Wyznaczanie współczynnika promieniowania gamma dla różnych materiałów - Notatki - Fizyka, Notatki'z Fizyka. Kazimierz Wielki University in Bydgoszcz
raz_dwa_trzy
raz_dwa_trzy8 marca 2013

Wyznaczanie współczynnika promieniowania gamma dla różnych materiałów - Notatki - Fizyka, Notatki'z Fizyka. Kazimierz Wielki University in Bydgoszcz

PDF (417 KB)
7 strona
2Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
Opis
Notatki omawiające stwierdzenia z zakresu fizyki: wyznaczanie współczynnika promieniowania gamma dla różnych materiałów.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 7
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument

1

15.03.2010

Wyznaczanie współczynnika promieniowania gamma dla różnych materiałów.

Promieniowaniem jonizującym określa się to promieniowanie, które jest w stanie spowodować jonizację

ośrodka, przez który ono przechodzi. Jonizacja polega na odrywaniu elektronów od obojętnych atomów, na

skutek czego powstają jony dodatnie i ujemnie naładowane elektrony. Jonizacji może dokonać promieniowanie

o dostatecznie dużej energii. Do promieniowania jonizującego zalicza się wysokoenergetyczne promieniowanie

elektromagnetyczne – promieniowanie X i γ oraz promieniowanie korpuskularne – cząstki α, β i neutrony.

Organizmy żywe na Ziemi już od początku swego istnienia były i są poddawane, choć ze zmiennym natężeniem,

oddziaływaniu promieniowania jonizującego, które przechodząc przez materię powoduje rozpad związków

chemicznych, wzbudzanie cząsteczek i atomów oraz tworzenie różnego rodzaju jonów. Jest to proces

przekazywania materii energii promieniowania jonizującego, przy czym energia pierwotna zostaje zamieniona w

końcowej fazie częściowo w ciepło, a częściowo w energię jonizacji i wzbudzenia cząsteczek i atomów. Istota

zjawiska związana jest z wielkością energii promieniowania jonizującego. Energie te są rzędu od tysięcy

elektronowoltów (keV) do milionów elektronowoltów (MeV).

1eV =1,6 *10 -19

J

Źródłem promieniowanie jonizującego mogą być:

-substancje radioaktywne ;

- urządzenia, Np. aparaty rentgenowskie ;

Źródła promieniowania można podzielić na:

-naturalne, występujące w przyrodzie ;

-sztuczne, wytwarzane przez człowieka ;

Do źródeł naturalnych należą:

-promieniowanie kosmiczne dochodzące do nas z kosmosu;

-substancje promieniotwórcze zawarte w skorupie ziemskiej , m.in. uran, tor, rad;

-substancje promieniotwórcze znajdujące się w organizmach ludzkich i innych organizmach żywych, głownie

potas-40

Źródła sztuczne to:

-źródła używane w badaniach radiologicznych i radioterapii,

-opad promieniotwórczy- substancje promieniotwórcze powstałe w wyniku próbnych wybuchów jądrowych oraz

podczas normalnej pracy i w czasie awarii elektrowni jądrowych krążą razem z wiatrem, a po pewnym czasie

opadają na ziemię;

- odpady promieniotwórcze;

-źródła stosowane w przemyśle, gospodarce i nauce.

Atomy pierwiastków występujących w przyrodzie można podzielić na 2 grupy:

atomach o jądrach stałych (stabilnych) i atomy o jądrach nie trwałych, czyli promieniotwórczych, które są

źródłem promieniowania jonizującego zarówno korpuskularnego, jak i elektromagnetycznego.

Jądro atomowe, zwane też nuklidem, składa się z dwóch rodzajów cząstek zwanych nukleonami: protonów

obdarzonych ładunkiem dodatnim i neutronów – cząsteczek elektrycznie obojętnych. Ładunek protonu jest

równy liczbowo ładunkowi elektronu. Odpychającym siłom kulombowskim między protonami przeciwdziałają

silne, specyficzne siły jądrowe, które działają miedzy wszystkimi nukleonami. Masy obu nukleonów są zbliżone

do siebie i są około 2000 razy większe od masy elektronu. Tak więc prawie cała masa atomu jest skupiona w

jądrze. W atomie liczba protonów w jądrze jest równa liczbie elektronów i dlatego atom jako całość jest

elektrycznie obojętny.

