Trawniki - Notatki - Polityka rolna, Poradnik'z Polityka rolna. University of Silesia in Katowice
Kuba2013
Kuba201316 kwietnia 2013

Trawniki - Notatki - Polityka rolna, Poradnik'z Polityka rolna. University of Silesia in Katowice

DOC (122 KB)
18 strona
769Liczba odwiedzin
Opis
Politologia: notatki z polityki rolnej dotyczące rodzai i typów użytkowych trawników.
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 18

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 18 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 18 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 18 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 18 pages

Pobierz dokument

1. Wstęp

Trawnikami nazywamy podstawową „bazę” terenów zielonych w miastach i na terenach

otwartych. Zajmują one ponad 50% powierzchni zieleni. Dzięki wieloletności stają się one

trwałym elementem krajobrazu. Mają one ogromną wytrzymałość i zdolność do

przyjmowania wszelkiego rodzaju zanieczyszczeń, w tym metali ciężkich. Pozwalają one na

właściwe łączenie zieleni z osiedlami ludzkimi, więc zakładane są zarówno na terenach

otwartych jak i zamkniętych. Mają wielorakie zastosowanie: od dekoracyjnego, przez

rekreacyjne, aż do użytkowego. Służą zdrowiu fizycznemu i psychicznemu. Poza tymi

funkcjami trawniki mają ogromne znaczenie biologiczne:

• zwiększają wilgotność powietrza

• wpływają na układ temperatur w przypowierzchniowej warstwie powietrza

• wydzielają duże ilości tlenu

• filtrują wody opadowe

• zapobiegają erozji gleb

Rodzaje i typy użytkowe trawników:

Trawniki ozdobne – zakładane w celu wykonania kompozycji z przeznaczeniem do

spacerowania i wypoczynku. Powinny mieć one duże walory dekoracyjne tzn. wyrównaną i zwartą darń, a także odznaczać się wytrzymałością na udeptywanie oraz zdolnością do

równomiernego odrastania po skoszeniu.

•.)a Trawniki dywanowe – stanowi piękne tło dla elementów architektury,

kompozycji kwiatowych, podkreślając jednocześnie ich piękno. Od tego

typu trawników wymaga się darni wyrównanej wielkości na całej

powierzchni, dlatego też kosi się je co 7-10 dni na wysokość 3-4 cm, a w

okresie letnim muszą być często zraszane. Do zakładania wykorzystuje się

1-2 gatunków traw zbliżonych do siebie pokrojem i barwą.

•.)bTrawniki parkowe – zakładane na dużych powierzchniach o

zróżnicowanych warunkach glebowych i środowiskowych. Trawniki takie

kosi 3-4 razy w okresie wegetacji. Nieuzasadnione jest ich podlewanie.

Gatunki użyte do obsiewu powinny cechować się dużą odpornością na

zmienne warunki glebowe i środowiskowe.

PAGE 17

•.)c Trawniki łąkowe – Są to trawniki wieloletnie, na których z biegiem czasu

pojawiają się gatunki roślin charakterystyczne dla łąk. Dzięki dużej liczbie

gatunków wygląd trawnika zmienia się w okresie wegetacyjnym zarówno

pod względem kolorystycznym jak też pod względem struktury.

Trawniki rekreacyjne – zajmują zazwyczaj duże powierzchnie, przeznaczone na

wypoczynek, zabawę(boiska, trawniki przy przedszkolach, szkołach) imprezy kulturowe

i sportowe. Zakładane są one na dużych terenach, w różnych środowiskach, często jako

uzupełnienie parków miejskich. Eksploatacja tych trawników odbywa się 1-2 razy w

tygodniu. Podłoże musi być idealnie przygotowane. Do ich obsiewu stosuje się mieszanki,

także z motylkowatymi.

Trawniki na pochyłościach terenu i skarpach – szczególnie istotny przy zakładaniu

takich trawników jest dobór roślin. Do obsiewu stosuje się gatunki traw, które mają właściwy system korzeniowy i są odporne na namiękanie gleby. Na pochyłościach terenu

szczególne znaczenie mają trawniki zakładane na glebach próchniczych np.: powstałych

po rekultywacji hałd kopalnianych, wykopalisk żwiru, pobliżu hut i elektrowni(gatunki

odporne na zanieczyszczenia i niekorzystne warunki glebowo – klimatyczne.

Trawniki parkingowe – trawniki tego typu muszą charakteryzować się bardzo dużą

odpornością na ugniatanie. Do zakładania stosuje się także materiały wzmacniające. Do

obsiewu stosuje się gatunki odporne na długotrwałe ugniatanie. Ten typ trawnika pozwala

znacznie zmniejszyć ilość powierzchni asfaltowych i betonowych.

Trawniki przydomowe na działkach i ogródkach – są to trawniki różnego rodzaju i

kształtu, zakładane w różnych warunkach, dostosowanych do indywidualnych wymagań.

Trawniki specjalne (produkcja darni) – darń produkuje się w specjalistycznych

zakładach. Produkuje się ją dwoma sposobami: na podłożu naturalnym, lub na

powierzchni z materiału sztucznego(folia). Drugi sposób znacznie ułatwia produkcje.

Darń wyprodukowana sztucznie ma wiele zastosowań.

Trawniki sportowe – są to boiska sportowe, o kształcie, wymiarach i strukturze darni

dostosowanych do dyscypliny sportu uprawianej na danym terenie. Darń taka musi cechować się wytrzymałością na intensywne użytkowanie. Z racji skomplikowanej i

częstej pielęgnacji, trawniki takie są bardzo kosztowne w utrzymaniu, wymaga dużych

PAGE 17

umiejętności i kosztownego sprzętu. Trawniki tego rodzaju zakładają specjalistyczne

firmy.

2. Zakładanie trawnika.

a) Założenia wstępne do projektu trawnika

- wielkość i kształt

• powinien pokrywać minimum 50% powierzchni

• nie przeznaczasię pod trawnik miejsc o szerokości mniejszej niż szerokość kosiarki

• miejsca trudno dostępne, pod drzewami, krzewami miejsca często udeptywane np. ścieżki

• miejsca które nie mogły być skoszone podczas jednego przejazdu kosiarką

• miejsca wzdłuż krawężników

• miejsca wzdłuż ogrodzeń, budynków itp.

