Psychologia kliniczna - Notatki - Psychologia - Część 1 , Notatki'z Psychologia. University of Wroclaw

Psychologia kliniczna - Notatki - Psychologia - Część 1 , Notatki'z Psychologia. University of Wroclaw

PDF (159 KB)
4 strony
3Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
Opis
W notatkach omawiane zostają zagadnienia z zakresu psychologii: psychologia kliniczna; diagnoza, klasyfikacja zaburzeń, zespół mózgowy Część 1.
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 4
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 4 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 4 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 4 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 4 pages
Pobierz dokument

Psychologia kliniczna Wykład I (01.03.2009 r.) Psychologia kliniczna jest nauką o zaburzonym zachowaniu i mechanizmach, które są za te zaburzenia odpowiedzialne. Co to jest:

1. Zachowanie 2. Mechanizmy 3. Zaburzone zachowanie

Człowiek ma tendencję do popędu, aby osiągnąć obrany sobie cel;

popęd – tendencja cel wewnątrz organizmu jest równowaga

Nie wystarczy sam opis sytuacji (społecznej, środowiskowej), bo ważne jest jak daną sytuację człowiek postrzega (czasami błahe zdarzenie człowiek postrzega jako tragedię życiową). Zachwiane stany równowagi zmusza człowieka do poszukiwania określonych obiektów (popęd). Spostrzeganie zagrożenia stwarza mobilizację całego organizmu, co zwiększa szansę przeżycia. Subiektywnie odbierane jest to jako stan napięcia. Po ustaniu zagrożenia, odczuwane jest rozluźnienie i przyjemność (satysfakcja). Gdy na drodze do celu stanie przeszkoda, poszukiwane jest dojście do celu, organizm ciągle się mobilizuje, dopóki nie osiągnie celu. Jeśli przez dłuższy okres czasu organizm pracuje na zwiększonych obrotach – dochodzi do jego uszkodzenia. Dochodzi do zaburzeń psychosomatycznych (przyczyny – psychiczne, objawy – somatyczne). Istnieją mechanizmy obronne, zabezpieczające, które powodują rozładowanie napięcia. W budowaniu i rozładowaniu napięcia udział biorą dwa układy przywspółczulne;

1. parasympatyczny (gospodarka zysku i strat) 2. sympatyczny (gospodarka wojenna, nie liczą się koszty).

homeostaza

Naciski społeczne

środowisko Reakcje obronne

Oba układy zarządzają mechanizmami wewnętrznymi. Mechanizmy te chronią przed skutkami niezrealizowanych celów. Każdy cel można zrealizować jeżeli stosuje się do zasad: Odpowiedni czas, miejsce, sposób i obiekt. Jeżeli te zasady nie SA przestrzegane, odpowiednio dobrane, nie jesteśmy w stanie osiągnąć celu, zatem znajdujemy się w stanie zagrożenia. Ocena własnych możliwości – to obraz własnego „Ja”, na które składa się;  ja idealne  ja realne

kiedy pomiędzy tymi składowymi istnieje duża rozbieżność – człowiek rezygnuje, jeżeli mała – człowiek akceptuje sam siebie. Mechanizm projekcji: każda osoba ma jakieś cechy, te nieakceptowane powodują u nas obniżenie samooceny. Mechanizm obronny polega na tym, że nieakceptowane cechy są rzutowane na innych, nie widzimy ich u siebie. Przez to poprawia nam się obraz samego siebie. Z nieakceptowanymi cechami walczy się, ale dopiero wtedy gry widzimy je u innych. Psychologia kliniczna – wiedzę z nauk podstawowych stosuje do rozwiązywania praktycznych problemów. Diagnoza – rozpoznanie i opisanie różnic pomiędzy normą a patologią. Medycyna zajmuje się określeniem tego co jest prawidłowe. W psychologii naukowej nie ma podziału na normę i patologię. W medycynie o patologii świadczą następujące kryteria użyteczne, których brak jest w psychologii;

I. kryterium patos-cierpienie (w psychologii często nie ma stanu patos, przy zaburzeniach psychotycznych pacjenci nie maja poczucia choroby)

II. kryterium – społeczne (osoby odbiegające od wzorca zachowania uznawane są za patologiczne)

III. kryterium – statystyczne (o patologii świadczą wyniki testów inteligencji, najwięcej jest wyników średnich, co uznawane jest za normę, wyników poniżej lub ponad przeciętnej jest mniej, dlatego uznawane jest to za patologię.