N= A-Z , gdzie

Z - liczba atomowa

A - liczba masowa

N - liczba elektronów

docsity.com

2

Atomy pierwiastków, których jądra mają taką samą liczbę protonów Z, a różną liczbę neutronów N noszą nazwę

izotopów. Są to odmiany tego samego pierwiastka, Np. wodór i jego dwa izotopy – deuter i tryt. Pierwiastki,

których jądra mają taką samą liczbę masową A, ale różnią się liczbą atomową Z są to izobary. Pierwiastki

mające w jądrach jednakowe liczby neutronów N=A-Z, a różniące się liczbą atomową Z, nazywamy izotonami.

Izobary i izotony to są pary lub trójki różnych pierwiastków.

Jeżeli wyliczymy masę jądra na podstawie prostego sumowania mas nukleonów wchodzących w jego skład i

porównamy z masą wyznaczoną doświadczalnie, to okaże się że masa jądra wyznaczona empirycznie jest

mniejsza. Różnice między sumą mas protonów i neutronów a masą utworzonego z nich jądra nazywamy

defektem (niedoborem ) masy:

ΔM = Z Mp + (A-Z) Mn –Mj

gdzie:

Mp - masa protonu ,

Mn - masa neutronu,

Mj - masa utworzonego jądra.

Einstein , w swej teorii względności wykazał , że masa jest nieodłącznie związana z energią. Oznacza to, że

każda masa jest równoważna pewnej masie. Tak więc niedobór masy ΔM jądra przekształca się w energię zwana

energią wiązania:

E= ΔM c 2

gdzie:

ΔM - niedobór masy,

c – prędkość fali elektromagnetycznej w próżni .

Energia wiązania przypadająca na jeden nukleon, czyli energia właściwa wiązania, jest różna dla jąder różnych

pierwiastków i waha się od 6 do 8,8 MeV, nie licząc izotopów wodoru. Największa jej wartość przypada na

jądro o jednakowych ilościach neutronów i protonów. Dotyczy to pierwiastków ze środkowej części układu

okresowego , dla których liczby masowe zawierają się w przedziale 40<A<140. Układy takie są szczególnie

trwałe. Jądra ciężkie o dużej liczbie protonów, począwszy od Z>81>oraz A>210, są nietrwałe, ulegają

naturalnemu rozpadowi promieniotwórczości.

Zmiany zachodzące w jądrach pierwiastków promieniotwórczych naturalnych dzielimy na przemiany α i β. Obu

tym przemianom może towarzyszyć emisja promieni γ.

Przemiana α sprowadza się do emisji z badanego jądra dodatnio naładowanej cząstki, składającej się z dwóch

protonów i dwóch neutronów (2p+2n) . Skład cząstki α odpowiada strukturze jądra helu. Emisja cząstki α

zmniejsza ładunek dodatni jądra o dwie jednostki (liczba atomowa Z maleje o dwa) oraz jego masę o cztery

jednostki (liczba masowa A maleje o cztery). Wskutek przemiany α , jądro danego pierwiastka przekształca się

w jądro nowego pierwiastka, który znajduje się o dwa miejsca wstecz w układzie Mendelejewa. Jądro

powstałego pierwiastka jest najczęściej w stanie wzbudzonym , tzn. w stanie energetycznym wyższym od stanu

normalnego. Przejściu jądra ze stanu wzbudzonego do stanu podstawowego towarzyszy emisja krótkofalowego

promieniowania elektromagnetycznego γ. Długości fal tego promieniowania zawierają się w granicach od 5*10 -

13 m do 4*10

-11 m. Emisja promieniowania γ nie powoduje zmiany liczby protonów i neutronów w jądrze, w

związku z tym nie zmienia się jego liczba masowa. Położenie pierwiastka w układzie okresowym przy emisji

promieniowania γ nie ulega zmianie.

Schemat rozpadu α przedstawia się następująco

  )(42 *4

2 HeYX A

Z

A

Z  

    YY AZAZ 42 *4

2

Górny indeks * oznacza stan wzbudzony powstającego jądra; γ jest promieniowaniem elektromagnetycznym.

W zależności od tego, czy dane jądro – w porównaniu z optymalnymi warunkami trwałości- ma nadmiar

protonów czy neutronów, wykazuje ono tendencję do przemiany jednej postaci nukleonu w drugą.

