Mieszańce form oddalonych - Notatki - Mikrobiologia, Notatki'z Mikrobiologia. University of Bialystok
Jakub90
Jakub9026 marca 2013

Mieszańce form oddalonych - Notatki - Mikrobiologia, Notatki'z Mikrobiologia. University of Bialystok

PDF (194 KB)
17 strona
1000+Liczba odwiedzin
Opis
W notatkach wyeksponowane zostają stwierdzenia z zakresu mikrobiologii: mieszańce form oddalonych.
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 17

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 17 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 17 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 17 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 17 pages

Pobierz dokument

Mieszańce form oddalonych – indukcja

potencjalne wykorzystanie na

wybranych przykładach

2

Kultura zarodków mieszańcowych

Przy krzyżowaniu form oddalonych występują utrudniające lub

uniemożliwiające krzyżowanie bariery, które ogólnie dzieli się na

prezygotyczne i postzygotyczne. Te ostatnie często dotyczą okresu

rozwoju embrionalnego i prowadzą do zamierania zarodków

mieszańcowych. Istnieje wiele przyczyn zaburzeń embriogenezy

zarodków mieszańcowych, np.:

niezgodność zarodka i bielma prowadząca do zagłodzenia

zarodka,

utrudniony dopływ substancji odżywczych z tkanki

macierzystej do zalążka.

działanie mechanizmów o charakterze immunologicznym,

funkcjonowanie genów krzyżowalności.

Sposób prowadzenia kultury

Wyizolowanie zarodka z niekorzystnego środowiska i

przeniesienie go do nowych, stymulujących rozwój warunków

stwarza możliwość przejścia przez dalsze stadia roz- wojowe i

uzyskanie rośliny. Zadanie to może być wypełnione tylko wtedy,

gdy zostanie zachowanych wiele czynników i warunków

3

dotyczących samego zarodka oraz kultury. Przede wszystkim

zarodek musi być wyizolowany i wyłożony na pożywkę w

odpowiednim stadium rozwojowym.

Skład pożywek, stosowanych w kulturach in vitro zarodków

mieszańcowych, dobiera się w zależności od wymagań gatunków

rodzicielskich oraz wieku i kondycji zarodków. Pożywki często

uzupełnia się różnymi złożonymi dodatkami organicznymi, takimi

JAK:

Mleczko kokosowe, bielmo (lub ekstrakt) z nasion gatunku matecznego, sok z

owoców (np. pomidora, ogórka), ekstrakt drożdżowy, hydrolizat kazeiny.

Bardzo ważnym czynnikiem, szczególnie w przypadku kultury młodszych

zarodków, jest ciśnienie osmotyczne pożywki, które powinno być podobne do

ciśnienia osmotycznego wakuoli woreczka zalążkowego. Należy więc

dokładnie ustalić zawartość sacharozy lub innych cukrów, np. glukozy,

mannitolu, i określić rodzaj cukru najbardziej korzystny dla rozwoju

zarodków. Także forma, w jakiej makro- i mikroelementy są dodawane do

pożywki, może odgrywać dużą rolę. W kulturach in vitro zarodków

mieszańcowych, szczególnie bardzo młodych, często stosuje się regulatory

wzrostu, np. IAA, NAA, 2,4-D, kinetynę, zeatynę.

Wiek zarodków, a ściślej stopień rozwoju, jest jednym z najważniejszych

czynników wpływających na wynik kultury. Z zarodków kulistych bardzo

rzadko udaje się uzyskać rośliny i wymaga to stosowania specjalnych

dodatków do pożywki oraz innych zabiegów. Zarodki należy izolować przed

wystąpieniem oznak zamierania zarodka lub innych niekorzystnych procesów

obniżających ich żywotność. Natomiast stosunkowo łatwo otrzymuje się

4

rośliny z zarodków starszych - w stadium sercowatym i torpedo.

Stosuje się dwie drogi postępowania z zarodkami mieszańcowymi:

1) procedurę prowadzącą do dalszego normalnego rozwoju i powstania

rośliny,

2) postępowanie prowadzące do regeneracji roślin przez fazę kalusa lub bez

niej.

