Okres I Wojny Światowej - Notatki- Historia Polski, Notatki'z Historia Polski. University of Warsaw
Kasia_aisaK
Kasia_aisaK4 marca 2013

Okres I Wojny Światowej - Notatki- Historia Polski, Notatki'z Historia Polski. University of Warsaw

PDF (361 KB)
9 strona
2Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
Opis
I Wojna Światowa była dla Polski wielką szansą. W wojnie powszechnej wszyscy widzieli szansę na odzyskanie niepodległości; analiza orientacji.
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 9

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument
HISTORIA POLSKI – WIEK XX

I Wojna Światowa była dla Polski wielką szansą. W wojnie powszechnej wszyscy widzieli

szansę na odzyskanie niepodległości. Po raz pierwszy od 1815 roku trzej zaborcy stanęli

przeciwko sobie. Jedność zaborców gwarantująca nieistnienie Polski przestała istnieć.

W Polsce powstała kwestia – jak należy się zachować w obliczu wojny – na którą ze stron

postawić. W Polsce powstały dwie orientacje i jedna quasi-orientacja – bierność. Część

Polaków bowiem nie wiedziała jak się zachować. Sytuacja Polaków najlepsza była w Austro-

Węgrach, gdzie mieliśmy do czynienia zaledwie z pół-niewolą. W Prusach Polacy byli

prześladowani, ale mieli szansę na bronienie się, gdyż Prusy działały zgodnie z prawem. W

Rosji mieliśmy do czynienia z bezhołowiem, prześladowaniem poza prawem i dziurawym

systemem represji.

Pierwsza orientacja – orientacja Dmowskiego i jego środowiska, była orientacją „na Rosję”.

Dmowski nie był rusofilem, uważał jednak, że Polska musi się związać z Rosją. Rosja była

bowiem w bloku militarnym z państwami na które Polska przede wszystkim liczyła – przede

wszystkim z Francją, ale też z Wielką Brytanią. Poza tym Dmowski uważał Rosję za stojącą

na niższym poziomie cywilizacyjnym barbarię, która nie grozi odpolszczeniem narodu. Dużo

groźniejsza była według niego germanizacja. Stąd za naturalnych wrogów uważał Niemców.

Dmowski uważał, że po ew. zwycięstwie, gdy Polska znajdzie się w całości, w granicach

Rosji wówczas stanowiący bardzo duży procent ludności Polacy będą musieli uzyskać

autonomię.

Drugą opcję prezentował Piłsudski i jego zwolennicy – uważali oni, że aby zyskać coś na

wojnie należy posiadać przede wszystkim własną, narodową siłę zbrojną. Poza tym, mający w

dalszej rodzinie powstańców, Piłsudski uważał Rosję za odwiecznego wroga i ciemiężyciela.

Niemców nie uważał za tak wielkie zagrożenie. Piłsudski liczył, że po zwycięstwie

trójprzymierza gdyby Austro-Węgry wchłonęły królestwo polskie i ew. kresy wschodnie –

wówczas monarchia dualistyczna mogła zmienić się w troiste państwo – Austro-Węgry-

Polskę. Na to samo liczyli inteligenci galicyjscy. Poza tym tylko Austro-Węgry stworzyły

Polsce szansę na uformowanie sił zbrojnych.

Wybuch wojny Polacy przyjęli z mieszanymi odczuciami. Z jednej strony była to doskonała

szansa na zwrócenie uwagi świata na sprawę polską. Z drugiej strony wojna przetoczyć się

miała przez cały kraj i przynieść „krew, pot i łzy”.

Wojna zamiast wojny błyskawicznej (dotychczas bowiem wojny kończyły się w 3-5

miesięcy) okazała się długą wojną pozycyjną. Po dwóch latach na frontach i w przemyśle

zaczęło brakować ludzi. Do tego momentu sprawa Polska w wojnie nie istniała Legiony

polskie okazały się siłą marginalną, Piłsudskiemu nie udało się wzniecić w królestwie

powstania.

Królestwo Polskie zostało do 1915 roku zajęte przez Niemców. Dmowskiemu nie udało się

zbudować sił polskich w Rosji. Najbardziej Polakom przysłużył się znany za oceanem

Paderewski, który przy okazji swoich koncertów nawoływał do zainteresowania sprawą

Polski. Wielka Brytania i Francja zachowywały się pasywnie traktując problem Polski jako

wew. problem Rosji (groziła zawarciem pokoju z Niemcami).

W 1916 Niemcy zaczęli boleśnie odczuwać braki rekruta. Jednocześnie okupowali ziemie

polskie – gdzie znajdowały się duże niewykorzystane zasoby ludzkie.

Niemcy zapewnili okupowanemu królestwu dość duży samorząd. Polska miała bowiem w

przyszłości funkcjonować w strukturach podległej Niemcom Mitteleuropy.

Ówczesny kanclerz Niemiec Holbech zapisał w pamiętniku, że Niemcy nie akceptowali

rozwiązania Austro-Polskiego, zakładając raczej stworzenie niepodległej, całkowicie zależnej

od siebie Polski.