Diagnoza opis nieprawidłowości w mechanizmach, w parze idzie z terapią, która ma przywrócić zaburzony stan do stanu constans. 3 modele psychopatologii:

1. model biomedyczny – zakładający, że wszystkie zaburzenia są rezultatem nieprawidłowego funkcjonowania ciała (mózgu). Leczenie powinno polegać na korygowaniu zaburzeń mózgowych (farmakologicznie, chirurgicznie). Badania koncentrowane są na badaniach struktur mózgu.

Są 3 teorie zaburzeń psychicznych:  zaburzenia psychiczne pochodzenia genetycznego  teoria infekcyjna – źródłem zaburzeń są infekcje i wirusy  teoria biochemiczna – za zachowanie odpowiedzialne są procesy chemiczne w

mózgu, dot. to neuronów. Biochemia wpływa na emocje i odwrotnie.

Choroba psychiczna = psychoza, to utrata zdolności realnej oceny rzeczywistości, człowiek nie jest w stanie rozpoznać sytuacji, podjąć decyzji i pokierować swoim zachowaniem. Świat psychotyczny jest dla takiego człowieka rzeczywisty. Genetyka ma swój udział, gdyż dzięki niej dziedziczy się pewne predyspozycje, natomiast zapadnięcie na chorobę zależy od środowiska. Stąd wzięła się teoria dwuczynnikowa (genetyka daje predyspozycje, środowisko wywołuje chorobę psychiczną).

2. model psychodynamiczny - jako źródło zaburzeń traktuje nierozwiązywalne

konflikty wewnętrzne. 3. model środowiskowy – nowe zachowanie wyznaczone jest przez środowisko, to środowisko odpowiedzialne jest za zaburzone zachowanie, patologia tkwi w środowisku.

Z tych 3 modeli psychopatologii, wynikają różne modele terapii:

1. dla modelu biomedycznego – leczenie farmakologiczne 2. dla modelu psychodynamicznego – oddziaływania korygujące 3. dla modelu środowiskowego – dostarczanie nowych doświadczeń ze środowiska,

które koryguje zachowanie. Klasyfikacja zaburzeń ze względu na rodzaj zaburzeń: * Zaburzenia psychotyczne

 psychozy organiczne (przyczyny wiążą się z uszkodzeniem mózgu)  psychozy funkcjonalne (nie można wskazać na przyczynę tkwiącą w

organizmie) psychozy funkcjonalne: - z kręgu rozszczepieniowego (schizofrenie) - z kręgu afektywnego (depresje)

* Zaburzenia osobowości (trwały wzorzec zachowania kształtuje się w okresie młodzieńczości względnie wczesnej dorosłości, i przez całe życie nie ulega zmianom)zaburzenia w sferze poznawczej zaburzenia w sferze interpersonalnej zaburzenia w sferze kontaktów rodzinnych

U ludzi z zaburzeniami osobowości występuje obniżona tolerancja na stres, ich osiągnięcia życiowe są poniżej ich zdolności, możliwości czy umiejętności. Ich funkcjonowanie powoduje silne konflikty w otoczeniu. U podłoża zaburzeń jest lęk. Osobowość człowieka z zaburzeniami osobowości składa się z takich samych części jak u normalnych ludzi, ale części te są dysharmonijne. * Zaburzenia nerwicowe (emocjonalne) Przy takich zaburzeniach występuje zdolność realnej oceny rzeczywistości. Występują objwy lęku. * Zaburzenia rozwojowe Dotyczą rozwoju umysłowego, emocjonalnego i osobowości

*Zaburzenia reaktywne To zaburzona reakcja na trudną psychogenicznie sytuację. Mają nasilenie zaburzeń psychotycznych lub nerwicowych. * Zaburzenia środowiskowe Sytuacje reaktywne na sytuacje nadzwyczajne (np. katastrofy, porwania) * Zaburzenia nie psychotyczne W których zaburzenia się organiczne, nie psychotyczne.

Przyczynami zaburzeń organicznych jest uszkodzenie mózgu, lub trwałe urazy tkanki mózgowej wywołane: - przyczynami naczyniowymi (zatory, zawały, niedotlenienie) - czynniki infekcyjne (zakaźne) - choroby uszkadzające tkankę mózgową (Alzhaimer) - choroby nowotworowe (guzy mózgu) - trucizny i toksyny

Zespół mózgowy – to zespół objawów tworzący pewną całość.  Ostry zespół mózgowy – występuje utrata świadomości, może zakończyć się remisją

np. po alkoholu  Zespół chroniczny – występują objawy otępienne, demencja. Przez długi czas

utrzymuje się na tym samym poziomie, z tendencją do nasilania reakcji otępiennych, przy czym ta szybkość może być różna. Może objawiać się obniżeniem inteligencji, degradacją umysłową, obniżeniem sprawności pamięci krótkotrwałej.

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 4 pages
Pobierz dokument