W pierwszym przypadku z jednego zarodka może powstać tylko jedna

roślina, natomiast w drugim z jednego zarodka można uzyskać wiele roślin,

często z dodatkowymi korzystnymi zmianami w wyniku zmienności

somaklonalnej. Powstałe roślinki mieszańcowe można wykorzystać do

otrzymania odpowiednich eksplantatów (merystemów, młodych liści itp.) w

celu rozmnożenia mieszańców.

Przykładem zastosowania kultury in vitro niedojrzałych zarodków jest

otrzymywanie mieszańców w obrębie rodziny Cucurbitaceae. Przy

krzyżowaniu dyni zwyczajnej z dynią olbrzymią główną przyczyną

niezgodności jest silnie zaburzony rozwój zarodków mieszańcowych i

praktycznie nie dochodzi do rozwoju normalnie wykształconych nasion. 25-30-

dniowe zarodki izoluje się w warunkach sterylnych i wykłada na pożywkę

agarową wg Murashige'a i Skooga (1962) uzupełnioną 250 mg • dm-3

edaminy. Efektywność kultury wynosi od 1 do 50% zarodków rozwijających się w rośliny. Decydują o niej, oprócz wieku zarodków, takie

czynniki jak:

— genotypy gatunków rodzicielskich,

— kierunek krzyżowania,

— sposób izolacji i sterylizacji zarodków,

— warunki kultury in vitro,

5

— warunki, w jakich uprawiano gatunki rodzicielskie i w jakich

wykonywano

krzyżowanie.

Jak wspomniano, zarodki mieszańcowe, umieszczone na pożywkach o

specjalnie dobranym składzie hormonów, mogą tworzyć kalus

embriogeniczny i po przeniesieniu takiego kalusa na pożywki regeneracyjne

można z niego uzyskać liczne rośliny mieszańcowe.

Ogólnie pożywki regeneracyjne dla roślin dwuliściennych charakteryzują

się albo zawartością tylko cytokininy, albo w ogóle nie zawierają regulatorów

wzrostu. Natomiast pożywki dla roślin zbożowych zawierają IAA lub NAA

z/lub bez cytokininy (pożywka pierwotna zawiera 2,4-D).

Sposób postępowania prowadzący do powstawania kalusa jest szczególnie

ważny w przypadku zarodków nie podejmujących w warunkach kultury in

vitro dalszego rozwoju (np. zarodków kulistych) lub gdy zamierza się otrzymać

większą liczbę roślin. Wykorzystano go np. do otrzymania roślin z kulistych

zarodków mieszańców Hordeum vulgare x Secale cerealewyłożonych na

pożywkę Gamborga, a następnie przeniesionych na pożywką wg Murashige'a i

Skooga z dodatkiem 0.2 mg • dm-3 kinetyny.

Przy takiej metodzie otrzymywania mieszańców można ponadto oczekiwać

wystąpienia zmienności somaklonalnej wśród zregenerowanych roślin.

6

Wykorzystanie mieszańców

międzygatunkowych

Głównym celem krzyżowania oddalonego jest uzyskanie roślin o nowych

cechach korzystnych dla człowieka. Realizacja tego zamierzenia jest jednak

długotrwała i uciążliwa.

Kultura in vitro zarodków, powstałych w wyniku krzyżowania

międzygatunkowego znalazła zastosowanie u niektórych gatunków przy

otrzymywaniu haploidów. Jest to możliwe wtedy, gdy zachodzi selektywna

eliminacja chromosomów jednego z rodziców. Ma to miejsce np. przy

krzyżowaniu jęczmienia uprawnego {Hordeum vulgare) z jęczmieniem dzikim

(H bulbosum). Przy odpowiednim doborze genotypów może dojść do

całkowitej eliminacji chromosomów H. bulbosumpodczas wczesnych stadiów

embriogenezy (metodę tę nazwano "bulbozową"). Wykazano zależności

pomiędzy użytymi genotypami form rodzicielskich a wydajnością metody.

Wydajność metody jest określana:

— przez przeżywalność zarodków mieszańcowych w kulturze,

— liczbą zarodków rozwijających się w rośliny,

— udziałem zarodków haploidalnych.