Niemcy stwierdzili, że danie jakiejś gwarancji Polsce zachęci Polaków do masowego

wstąpienia do armii niemieckiej. Wynikiem takiego myślenia było wydanie tzw. Aktu 5

listopada. Akt ten w imieniu cesarzy wydali generał-gubernatorzy niemiecki (Beseler) i

docsity.com

austriacki. Akt dawał bardzo mgliste obietnice przyszłej niepodległości. W dokumencie nie

wymieniono bowiem przyszłych granic. Dokument był jednak ważny o tyle, że rozpoczął

międzynarodową licytację o Polskę. Milczenie w sprawie polskiej zostało przerwane. Francja

i Wielka Brytania naciskały na Rosję aby ta wydała konkurencyjną deklarację. 25 grudnia

1916 roku car wygłosił deklarację celów wojennych Rosji wśród których znalazło się

utworzenie Polski ze wszystkich jej dawnych ziem pod berłem cara. Sprawą naszego kraju

zainteresował się też Woodrow Wilson.

Niemcy zaproponowali utworzenie armii polskiej – tzw. Polonische Wehrmacht. W

mundurach tej armii walczyło kilka tysięcy Polaków min. przyszły dowódca AK generał

Grot-Rowecki. Idąc za ciosem Niemcy utworzyli w Warszawie Tymczasową Radę Stanu –

quasi rząd Polski.

Tymczasem 22 I 1917 Woodrow Wilson wygłosił swoje 14-punktowe orędzie, w którym 13

punkt dotyczył sprawy polskiej. O sprawie polskiej zaczęły mówić również Francja i Wielka

Brytania – jednak wciąż Rosja miała decydujący los w tej sprawie. Wkrótce jednak państwo

carów znalazło się w stanie rozsypki. Po rewolucji lutowej demokratyczna Rosja podtrzymała

gwarancje dla Polski.

6 kwietnia 1917 do wojny przystąpiło USA. Francja wyraziła zgodę na utworzenie polskich

sił zbrojnych – przyszłej błękitnej armii Hallera. W tym momencie wojny front zmienił też

Piłsudski, który wraz z 1 i 3 legionem odmówił złożenia przysięgi i wraz z Sosnkowskim

został internowany w Magdeburgu. Piłsudski pozostawił jednak w podziemiu POW i swoich

zwolenników infiltrujących różne środowiska.

Tymczasem w Paryżu Dmowski utworzył KNP, który państwa zachodnie uznały za

reprezentanta państwa polskiego.

Niemcy wysłali do Rosji Lenina, aby doprowadzić w tym kraju do rewolucji i ostatecznie

doprowadzić do wycofania się tego kraju z wojny. Lenin okazał się skuteczniejszy niż

wielomilionowa armia. W ciągu pół roku doszło do rewolucji i przejęcia władzy przez

Lenina. W 1918 Rosja utraciła duże połacie zachodnich ziem i ponosząc ciągłe klęski

wycofała się z wojny z Niemcami. Rosja Radziecka unieważniła traktaty rozbiorowe. Niemcy

zaś ostatecznie zniechęcili do siebie Polaków obiecując Ukrainie oddanie Lwowa (tradycyjnie

polskiego).

Gdy 11 listopada 1918 roku w Compiegne Niemcy podpisały porozumienie o zawieszeniu

broni (faktycznie kapitulacja), I WŚ zakończyła się. W wojnie klęskę poniosły wszystkie trzy

państwa zaborcze. Było to rozstrzygnięcie najkorzystniejsze z możliwych dla Polski. Dzięki

temu wreszcie po 123 latach odbudować było można niepodległe państwo polskie.

Rozkład Austro-Węgier doprowadził do powstania w Krakowie Polskiej Komisji

Likwidacyjnej z Wincentym Witosem na czele (28.10.1918) – polskiego organu

administracyjnego na terenie Galicji. W nocy z 5 na 6 listopada w Lublinie powstał rząd

ludowy z Ignacym Daszyńskim na czele. Rząd ten ogłosił manifest, w którym przedstawił

wizję przyszłej Polski – państwa opieki socjalnej, z ziemią dla chłopów i rozbudowanym

ustawodawstwem pracy. Była to wizja konkurencyjna dla wizji komunistów, którzy

obiecywali to wszystko, ale bez niepodległości (no i bez ziemi dla chłopów). Poza tym wizja

komunistyczna była dużo mniej atrakcyjna, gdyż bolszewizm łączył się ze znienawidzoną

Rosją. Skoro więc pojawiła się socjalistyczna alternatywa dla komunistów to właśnie ku niej

skierowano sympatię.

10 Listopada z Magdeburga wrócił Piłsudski. Piłsudski skrytykował Rząd Lubelski jako zbyt

jednoznacznie lewicowy, nie do zaakceptowania przez licznych zwolenników prawicy.

Piłsudski pojawił się w Polsce w nimbie bohatera narodowego – przywódcy legionów i

męczennika sprawy polskiej. Otrzymał tytuł Tymczasowego Naczelnika Państwa.

Podporządkowała mu się PKL i Rząd Lubelski. Rząd Daszyńskiego został rozwiązany i

docsity.com

powołano drugi gabinet – Jędrzeja Moraczewskiego. Był to znów rząd lewicowy, gdyż

prawica nie chciała utworzyć Rządu Porozumienia Narodowego, licząc na to, że ententa uzna

KNP za prawowity rząd Polski.