Równanie tych przemian w postaci uproszczonej można zapisać:

evenp ~  evepn 

docsity.com

3

tzn. proton przechodzi w neutron z równoczesną emisją pozytonu e + , zwanego cząstką beta plus (β

+ ) lub neutron

przechodzi w proton, z równoczesną emisją elektronu e - , zwanego cząstka beta minus (β

- ). W tych przemianach

powstają również cząstki zwane neutrino ve i antyneutrino v e. Schematy powyższych rozpadów przedstawiają

się następująco :

  )(*1   eYX AZAZ     YY AZAZ 1 *

1

  )(*1   eYX AZAZ     YY AZAZ 1 *

1

W wyniku rozpadu β + i β

- , liczba masowa jądra macierzystego nie ulega zmianie. Liczba atomowa pierwiastka

wzrasta o jeden przy emisji cząstki β - , czyli pierwiastek pochodny jest przesunięty w układzie okresowym o

jedno miejsce w prawo. Po emisji cząstki β +

, nowy pierwiastek jest cofnięty o jedno miejsce w układzie

Mendelejewa. Wszystkie rozpady pierwiastków o liczbie masowej A>200 kończą się na trwałym izotopie

ołowiu lub bizmutu. Zmiana położenia pierwiastka w układzie okresowym po emisji cząsteczki α lub β nosi

nazwę zasady przesunięć Soddy’ego-Fajansa.

Cząsteczki α, mające dużą masę i ładunek dodatni, wywołują bardzo silną jonizację ośrodka i jest to jonizacja

bezpośrednia, tzn. taka która zachodzi w wyniku bezpośrednich zderzeń z atomami lub cząsteczkami ośrodka.

Prawie cała swoja energię cząstki α zużywają na jonizację , w związku czym jest to promieniowanie silnie

pochłaniane przez materię , inaczej mówiąc – słabo przenikliwe. Zasięg cząstek α zależy od ich energii i od

rodzaju ośrodka, przez które przechodzą. W większości materiałów zasięg nie przekracza kilku centymetrów.

Promieniowanie β, podobnie jak promieniowanie α, wywołuje jonizację bezpośrednią. Jednak cząstki β, mająca

mniejsza masę i mniejszy ładunek elektryczny w stosunku do cząstki α, wywołują jonizację znacznie słabiej, ale

zasięg ich jest znacznie większy. W zależności od energii cząstek β i rodzaju ośrodka, zasięg może mieć wartość

kilku centymetrów.

Promieniowanie γ jest promieniowaniem elektromagnetycznym emitowanym przez wzbudzone jądra atomów

powstałych w wyniku przemiany promieniotwórczej. Nie występuje nigdy samodzielnie, lecz może

towarzyszyć emisji promieniowania α lub β. Energia promieniowania γ waha się od setek keV do kilku MeV.

Przechodząc przez materię , promieniowanie γ wywołuje jonizację pośrednią tzn. przez przekazywanie energii

elektronom, które dzięki temu mogą wywoływać jonizacje ośrodka.

Prawo rozpadu promieniotwórczego. Rozpad promieniotwórczy jest zjawiskiem przypadkowym , tzn. nie można przewidzieć ani momentu rozpadu,

ani określić , które jądra atomowe ulegają rozpadowi. Można jednak określić prawdopodobieństwo rozpadu w

danym czasie.

Z teorii rozpadów promieniotwórczych wynika, że liczba dN atomów rozpadających się w czasie dt jest

proporcjonalna do ogólnej liczby N promieniotwórczych jąder, czyli przemiany poszczególnych jąder zachodzą

niezależnie od siebie.

-dN ∞ N dt

Wynika stąd, że rozpad promieniotwórczy podlega wykładniczemu prawu

N=N0 e –λt

gdzie:

N – liczba jąder, które jeszcze nie uległy rozpadowi w czasie t;

N0 – początkowa liczba jader w chwili t=0, kiedy zaczynamy liczyć czas;

e – podstawowa logarytmu naturalnego (e ≈2,73); λ – stała rozpadu.

Wykładnicze prawo przemian promieniotwórczych jest prawem statycznym, służącym jedynie dla dużej liczby

atomów.