Udział haploidów może wynosić od kilku do 100%. Przy krzyżowaniu

odwrotnym, tzn. gdy H. bulbosumjest formą mateczną, również następuje

selektywna eliminacja chromosomów H. bulbosum, ale ostateczna efektywność

jest b. niska i wynosi ok. 0.01% haploidów w stosunku do liczby rozwijających

się zarodków. Duży wpływ na wydajność metody bulbozowej mają warunki

środowiska, głównie temperatura. Przy użyciu tych samych komponentów

7

krzyżowania w temperaturze optymalnej może ona wynieść 100%, natomiast w

temperaturach nie sprzyjających - kilkanaście.

Ponieważ zarodki mieszańcowe wspomnianych gatunków jęczmienia nie mogą

rozwijać sięwarunkach naturalnych dłużej niż kilkanaście dni, izolujesię je po

16-18 dniach od zapłodnienia i wykłada na pożywki. Najczęściej stosuje się

jedną z trzech pożywek: wg Murashige'a i Skooga (1962), B5 wg Gamborga

(1968) oraz B2wg Norstoga (1972).

8

CHARAKTERYSTYKA

MIESZAŃCÓW POMIĘDZY

CUCURB1TA MAX1MA 1

CUCURB1TA PEPO

9

W obrębie rodziny Cucurbitaceae występują silne bariery

niezgodności o charakterze pre- i postzygotycznym utrudniające

skuteczne krzyżowanie gatunków. Skuteczność uzyskiwania

mieszańców między-gatunkowych w obrębie rodzaju Cucurbita

jest uzależniona od użytych gatunków. Krzyżowanie C ,maxima

z C .pepo prowadzi wprawdzie do otrzymania roślin

mieszańcowych, są one jednak samoniezgodne i tylko częściowo

męskopłodne. Pomimo tego prowadzone są prace nad

krzyżowaniem różnych gatunków z rodziny Cucurbitaceae i

poszukuje się metod pozwalających na przezwyciężenie

istniejących barier. Jedną z takich metod jest kultura in vitro

niedojrzałych zarodków , stosowana wówczas , gdy bariery

krzyżowalności mają charakter postzygotyczny .

Podjęto próbę uzyskania mieszańców pomiędzy C . sativus i

C.melo oraz C.maxima i C .pepo przy wykorzystaniu techniki

kultury in vitro niedojrzałych zarodków.

Efektywność zapyleń krzyżowych, mierzona liczbą zawiązanych

owoców była wysoka z wyjątkiem krzyżówki C.melo x

C.sativus, gdzie otrzymano jedynie dwa niedorozwinięte owoce

bez nasion. W krzyżówkach C.maxima z C. pepo wartości te

były wyższe, gdy komponentem matecznym była C. maxima.

Badania embriologiczne wykazały, że po krzyżowym zapyleniu

pomiędzy C.sativus i C.melo zapłodnienie i rozwój zarodka

oraz bielma następuje tylko wówczas, gdy komponentem

matecznym jest C.sativus.

10

W zastosowanych warunkach kultury rozwijały się

tylko nieliczne zarodki z krzyżówki C.maxima i C.pepo.

Natomiast globularne zarodki z krzyżówki C.sativus i

C.melo nie rozwijały się w ogóle.

Istotnym czynnikiem dla prowadzenia kultury był wiek

izolowanych zarodków z rodzaju Cucurbita, Jako

optymalny ustalono 21-25 dni, licząc od daty zapylenia.

Tylko z takich otrzymano w pełni rozwinięte rośliny.

W zastosowanych warunkach kultury in vitro stwierdzono

wzrost i rozwój tylko części zarodków mieszańcowych,

pochodzących z krzyżowania C.maxima i C.pepo.

Stwierdzono, że zarodki z krzyżówki C.maxima x C.pepo i

odwrotnej najkorzystniej jest izolować i wykładać na pożywki

po 21-25 dniach od zapylenia. Zarodki młodsze a także starsze

niż 30-to dniowe nie rozwijały się w zastosowanych

warunkach.

Charakteryzując mieszańce starano się zwrócić szczególną

uwagę na ich cechy użytkowe, pod kątem przydatności do dalszej

hodowli. Pod względem pokroju i typu wzrostu mieszańce nie

spełniły nadziei, liczono bowiem na połączenie korzystnego dla

uprawy krzaczastego pokroju C.pepo, odpornością na

niekorzystne warunki klimatyczne tego gatunku z jakością

owoców C.maxima. Tymczasem wszystkie otrzymane rośliny

wykazywały silny typ wzrostu, znacznie silniejszy niż u obu linii

C.maxima użytych do krzyżowania co było spowodowane

prawdopodobnie dominacją genów warunkujących silny typ

11

wzrostu C.maxima nad genami warunkującymi zwarty pokrój

C.pepo.