Granice rodzącej się Polski przebiegały na północy i zachodzie wzdłuż granicy d. Zaboru

pruskiego. Polska była też Galicja Zachodnia. Na wschód roztaczały się ogarnięte

rewolucyjną anarchią ziemie rosyjskie obsadzone przez armię niemiecką, która pozostawała

tu aby chronić Europę przed bolszewizmem. Piłsudski wynegocjował stopniową ewakuację

wojsk niemieckich i częściowe ich rozbrojenie. Armię niemiecką w spełnianiu roli

„antybolszewickiego muru” zastąpili nasi mołojcy z orłem na czapeczkach.

W tym czasie Moraczewski wprowadził ośmiogodzinny czas pracy i darmowy system

oświaty (to drugie raczej w kategorii pobożnych życzeń).

Pojawiły się dwa ważne pytania: jaka Polska ? (ustrój – tu było różnie, najwięcej

zwolenników miał jednak system parlamentarny, choć byli też np. zwolennicy monarchii), i o

jakich granicach ? W tej drugiej kwestii istniały dwie koncepcje:

- koncepcja federacyjna marszałka Piłsudskiego – Piłsudski chciał obsadzić polskim wojskiem ziemie leżące możliwie jak najdalej na wschód. Następnie powstać miała

federacyjna Rzeczpospolita Wielu Narodów. Białoruś, Ukraina, Litwa (Estonia ?)

miały być barierą dzielącą Polskę od Rosji. Na zachodzie Piłsudski liczył na

rozstrzygnięcia konferencji pokojowej – i nie zamierzał używać tu polskiego oręża.

- koncepcja unitarna Romana Dmowskiego – Dmowski chciał utworzenia państwa narodowego z dominującym żywiołem polskim. Uważał, że na wschodzie Polska

powinna zając tylko te ziemie, które da się następnie spolonizować. Nie chciał

tworzenia zbyt dużych skupisk mniejszości narodowych. Dmowski miał za to chrapkę

na duże obszary na zachodzie. Na konferencji w Wersalu Dmowski podczas

trwającego 5 godzin przemówienia (bez kartki !) wyłuszczył dlaczego Polska powinna

otrzymać Śląsk, cały zabór pruski, Gdańsk i większą część Prus Wschodnich. Były to

granice bardzo korzystne i jeszcze bardziej nierealne.

O granice wschodnie Polska walczyła jeszcze zanim wywalczyła niepodległość. Od

października trwały walki z Ukraińcami o Lwów. Sytuacja na Ukrainie była bardzo złożona.

Istniały tu trzy państwa ukraińskie – Zachodnia i Wschodnia Ukraina, oraz bolszewicka

Republika Ukrainy. Polska toczyła walki początkowo z Zachodnią Ukrainą szybko

doprowadzając do jej likwidacji (już na początku 1919).

W Wielkopolsce miało się obejść bez walk – o wszystkim miano decydować w Wersalu.

Jednakże kiedy 28 XII do Poznania przybył Paderewski, w mieście doszło do antypolskich

rozruchów. Polacy nie pozostali dłużni i rozpoczęły się walki. Tak dość żywiołowo wybuchło

Powstanie Wielkopolskie. Powstanie trwało do 16 II i zakończyło się rozejmem

wymuszonym na Niemcach przez Francję (Foch nie bez podszeptów Dmowskiego).

Ze wschodu zagrażała bolszewicka zaraza. W I 1919 komuniści utworzyli bolszewicką

Republika Białorusi.

W 1919 pojawiły się próby destabilizacji wewnętrznej podejmowane przez radykalną lewicę.

Również prawica bardzo chętnie przejęłaby władzę w Polsce. W nocy z 4 na 5 I 1919 roku

prawica dokonała nieudanego zamachu stanu. Piłsudski zdał sobie sprawę, że dłużej tak

socjalistycznie być nie może bo Polsce grozi wojna domowa. Doszło do zmiany rządu. Na

czele nowego rządu stanął Paderewski – związany z Dmowskim i prawicą. Dmowski nie był

może zbyt dobrym premierem – ale nadawał się na prawicowy symbol.

23 I rząd w Pradze zdecydował się na interwencję zbrojną. Niemal bez walki zajęty został

Śląsk Cieszyński. Armia polska skoncentrowana się na wschodzie nie mogła być

jednocześnie na południu.

docsity.com

W kraju rozpisano wybory do Sejmu. Część miejsc obsadzili posłowie parlamentów

wiedeńskiego i berlińskiego. Zwycięska w wyborach okazała się prawica i centrum. Endecja

otrzymała 35 % miejsc w Sejmie, PPS tylko 9 %. 10 II 1919 pierwsze posiedzenie Sejmu

otworzył Piłsudski.

19 II 1919 doszło do pierwszego starcia polsko-bolszewickiego na wschodzie. Jednocześnie

w Warszawie uchwalono nową konstytucję stabilizującą stosunki władzy w Polsce.

Wojsko polskie zostało wzmocnione żołnierzami błękitnej armii Hallera i ochotnikami z

Wielkopolski. Polska przeszła do kontrakcji – Ukraińców odrzucono od Lwowa, Wilno zajęte

zostało przez Polskę. 24 IV 1919 roku Piłsudski wygłosił odezwę do mieszkańców dawnego

Księstwa Litewskiego, zachęcającą do stworzenia federacji z Polską. Litwa była jednak

niechętna tej koncepcji, bojąc się polonizacji narodu litewskiego.