Promieniotwórczość praktycznie nie zależy od warunków zewnętrznych , dlatego λ jest wielkością stałą dla

każdego promieniotwórczego izotopu.

Wielkość λ jest miarą prawdopodobieństwa rozpadu pojedynczego jądra w jednostce czasu. Dla różnych jąder

promieniotwórczych przyjmuje ona wartości w szerokim zakresie, od 10 -17

do 10 6 s

-1 .

Czas połowiczny rozpadu lub czas połowicznego zaniku T jest to czas, w którym połowa początkowej liczby

jąder ulegnie rozpadowi. Podstawiając do równania N=N0 e –λt

t = T i uwzględniając, zgodnie z definicją czasu

połowicznego rozpadu , N= N0 /2, otrzymujemy:

N0 /2= N0 e –λT

docsity.com

4

Po uproszczeniu i przekształceniu:

1/2=e –λT

lub 2= e λT

oraz logarytmowaniu

ln2=λ T ln2 ≈ 0,693

otrzymujemy związek czasu połowicznego rozpadu ze stałą rozpadu

T=0,693/λ

Liczbę rozpadów w jednostce czasu dla pewnej ilości substancji promieniotwórczej(określonej jako źródło

promieniowania) nazywamy jej aktywnością –A. Aktywność, zgodnie z prawem rozpadu, z czasem maleje

wykładniczo:

teNtN

dt

tdN A   0)(

)(

Znając pojęcie aktywności możemy podać jeszcze jedna definicję czasu połowicznego rozpadu – jest to czas, po

którego upływie aktywność danej ilości substancji promieniotwórczej maleje do połowy.

W układzie SI podstawową jednostką aktywności jest bekerel(1Bq). Aktywność źródła promieniotwórczego jest

równa jednemu bekerelowi, jeżeli zachodzi jedna przemiana ( jeden rozpad ) w czasie jeden sekundy:

1Bq = 1 rozpad/1s

Dawna jednostka 1kiur (1Ci) jest jednostką bardzo dużą i odpowiada aktywności 1 grama radu. Z kolei bekerel

jest jednostką bardzo małą.

1C:-3,7*10 10

Bq = 37GBq

Detekcja promieniowania jonizującego. Istnieje wiele metod detekcji promieniowania jądrowego, które umożliwiają określenie rodzaju cząstki, jej

energii, ładunku, masy i innych wielkości. Najbardziej rozpowszechnione detektory to licznik Geigera-Mullera

(licznik G-M)i licznik scyntylacyjny.

Licznik G-M należy do grupy detektorów jonizujących. Zasada działania tych detektorów polega na rejestracji

prądu jonowego, wytworzonego w przestrzeni detektora. Licznik ma zwykle kształt cylindrycznej rurki

metalowej, wewnątrz której, wzdłuż jej osi symetrii, jest umieszczony cienki drut wolframowy. Cylindryczna

rurka nosi nazwę katody, gdyż zawsze pracuje na niższym potencjale względem drutu, który jest nazywany

anodą. Cylindryczna rurka jest napełniona odpowiednią mieszaniną gazów i zamknięta w naczyniu próżniowym.

W zależności od rodzaju rejestrowanych cząstek licznik G-M służą jako dozymetry osobiste.

W skład licznika scyntylacyjnego wchodzą scyntylator, fotopowielacz i układ zliczający. Padające na scyntylator

cząstki powodują wzbudzenie atomów scyntylatora bądź bezpośrednio – jeżeli są to cząstki naładowane, bądź

pośrednio – przez elektrony wybite z atomów scyntylatora przez kwanty λ. Wzbudzone atomy scyntylatora ,

powracając do stanu podstawowego emitują fotony ( obserwowane jako błyski ), które padają na fotokatodę

fotopowielacza i wybijają z niej elektrony. Wewnątrz fotopowielacza następuje „powielenie” ilości elektronów,

które dochodząc do anody dają sygnał napięciowy. Po wzmocnieniu sygnał jest rejestrowany.

Jako scyntylatory stosowane są różne substancje. Na przykład, do rejestracji kwantów γ stosuje się jodek sodu

aktywowany talem NaI (TI), a także kryształy organiczne zawierające naftalen, antracen i inne związki

organiczne. Natężenie błysku zależy od energii traconej przez cząstkę w scyntylatorze, dlatego liczniki

scyntylacyjne są dogodne do pomiaru energii cząstek.