• niewielkie powierzchnie oddzielone od trawnika

- ukształtowanie terenu; teren płaski lub z 3% spadkiem

- wjazd na teren ogrodu

- drenowanie

- ścieżki i drogi

- miejsca na skoszona trawę

- nawadnianie

b) Czynności ogólne przy zakładaniu trawnika • Ukształtowanie terenu

Najprościej jest utrzymać trawnik płaski, a jeszcze lepiej prawie płaski, na którym spadki nie

przekraczają 3%. Lekki spadek terenu rozwiązuje problem z odprowadzaniem wody z

opadów -jej nadmiar będzie spływał po powierzchni. Maksymalny dopuszczalny spadek

terenu, na którym będziemy zakładać trawnik, powinien wynosić 20% (na odcinku długości l

Om różnica poziomów 2 m). Taki trawnik można jeszcze sprawnie kosić normalna kosiarka

w poprzek zbocza. Oczywiście, im spadek będzie mniejszy, tym koszenie łatwiejsze.

Pierwsza rzeczą, jaka musimy wykonać przystępując do wyrównywania terenu, jest zdjęcie

warstwy ziemi urodzajnej. Jej grubość zależ}' od typu gleby i przeciętnie wynosi 5 - 30 cm.

Następnie możemy przystąpić do wyrównywania podglebia. Na tak przygotowane podłoże z

powrotem rozkładamy warstwę uprzednio zdjętej ziemi.

Drenowanie

PAGE 17

Na glebach ciężkich, gliniastych konieczne jest drenowanie. Jedynie na ziemiach

piaszczystych możemy całkowicie z niego zrezygnować.

Najlepiej użyć do tego celu plastikowych rurek drenarskich O średnicy 5-10 cm.

Umieszczamy je na głębokości nie mniejszej niż 40 cm (do 70 cm), w odległości co 5 m . Na

małych powierzchniach najlepiej ułożyć je pop przekątnej w stosunku do podstawy zbocza.

Na większych - system wąskich rurek drenarskich należy podłączyć do szerszych tzw.

zbieraczy, a te musimy odprowadzić do rzeki, stawu lub rowu odwadniającego.

Ścieżki i drogi

Powinny być wytaczane w miejscach, w których trawnik będzie narażony na wydeptanie.

Drogi prowadzące przez trawnik są zawsze wymuszoną przez życie koniecznością, a rzadko

jego ozdobą. Jeżeli to tylko możliwe, odradzam budowanie tzw. pasów na koła lub zielonej

drogi.

Nawadnianie Nawadnianie, podstawowa czynność ogrodników, może być wykonywane przy użyciu

różnych narzędzi i technik. Oprócz prostych i klasycznych sposobów podlewania,

wykorzystania studni, konewki i węży, szczególnie atrakcyjny wydaje się system nawadniania

automatycznego. Możliwości zestawiania rozmaitych urządzeń rozpryskujących,

zamgławiających, wytryskających i kropelkowych są doprawdy imponujące. Decydując się

na system automatycznego nawadniania musimy zaplanować miejsca, w których

zamontujemy samoczynnie wysuwające się zraszacze. Najlepiej przed założeniem trawnika

zakopać węże doprowadzające wodę do wszystkich koniecznych miejsc. Jeżeli nie

zamierzamy zakładać instalacji automatycznego podlewania, warto zawczasu pomyśleć o

zainstalowaniu kranu w ogrodzie. Jeżeli jest to ogród o powierzchni do 100 m2, to zazwyczaj

wy starcza jeden kran umieszczony centralnie. W większym przyda się ich kilka. Długość

węża nie powinna przekraczać 25 - 30 m, ponieważ zwijanie, rozwijanie, przenoszenie

większej ilości zwojów jest bardzo kłopotliwe, szczególnie w suche i gorące lata.

c) Przygotowanie gleby

Najistotniejsze dla rozwoju traw, trwałości i wytrzymałości darni jest przygotowanie

wierzchniej warstwy ziemi - warstwy nośnej. Wystarczająca grubość tej warstwy wynosi

10-15 cm. Powinna być budowana z takich składników, które pozwalają na utrzymanie

porowatości, stworzenie prawidłowej struktury, przepuszczalności oraz elastyczności. Takie

warunki zapewniają optymalny rozwój korzeni traw przez odprowadzanie nadmiaru wody z

wierzchniej warstwy i zmniejszenie ryzyka gnicia, ułatwiają dostarczenie tlenu i odprowadzanie dwutlenku węgla szkodliwego dla korzeni. Ograniczenie dopływu powietrza

do korzeni powoduje zahamowanie wzrostu traw.

PAGE 17

Na początku musimy z naszego ogródka usunąć gruz, śmieci, kamienie oraz zastanowić się,

która drzewa i krzewy zostawić, pozostałe zaś wy karczować, po tych pierwszych porządkach

lepiej zorientujemy się, jaka naprawdę jest powierzchnia naszego ogrodu. Czy jest możliwie

równa, czy -co bywa najczęściej - nieregularna i obfituje w dołki i pagórki. Należy ją

oczywiście wyrównać.

Przekopywanie luźnej ziemi wykonujemy szpadlem, ciężkiej -widłami amerykańskimi. Ziemi

nie należy całkowicie odwracać, jałowe podglebie wydostanie się wówczas na wierzch.

Podczas przekopywania musimy usuwać kamienie, korzenie i chwasty. Istotne jest wybranie

odpowiedniego dnia tak, by ziemia nie była bardzo mokra, a buty się do niej nie przylepiały.

Nie może też być zanadto wyschnięta, bo to utrudni nam pracę. Po przekopaniu musimy

rozbić bryły. Najlepiej nam się to uda, gdy ziemia będzie nieco przesuszona. Możemy do tego

celu wykorzystać grabie, widły amerykańskie, a na cięższych ziemiach łopatę. Następnie

należy powierzchnię wyrównać grabiami. Na tym etapie powinniśmy dodać piasku oraz torfu w ilości nie mniejszej niż 5 l / m2 ( do 20 l na m2 w przypadku bardzo luźnej, piaszczystej

ziemi). Jeżeli zależy nam na trawniku o wysokiej jakości, odpornym na deptanie i niskie

koszenie, a mamy możliwość systematycznego podlewania, warstwa nośna powinna się

składać z 65% piasku, 30% ziemi i 5% torfu. Jeżeli mamy ziemię piaszczysto - gliniastą, to

podaną ilość piasku możemy zredukować przynajmniej o połowę. Najlepszy jest piasek o

granulacji około 0,6 mm - bez kamieni, kawałków roślin i bez iłu. Na glebach luźnych,

piaszczystych, oczywiście nie potrzeba w ogóle dodawać piasku. Na takiej ziemi konieczne będzie za to dodanie większej ilości torfu. Najlepiej używać torfu wysokiego, nie

odkwaszonego, mielonego.