28 VI w Wersalu podpisano traktat z Niemcami. Polska uzyskała większość ziem

obsadzonych w Powstaniu Wielkopolskim. Polska nie zyskała Gdańska, Prusy Wschodnie

pozostały przy Niemcach, a sytuacja na Śląsku, Warmii i Mazurach miała się rozstrzygnąć w

plebiscytach. Te nie do końca korzystne rozstrzygnięcia były spowodowane niechęcią

Wielkiej Brytanii, która chciała słabej Polski (sojusznika Francji) i względnie silnych

Niemiec (przeciwwagi dla Francji – stara zasada balance of power). Polska została zmuszona

do podpisania gwarancji dla mniejszości narodowych – takich gwarancji nie musiały podpisać

Niemcy.

Rosja dążyła do rozszerzenia rewolucji na całą Europę. Było to o tyle realne, że rewolucyjny

rząd powstał na Węgrzech, a wrzało też w Niemczech. Rosja bardzo chętnie poszła by z

pomocą – ale pomiędzy nią a Europą leżała demokratyczna Polska.

Armia Czerwona walczyła na dwóch frontach – z jednej strony tłukła coraz słabsze wojska

„białych”, z drugiej obsadzała ziemie z których wycofywali się Niemcy. W 1919 bolszewicy

natknęli się na Wojsko Polskie.

Europa najchętniej wepchnęłaby Polskę do wewnątrzrosyjskich rozgrywek po stronie białych.

Odbudowy „białej” Rosji chciała Francja. Piłsudski zdawał sobie jednak sprawę, że „biała”

Rosja zaraz upomniałaby się o Polskę, a Europa raczej nie stanęłaby w naszej obronie.

Dlatego w konflikcie Rosja – Rosja, Polska pozostawała neutralna, wykorzystując chaos we

wschodnim mocarstwie na rozbudowę własnych sił. Konfrontacja była jednak nieunikniona

gdyż bolszewicy posuwali się na zachód.

Aby osłabić Rosję Polska zaczęła popierać niepodległą Ukrainę. Piłsudski dogadał się z

Petlurą – atamanem Ukrainy Wschodniej (Zachodnią Polacy wykończyli). Piłsudski

gwarantował Petlurze odbudowę Ukrainy. Granicę Polsko-Ukraińska miała wyznaczać rzeka

Zbrucz.

W czasie gdy Rosjanie gromadzili armię na północy, Piłsudski z Petlurą uderzyli na południu.

Nie natrafiając na radziecki opór (na co marszałek liczył – chcąc z zaskoczenia uderzyć na

Armię Czerwoną, zmusić ją do obrony i osłabić na tyle, by nie uderzyła ona na Polskę)

Polacy zajęli Kijów. Petlura nie potrafił jednak poderwać Ukraińców do walki ramię w ramię

z Polakami – dawne zaszłości były nie do przełamania. Dodatkowo na północy zaczęli

atakować bolszewicy. Armii zagroziło odcięcie. Piłsudski zarządził odwrót. Bolszewicy

posuwali się szybko i w lipcu byli już głęboko w II RP. 12 VII premier Grabski udał się do

Spa na konferencję licząc na otrzymanie pomocy od Brytyjczyków i Francuzów. Ci owszem

chcieli pomóc, ale w mediacjach pokojowych. Grabski okazał się marnym politykiem, bo

zgodził się oddać Wileńszczyznę Litwie, zaakceptował linię Curzona i przyjął podział Śląska

Cieszyńskiego. Za to spotkała go dymisja i premierem został Witos. Mediacje z bolszewikami

były jednak niemożliwe, gdyż ci już, już widzieli się w Berlinie. Polska nie miała zbyt wielu

sojuszników w walce z Rosją. Niemcy zablokowali port w Gdańsku, Czesi nie przepuścili

przez swój teren pomocniczego oddziału kawalerii. W lipcu Polacy przegrali z kretesem

docsity.com

plebiscyt na Mazurach bo miejscowa ludność nie chciała komunizmu. Alianci zamiast wojska

przysłali nam kilku dowódców (min. Weyganda) i trochę sprzętu.

Sytuacja stała się krytyczna 15 lipca. Bolszewicy stali pod Warszawą, a na północy byli

nawet dużo głębiej. Jednakże śmiały plan (Piłsudskiego ? Rozwadowskiego ? Weyganda ?)

ataku znad Wieprza sprawił, że nad Wisłą zdarzył się cud i bolszewicy zostali odrzuceni od

stolicy. Równie ważne było to, że Sikorski na północy zatrzymał wojska dążące do

sforsowania Wisły i uderzenia na Warszawę ze strony zachodniej. Poza tym na południu

Budionny i Stalin nie posłuchali rozkazów Tuchaczewskiego i nie przysłali oddziałów nad

Wisłę wikłając się za to w bezsensowne walki w okolicach Lwowa i Zamościa (gdzie nasza

kawaleria dała upnia kawalerii radzieckiej). Po odrzuceniu bolszewików od Warszawy Polacy

przeszli do kontrofensywy. We wrześniu 1920 doszło do ostatecznie przesądzającej losy

wojny bitwy – nad Niemnem. Gromadzące się tu bolszewickie wojska zostały rozbite przez

umęczone oddziały polskie. Od tej pory walki zmieniły się w szereg niewiele znaczących

potyczek. Polska ocaliła niepodległość.

