punktów i może dowolnie rozmieścić je przy wybranym rozwiązaniu (np. 3 punkty do jednego rozwiązania lub 2 punkty i 1

punkt dla dwóch rozwiązań spośród dywanika pomysłów);

- obliczenie punktów i krótka wspólna dyskusja nad rozwiązaniem wybranym przez grupę.

docsity.com

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument