anatomia kości kręgosłup, Inne'z Analiza termiczna. Medical University of Silesia in Katowice
dagmara-fit
dagmara-fit3 października 2017

anatomia kości kręgosłup, Inne'z Analiza termiczna. Medical University of Silesia in Katowice

DOC (121 KB)
8 strona
1Liczba pobrań
110Liczba odwiedzin
Opis
anatomia kości klatka piersiowa
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 8

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 8 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 8 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 8 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 8 pages

Pobierz dokument

ANATOMIA PRAWIDŁOWA CZŁOWIEKA

SPIS TREŚCI:

1. Kość – wiadomości ogólne 1. )a Rodzaje tkanki kostnej. 1. )b Podział kości ze wzg. na kształt. 1. )c Budowa kości. 1. )d Funkcje kości.

2. Podział szkieletu. 3. Szkielet osiowy.

3. )a Kręgosłup. • Budowa kręgosłupa. • Podział kręgosłupa.

• Kręgi szyjne • Kręgi piersiowe • Kręgi lędźwiowe • Kość krzyżowa • Kość guziczna

1. KOŚĆ (łac. ossa) - WIADOMOŚĆI OGÓLNE U człowieka dorosłego szkielet składa się z 206 kości – liczba ta jest większa u dzieci ze

względu na wiele punktów kostnienia (około 270 u noworodka i 256 u 14-latka); spada dopiero po połączeniu się np. trzonów z nasadami. U starszych ludzi kości może być mniej niż 206 ze względu na zrastanie kości czaszki.

1. )a Rodzaje tkanki kostnej:

Tkanka kostna zbita.

Tkankę kostną zbitą charakteryzuje bardzo zwarty układ blaszek, tworzący jednostkę strukturalną kości zbitej: osteon (system Haversa), na który składa się kanał z naczyniem krwionośnym w środku i blaszki kostne - cienkościenne rury nałożone jedna nad drugą. Komórki kostne leżą zarówno wewnątrz blaszek jak i poza nimi - w specjalnych jamkach kostnych.

Buduje ona: • trzony kości długich • zewnętrzne warstwy w kościach krótkich, różnokształtnych i płaskich

Tkanka kostna gąbczasta.

Tkanka kostna gąbczasta zbudowana jest z beleczek kostnych, na które składają się blaszki kostne. Beleczki te łączą się ze sobą tworząc jamki szpikowe, w której znajduje się tkanka siateczkowa. Układ przestrzenny beleczek kostnych zapewnia kościom maksymalną sztywność i odporność na działanie sił odkształcających. Tkanka gąbczasta znajdująca się w kościach płaskich, mózgoczaszki nosi nazwę śródkoście.

Buduje ona: • nasady kości długich • wnętrze kości różnokształtnych, krótkich i płaskich.

)a Podział kości ze względu na kształt:

Ze względu na budowę zewnętrzną kości podzielono na kilka grup:

Kości długie (łac. ossa longa) - rodzaj kości, którego długość znacznie przewyższa ich szerokość i grubość. W ich budowie wyróżnia się sztywny trzon (wewnątrz trzonu jest jama szpikowa wypełniona szpikiem kostnym.) oraz nieco bardziej sprężyste nasady (końce)- bliższą i dalszą. Przykładem kości długich są: kość ramienna, kość łokciowa, kość promieniowa, kość udowa, kość piszczelowa i kość strzałkowa, kości śródręcza i śródstopia oraz kości paliczków palców rąk i stóp. Kości długie występują więc przede wszystkim w kończynach.

Kości płaskie (łac. ossa plana) - długość i szerokość tego rodzaju kości znacznie przekraczają ich grubość. Przykładami są np. kości sklepienia mózgoczaszki, mostek, kość biodrowa i łopatka. Tego rodzaju kości pełnią przede wszystkim funkcje ochronne i krwiotwórcze. Posiadają płaski trzon. Są wytrzymałe na urazy mechaniczne.

Kości krótkie (łac. ossa brevia) - rodzaj kości, w którym wszystkie wymiary są podobne. Do tej grupy należą liczne kości nadgarstka i stępu (kość skokowa, kość łódeczkowata, kość piętowa z guzem piętowym, kość sześcienna, klinowata: przyśrodkowa, pośrodkowa i boczna) oraz trzeszczki

Kości różnokształtne (łac. ossa multiformia) - to kości o najbardziej nieregularnym kształcie, na przykład żuchwa, rzepka, kości podniebienne, czy kręgi.

Kości pneumatyczne (łac. ossa pneumatica) – kości zawierające puste przestrzenie wysłane błoną śluzową, wypełnione powietrzem. U człowieka występują tylko w czaszce (kość klinowa, czołowa, sitowa, kość szczęki).