Ubijanie to ważny, a często zaniedbywany punkt przy przygotowaniu podłoża. Najprostszym

sposobem jest ugniatanie ziemi butami. Ale jest to na tyle pracochłonne, że niegodne

polecenia. Najlepszym zaś -jest wałowanie. Po ubiciu lub wałowaniu konieczny będzie 3-8

tygodniowy okres przerwy w pracach. Ziemia będzie miała czas na ułożenie się. W tym

czasie zaczną się rozwijać chwasty', które należy koniecznie zwalczać. Ostatnim krokiem

przed przystąpieniem do siewu będzie bardzo dokładne wyrównanie powierzchni. Przy

pomocy grabi należy wzruszyć glebę nie głębiej niż na 5 cm, rozbijając jednocześnie

wszystkie bryłki ziemi. Tak rozpulchnioną górną warstwę możemy starannie wyrównywać,

poruszając się od środka ku brzegom.

d) Dobór gatunków i odmian do wysiewu

Nasiona różnych gatunków traw znacznie się od siebie różnią. Przejawia się to nie tylko w ich

kolorze, kształcie czy fakturze lecz przede wszystkim w wielkości.

PAGE 17

Jeszcze przed siewem musimy dobrać sobie odpowiednią mieszankę traw. Wybór zależy od

przeznaczenia trawnika i od stanowiska, na którym ma on się mieścić. W handlu dostępne są

m.in. mieszanki sportowe (bardzo odporne na deptanie i niszczenie mechaniczne),

rekreacyjne, uniwersalne, gazonowe (do mniej intensywnego użytkowanie), przeznaczone na

trawniki dekoracyjne oraz specjalne mieszanki charakteryzujące się szybkim wzrostem i

krzewieniem przeznaczone na np. place po budowie. W sprzedaży znajdują się również

mieszanki renowacyjne, służące do odnawiania zniszczonych trawników. Na rynku polskim

znajduje się wiele mieszanek traw krajowych i zagranicznych. Są ładnie zapakowane,

opatrzone handlową nazwą - co zachęca do zakupu. Wnętrze opakowania może mieć jednak

różną wartość. Nagminnie spotyka się np. mieszanki zawierające odmiany traw pastewnych -

tanich na rynku nasiennym. Zdarza się, ze mieszanki zawierają nadmienię ilości nasion

chwastów. W mieszankach zagranicznych mogą być odmiany nieprzystosowane do naszych

warunków klimatycznych. Z zadowoleniem należy jednak stwierdzić, ze rynek nasienny w Polsce stabilizuje się i takie przypadki zdarzają się coraz rzadziej. Trzeba pamiętać, że koszt

nasion to zaledwie 5% nakładów ponoszonych na założenie trawnika. Wybór odpowiedniej

mieszanki to 50% sukcesu. Dobra mieszanka to gwarancja równych i szybkich wschodów.

Naprawienie nieudanego zasiewu kosztuje bardzo dużo pracy. Na efekt trzeba czekać długo.

Gatunki traw

Kostrzewa czerwona półkepowa i kostrzewa kępowa - Nasiona kiełkują po 12-14 dniach.

Trawa niska o bardzo wąskich liściach i soczysto - zielonej barwie. Bardzo wytrzymała na

niekorzystne warunki siedliskowe - na okresowe susze. Znosi umiarkowane zacienienie. Przy

częstym koszeniu wykształca dani zwartą i wyrównaną. Średnio wytrzymała na deptanie.

Życica trwała - Nasiona kiełkują bardzo szybko bo już po 5-7 dniach. Trawa niska, luźno-

kępowa, wytwarza dużą liczbę skróconych pędów wegetatywnych i silnie rozwinięty system

korzeniowy. W sprzyjających warunkach jest rośliną wieloletnią. W naszym klimacie

wykazuje duża wrażliwość na pleśń śniegową i przymrozki wiosenne. Po zasiewie rozwija się

bardzo szybko, już w pierwszym roku osiąga pełny rozwój i wymaga częstego koszenia.

Bardzo dobrze znosi koszenie do 2.5 cm. Jest trawą o bardzo dużych zdolnościach

regeneracyjnych z silnie rozwiniętym systemem korzeniowym. Jest podstawowym gatunkiem

na wszystkich rodzajach trawników intensywnie użytkowanych. W szczególności na boiskach

piłkarskich. W mieszankach ma również znaczenie jako roślina okrywowa. Jej szybki wzrost

stwarza dogodne warunki dla traw wolniej wschodzących , a tym samym nie dopuszcza do zachwaszczenia.

PAGE 17

Kostrzewa czerwona - rozłogowa - Nasiona kiełkują po 12-14 dniach. Trawa niska o dość

cienkich rozłogach. Wykształca dużą liczbę skróconych ciemno-zielonych pędów. Roślina

wybitnie wieloletnia o długim okresie wegetacyjnym. Po zasiewie początkowo rozwija się

wolno. Wytrzymała na niekorzystne warunki siedliskowe- gleby suche , lekkie lecz zasobne

w próchnice. Znosi umiarkowane zacienienie i niezbyt intensywne deptanie. W mieszankach

utrzymuje zieleń w okresach suszy, wypełnia luki w darni po zaschnięciu innych traw.

Wiechlina łąkowa - Nasiona kiełkują bardzo wolno około J 8-20 dniach. Po zasiewie rozwija

się wolno, zwłaszcza w mieszankach. W trawniku ujawnia się dopiero w drugim-trzecim

roku. Nie lubi silnego zacienienia. Można ją wysiewać zarówno na terenach wilgotnych jak i

suchych. Jest trawą niską, luźno-kępową z krótkimi podziemnymi rozłogami. Tworzy równą

bardzo mocna dani wytrzymałą na deptanie i dość niskie koszenie. Trawa wybitnie

wieloletnia, ma długi okres wegetacji. Najlepiej rozwija się na glebach lekkich ,

próchnicznych i żyznych, średnio wilgotnych. Jest jedną z najlepszych traw służących do zakładania terenów zielonych.

Kostrzewa czerwona półkępowa i kostrzewa kępowa - Nasiona kiełkują po 12-14 dniach.

Trawa niska o bardzo wąskich liściach i soczysto - zielonej barwie. Bardzo wytrzymała na

niekorzystne warunki siedliskowe - na okresowe susze. Znosi umiarkowane zacienienie. Przy

częstym koszeniu wykształca dani zwartą i wyrównaną. Średnio wytrzymała na deptanie.

Kostrzewa owcza nitkowata i kostrzewa szczeciniasta - Nasiona kiełkują po 14-J6 dniach.

Trawa bardzo niska drobno-kępowa. System korzeniowy ma płytki i słabo rozwinięty. Blaszki

liściowe nitkowate lub wąskie. Początkowy rozwój kostrzewy nitkowatej jest szybszy niż

kostrzewy szczeciniastej, która rozwija się szczególnie powoli. Rośnie na glebach

piaszczystych suchych -kwaśnych. Odmiany posiadaj ą różne zabarwienia: od ciemnej zieleni

poprzez soczystą do szarej. Odpowiednio pielęgnowana i niezbyt często koszona tworzy

atrakcyjną dam. W mieszankach jest łatwo zagłuszana przez gatunki towarzyszące. Nadaje się

na trawniki dekoracyjne jednogatunkowe składające się z różnych odmian. Znajduje też

zastosowanie na trawnikach ekstensywnych tzn. rzadko nawożonych i koszonych.

Mietlica pospolita - Nasiona kiełkują po 12 - 14 dniach Trawa niska drobno-kępowa o

krótkich podziemnych rozłogach. Liście drobne lancetowate o soczysto - zielonym lub

matowym zabarwieniu. Wiosną rozwija się późno i wcześnie traci atrakcyjny wygląd . Rośnie

na glebach ubogich a nawet okresowo suchych. W warunkach wilgotnych zbyt agresywna w

stosunku do innych komponentów trawnika. Zastosowana w mieszankach z innymi

gatunkami nawet w niewielkim procencie (5%) po dwóch trzech sezonach opanowuje cały trawnik. Szczególne znaczenie ma na trawnikach bardzo nisko koszonych. Na polach

PAGE 17

golfowych. Znosi koszenie do 0.5 cm. Może też być stosowana na ekstensywnych trawnikach

na ubogich stanowiskach.

e) Siew nasion

Jeżeli chcemy cieszyć się szybkim efektem, to powinniśmy zaplanować siew w kwietniu -

maju lub w drugiej połowie sierpnia i na początku września. Temperatura wtedy jest

odpowiednia, ryzyko przesuszenia najmniejsze, a i możliwość ewentualnego zatopienia i

przemieszczenia nasion w wyniku nadmiernego podlewania - najmniejsza. Siać należy tylko

wtedy, kiedy ziemia jest do tego odpowiednio przygotowana. Musimy siać w glebę o

odpowiedniej wilgotności - nie w "popiół". To znaczy wtedy, kiedy nie będzie wymagała

natychmiastowego, intensywnego podlewania. Należy jednak pamiętać, że wierzchnia

warstwa musi być lekko przeschnięta, nie może przyklejać się do narzędzi. Najlepiej siać po

obfitych opadach. Jeżeli na taki się nie zanosi, to musimy samodzielnie nawodnić ziemię.

Intensywne podlewanie posiewne grozi bowiem przemieszczaniem nasion. Siać można ręcznie lub siewnikiem. W przypadku niewielkiego trawnika przydomowego w zupełności

wystarczy wiadro i ręce. Siew należy przeprowadzić w dwóch kierunkach (krzyżowo). Jeżeli

wysiewamy drobne nasiona (np. mieszanki dekoracyjne z nasionami mietlic), przed siewem

należy je wymieszać z piaskiem w stosunku 1:1, żeby obsiana ziemia była widoczna.

Umożliwi nam to równomierny wysiew. Na małych powierzchniach (do 50 m2) rozsypujemy

nasiona tak, jakbyśmy solili. Na większych - siejemy rzutowo. Optymalna głębokość, na

jakiej powinny zostać umieszczone nasiona, to 0,5 - l cm. W żadnym przypadku nie można przykryć ich warstwą ziemi grubszą niż 2 cm ! Do przykrycia nasion najlepiej użyć

sprężystych grabi o płaskich zębach. Nie powodują wgłębień, jak tradycyjne, pozwalając

równomiernie przykryć nasiona. Nasiona można przykryć piaskiem lub torfem, ale jest to

uciążliwe i kosztowne. Nie można zostawić nasion na powierzchni.

• Wysiew nasion

Zaczynamy od starannego przygotowania podłoża. Najlepszą ziemią pod trawnik jest gleba

lekka, ale niezbyt przepuszczalna. Jeśli mamy glebę piaszczystą, zaleca się dodać do niej

odkwaszonego torfu, aby poprawić jej pojemność wodną. Ziemię zbyt zwięzłą, gliniastą

dobrze jest rozluźnić dodając torfu (kompostu) i drobnego żwirku. Odczyn gleby powinien

być słabo kwaśny o pH 5,6 - 6,5.Staranne odchwaszczenie to drugi bardzo ważny zabieg i

gwarancja na piękny trawnik. W celu zniszczenia chwastów wieloletnich przed założeniem

trawników, zalecane jest zastosowanie herbicydów, np. Roundup.

• Odchwaszczenie przedsiewne

W ziemi znajduje się bardzo dużo nasion chwastów, które po każdorazowym zruszeniu gleby

wydostają się na powierzchnię i zaczynają kiełkować. Dlatego po zakończeniu przygotowania

PAGE 17

terenu nie powinniśmy zwlekać z siewem nasion aby wschody traw uprzedziły wschody

chwastów. Niepożądaną roślinność przed siewem możemy zniszczyć w dwojaki sposób:

- mechanicznie 2-3 krotne(w zależności od zachwaszczenia) przekopując teren lub

uprawiając go glebogryzarką w odstępach 2 tygodniowych

- chemicznie opryskując wodnym roztworem preparatu Roundup (40 ml/10 litrów wody).

Podczas oprysku należy pamiętać o zachowaniu ostrożności i wymaganym okresie karencji (3

tygodnie) przed siewem. Jest to środek o działaniu totalnym - niszczy wszystko co zielone.