W tym czasie Polska odzyskała też kontrolę nad Wilnem, które bolszewicy zdążyli już oddać

Litwie. Żeby nie wikłać się w kolejną wojnę, Piłsudski zdecydował się na podstęp. Na jego

polecenie gen. Żegligowski upozorował bunt i doprowadził do powstania quasi-państewka,

tzw. Litwy Środkowej (Wilno i okolice). Jako, że ponad połowę tutejszej ludności stanowili

Polacy, w 1922 r. za zgodą władz tegoż państwa – Litwę Środkową włączono do Polski.

Rok 1921 był pierwszym rokiem w miarę stabilnej egzystencji RP. Sojusznikami Polski

zostały Francja i Rumunia. W 1931 wreszcie dokonano dość korzystnego dla Polski podziału

Śląska.

Traktat ryski kończący wojnę z bolszewikami był kompromisem pomiędzy narodową

koncepcją Dmowskiego i federacyjną koncepcją Piłsudskiego. Polska musiała układać się z

Rosją gdyż nie była już w stanie prowadzić dalszych walk. Armia polska była wyczerpana i

goniła już ostatnimi siłami. Nie było już praktycznie żadnych rezerw ludzkich. W takich

warunkach rokowania pokojowe były jedynym rozsądnym rozwiązaniem. Polacy musieli

zgodzić się na budowę radzieckiej Ukrainy. Polacy ustąpili też bolszewikom Mińsk – co

oznaczało brak kontroli nad większością Białorusi. Było to po myśli narodowców, którzy

uważali, że zbyt duży procent mniejszości narodowych był niebezpieczny dla kraju i zbyt

bardzo rozwadniał dominujący w kraju żywioł polski. Było to niezgodne z koncepcją państwa

narodowego.

Rosja bolszewicka zobowiązała się do zwrotu zagarniętych wcześniej dóbr kultury, a także do

przekazania Polsce 30 milionów rubli za udział Królestwa Polskiego w systemie Rosji

carskiej i 29 milionów rubli za wywiezione w 1915 roku fabryki, sprzęt, tabor kolejowy, etc.

Polska ostatecznie nie dostała z tych pieniędzy ani rubla. Piłsudski nie był zadowolony w

pełni z osiągniętego pokoju. Uważał, że można było osiągnąć dużo więcej prowadząc dalszą

ofensywę. W obliczu stanu w jakim znajdowała się Polska armia było to chyba jednak

nierealne.

Polska w wyniku traktatu pokojowego zyskała na wschodzie granice sięgające granic II

rozbioru.

20 II Polska przegrała plebiscyt na Górnym Śląsku. Po części sami byliśmy sobie winni

ponieważ Polacy domagali się aby w głosowaniu brały udział nie tylko osoby zamieszkujące

Śląsk, ale nawet tu urodzone (w efekcie Polacy zyskali 10 tysięcy głosów, Niemcy – 200

tysięcy). Niemcy uważali, że jako zwycięzcom należy im się cały sporny obszar. Polacy

chcieli proporcjonalnego podziału. Zaproponowany przez Komisję Plebiscytową dawał

Polsce niewielkie skrawki spornego terytorium. Niezadowolenie ludności doprowadziło do

wybuchu III powstania śląskiego (2 – 3 V). W powstaniu wzięło udział 60 tysięcy osób,

dyskretnie wspieranych przez Warszawę. Oficjalnie Polska nie brała udziału w konflikcie –

była to walka ludności Śląska. Przywódcą powstańców był Wojciech Korfanty. Ślązacy

docsity.com

podczas ofensywy doszli pod górę Św. Anny. Wtedy rozpoczęła się kontrofensywa niemiecka

zatrzymana przez aliantów, którzy wymusili zawieszenie broni. Było to kolejne (po

wielkopolskim) powstanie zakończone sukcesem.

W wyniku ostatecznego podziału Polska zyskała 29 % spornego terenu – ale były to ziemie

bardzo uprzemysłowione.

Ówczesną Polskę zamieszkiwało 27,5 miliona mieszkańców. 6,5 miliona mieszkało w

miastach. 30 % stanowili nie-Polacy – Ukraińcy (14 %), Żydzi (10 %), Białorusini i Niemcy

(3-4 %). Niewielki odsetek stanowili Rosjanie, Litwini i Czesi. 50 % ludności stanowili

chłopi, 27 % robotnicy (w tym robotnicy rolni), 5 % inteligencja, resztę drobnomieszczaństwo

(poniżej 10 %) i ziemianie (0,1 - 0,3 %). Poza granicami Polski pozostawało około 7

milionów Polaków. Polska z 388,6 km kwadratowych była szóstym największym krajem w

Europie. Szósta była także pod względem ludności. Wielkim problemem społecznym był

analfabetyzm (kilkadziesiąt procent). Średnia analfabetyzmu dla całego kraju wynosiła 33 %.

W 1921 Warszawę zamieszkiwało 900 tysięcy mieszkańców, Łódź – 500 tysięcy, Lwów –

200 tysięcy, Kraków, Poznań – 180 tysięcy, Wilno – 120 tysięcy.

