Recenzja książki hanny olechnowicz 1, Streszczenia'z Edukacja wyższa. Czestochowa University of Technology
dorota7100
dorota710016 grudnia 2015

Recenzja książki hanny olechnowicz 1, Streszczenia'z Edukacja wyższa. Czestochowa University of Technology

DOC (45 KB)
3 strony
2Liczba pobrań
620Liczba odwiedzin
Opis
recenzja
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 3
Pobierz dokument

Recenzja książki Hanny Olechnowicz „Terapia dzieci z niepełnosprawnością

intelektualną”

Książka wybitnej postaci w dziedzinie pedagogiki specjalnej - Hanny Olechnowicz

pt. „Terapia dzieci z niepełnosprawnością intelektualną” , stanowi doskonały podręcznik

zarówno dla rodziców, jak i opiekunów, terapeutów i nauczycieli dzieci z

niepełnosprawnością intelektualną. Autorka porusza w nim problem aktywizacji dzieci z

niepełnosprawnością intelektualną, pokazuje metody tworzenia więzi dziecka z rodziną i

rówieśnikami, łagodzenia zaburzeń emocjonalnych, budowania poczucia własnej wartości i rozwijania aktywności twórczej niepełnosprawnego dziecka.

Książka składa się z pięciu części, z których każda przedstawia inny sposób pracy z

dzieckiem niepełnosprawnym umysłowo. Część pierwsza omawia sposoby animowania więzi

dziecka z jego rodziną. Jednym z takich sposobów jest list jako łącznik między dzieckiem

wychowywanym w zakładzie a jego rodziną. Autorka przedstawia tu eksperyment

przeprowadzony na grupie chłopców z umiarkowaną niepełnosprawnością, na co dzień

mieszkających w Domu Opieki Społecznej.. którzy poprzez redagowanie listu do rodziny,

mieli nawiązać systematyczny kontakt z bliskimi. Analiza prac pokazała, że osoby

niepełnosprawne intelektualnie w sytuacjach znaczących są zdolne do skupienia uwagi na

wykonywanym przez siebie zadaniu. Z kolei listy przychodzące z domu były traktowane

przez chłopców, jak drogocenny skarb. Każda taka czynność sprawiała, że rosło w nich

poczucie własnej wartości.

Niezwykle ciekawa i inspirująca wydaje się metoda wykorzystania fotografii będącej

elementem pośredniczącym w kontaktach między rodzicami a dziećmi. Metoda ta pozwala na

rozwijanie kreatywności i aktywności twórczej dziecka niepełnosprawnego. W podobnym

eksperymencie niepełnosprawne intelektualnie dzieci otrzymywały zdjęcia poszczególnych

członków rodziny i opisywały osoby umieszczone na zdjęciach. Dzięki temu budził się w

nich obraz rodziny i relacje z poszczególnymi jej członkami. Wymiana fotografii pokazała

większy walor emocjonalny niż list. Innym sposobem animowania więzi dziecka

niepełnosprawnego z jego rodziną jest według autorki obdarzanie rodziców drobnymi rzeczami, wykonanymi własnoręcznie przez niepełnosprawnych. Przeprowadzony

eksperyment pokazuje, że u osób niepełnosprawnych intelektualnie chęć obdarzania bliskich

jest bardzo wysoka, dzięki czemu rośnie u nich poczucie wartości oraz przekonanie, że są też

ważne dla członków swojej rodziny. Z kolei rozmowy diagnostyczno – terapeutyczne o

rodzinie dziecka mają na celu wzbudzenie u niego poczucia, że jest osobą odpowiedzialną, a

PAGE 1

jego opinie traktowanie są poważnie i ze zrozumieniem. Ma to na celu podniesienie własnej

samooceny i poczucia ważności dla innych.

Drugą część swojej pracy autorka poświęciła metodom doznawania siebie jako

wartości społecznej i osoby znaczącej. Ponieważ dziecko upośledzone intelektualnie nie

skupia na sobie tyle uwagi innych, co dziecko rozwijające się prawidłowo, praca

wychowawczo – terapeutyczna z dziecmi upośledzonyi umysłowo, a szczególnie tymi, które

nie przejawiają gotowości do współpracy z otoczeniem, powinna polegać na ciągłym

pokazywaniu, że to właśnie na nich skupiona jest uwaga wychowawcy czy terapeuty. Autorka

wymienia tu kilka sposobów, dzięki którym terapeuta może osiągnąć pozytywne rezultaty

swojej pracy. Jednym z nich jest indywidualne obdarzanie uwagą niewartościującą., które

polega na rozróżnieniu pomiędzy uwagą niewartościującą a wartościującą (np. pochwała za

wykonanie zadania) i stymulującą (np. nakłanianie do wykonania określonego zadania).

Chodzi przede wszystkim o to, aby istotą uwagi było samo dziecko, a nie jego osiągnięcia czy porażki. Inne sposoby omawiane w książce to: przeciwdziałanie niepohamowanej

impulsywności przez zrytualizowany kontakt znaczący z nauczycielem, przezrocza z

wizerunkami uczniów jako materiał poglądowy, wygłaszanie tekstów mówiących o własnej

osobie jako metoda kształtowania uspołecznienia, asertywności i płynności wymowy oraz

wypowiadanie własnych uczuć jako pomoc w kierowaniu sobą. Terapeuta, rodzic czy opiekun

dziecka niepełnosprawnego intelektualnie ma możliwość wyboru własnej pracy z dzieckiem

w zależności od indywidualnych potrzeb i możliwości swoich oraz podopiecznego.

Część trzecia pokazuje sposoby współpracy w parach w obecności nieingerującego

nauczyciela czy terapeuty. Osoba pracująca z dzieckiem niepełnosprawnym intelektualnie

otrzymuje tu gotowe wzorce prowadzenia zajęć.Przedstawione tu metody pracy, takie jak:

malowanie palcami na wspólnym arkuszu, lepienie na wspólnym terytorium, kompozycje

krajobrazowe w piaskownicy, współdziałanie w diadach przedstawione w teatrzyku

kukiełkowym mają niezwykle korzystny wpływ na pracę twórczą dzieci, przeciwdziałają

takim zaburzeniom zachowania, jak nadmierna aktywność czy zachamowania, a przede

wszystkim wyzwalają kształtowanie się pozytywnych relacji między rówieśnikami i trwałych

przyjaźni rówieśniczych.

Kolejna część publikacji skupia uwagę na zabawach sprzyjających socjalizacji w

małych grupach rówieśniczych. Autorka zwraca uwagę na rolę zabawy w rozwoju człowieka

oraz podkreśla funkcję terapeutyczną zabaw w małych, cztero – i pięcioosobowych grupach.

Zabawa w grupie rówieśniczej zawsze uaktywnia różnorodne bodźce ze wzgledu na nieprzewidziane sytuacje. Jednocześnie stymuluje pracę umysłową jej uczestników, na

przykład wtedy, gdy muszą oni podejmować szybkie decyzje. Ponadto w zabawie z

PAGE 1

rówieśnikami ryzyko niepowodzenia sprowadza się do minimum, dzięki czemu dziecko czuje

się bezpiecznie, ponieważ może podejmować decyzje metodą prób i błędów, bez

poważniejszych konsekwencji. Dziecko niesprawne intelektualnie lepiej się odnajduje w

małej grupie, dzięki temu, że wówczas wszyscy uczestnicy zabawy mogą dodstosowywać się

wzajemnie do swoich osobistych właściwości i różnicować role społeczne. Poza tym zabawa

w małych grupach zmniejsza poczucie zagrożenia i daje mozliwość samodzielnego

sterowania swoim zachowaniem.

Ostatnia część publikacji porusza problem samorzutnej aktywności twórczej dzieci.

Autorka przedstawia tu w bardzo zrozumiały sposób założenia teoretyczne dotyczące tego

zagadnienia, jak również pokazuje metody kształtowania samorzutnej aktywności dzieci

głębiej upośledzonych umysłowo. U dzieci niepełnosprawnych umysłowo skupienie uwagi zależne jest od zadania, jakie im stawiamy, toteż autorka zwraca uwagę na sposób planowania

zajęć sprzyjających aktywności samorzutnej ucznia. Jako najważniejsze wymienia między

innymi obserwację, co dziecko robi najchętniej i najczęściej samorzutnie. Dopiero po

wstępnej diagnozie można planować konkretne zajęcia terapeutyczne.

Książka Hanny Olechnowicz przedstawia gotowe programy i metody pracy z dziećmi

niepełnosprawnymi intelektualnie. Przeznaczona przede wszystkim dla terapeutów,

nauczycieli, ale też rodziców, pokazuje omawiane zagadnienia w sposób prosty i zrozumiały.

Omówione w niej metody pracy z dzieckiem niepełnosprawnym umysłowo inspirują

terapeutów do pracy twórczej, tworzenia własnych metod działania, rozwijają ich warsztat

pracy. Przede wszystkim też pokazują, że praca z dziećmi upośledzonymi może dać wiele satysfakcji i przynieść pożądane efekty.

PAGE 1

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
Pobierz dokument