Oddziaływanie promieniowania jonizującego z materią. Procesy towarzyszące przechodzeniu promieniowania przez materię zależą w pierwszym rzędzie od rodzaju tego

promieniowania. Cząstki obojętne, jak neutrony, słabo oddziałują z materią, podczas gdy cząstki naładowane i

promieniowanie elektromagnetyczne oddziałują z elektronową powłoką atomów.

Promienie γ mogą oddziaływać zarówno z elektronami, jak i jądrami, a także z polem elektrycznym elektronów i

jąder. Oddziaływanie to może prowadzić do całkowitej absorpcji lub też do rozproszenia promieniowania γ.

W absorpcji promieni γ decydujące znaczenie mają 3 zjawiska:

1) Zjawisko fotoelektryczne, polegające na oddziaływaniu promieni γ z elektronami atomów i prowadzące do całkowitej absorpcji kwantu promieniowania γ i oderwaniu elektronu od atomu.

2) Zjawisko Comptona, czyli zjawisko rozpraszania promieniowania γ na elektronach, przy czym foton zmienia tu zarówno swoją energię, jak i kierunek ruchu.

docsity.com

5

3) Zjawisko tworzenia par elektronowych, w którym foton ulega całkowitej absorpcji, a pojawia się para elektron – pozyton.

Opisane powyżej mechanizmy oddziaływania promieniowania γ z materia powodują , że natężenie wiązki

maleje w miarę wnikania jej w głąb środowiska. Jeżeli na drodze wiązki promieniowania o natężeniu I0 umieścić

substancję absorbującą o grubości x, to w wyniku absorpcji i rozproszenia części fotonów, natężenie

promieniowania po przejściu warstwy x zmniejszy się i będzie wynosiło I. Zwiększenie grubości x o dx

spowoduje zmniejszenie natężenia I o Di. Względne osłabienie natężenia promieniowania dI /I jest

proporcjonalne do przyrostu grubości dx.

dI/I = -μ dx

Znak minus we wzorze oznacza zmniejszenie natężenia promieniowania. Współczynnik proporcjonalności nosi

nazwę liniowego współczynnika pochłaniania:

μ= (dI/I) *(1/dx)

Liniowy współczynnik pochłaniania oznacza względne zmniejszenie natężenia promieniowania przez warstwę

absorbentu o grubości jednostkowej. Wymiarem linowego współczynnika pochłaniania jest m -1

. Wartość

liczbowa współczynnika zależy m.in. od gęstości absorbentu i długości fali promieniowania.

Całkując równianie dI/I = -μ dx otrzymamy zależność:

I=I0 e -μx

gdzie:

I0 – natężenie wiązki padającej,

I – natężenie wiązki po przejściu warstwy o grubości x.

wyznaczanie wartości liczbowej współczynnika pochłaniania:

I = I0/e

I0/e = I0 e -μx

e

1/e= e -μx

e czyli e= e μx

e

μ xe=1

xe=1/μ

μ =1/xe

Współczynnik pochłaniania jest liczbowo równy odwrotności grubości xe warstwy absorbentu, która powoduje

e-krotne osłabienie natężenia wiązki padającej.

Warstwa połowiąca d- tj. takiej grubości absorbentu, która powoduje absorpcję połowy padającego nań

promieniowania.

Związek między μ i d wynika z równania I=I0 e -μx

, w którym zgodnie z definicją warstwy połowiącej dla x= d

jest I= I0/2. Wówczas:

I0/2= I0 e -μd

d=0,693 /μ

masowy współczynnik pochłaniania:

μm =μ/ρ

Masowy współczynnik pochłaniania nie zależy ani od fizycznego, ani od chemicznego stanu substancji

pochłaniającej, natomiast w przybliżeniu zależy od liczby atomowej materiału absorbentu Z i długości fali

promieniowania λ.

(μ/ρ) ∞ (Z 4 /A)*λ

3

Biologiczne oddziaływanie promieniowania jonizującego. Biologiczne skutki promieniowania jądrowego są spowodowane jonizacją i wzbudzeniami atomów żywych

komórek. Powstają wówczas bardzo aktywne chemiczne rodniki, jony lub zjonizowane grupy atomów, które w

sposób istotny wpływają na przebieg procesów chemicznych zachodzących w żywej komórce . Pewne składniki

komórek są zmienione lub uszkodzone , a powstające produkty są toksyczne.