12

Mieszańce międzyrodzajowe Lolium

Festuca - połączenie wysokiej jakości

plonu i zwiększonej odporności na

niekorzystne warunki środowiska

Do gatunków o dużym znaczeniu gospodarczym, u których wykorzystywane

są krzyżowania oddalone należą życice(Lolium) i kostrzewy(Festuca), u

których prace nad mieszańcami międzyrodzajowymi i międzygatunkowymi

prowadzone są od przeszło czterdziestu lat.

Życice (rajgrasy): życica wielokwiatowa (rajgras włoski, L. multiflorum) i

życica trwała (rajgras angielski, L. perenne), oraz kostrzewy: kostrzewa łąkowa

(F. pratensis) i kostrzewa trzcinowa (F. arundinacea) należą do

najważniejszych gatunków traw pastewnych, powszechnie uprawianych w

Polsce.

Mieszańce międzyrodzajowe Lolium ´ Festuca łączą w sobie komplementarne

cechy obu gatunków rodzicielskich. Połączenie cech pochodzących z obu

rodzajów w jednym genotypie można osiągnąć poprzez:

1. amfiploidyzację - połączenie kompletnych genomów dwóch gatunków ,

2. introgresję - przeniesienie genów z jednego gatunku do drugiego.

Krzyżowania międzyrodzajowe w obrębie kompleksu Lolium-Festuca mogą

zachodzić, ponieważ gatunki obcopylne z rodzaju Lolium (w warunkach

naturalnych osobniki są diploidalne 2n = 2x =14) są blisko spokrewnione z

obcopylnymi gatunkami z rodzaju Festuca zaliczanymi do sekcji Bovinae (w

13

stanie naturalnym tworzą szeregi poliploidalne - od diploidów, np. Festuca

pratensis 2n=2x = 4, poprzez tetraploidy np. Festuca arundinacea 2n = 4x =

42, aż do dekaploidów 2n = 10x = 70), i łatwo się z nimi krzyżują.

Mieszańce międzyrodzajowe w obrębie kompleksu Lolium-Festuca były

wielokrotnie otrzymywane, szczególnie w wyniku krzyżowań diploidalnej

życicy wielokwiatowej (Lolium multiflorum) i życicy trwałej (Lolium

perenne) z diploidalną kostrzewą łąkową (Festuca pratensis) i heksaploidalną

kostrzewą trzcinową (Festuca arundinacea). Trudniejsze do uzyskania są

mieszańce tetraploidalnych form życic z tetraploidalnymi formami kostrzewy

łąkowej lub tetra-, okto- i dekaploidalnymi formami kostrzewy trzcinowej.

Prace nad otrzymaniem mieszańców w obrębie kompleksu Lolium-Festuca

prowadzone są od lat 60. XX w. w wielu krajach, między innymi w Wielkiej

Brytanii, USA, Niemczech, Francji, Szwajcarii, Czechach, na Litwie i w

Holandii. W krajach tych z materiałów pochodzących z mieszańców Lolium

multiflorum (4x) × Festuca pratensis (4x) wyprowadzonych metodą

amfipoliploidyzacjii uzyskano odmiany uprawne: Elmet (1973, Wielka

Brytania), Paulita (1986, Niemcy), która jest odmianą wzorcową Festulolium,

Perun (1990, Czechy). W Wielkiej Brytanii wyprowadzono także odmianę Prior

z mieszańca Lolium perenne (4x) × Festuca pratensis (4x). Odmiana ta była

badana w wielu krajach, między innymi w USA i Kanadzie, gdzie stwierdzono,

iż wykazuje ona dużą trwałość, bardziej wyrównany poziom suchej masy, oraz

wyraźnie lepszą jakość (zawartość cukrów i strawność) w porównaniu z

kostrzewą trzcinową (Festuca arundinacea), kostrzewy łąkowej (Festuca

pratensis), kupkówki i tymotki (Phleum). Ponadto w doświadczeniach

polowych obserwowano dobrą jakość oraz dużą stabilność rodów Festulolium.