W Polsce wszyscy popierali system demokratyczny. Nie było jednak w naszym kraju zbyt

długich tradycji demokratycznych (jeśli nie liczyć anarchii szlacheckiej). Za wzór ustaleń

ustrojowych wzięto Konstytucję Francuską – bardzo demokratyczną. Konstytucja marcowa

była wynikiem kompromisu między lewicą a prawicą. Ustrój Polski został ustalony na

demokratyczny. Ustalono, że parlament będzie dwuizbowy (444 i 111). Wybory miały być

pięcioprzymiotnikowe. Konstytucja opierała się na zasadzie trójpodziału władzy. Problemem

była sprawa światopoglądu do jakiego miała się odwoływać. Ostatecznie ustalono, że

katolicyzm będzie religią uprzywilejowaną wśród równych (bardzo dyplomatyczne).

Niestety system ten – całkiem ładny w założeniach – nie sprawdził się. W latach 20 i 30-tych

nie było w Europie „pogody dla demokracji”. Masy żołnierzy wracających z frontu

przyzwyczajone były do słuchania rozkazów, demokracja zaś zmuszała do myślenia.

Legioniści Piłsudskiego chcieli słuchać rozkazów wodza, a nie przyglądać się długim

debatom wiodącym do wątpliwych kompromisów.

Demokracji nie pokochał też sam marszałek. Był on zdegustowany wystąpieniami posłów.

Poza tym konstytucja nie dawała prezydentowi – a w takiej funkcji widziałby się w państwie

– żadnej władzy. Dlatego Piłsudski zrezygnował z walki o prezydenturę. Prezydentem został

nieoczekiwanie Gabriel Narutowicz – głosami PSL – Piast (wyprzedził obszarnika

Zamoyskiego). Narutowicz był politykiem z drugiej linii. Endecja nie chciała uznać wyboru –

ponieważ jej zdaniem o wyborze Narutowicza zadecydowały głosy mniejszości. Był to więc

„ich prezydent”.

Prasa prawicowa zaczęła na Narutowicza nagonkę. Oskarżano Gabriela o wiele rzeczy.

Nawoływano do przeszkadzania w zaprzysiężeniu. Takie teksty ukazujące się w prasie

zrobiły wodę z mózgu nie do końca zrównoważonemu zwolennikowi endecji Eligiuszowi

Niewiadomskiemu, który miał wielką potrzebę morderstwa (najpierw chciał puknąć

Piłsudskiego). 16 XII 1922 r. zastrzelił on Narutowicza w warszawskiej Zachęcie. Od tej pory

Józef Piłsudski przestał wierzyć w demokrację.

W konstytucji marcowej Polska chciała połączyć największe osiągnięcia światowej

demokracji z narodową tradycją Rzeczypospolitej Szlacheckiej. Konstytucja nie sprawdziła

się. Świadectwem niesprawności systemu stało się zamordowanie Narutowicza. Aby uniknąć

wojny domowej Piłsudski mianował premierem Sikorskiego, a ten wprowadził stan wojenny.

Dzięki temu udało się utemperować nastroje w kraju. Prezydentem został mało

kontrowersyjny kandydat PSL-Piasta, dawny współpracownik Piłsudskiego – Stanisław

Wojciechowski. Piłsudski odsunął się w zacisze Sulejówka i stąd obserwował przez

najbliższe trzy lata sytuację.

docsity.com

Okres lat 19-26 to czas pierwszego flirtu Polski z demokracją. Demokracja nie okazała się

jednak wrażliwą kochanką i nie sprawdziła się. Koalicje w parlamencie zmieniały się jak w

kalejdoskopie, a ekipy rządowe utrzymywały się co najwyżej przez kilka miesięcy.

Piłsudskiemu taka sytuacja nie podobała się. Sam nie brał udziału w życiu

politycznym tych lat, ale dość ostro krytykował polski parlamentaryzm. Szczególnie ostro

polemizował ze Stanisławem Strońskim, którego określał znanym skądinąd mianem

„zaplutego karła”. Piłsudski przeżył szok po śmierci Narutowicza. Od owego nieszczęsnego

dnia, Piłsudski zaostrzył język swoich wypowiedzi antyparlamentarnych. W tym czasie

Dmowski również przesunął się do drugiej ligi i obserwował Polskę polityczną spod

Poznania. Pozostawanie na boku Piłsudskiego było dla jego politycznej pozycji bardzo

korzystne. Polacy uważali go za polityka czystych rąk, nie zamieszanego w różnorodne

parlamentarne przepychanki. Jednocześnie Polaków coraz bardziej frustrowało to, co działo

się przy Wiejskiej. Nawet Wincenty Witos, który dobrze radził sobie w parlamencie, był

niezadowolony ze stanu polskiej demokracji.

Witos opowiadał się za ograniczeniem prawa wyborczego – uważał, że część

mieszkańców Polski – zwłaszcza wschodniej, nie wiedzą nic o sytuacji kraju i nie powinni

głosować na równi z mieszkańcami np. Warszawy. Jak na polityka chłopskiego były to

poglądy dość oryginalne.

Kryzys parlamentaryzmu był w kraju widoczny. Niemal codziennie dochodziło do afer

sejmowych, szeroko opisywanych przez prasę. Już na długo przed majem pojawiło się hasło

walki z sejmokracją. Nałożyło się to na kryzys parlamentaryzmu w całej Europie – w związku

z różnymi ciekawymi zdawałoby się alternatywami – takimi jak faszyzm Mussoliniego, a

nawet, o zgrozo, komunizm Lenina.

Piłsudski miał wielu zwolenników wśród byłych legionistów i żołnierzy POW-u. Do

jego fanów należał min. Wieniawa-Długoszowski. Wszyscy oni uważali, że Piłsudski może

stać się mężem opatrznościowym RP. Zwłaszcza iż na około otaczali nas w większości

niezbyt przyjaźni sąsiedzi. Lubiła nas Rumunia, która bała się, że ZSRR zajmie Beserabię i

stąd chętnie wiązała się z antyradziecką Polską. Również Łotwa nie zgłaszała względem

Polski żadnych pretensji. Z pozostałych sąsiadów każdy czegoś chciał – najchętniej wbicia

noża w polskie plecy i kilkukrotnego dokonania obrotu. Litwa chciała Wilna, ZSRR – Kresów

Wschodnich, Czechosłowacja – ogólnie nas nie lubiła, a Niemcy chcieli Gdańska, Pomorza i

Śląska.

Francja uważała, że Polska potąd jest dobrym sojusznikiem, pokąd nie odrodzi się

Rosja carska / demokratyczna. Wówczas chętnie by nas sprzedali. Z braku Rosji w marcu

1921 Francja podpisała sojusz z Polską. Był to pod względem gospodarczym sojusz bardzo

niekorzystny dla Polski. RP musiała kupować od żabojadów broń za dość wysokie ceny.

Sprzęt był drogi i przestarzały. Sojusz militarny był dla Polski pozornie korzystny – pozornie,

bo jak pokaże przyszłość Francja nie za bardzo chciała się bić.

W 1922 roku polska dyplomacja otrzymała dwa silne ciosy. W Rapallo ZSRR i

Niemcy podpisały umowę o przyjaźni, a w tajnym protokole uzgodnili kooperację militarną

(poligony Rosji były używane przez żołnierzy niemieckich). Rapallo oznaczało, że odradzał

się śmiertelny dla Polski sojusz – ponad naszymi głowami rękę podawały sobie Niemcy i

ZSRR. W 1925 r. dostaliśmy drugi cios – w Locarno Niemcy zagwarantowali Francji granicę

zachodnią, nie dając za to żadnych gwarancji dotyczących wschodniej granicy naszego

pięknego kraju. Gustaw Stresseman powiedział po tym, iż „Locarno oznacza dla niego zgodę

oderwania od RP wschodnich prowincji Niemiec”.

Ferment panował także na wschodniej granicy naszego kraju, gdzie burzyli się przede

wszystkim Ukraińcy. Działali tu też dywersanci komunistyczni organizowani przez ZSRR.

Aby bronić granicy wschodniej trzeba było zorganizować Korpus Ochrony Pogranicza –

przedsięwzięcie dość kosztowne, acz skutecznie działające.

docsity.com

Zła sytuacja zewnętrzna dodatkowo skłaniała do krytyki chwiejnych rządów

parlamentarnych. O zamachu myślał nie tylko Piłsudski, ale również Dmowski, który kilka

dni przed 12 maja rozmawiał z Sikorskim, który stwierdził, iż znajduje się pod silnym

wpływem Mussoliniego. Być może tych dwóch polityków przygotowywało się na prawicowy

zamach stanu.

Nie zdążyli jednak. W maju, Minister Spraw Wojskowych Lucjan Żegligowski,

udostępnił marszałkowi 5 tysięcy chłopa, aby ten przeprowadził gry wojenne pod

Rembertowem. Gra wojenna była jednak tylko pozorem. Tak naprawdę Piłsudski potrzebował

ludzi do swojego prywatnego „marszu na Rzym”. 12 maja Piłsudski ruszył na Warszawę aby

bezkrwawo przejąć władzę. Na Moście Poniatowskiego spotkał się z Wojciechowskim, który

kategorycznie domagał się przestrzegania konstytucji. Piłsudski odpowiedział odmownie.

O godzinie 19:00 w mieście rozgorzały walki. Przeciw kilku tysiącom żołnierzy

Piłsudskiego rząd mógł wystawić tylko kilkuset. Rząd chciał ściągnąć posiłki, ale Sikorski

odmówił przysłania żołnierzy z Lwowa (tłumacząc to koniecznością obrony kresów), a z

Wielkopolski żołnierze nie dojechali gdyż zastrajkowali kolejarze (inspirowani przez PPS).

Piłsudski z dnia na dzień rósł w siłę (PPS puszczała bowiem pociągi z żołnierzami

jemu wiernymi) i w obliczu przedłużających się walk Wojciechowski i Witos podali się do

dymisji. W walkach zginęło 379 osób. Marzenie o bezkrwawym przewrocie można było

włożyć między bajki. Piłsudski nie był z tego powodu zadowolony – bratnia krew na rękach

to nie był powód do dumy. Piłsudski nie rozpędził Sejmu, gdyż dzięki zastraszonym

parlamentarzystom mógł zalegalizować przewrót majowy. Sejm przekazał mu prezydenturę.