Do oceny narażenia układów biologicznych na promieniowanie jonizujące używa się pojęcia dawek.

docsity.com

6

Do ilościowego opisu jonizacji powietrza służy dawka ekspozycyjna –X, określająca ładunek elektryczny

jednego znaku powstający w jednostce masy powietrza:

X = ΔQ/Δm [C/kg]

gdzie:

ΔQ – bezwzględna wartość sumy ładunków jonów jednego znaku,

Δm – masa elementu objętości, w której powstaje ładunek .

Częściej niż dawki ekspozycyjnej używa się pojęcia dawki pochłoniętej –D. Dawka pochłonięta jest miarą

pochłaniania promieniowania przez różne materiały i oznacza wielkość energii przekazaną przez

promieniowanie jednostce masy ośrodka:

D =ΔE/ Δm [J/kg]

gdzie:

ΔE – średnia energia pochłoniętego promieniowania,

Δm – masa elementu objętości ciała pochłaniającego

Jednostką dawki pochłoniętej jest 1 grej (1Gy= 1J/kg)

Szkodliwość biologiczna promieniowania, przy pochłonięciu tej samej ilości energii przez żywą materię, zależy

od rodzaju promieniowania. Ciężkie cząstki naładowane, np. cząstki α wywołują większe zmiany w komórkach

niż słabiej jonizujące cząstki. Oceniając biologiczne działanie promieniowania na żywy organizm, wprowadza

się pojęcie współczynnika jakości promieniowania Q, który wskazuje ile razy działanie promieniowania danego

rodzaju na materię jest silniejsze od działania promieniowania gamma, przy tej samej wydzielonej energii

materii. Współczynnik jakości promieniowania Q dla promieniowania γ jest równy 1, a dla cząstek alfa wynosi

10.

Znając współczynnik jakości promieniowania możemy obliczyć równoważnik dawki H:

H = D Q

gdzie D jest dawka pochłonięta w tkance lub narządzie . Jednostką równoważnika dawki jest siwert(Sv), który

jest równy:

1Sv=1Gy*Q

Wymiar siwerta jest taki sam jak greja , mianowicie J/kg.

Wyznaczanie współczynnika pochłaniania promieniowania γ dla różnych materiałów:

Celem ćwiczenia jest wyznaczenie liniowego i masowego współczynnika pochłaniania promieniowania γ dla

różnych materiałów. Używane w ćwiczeniu źródła zamknięte (tzn. nie mamy do niego dostępu)

Zestaw do pomiaru współczynnika pochłaniania promieniowania: wnęka na źródła zamknięte i płytki

absorbentu, osłona ołowiana, fotopowielacz, scyntylator NaJ(TI), przewód wysokiego napięcia(fotopowielacz

→komputer), komputer, monitor

Wiązka promieniowania γ, przechodząc przez absorbent ulega osłabieniu zgodnie ze wzorem xeII  0 W

scyntylatorze kwanty promieniowania γ wywołują błyski luminescencyjne, które rejestruje fotopowielacz. Ilość

rozbłysków podawana przez komputer jako ilość zliczeń n w określonym przedziale czasu jest proporcjonalna

do natężenia wiązki promieniowania γ dochodzącej do scyntylatora. Przy braku absorbentu między źródłem a

scyntylatorem otrzymujemy ilość zliczeń n0, proporcjonalną do początkowego natężenia wiązki promieniowania

γ :

n0 ∞ I0

Po przejściu promieniowania przez absorbent o grubości x, ilość zliczeń jest proporcjonalna do natężenia I

wiązki:

n ∞ I xenn  0

Z wykresu zależności n = f(x) wyznaczamy grubość absorbentu xe, która powoduje e-krotne osłabienie wiązki

padającej, tzn. e

n n 0 . Odwrotność grubości xe jest miarą współczynnika pochłaniania

ex

1  .

Współczynnik pochłaniania można również wyznaczyć z liniowej zależności )(ln 0 xf n

n  . Współczynnik

docsity.com

7

kierunkowy tej prostej jest równy liczbowo współczynnikowi pochłaniania promieniowania γ przez dany

absorbent: x

n

n

0ln

docsity.com

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument