Współczesne prądy i kierunki pedagogiczne - Notatki - Historia, Notatki'z Historia
xena_90
xena_9015 lipca 2013

Współczesne prądy i kierunki pedagogiczne - Notatki - Historia, Notatki'z Historia

PDF (640 KB)
4 str.
5Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
100%na 1Liczba głosów
Opis
Notatki z historii dotyczące współczesnych prądów i kierunków pedagogicznych.
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 str. / 4

To jest jedynie podgląd.

3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.

Pobierz dokument

Magdalena Łodej

Współczesne prądy i kierunki pedagogiczne.

-pedagogika Nowego Wychowania

D. Drynda określił Nowe Wychowanie jako "ruch pedagogiczny zmierzający do

odnowy szkoły i radykalnej zmiany w wychowaniu.” 1 Ruch ten narastał lawinowo, głównie

w Europie i Stanach Zjednoczonych. Był spontaniczną, skrajną krytyką szkoły tradycyjnej

powstałej na podłożu pedagogiki Herbarta. Na rozwój Nowego Wychowania składały się trzy

wielkie nurty - naturalizm ( ojcem naturalizmu pedagogicznego był J. J. Rousseau oraz L.

Tołstoj); socjologizm ( przedstawiciel A. Comte, E. Durkheim); kulturalizm ( przedst. I. Kant,

W. Dilthey).

Właściwy rozwój i rozkwit Nowego Wychowania przypada na ostatnie

dziesięciolecie XIX wieku( za dokładną datę można przyjąć rok 1879, kiedy to powstała

pierwsza pracownia psychologii eksperymentalnej), a jego górną granicą jest wybuch II

wojny światowej. Pojawiła się na gruncie napięć politycznych, społecznych i gospodarczych.

Jego kolebką są Francja, Szwajcaria, Niemcy, Anglia i Stany Zjednoczone. W Polsce ruch ten

rozwijał się w podobnym czasie co w Europie Zachodniej, miał jednak własne

uwarunkowania wynikające z podziału Polski między zaborców. W USA nazywano ją

progresywizm, w Europie szkoła nowa lub szkoła twórcza, w Rosji swobodne wychowanie, w

Niemczech pedagogika reform.

„Nowe Wychowanie jest bardziej swobodne, bardziej ekspresyjne, uciekające od sztywnych

schematów i systemów(…)to społeczna krytyka rzeczywistości wychowawczej, to oddolne

dążenie pedagogów praktyków do reformy ich pracy i życia młodego pokolenia, to także

oryginalne koncepcje teoretyczne, budujące nowy światopogląd nowoczesnego

społeczeństwa.” 2

Nowe Wychowanie przeciwstawiało się pozytywizmowi, szczególnie krytykowano model

szkoły tradycyjnej, tzw. herbartowskiej. W którym to niszczy się indywidualność

wychowanków, kładzie nacisk na teorie, nie podpierając się praktyką oraz rolę dominującą

odgrywa w niej nauczyciel. Z kolei dla rozwoju Nowego Wychowania wielkie znaczenie

miała psychologia różnic indywidualnych ( jej wyniki spowodowały wzrost badań nad

charakterem, osobowością i uzdolnieniami) a także pedologia, w której zakresie znajduje się

wszystko co dotyczy natury dziecka. Badania dotyczą problematyki rozwoju,

indywidualności, zależności od różnych czynników otoczenia naturalnego i społecznego oraz

kwestie granic wydajności pracy, których nie dostrzega szkoła tradycyjna. Swój sukces

zawdzięcza również szkołom eksperymentalnym, m.in. szkole J. Deweya w Chicago, C.

Reddiego w Abbotsholm, H. Lietza w Ilsenburgui Bibierstein oraz O. Decroly’ego w

Brukseli.

1 S. Sztobryn, Pedagogika Nowego Wychowania, [w:] Pedagogika, cz.1, red. Z. Kwieciński, B. Śliwerski,

Warszawa 2003, s. 278. 2 Tamże, s.279.

Idea przyświecająca Pedagogice Nowego Wychowania to postulat oparcia wychowania na

naturalnych siłach już tkwiących w samym wychowanku. Domagano się zrzucenia

nauczycielskiego jarzma i uwzględnienia faz rozwojowych dziecka i jego naturalnych

potrzeb. „ miało być samo w sobie życiem, spontaniczną aktywnością wychowanków

wyznaczona ich bieżącymi zainteresowaniami i aktualnie przeżywającymi problemami.” 3

Kolejną ideą jest aktywizm, czyli stawianie na samodzielne badania ucznia i jego twórczą

postawę. Akcent kładziony na samodzielność poznawczą, zainteresowania wychowanków,

ich potrzeby oraz psychologiczne różnice między nimi prowadziło do przyjęcia tzw. zasady

indywidualizmu i rozwoju, której wychodziły dwa odmienne prądy naturalizm i humanizm.

Następną ideą jest kształcenie ogólne, które w Nowym Wychowaniu nie oznacza ogólności

wiedzy, jest bardziej odpowiedzią na wciąż ewoluujące społeczeństwo i ekonomię, ponieważ

uczy odpowiedzialności za swoje decyzje sprzyja elastyczności w rozwiązywaniu problemów.

Tendencje składające się na syntezę Nowego Wychowania to jego dynamika, poglady

teoretyczne, a także rozwiązania praktyczne oraz jego dychotomia, przejawiająca się w

naturalizmie i humanizmie, w subiektywizmie i obiektywizmie pedagogicznym; zmieniającej

się postawie człowieka względem własnego „Ja”, zwrocie od dążenia do harmonii

wewnętrznej do szukania harmonii ze światem zewnętrznym oraz kwestią autonomii i

uwikłania pedagogiki w politykę, sprawy Kościoła i niektórych grup społecznych.

Przez cały czas jej największej popularności wciąż się rozrasta z punktu widzenia swego

przedmiotu badań, co doprowadziło do ścierania się stanowisk poszczególnych pedagogów i

w konsekwencji „do pogłębienia się i rozszerzenia pogladów. Zwalczające się obozy wiele się

od siebie nauczyły(…) Pomiędzy krańcowymi prądami wytworzyły się prądy pośrednie.” 4

Podstawowe idee i zasady pedagogiki Nowego Wychowania zostały utrwalone w

dokumentach kongresowych Ligi Nowego Wychowania i wypowiedziach jej założycieli,

m.in. O. Decroly’ego, A. Ferriere’a, P. Geheeba, E. Rotten. Najważniejsze to:

 Wychowanie powinno być dostosowane do naturalnego rozwoju dziecka

 Dziecko powinno uczyć się wtedy, gdy poczuje potrzebę zdobywania wiedzy

 Nauczyciel ma stwarzać warunki do rozwoju potrzeb poznawczych i moralnych dzieci

 Nauczanie powinno być zindywidualizowane

 Szkoły mają pobudzać aktywność dziecka

 Ocena prac indywidualnych i zbiorowych, oraz testy pomiaru uzdolnień, zamiast

egzaminów

 Udział uczniów w planowaniu programu

 Nie przywiązywanie znaczenia do nagród i kar zewnętrznych a poleganie na

wewnętrznej motywacji dziecka

 Położenie nacisku na kooperację i pracę zespołową

 Pobudzanie twórczej ekspresji i odpowiednie zaplecze szkolne: zabawki, książki,

przybory do rysowania itp.

Ogromną karierę zrobiły mające wiele odmian szkoły pracy oraz tzn. plan daltoński, plan

jenajski, metoda gier i zabaw m. Montessori i metoda Gary. Bardzo duże zmiany zaszły w

dziedzinie kształcenia nauczycieli, spowodowane zacieśnieniem współpracy z

3 Tamże, s.286.

4 Tamże, s.289.

Uniwersytetami i niwelacją różnic miedzy nauczycielami szkół elementarnych i średnich. W

nauczaniu zaczęto kłaść nacisk na wychowanie fizyczne i higienę osobistą.

Nowe wychowanie wytworzyło szereg oryginalnych metod, służących obiektywizacji badań i

możliwości ich kontrolowania, były to m.in. metoda psychograficzna, polegająca na

wielostronnym opisie właściwości psychofizycznych i warunków zewnętrznych decydujących

o określonym ukształtowaniu osobowości, metoda porównawczo-historyczno-

psychologiczna. Ogronmą wagę przywiązywano do analizy wytworów dziecięcych, dlatego

też często je gromadzono. Zmiana metod badawczych pociągnęła za sobą zmiany w

podstawowych pojęciach i zagadnieniach pedagogiki- wychowaniu i kształceniu. Definicję

wychowania funkcjonalnego stworzył O. Claparede’a, zmierza ono do” rozwijania procesów

psychicznych, rozpatrując je nie jako istniejące niezależnie, ale pod kątem widzenia ich

znaczenia biologicznego, ich roli, ich użyteczności, dla działania obecnego lub przyszłego,

dla życia” 5 , także pojęcia kształcenie zyskało nowe znaczenie, jest to teraz wg. E. Sprangera

„żywe i nieustannie wzrastające wchłanianie obiektywnych wartości, które mają związek z

rozwojem duchowym jednostki w celu wytworzenia zamkniętej osobowości zdolnej do

obiektywnych czynności i posiadającej pełnie świadomego samopoczucia.” 6

5 S. Wołoszyn, Żródła do dziejów wychowania i myśli pedagogicznej, t.3, ks. I, Myśl pedagogiczna w XX wieku,

Kielce 1998, s.155. 6 S. Sztobryn, Pedagogika Nowego Wychowania, [w:] Pedagogika, cz.1, red. Z. Kwieciński, B. Śliwerski,

Warszawa 2003, s.286.

Bibliografia:

1. S. Sztobryn, Pedagogika Nowego Wychowania, [w:] Pedagogika, cz.1, red. Z. Kwieciński, B.

Śliwerski, Warszawa 2003.

2. S. Wołoszyn, Żródła do dziejów wychowania i myśli pedagogicznej, t.3, ks. I, Myśl

pedagogiczna w XX wieku, Kielce 1998, s.155

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.

Pobierz dokument