)b Budowa kości:

Histologicznie kość jest narządem złożonym z wielu różnych tkanek. Głównym składnikiem jest tkanka kostna, ale zawiera ona także tkankę tłuszczową, krwiotwórczą, chrzęstną i inne. Każda kość pokryta jest okostną, a powierzchnie kości przylegające do siebie w obrębie stawu pokrywa chrząstka stawowa. Trzon kości długich, powierzchniowe (korowe) warstwy ich nasad i kości płaskich, tworzy istota zbita, zaś nasady kości długich, a także we wnętrzu kości płaskich, różnokształtnych i krótkich - istota gąbczasta.

Okostna (łac. periosteum) składa się z dwóch warstw :zewnętrznej (kościotwórczej) i wewnętrznej (włóknistej). Okostna jest bogato ukrwiona (dzięki czemu odżywia kość) i unerwiona. Znajdują się w niej tzw. komórki kościotwórcze, od których zaczyna się wytwarzanie tkanki kostnej w okresie wzrastania kości lub po ich złamaniu. Pozwala na przyrost kości na grubość. Poza funkcjami odżywczymi i rozrodczymi okostna ma za zadanie chronić i regenerować uszkodzoną tkankę kostną, szczególnie w okresie wzrostu oraz złamania.

Na nasadach kości znajdują się powierzchnie stawowe. Stawy (łac. articulatio) są elementami ruchomymi, aby zmniejszyć tarcie, powierzchnie stawowe pokrywa chrząstka stawowa (łac. cartilago articularis), typ tkanki szklistej.

Między nasadą a trzonem, znajduje się warstwa chrząstki nasadowej (łac. cartilago epiphysialis). Jest to miejsce wzrostu kości na długość. W trakcie wzrastania pojawiają się w niej kolejne punkty kostnienia, by po zakończonym wzroście chrząstka ta całkowicie przekształciła się w kość. Po zaniku chrząstki nasadowej pozostaje ślad w postaci podwójnej blaszki kostnej, kresa albo linia nasadowa. Proces zaniku chrząstek nasadowych ustaje u kobiet około 20 roku życia, zaś u mężczyzn około 25 roku życia. Część trzonu sąsiadującą z chrząstką nasadową nazywamy przynasadą.

Wnętrze kości wypełnia miękka, silnie ukrwiona, mająca gąbczastą konsystencję tkanka, nazywana szpikiem kostnym (łac. medulla ossium). Znajduje się on wewnątrz jam szpikowych kości długich oraz w małych jamkach w obrębie istoty gąbczastej kości. Podstawową jednostką budulcową szpiku kostnego jest tkanka siateczkowata pochodzenia mezenchymalnego (rodzaj tkanki łącznej) oraz naczynia włosowate o specjalnej budowie - o cienkich ściankach i zatokowych poszerzeniach.

Rozróżniamy: • Szpik kostny żółty (łac. medulla ossium flava), składający się głównie z komórek

tłuszczowych (stąd barwa), którego zawartość wraz z wiekiem każdego osobnika wzrasta. Wypełnia on jamy szpikowe. Głównie pełni on funkcje odżywczą (zapasową), jednak w skrajnych przypadkach (duża anemia) może przejąć funkcje szpiku kostnego czerwonego.

Szpik kostny czerwony (łac. medulla ossium rubra), który jest miejscem powstawania elementów morfotycznych krwi, takich jak erytrocyty, leukocyty (głównie granulocyty), trombocyty. Wypełnia przestrzenie między beleczkami w tkance kostnej gąbczastej. U dziecka szpik kostny czerwony wypełnia wszystkie kości. Z biegiem czasu czerwony szpik przekształca się w żółty tak, że u osób dorosłych czerwony szpik kostny występuje jedynie w kościach płaskich: mostku, trzonach kręgów, żebrach, kościach czaszki, kościach miednicy i łopatkach oraz w nasadach kości długich.

)c Funkcje kości:

Podstawowymi funkcjami kości są:

• ochrona narządów głębiej leżących (czaszka chroni mózg, klatka piersiowa chroni serce i płuca, miednica chroni narządy rozrodcze)

• bierny narząd ruchu – wsparcie dla mięśni – kości kończyn i obręczy: barkowej i miednicznej,

• jako magazyn jonów wapniowych i fosforanowych w ustroju i udział w homeostazie, • pośrednio krwiotwórcza (w kościach znajduje się szpik kostny).

1. PODZIAŁ SZKIELETU:

Szkielet człowieka można podzielić na dwie części:

osiową, w skład której wchodzą: • czaszka kręgosłup klatka piersiowa

obwodową, w skład której wchodzą: • kości obręczy kończyn (barkowej i miedniczej) kości kończyn (górnej i dolnej)

2. SZKIELET OSIOWY:

Kręgosłup (łac. Columna vertebralis)

Budowa kręgosłupa

Kręgosłup to kolumna stanowiąca podporę dla całego ciała. Jego budowa jest genialnie przemyślana. Zawierając w sobie masę rozwiązań ciekawych nawet z technicznego punktu widzenia.

Kręgosłup zbudowany jest z następujących elementów:

• 33-34 kręgów

• 23 krążków międzykręgowych (tzw. dysków) • rdzenia kręgowego wraz z nerwami rdzeniowymi • wiązadeł

Wyróżniamy następujące odcinki kręgosłupa: • odcinek szyjny (łac. vertebrae cervicales) (C1 - C7)

• odcinek piersiowy (łac. vertebrae thoracicae) (Th1 - Th2) • odcinek lędźwiowy (łac. vertebrae lumbales) (L1 - L5) • kość krzyżowa (łac. os sacrales) (S1 - S5)

• kość ogonowa (łac. os coccygea) (Co1 - Co4 lub Co5)

Kręgi rozdzielone są między sobą krążkami międzykręgowymi. Całość stabilizowana jest wiązadłami kręgosłupa.

Wszystkie elementy ułożone są pod różnymi kątami tworząc naturalne krzywizny:

• lordozę szyjną • kifozę piersiową • lordozę lędźwiową

• kifozę krzyżową

Kifozy powstają jeszcze w rozwoju płodowym, stąd ich nazwa – pierwotne. Natomiast lordozy nazywane są wtórnymi, gdyż powstają w okresie niemowlęcym (szyjna – gdy dziecko uczy się podnosić głowę, lędźwiowa - gdy dziecko uczy się stawać)

Krzywizny stanowią amortyzację, która nie byłaby możliwa w przypadku konstrukcji o budowie prostej. Wypadkowa krzywizn pokrywa się z pionem, dzięki czemu człowiek może przybrać prostą sylwetkę.

Między trzonami kręgów znajdują się krążki międzykręgowe (łac. disci intervertebrales). Zbudowane są z jądra miażdżystego (gęste galaretowate wypełnienie) otoczonego pierścieniem włóknistym. Pierścień włóknisty tworzą przebiegające naprzemiennie skośne włókna kolagenowe i elastynowe. Pierścień ten jest znacznie grubszy w części przedniej, cieńszy zaś w tylnej, gdzie najczęściej ulega uszkodzeniom (dyskopatia, lumbago). Wraz z dwoma sąsiednimi kręgami tworzy segment ruchowy kręgosłupa. Właściwie uwodnione jądro miażdżyste zapewnia segmentowi ruchowemu elastyczność i umożliwia przenoszenie znacznych obciążeń. Pierścień włóknisty natomiast zapobiega jego przemieszczeniom. Krążek międzykręgowy pełni jednocześnie funkcję amortyzatora kręgosłupa i zapewnia mu ruchomość (jak łożysko ślizgowe). Umożliwia zgięcie, prostowanie, ruchy boczne i obrotowe kręgosłupa. Dzięki dyskom kręgi nie ocierają się o siebie.

Podział kręgosłupa

Kręgi szyjne (łac. vertebrae cervicales)

Występują w odcinku szyjnym kręgosłupa. U człowieka występuje 7 kręgów, istnieją. Kręgi te są najmniejszymi ze wszystkich.

Kręgi szyjne C3-C6 nazywamy kręgami właściwymi, ze względu na ich podobny kształt. Kręgi C1 (dźwigacz (łac. atlas)), C2 (obrotnik (łac. axis)) i C7 (krąg wystający (łac. vertebra prominens)), nazywane są kręgami nietypowymi.

Kręgi szyjne właściwe posiadają, podobnie jak kręgi lędźwiowe, trójkątny otwór kręgowy, ponadto otwór kręgowy w kręgach szyjnych posiada największą średnicę. Wyrostek kolczysty jest rozdwojony na końcu. Parzyste wyrostki poprzeczne obejmują otwór wyrostka poprzecznego - przebiega w nim tętnica kręgowa z żyłami oraz splotem nerwowym i są zakończone guzkami. Ich trzon kształtem przypomina prostopadłościan. W tych kręgach wyrostki są ustawione w płaszczyźnie czołowej.