W hodowli mieszańców oddalonych prowadzono także krzyżowania

introgresywne polegające na kilkakrotnym krzyżowaniu wstecznym płodnych

form mieszańca międzygatunkowego z jedną z form rodzicielskich, co prowadzi

14

do odtworzenia głównych właściwości genotypu partnera biorcy, zmienionego

jedynie pod względem cech otrzymanych od partnera dawcy. Z materiałów

pochodzących z takich krzyżowań wyhodowano między innymi następujące

odmiany: Kenhy (1977), Johnstone (1983), z krzyżówek Lolium multiflorum

(2x) × Festuca arundinacea (6x), oraz Felina (1989) i Hykor (1991) z

krzyżówek pokolenia F1 [Lolium multiflorum (2x) × Festuca arundinacea

(6x)] × Festuca arundinacea (6x), oraz odmianę Becva (1989) z kombinacji F1

× Lolium multiflorum (2x).

W Polsce badania nad mieszańcami zapoczątkował w latach sześćdziesiątych

profesor Stanisław Sulinowski z Instytutu Genetyki Roślin Polskiej Akademii

Nauk w Poznaniu. Wieloletnia współpraca pomiędzy Instytutem i Stacją

Hodowli Roślin Szelejewo doprowadziła do wyhodowania pierwszych w

Polsce odmian Festulolium[Festuloliumbraunii], nowego gatunku trawy

pastewnej, powstałego z mieszańców międzyrodzajowych kostrzewy łąkowej

(Festuca pratensis) z życicą wielokwiatową (Lolium multiflorum). Dwie

odmiany - Felopa i Sulino zostały w 1998 roku wpisane do Rejestru Odmian, a

2000 roku odmiana Sulino zdobyła złoty medal na targach Polagra w Poznaniu.

Obydwie odmiany dorównują odmianom tetraploidalnym życicy

wielokwiatowej pod względem plonowania i jakości paszy, natomiast ich

trwałość, zimotrwałość i odporność na suszę przewyższa zdecydowanie

odmiany życicy. Pod względem plonu zielonej i suchej masy oraz jakości paszy

i plonu nasion polskie odmiany Festulolium są porównywalne do wzorcowej

odmiany Paulita. Odmiany Felopa i Sulino są szczególnie zalecane do

użytkowania kośnego w płodozmianie polowym w siewie czystym, ale mogą

również stanowić komponent mieszanek traw wieloletnich, lub mieszanek z

koniczyną czerwoną i lucerną. Zielonka tych traw jest chętnie zjadana przez

zwierzęta, z uwagi na dużą zawartość cukrów i dobrą strawność, a ponadto

można ją stosunkowo łatwo zakiszać. Obydwie odmiany mogą być uprawiane

15

w gospodarstwach rolnych w użytkowaniu polowo-kośnym i stanowić cenne

źródło paszy objętościowej w żywieniu przeżuwaczy. Trzecią Polską odmianą

Festulolium jest Rakopan (Lolium multiflorum × Festuca pratensis),

wpisany do Rejestru Odmian w 2002 roku. W badaniach rejestrowych znajduje

się w chwili obecnej także odmiana Agula, która prawdopodobnie zostanie

wpisana do Rejestru Odmian w 2003 roku.

W kompleksie Lolium-Festuca można uzyskać mieszańce stosując tradycyjne

metody hodowlane tj. konwencjonalną technikę krzyżowania, zwłaszcza z

kombinacji w których dojrzałe ziarniaki są normalnie wykształcone i wykazują

zdolność kiełkowania. Często jednak w wyniku krzyżowania oddalonego

dochodzi do zahamowania rozwoju zarodków, wywołanego zaburzeniami w

rozwoju bielma lub jego całkowitą degradacją. Barierę tę można pokonać

prowadząc hodowlę in vitro niedojrzałych zarodków. Obok wykorzystania

konwencjonalnych metod hodowlanych, do produkcji mieszańców oddalonych

Festulolium wykorzystuje się także proces androgenezy (otrzymywanie

haploidalnych i polihaploidalnych roślin z niedojrzałych ziaren pyłku).