Nasiona wysiewamy wiosną (IV - początek V) lub latem (VIII - IX). Nie należy wysiewać

nasion później niż we wrześniu, aby młoda trawa nie wymarzała nam podczas zimy. Na kilka

dni przed wysiewem rozsypujemy nawóz (np. Azofoska) i lekko mieszamy go grabiami z

ziemią. Po wyrównaniu powierzchni wysiewamy nasiona, lekko zagrabiamy przykrywając je

w ten sposób warstewką ziemi. Zamiast grabienia, możemy rozsypać cienką warstwę torfu

lub piasku. Następnie całość wyrównujemy i ubijamy wałem. Teraz, jeśli deszcz nas nie wyręczy, podlewamy delikatnym, rozproszonym strumieniem wody. Po 6 - 10 dniach,

zależnie od temperatury, pojawią się pierwsze wschody. I tak czekamy, stale podlewając, aż

trawa osiągnie 10 cm. Młode zasiewy możemy przykryć folią perforowaną.

• Termin siewu

Trawy możemy wysiewać od początku kwietnia do końca września. Na kiełkowanie nasion

przede wszystkim ma znaczenie dostępność wilgoci i temperatura od 10 - 200 C (zarówno w

dzień jak i w nocy). Najkorzystniejszym okresem jest koniec sierpnia początek września.

Kończą się letnie upały, a nocą występują obfite rosy. Drugim terminem zasobnym w wilgoć

jest wczesna wiosna. W innych okresach powodzenie zasiewu jest w mniejszym lub w

większym stopniu zależne od sztucznego nawadniania.

3. Pielęgnacja trawnika

a) Nawożenie

Każdorazowe koszenie pozbawia trawę części liści, które ona stara się odbudować. Dlatego

musi mieć zapewnioną nieustanną dostawę składników mineralnych, by mieć ładny kolor,

dobry wigor i tworzyć gęstą darń. Prawidłowo nawożony trawnik ma zielony kolor, jest gęsty,

posiada siłę do wzrostu, nie jest opanowywany przez chwasty, choroby i insekty.

Przenawożony wygląda mniej atrakcyjnie i jest bardziej podatny na środowiskowe stresy i

PAGE 17

zniszczenie. Trawa do swego wzrostu wymaga około szesnastu różnych minerałów -

pierwiastków. Niektóre z nich jak tlen, wodór, azot, fosfor, potas pobierane są przez rośliny

w dużych ilościach inne zaś jak magnez, siarka, wapń potrzebne są w mniejszych, a cynk, bór

i inne mikroelementy' wymagane są w ilościach śladowych. Na nowo zakładanych

trawnikach pierwsze nawożenie można wykonać przed siewem. Najlepszym do tego celu

nawozem jest Azofoska lub Polifoska, który dajemy w ilości około 3 kg na lOOm2. Nie jest to

jednak zabieg konieczny. W dobrze przygotowanym podłożu, wzbogaconym substancją

organiczną znajduje się minimum składników zapewniających start trawie. W ten sposób

młode rośliny zmuszone są do szukania pokarmu rozbudowując system korzeniowy co czyni

je silniejszymi i odporniejszymi na różne stresy zwłaszcza susze. Drugie nawożenie

stosujemy po pierwszym koszeniu lub gdy zauważymy wyraźne oznaki żółknięcia lub

zatrzymania wzrostu traw. Na istniejących już trawnikach pierwsze nawożenie wykonujemy

wczesną wiosną (w połowie marca). Roczna dawka nawozów mineralnych powinna mieścić

się w granicach 1.4 - 2.4 kg czystego N/100m2 przy zachowaniu proporcji NPK jak 4:1:2.

Ilość tą należy podzielić na 3- 6 dawek. Istnieje następująca zasada stosowania azotu w

sezonie: 60% marzec - maj, 30 -40% czerwiec - sierpień O - 10% listopad. Brak azotu

objawia się najczęściej żółknięciem dolnych liści. Stosowanie potasu ma szczególne

znaczenie w okresie

letnich upałów i jesienią. Na intensywność zieleni korzystnie wpływa magnez i żelazo.

Do nawożenia trawników możemy używać nawozy wieloskładnikowe (NPK) -Azofoska, Polifoska i nawozy azotowe: Saletra amonowa. Mocznik, Saletrzak, Siarczan amonu lub

specjalne mieszanki nawozowe, których zasady stosowania znajdują się na opakowaniach.

Najlepszym rozwiązaniem, choć nieco droższym jest użycie specjalnej mieszanki nawozowej

o długotrwałym działaniu.

b) Koszenie

Pierwsze koszenie wykonujemy, gdy źdźbła trawy osiągną wysokość około 10 cm. Skracamy

wtedy trawnik do 6 cm. W późniejszych koszeniach możemy stopniowo obniżać stopniowo

wysokość noża kosiarki . Należy pamiętać o zasadzie, że nie ścinamy jednorazowo więcej niż

połowę rośliny. Po 2-3 koszeniach powinno nastąpić pełne zagęszczenie trawnika..

Częstotliwość koszenia zależy także od wysianych gatunków i odmian traw w mieszance

trawnikowej.

Najważniejsze jest przestrzeganie zasady: nie ścinamy jednorazowo więcej niż 1/3 -1/2

rośliny. Nie stosowanie się do tej zasady powoduje, że trawnik traci ładny wygląd i może

PAGE 17

chorować. Nadmierne skracanie powoduje odsłonięcie zacienionych części rośliny, które w

silnym słońcu ulegają uszkodzeniu. Poza tym zbyt niskie przycięcie powoduje szok dla

systemu korzeniowego, co w konsekwencji prowadzi do częściowego zamierania korzeni.

Istnieje ścisła zależność pomiędzy głębokością systemu korzeniowego, a wysokością

koszenia. Kiedy trawa jest prawidłowo koszona korzeń rośnie głębiej, roślina jest mocniejsza

i odporniejsza. Trawniki mogą być koszone na różną wysokość. Częstotliwość koszenia

zależy od rodzaju trawnika. Trawnik przydomowy utrzymywany na wysokości 4 - 5 cm

kosimy co 5 - 7 dni. Boisko do gry w piłkę nożną o wysokości darni 2.5do 3 cm wymaga

koszenia co 3 - 4 dni. Trawniki nisko utrzymywane wymagają częstszego podlewania i

wyższego nawożenia. Poza tym są bardzo podatne na choroby. Ze względów praktycznych

trawniki przydomowe nie powinny być koszone niżej niż 4-5 cni. Każdorazowe przerośnięcie

trawnika powoduje konieczność wyższego koszenia.

Najłatwiej jest kosić suchy trawnik, nie mamy wtedy kłopotu z zapychaniem się kosiarki. Podczas upałów nie powinniśmy kosić trawnika w południe -jest to dodatkowy stres dla

roślin. Dobrze jest wtedy również podnieść wysokość koszenia. Jeżeli chcemy mieć ładną

murawę nie możemy dopuścić do zalegania resztek ściętej trawy. Najlepiej jeżeli kosiarka jest

samo-zbierająca - z tzw. koszem. Czasami można nie zbierać ściętej trawy pod warunkiem, że

pokos nie jest zbyt obfity, a pogoda gwarantuje szybkie wyschnięcie i rozwianie resztek siana.

Dani trawnika wymaga nieznacznej regulacji wysokości koszenia w zależności od warunków

pogodowych sprzyjających lub negatywnie wpływających na rozwój trawy. Wiosną przed

zazielenieniem się starą darń ścinamy nisko na około 2.5 cm. W kolejnych zabiegach

podnosimy stopniowo nóż do 4 -5 cm, a w okresie upałów do 6 - 7 cm (w lipcu, sierpniu). Po

ustąpieniu nie sprzyjającego okresu powracamy do niższego koszenia. Ostatni zabieg

wykonujemy przed nadejściem mrozów w końcu października lub na początku listopada.

Ścinamy wtedy nisko na około 3 cm. Powinniśmy to połączyć z dokładnym usunięciem liści.

c) Podlewanie

Woda jest podstawowym czynnikiem warunkującym życie trawy. Podlewanie jednak sprawia

dużo kłopotów użytkownikom trawników. Częstotliwość podlewania zależy od wielu

czynników np. miejsca w którym rośnie trawnik, rodzaju gleby, nasłonecznienia, temperatur)',

wiatru, wilgotności powietrza, częstotliwości opadów atmosferycznych, rodzaju mieszanki

użytej do siewu i kondycji trawnika.

Najlepiej podlewać wcześnie rano lub wieczorem po zachodzie słońca. Można i należy

podlewać trawnik w upalne popołudnia, jeśli stwierdzimy wyraźne oznaki więdnięcia czy wręcz zasychania roślin. Trawa wtedy zmienia swój kolor na ciemniejszy i traci sprężystość

PAGE 17

( po przydeptaniu liście lekko błyszczą i nie podnoszą .się). Podlewanie w środku upalnego

dnia jest jednak mało ekonomiczne ponieważ 30-40% wody odparowuje.

Podczas kiełkowania młode rośliny są bardzo wrażliwe na przesuszenie. Jest to najtrudniejszy

okres zarówno dla traw jak i dla właścicieli. Wschodzące rośliny wymagają niemal ciągłego

zraszania. Odpowiednie podlewanie w tym czasie gwarantuje równomierne wschody dobrą

instalację trawnika a jest to 50% sukcesu. Stopniowo wraz z rozwojem systemu

korzeniowego rośliny staja się bardziej odporne na suszę. Najlepsze efekty przynosi rzadsze i

obfite podlewanie ( np. raz w tygodniu a w okresie suszy co 3-4 dni). Powinna być zawsze

wilgotna warstwa gleby w której są korzenie (około l O cm). Codzienne zraszanie prowadzi

do wytwarzania płytkiego systemu korzeniowego i sprzyja rozwojowi chorób. W następnym

sezonie będą już w stanie przetrwać bez podlewania podczas naszego wyjazdu na urlop letni.

Zaschnięte liście nie świadczą o zagładzie trawnika. O trwałości i sile traw decyduje węzeł

krzewienia umiejscowiony tuz pod powierzchnią gleby. Dopóki węzeł żyje roślina jest w stanie się odbudować. Nie mniej jednak nie zachęcam do wystawiania naszego trawnika na

zbyt długie okresy suszy.

W początkowej fazie (po siewie około 3 tygodni najlepsze jest podlewanie ręczne.

Posługujemy się odpowiednią końcówką na wężu ogrodniczym. W późniejszym okresie

możemy stosować przenośne zraszacze. Istotne jest systematyczne przestawianie zraszaczy .

Nadmierne podlewanie w jednym miejscu powoduje wypłukiwanie składników

pokarmowych ze strefy zasięgu korzeni. Przy wyborze urządzeń ważne jest aby sposób ich

pracy umożliwiał równomierne podlanie wszystkich fragmentów naszego trawnika.

d) Wałowanie

Jest podstawowym zabiegiem, który ma na celu wyrównanie powierzchni i pobudzenie trawy

do krzewienia. Skład warstwy nośnej bardzo ogranicza częstość wałowania. Podłoże luźne,

przepuszczalne, możemy i powinniśmy wałować częściej, ciężkie rzadziej, ponieważ

zachodzi obawa jego zbicia, ograniczenia

przepuszczalności, a co za tym idzie dostępu wody i powietrza do korzeni. Wałowanie należy

wykonać w dwóch prostopadłych kierunkach, "na krzyż". Przejazdy powinny być

wykonywane bez dłuższego zatrzymywania w jednym miejscu. Nawroty, jeżeli to możliwe,

trzeba robić poza trawnikiem lub bardzo łagodnie w jego obrębie tak, aby nie rozerwać darni.

Wałowanie należy przeprowadzić wałem o masie 70 do 300 kg, przy szerokości roboczej

około 100 cm. Ciężar wału musi być dostosowany do plastyczności trawnika. Skuteczność i

powodzenie tego zabiegu będą zależały od wybrania odpowiedniej pory. Gleba nie może być zbyt mokra, bo wtedy niszczymy jej strukturę. Używając ciężkiego wału na zbyt plastycznej

glebie powodujemy rozrywanie darni i głębokie wgniecenia. Przeprowadzanie wałowania jest

PAGE 17

konieczne na pewno raz w roku - wczesną wiosną, by docisnąć kępy traw wysadzone przez

mróz. Trawniki intensywnie eksploatowane, z dużą ilością dżdżownic, należy wałować

częściej, nawet raz w miesiącu. Ważne jest wałowanie na dwa do trzech dni przed i po

pierwszym koszeniu. Zapewnia to dociśnięcie młodych roślin, kiedy są jeszcze słabo

zakorzenione. Najlepiej do tego celu użyć lekkiego wału o ciężarze do 50 kg.

e) Napowietrzanie i wertykulacja

Służy intensywniejszemu rozwojowi korzeni. Zwiększa elastyczność trawnika, pobudza

trawy do wzrostu, sprzyja powstawaniu nowych rozłogów, poprawia wykorzystanie

nawozów, co w efekcie prowadzi do otrzymania gęstego, wyrównanego i elastycznego

trawnika. Znane jest od ponad 100 lat. Wykonywane początkowo w Anglii przez nakłuwanie

- tzw. spiking - do dziś jest najprostszym, skutecznym i najbardziej pracochłonnym sposobem

aeracji. Przez ponad sto lat wymyślono wiele technik rozluźniania podłoża i dostarczania

korzeniom traw niezbędnego powietrza. Obecnie dzielimy je na dwie główne grupy zabiegów. Pierwsza to aeracja (napowietrzanie), czyli wykonywanie otworów w darni przez

nakłuwanie jej za pomocą wideł lub rurek wycinających i wyjmujących kawałki trawy wraz

z podłożem. Maksymalna głębokość aeracji wynosi 8-10 cm. Druga to wertykulacja (pionowe

cięcie darni), wykonywana za pomocą noży umieszczonych na wirujących bębnach.

Maksymalna głębokość wertykulacji wynosi 5-7 cm, w warunkach przydomowych l cm.

Przed zabiegiem trawę należy skosić na wysokość 2 cm. W celu wyrówna powierzchni można

przeprowadzić wałowanie. W warunkach przydomowych możemy wypróbować specjalnie

przystosowane grabie, służące do usuwania z trawnika filcu - zbitej warstwy powstałej z

obumarłych roślin. Sama obecność filcu nie jest czymś złym. Powoduje on, że stary trawnik

jest miękki i bardziej elastyczny niż nowy. W związku z tym cienką jego warstwę - do ok. 0,5

cm - uważa się za korzystną. Przy naszych domach najczęściej wystarczy wiosenne

szczotkowanie trawnika specjalnymi grabiami. Usuwamy w ten sposób obumarłe części

roślin i nadmiar filcu. Dla bardziej wymagających polecam wertykulatory. Przeprowadzenie

płytkiej wertykulacji (do l cm), oprócz usunięcia próchnicy powierzchniowej,, przygotuje

trawnik do piaskowania, stworzy także lepsze warunki do przeprowadzenia podsiewu.

Szczotkowanie specjalnymi grabiami o płaskich, pionowych pazurach (skaryfikator),

przeprowadzamy wiosną, po powierzchowym osuszeniu trawnika. Robimy to na całej

powierzchni, w jednym kierunku. Do wygrabienia pozostałych liści i części roślin używamy

zwykłych grabi. Jeżeli podłoże naszego trawnika jest bardzo zbite, trawa wydeptana, woda

miejscami utrzymuje się dłużej niż na pozostałej powierzchni trawnika, to konieczne jest przeprowadzenie aeracji lub wertykulacji. W warunkach domowych, jeżeli nie posiadamy

specjalistycznego sprzętu (aeratora lub wertykulatora), zabiegi te możemy wykonać widłami.

PAGE 17

Do "widłowania" używamy wideł amerykańskich. Nakłucia prowadzimy w odstępach co

15-20 cm. Otwory wypełniamy czystym piaskiem lub piaszczystą, przepuszczalną ziemią.

f) Walka z chwastami

Stanowią powszechny problem na trawnikach. Walka z nimi jest dość trudna, bowiem ich

zdolność przystosowania się do rozmaitych warunków, nawet tak ciężkich jak częste koszenie

jest ogromna. Głównym utrapieniem ogrodników jest niezwykła łatwość rozmnażania się

chwastów. Prawie wszystkie wytwarzają nasiona. Są one przenoszone przez wiatr i przez

ptaki. Jest to podstawowa przyczyna, dla której chwasty pojawiają się nawet w dobrze

utrzymanych i już odchwaszczonych trawnikach. W każdej urodzajnej ziemi znajdują się

miliony ich nasion. Dlatego raz już odchwaszczona ziemia, po przekopaniu, nawet po

grabieniu, zazieleni się nowymi roślinami. Innym bardzo obfitym źródłem nasion są nawozy

organiczne - kompost i obornik. Wiele chwastów rozmnaża się przezpodziemne kłącza lub

rozłogi, co utrudnia ich mechaniczne zwalczanie. Przed siewem, po wyrównaniu gleby, powinniśmy poczekać na pokazanie się chwastów i w fazie ich intensywnego rozwoju

opryskać preparatami takimi jak Roundup ( ewentualnie Avans) Po 6 miesiącach od

wschodów można bezpiecznie zastosować selektywne herbicydy zwalczające rośliny

zwalczające rośliny dwuliścienne. Chwasty najbardziej wrażliwe są na działanie herbicydów

w okresie ich intensywnego wzrostu. Dlatego najlepiej na 3-5 dni przed planowanym

zabiegiem nawieźć rośliny i podlać. Żeby wykorzystać jak największą powierzchnię liści

chwastów, należy je opryskiwać 2-3 dni po koszeniu. Po zabiegu nie powinno się kosić darni

przez 3-5 dni, żeby umożliwić przemieszczanie środków chemicznych z liści w głąb rośliny.

Opryskiwanie darni należy przeprowadzić w czasie cieplej pogody. Gleba powinna być

wilgotna. Stosowanie herbicydów w czasie upałów i suszy może spowodować uszkodzenie

trawnika, a opryskiwanie w temp. poniżej 20 st. Celsjusza nie przynosi spodziewanych

korzyści. Zabieg powinniśmy wykonywać w dni bezwietrzne. Jeżeli chcemy skutecznie

wytępić trwałe (wieloletnie) zachwaszczenie, zabiegi należy powtórzyć 2-3 krotnic w

odstępach 4-6 tygodniowych. W chwili obecnej do zwalczania wybranych chwastów na

trawnikach zarejestrowane są:

Bofix 260 EC - preparat stosować od kwietnia do połowy września. Dawka 2- 4 litry na

hektar, (100 ml wystarczy na 250 - 500 m2)

Starane 250 EC - stosować kwiecień - połowa września, gdy chwasty wytworzą co najmniej

3-4 liście. Dawka 0,8 -l ,2 l/ha, przy masowym wystąpieniu mniszka pospolitego, dawkę

zwiększyć do 1,5 l/ha (100 ml preparatu wystarczy na 850 -J300m2).