Najbardziej nietypowe są dwa pierwsze kręgi odcinka szyjnego: dźwigacz (łac. atlas) oraz obrotnik (łac. axis). Dźwigacz nie posiada trzonu , a zamiast niego znajduje się listewka kostna tzw. łuk kostny. Na górnej powierzchni łuku tylnego, która zamiast wyrostka kolczystego posiada guzek tylny, znajduje się bruzda tętnicy kręgowej. W bruździe tej biegną tętnica i

żyła kręgowa oraz pierwszy nerw szyjny. Obrotnik jest drugim kręgiem szyjnym i ma zupełnie odmienną budowę od pozostałych kręgów. Posiada nadmiernie rozwinięty trzon kręgowy . Jego część wyrasta ku górze i układa się pomiędzy łukiem przednim kręgu szczytowego, a więzadłem poprzecznym. Ta część kręgu nosi nazwę zęba obrotowego.

Nietypowy jest również ostatni kręg nazywany czasami kręgiem wystającym (łac. vertebra prominens) ponieważ jest to pierwszy wyczuwalny kręg na ludzkiej szyi. Ma masywniejszy wyrostek kolczysty bez rozdwojenia na końcu, a przez otwory wyrostków poprzecznych nie przechodzi tętnica kręgowa.

Pozostałe kręgi odcinka szyjnego różnią się nieco rozmiarem i kształtem - niższe są nieco większe - ale zawsze mają trzony i łuki kręgowe.

Kręgi piersiowe (łac. vertebrae thoracicae)

W tej części z kręgosłupem łączą się żebra. U człowieka jest ich 12. Kręgi te charakteryzują się obecnością powierzchni stawowych. Powierzchnie te nazywamy dołkami stawowymi i znajdują się one na bocznych powierzchniach trzonów. Przez te powierzchnie głowy żeber łączą się z kręgami piersiowymi. Na kręgach Th 2-9 leżą one na górnej i dolnej krawędzi trzonu. Kręgi Th 11-12 mają tylko po jednej powierzchni stawowej. Zatem kręgi Th 1,11 i 12 łączą się tylo z jednym żebrem. Kolejną charakterystyczną cechą kręgu piersiowego jest długi, nierozdwojony na końcu wyrostek kolczysty, który skierowany jest ku dołowi, dzięki czemu wyrostki kolejnych kręgów nachodzą na siebie dachówkowato. Trzon i otwór kręgowy mają owalny kształt. Dodatkowo ściana przednia trzonu jest niższa niż tylna.

Kręgi lędźwiowe (łac. vertebrae lumbales)

Kręgi w lędźwiowym odcinku kręgosłupa. U człowieka jest ich 5, odznaczają się bardzo masywną budową. Łączą się z kością krzyżową na wysokości pośladków. Kręgi te mają duże trzony o kształcie nerkowatym. Wyrostki są nieco odgięte do tyłu. Właściwy wyrostek poprzeczny występuje na kręgach lędźwiowych jako tzw. wyrostek dodatkowy. Występują także wyrostki żebrowe i wyrostki suteczkowate, na bocznej powierzchni wyrostków stawowych górnych. Wysokie i spłaszczone wyrostki kolczyste zwrócone są ku tyłowi, w dół.

Kość krzyżowa (łac. os sacrales)

U człowieka, powstaje przez zrośnięcie pięciu kręgów krzyżowych. Wyróżnia się w niej powierzchnie grzbietową i miedniczną, podstawę oraz wierzchołek.

Jest to trójkątna kość, zbudowana z podstawy, dwóch krawędzi bocznych oraz wierzchołka. Ma dwie powierzchnie: brzuszną i grzbietową.

• na powierzchni brzusznej znajdują się kresy poprzeczne kości krzyżowej, które występują w miejscach zrośnięcia się sąsiednich kręgów krzyżowych.

• na powierzchni grzbietowej znajduje się pięć podłużnych grzbietów. Podstawa kości krzyżowej jest odzwierciedleniem rzutu górnego kręgu lędźwiowego.

Znajduje się tam powierzchnia stawowa trzonu. Do tyłu od tej powierzchni znajduje się wejście kanału kręgowego nazywane kanałem krzyżowym. Znajdują się tam też dwa wyrostki stawowe górne, u podstawy których znajdują się zagłębienia.

Części boczne kości krzyżowej utworzone są ze zrośniętych wyrostków poprzecznych i żebrowych. Na krawędziach bocznych części górnej znajdują się po obu stronach kości dwie powierzchnie uchowate, które z analogicznymi powierzchniami na kościach biodrowych tworzą staw krzyżowo-biodrowy.

Kość guziczna ( łac. os coccygea)

Końcowy odcinek kręgosłupa człowieka, złożony z trzech do pięciu (zwykle czterech) zrośniętych ze sobą kręgów guzicznych (ogonowych, rzekomych), z których największy jest pierwszy (C1). C1 zawiera wyrostki stawowe służące do połączenia z kością krzyżową. Pozostałe kręgi zbudowane są tylko z trzonów. Część ogonowa kręgosłupa nie spełnia funkcji dźwigania ciężaru tułowia.

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 8 pages

Pobierz dokument