Wykorzystanie androgenezy umożliwia powstawanie genotypów o nowych

kombinacjach genów, których nie można uzyskać przy zastosowaniu

tradycyjnych metod hodowlanych. Wydajny system produkcji haploidow

(polihaploidów) może przyspieszyć proces hodowli mieszańców

międzyrodzajowych Lolium × Festuca. W ciągu ostatnich lat opracowano

efektywne procedury kultur pylnikowych, umożliwiające regenerację dużych

populacji roślin androgenicznych (haploidów i spontanicznie podwojonych

haploidów).

Mieszańce międzyrodzajowe Lolium × Festuca stanowią interesujący materiał

roślinny wykorzystywany nie tylko w programach hodowlanych, ale również w

badaniach genetycznych i cytogenetycznych. Poznanie struktury genomowej

mieszańców Festulolium ich form pochodnych to jedna z najważniejszych

analiz cytogenetycznych, niestety metody badawcze stosowane do połowy la 90.

16

nie dawały zadawalających wyników. Przełom nastąpił, gdy możliwe stało się

zastosowanie hybrydyzacji kwasów nukleinowych in situ (ISH), metody z

pogranicza cytogenetyki i biologii molekularnej. Ogólna zasada ISH polega na

łączeniu znakowanego, jednoniciowego polinukleotydu (DNA lub RNA),

zwanego sondą molekularną, z komplementarnymi sekwencjami kwasów

nukleinowych w komórce. Metoda ta umożliwia fizyczne zlokalizowanie

sekwencji DNA na chromosomach mitotycznych i mejotycznych, a także w

jądrach interfazowych bezpośrednio na preparatach cytogenetycznych.

Najczęściej stosowana jest fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH), w

której miejsca dołączenia się sondy do preparatu obserwować można w

mikroskopie epifluorescencyjnym. Modyfikacją FISH stosowaną w badaniach

genetycznych mieszańców oddalonych traw kompleksu Lolium - Festuca jest

genomowa hybrydyzacja in situ (GISH), w której całkowity genomowy DNA

jednego z gatunków rodzicielskich jest znakowany i użyty jako sonda, natomiast

nieznakowany, genomowy DNA drugiego gatunku jest blokerem

niespecyficznej hybrydyzacji. Metoda GISH pozwala na lokalizację

pojedynczych chromosomów lub ich fragmentów w obcym genomie, oraz

identyfikację genomów u mieszańców międzyrodzajowych. Pierwsze badania

mieszańców Lolium - Festuca przy użyciu metody GISH przeprowadzono w

latach 1993-1994.

Celem naukowym jest natomiast poznanie mechanizmów genetycznej kontroli

odporności na suszę i zimotrwałości w kompleksie Lolium - Festuca. Badania

cytologiczne metodą GISH pozwoliły odpowiedzieć na pytanie o fizyczną

lokalizację genów odporności na chromosomach wyjściowych form Festuca,

oraz introgresywnych linii mieszańcowych. W badaniach fizjologicznych

wybrane mieszańce, opisane cytologicznie oraz formy wyjściowe są poddawane

dokładnym badaniom cech fizjologicznych, będących składowymi odporności

na obydwa czynniki niekorzystne. Następnie poszczególne cechy fizjologiczne

są kojarzone z wynikami badań cytologicznych. Pozwala to na określenie tzw.

17

fizjologicznych markerów odporności, czyli łatwych do określenia cech, których

pojawienie się w mieszańcu towarzyszy poprawie odporności (formalnie cech,

których geny zlokalizowane są w tych samych segmentach chromosomów co

geny odporności, choć niekoniecznie cech bezpośrednio z odpornością

związanych). Ustalone markery będą użyteczne w dalszych pracach

hodowlanych jako kryterium selekcyjne do tworzenia ulepszonych odmian

Festulolium.

Literatura: 1. Wpowadzenie do biotechnologii w genetyce i hodowli

roślin. Wydawnictwo SGGW-AR. Warszawa 1990

2. M. Rakoczy-Trojanowska, S. Malepszy, Uzyskiwanie

mieszańców w obrębie rodziny Cucurbitaceae przy pomocy

kultury in vitro niedojrzałych zarodków.

3. http://www.ar.krakow.pl

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 17 pages

Pobierz dokument