Piłsudski jej nie przyjął, ale uznał, że decyzja ta oznacza legalizację przewrotu. Na prezydenta

wyznaczył Ignacego Mościckiego, którego posłuszny Sejm wybrał. Rozpoczęły się rządy

sanacji – firmowane przez Piłsudskiego.

KULTURA XX-LECIA. W II RP u progu niepodległości co trzeci obywatel nie umiał

czytać ani pisać. Analfabetów najmniej było na zachodzie – ale tu był silny nacisk

germanizacyjny. Wolny system oświatowy był w zaborze austriackim – ale tu stosunkowo

niewiele osób pobierało edukację. Zabór ten dostarczył krajowi wprawnych administratorów i

urzędników – gdyż Polacy mogli tu zajmować wysokie urzędy. Zabór rosyjski był zaborem

zdecydowanie najbardziej zacofanym, mocno zrusyfikowanym, pełnym korupcji i

bezhołowia.

Centrum życia politycznego znajdowało się w Warszawie. Już w pierwszych

miesiącach niepodległości wprowadzono obowiązek szkolny dla dzieci od 7 do 14 lat. Była to

idea szczytna, ale niemożliwa do zrealizowania – zwłaszcza na mocno zacofanych Kresach

Wschodnich.

Szkoła w niepodległej II RP przestała służyć rusyfikacji i germanizacji. Pod koniec lat

trzydziestych do szkół uczęszczało 90 % dzieci w wieku od 7 do 14 lat. Prawie dwukrotnie

zmniejszył się analfabetyzm. Słabo rozwinięte były gimnazja i licea oraz szkoły zawodowe.

Szkolnictwo wyższe budowano w Polsce niemal od podstaw. W 1918 roku w Polsce

funkcjonowały trzy Uniwersytety (w tym Warszawski – silnie zrusyfikowany). U progu

niepodległości powstał czwarty uniwersytet – KUL. W ostatnich latach niepodległości na

terenie Polski działały już 32 szkoły wyższe.

W latach 30-tych liczba studentów wynosiła ok. 250 tysięcy. Pod koniec

dwudziestolecia tytuły magistra zdobyło 80 tysięcy. Poziom ten – niezbyt oszałamiający –

stawiał jednak Polskę na równi z Wielką Brytanią.

Państwo polskie – choć biedne – organizowało jednolity system edukacji. Rozwój

nauki polskiej ograniczony był znacznie brakami finansowymi. Polacy mieli jednak

osiągnięcia – np. na polu matematyki (słynna polska szkoła matematyczna). We Francji

pracowała Maria Curie-Skłodowska.

docsity.com

PKP w Europie uważane były za najpunktualniejsze. Polskie samoloty wojskowe

cieszyły się światową renomą (ale było ich bardzo mało). Znakomicie rozwijały się polskie

szkoły – historyczna i archeologiczna.

Na polu literatury nastąpił odwrót od patosu narodowo-niepodległościowego, który

przestał być niezbędny. Zrywano więc z romantyczno-pozytywistyczną przeszłością.

Skamandryci, Staff, Leśmian – tworzyli poezję, która nie była już biało-czerwoną do bólu.

Duże osiągnięcia ma polska prozaika – Reymont („Chłopi” – n. Nobla), Żeromski

(„Przedwiośnie”, „Wiatr od morza”), Nałkowska, Dołęga – Mostowicz. W XX-leciu tworzy

Witkacy, debiutuje Gombrowicz. Na polu muzyki szacunkiem światowym cieszy się

Paderewski, a także Artur (jakie piękne miał imię ) Rubinstein i Karol Szymanowski.

W Polsce rozwijała się radiofonia. W 1939 r. działało ok. miliona radioodbiorników

co było liczbą jak na nasze warunki imponującą. Radio było słuchane masowo w dużej części

przez analfabetów. Pod koniec XX-lecia Polska eksperymentowała już z telewizją.

Na niwie malarstwa pojawiły się w Polsce eksperymenty plastyczne (obok

klasycznego malarstwa). Słynnym rzeźbiarzem jest Dunikowski.

Państwo polskie wydawało spore pieniądze na promocję książki i teatru. Rozwijała się

kinematografia i teatry objazdowe – nastawione na szybki dorobek bez ambicji artystycznych.

W XX-leciu pod flagą narodową występować mogli sportowcy. Już pod koniec XIX

wieku rozwijały się w kraju kółka sportowe (które miały silne podłoże patriotyczne). Z tychże

kółek wyłoniły się z czasem kluby sportowe, które wychowały pierwszych wielkich polskiego

sportu – Halinę Konopacką, Józefa Kusocińskiego, wiele medali zdobywali polscy piloci

sportowi. Poezję sportową tworzył Kazimierz Wierzyński (za tomik „Laur olimpijski” zdobył

złoty medal w 1924 roku).

Kultura polska jednoczyła rozbitych dotychczas na trzy zabory Polaków w jeden

naród. Kultura wychowała też pokolenie Polaków, które stawiało później czoło nazistom i

komunistom. W II RP formowała się nowa inteligencja – nastawiona patriotycznie, wskutek

państwowego wychowania sanacyjnego. Istniał silny kult państwa i wodzów. W tym

wychowaniu ukryta była idea nawrotu do tolerancyjnej I RP Obojga Narodów.

docsity.com

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 9 pages

Pobierz dokument