Chwasty dwuliścienne

PAGE 17

Podbiał pospolity

Stosunkowo łatwy do zwalczenia. Ustępuje po odwodnieniu terenu, wałowaniu, nawożeniu i

intensywnym koszeniu. Chemicznie zwalczać preparatem Bofix 260 EC w dawce 2-4 l/ha

Jaskier rozłogowy

Pojedyncze egzemplarze łatwo wytępić ręcznie. Gdy walczymy z większą ich

liczbą, najlepiej użyć preparatu Bofix 260 EC w dawce 2-4 l/ha.

Jastrzębiec kosmaczek

Zwalczanie ręczne niepraktyczne, ponieważ chwast ten rozrasta się przez rozłogi.

Bardzo wrażliwy na selektywne herbicydy.

Koniczyna biała

Najczęściej o zwalczaniu myślimy, kiedy mamy jej już dużo. Wyrywanie

koniczyny w tym stadium lub nawet opryskiwanie herbicydem selektywnym może

okazać się mało skuteczne. Trzeba więc zgrabić ją przed koszeniem tak, by ściąć rozłogi. Następnie poczekać parę dni na wytworzenie liści. Opryskiwać herbicydem

selektywnym (Bofix 260 EC w dawce 2-4 l/ha), zabieg powtórzyć po 6

tygodniach.

Krwawnik pospolity

Gdy zobaczymy pojedyncze rośliny, możemy je wykopać. Jeżeli walczymy z dużą ich liczbą,

trzeba zwiększyć nawożenie, szczególnie azotowe i użyć herbicydów (Bofix 260 EC w dawce

2 - 4 l/ha). Zabieg powtórzyć po sześciu tygodniach.

Babka lancetowata

Pojedyncze egzemplarze łatwo można usunąć ręcznie. Przy masowym

występowaniu zwalczać preparatem Botlx 260 EC (2 - 4 l / ha)

Babka większa

Gdy pojawiły się pojedyncze rośliny, można wyciągnąć je przy pomocy noża lub wąskiej

łopatki. Przy masowym występowaniu są łatwa do zwalczenia środkami chemicznymi (Bofix

260 EC w dawce 2-4 l/ha ).

Mech

Jest uporczywym chwastem, potrafi zniszczyć niejeden trawnik. Z drugiej strony,

podobnie jak porządny trawnik, tworzy niski oraz zwarty dywan i z tego powodu

często nie szuka się żadnych środków, by go usunąć. Skuteczna walka z tym chwastem nie

jest możliwa, jak w przypadku wielu innych, tylko za pomocą odpowiedniego środka chemicznego. Żywotność tego zbiorowiska małych roślinek jest duża. Pozornie wytępione,

jeżeli znajdą korzystne warunki, znów szybko opanują cały trawnik. Przyczyn)', dla których

PAGE 17

mech tak znakomicie się rozwija na naszych trawnikach, są rozmaite. Wilgoć jest

podstawową przyczyną rozwoju mchu. Miejsca stale mokre wiosną i jesienią na pewno

zostaną szybko zasiedlone. Dodatkowym warunkiem sprzyjającym rozwojowi mchów jest

podłoże gliniaste, nieprzepuszczalne. Znaczne ocienienie niewątpliwie ułatwia jego rozwój.

Nieprawidłowe nawożenie oraz zbyt niskie koszenie też sprzyja jego pojawieniu się.

Zwalczamy mech używając na wiosnę dowolnego środka chemicznego do zwalczania mchu

(Antymech, Mniszek). W przeciągu następnych tygodni mech zostanie "spalony". Następnie

należy wygrabić mech, a puste powierzchnie obsiać trawą. Najczęściej po kolejnych 6

tygodniach konieczne jest powtórne użycie preparatu do zwalczania mchu. Nawożenie

trawnika, to kolejny etap walki. Niskie koszenie (poniżej 2 cm) osłabia trawę i powoduje

łatwiejsze rozrastanie się mchu. Pozostawienie długiej trawy też nie jest dobrym

rozwiązaniem. Przyczynia się do zwiększenia wilgotności powierzchni gleby, a tym samym

do łatwiejszego rozwoju mchu. Najkorzystniejsze jest koszenie na jednakową wysokość w trakcie całego sezonu. Regularne piaskowanie przynosi znakomite rezultaty. Poprawia

napowietrzenie i odprowadzenie wody z powierzchni. Aeracja, przez nakłuwanie lub

wertykulację (pionowe cięcie darni), znacznie utrudnia rozwój mchu. Należy używać kosiarki

z koszem na trawę.

Mlecz polny

Zwalczanie ręczne jest prawie niemożliwe. Chemiczne - Bofix 260 EC w dawce 2 -

4 l/ha. Po sześciu tygodniach konieczne jest powtórzenie zabiegu.

Mniszek pospolity

Ręczne zwalczanie daje złe rezultaty, ponieważ z każdego pozostawionego

fragmentu korzenia wyrasta nowa roślina. Młode rośliny do fazy kwitnienia są

wrażliwe na herbicydy ( Bofix 260 EC w dawce 2 - 4 l / ha, Starane 250 EC w dawce 0,8 - 1,2

l / ha, a przy masowym wystąpieniu 1,5 l/ha). Gdy chcemy wytępić starsze rośliny, konieczne

będzie powtórzenie zabiegu po sześciu tygodniach.

Ostrożeń polny

Usuwanie jest możliwe, gdy mamy kilka młodych roślin. Starsze egzemplarze możemy

zwalczyć tylko za pomocą herbicydów selektywnych ( Bofix 260 EC w dawce 2-4 l/ha lub

Starane 250 EC w dawce 0,8 - l l/ha). Konieczne będzie powtórzenie zabiegu, przynajmniej

raz, po 6 tygodniach.

Rdest ptasi

Występuje tylko w luźnej darni i na pustych powierzchniach. Na małym obszarze łatwy do usunięcia mechanicznie. Na większych przy pomocy herbicydów Bofix 260 EC w dawce 2 -

4 l/ha lub Starane 250 EC (0,8-1 l/ha).

PAGE 17

Skrzypy

Są to rośliny z podziemnymi kłączami, które tworzą skomplikowany system rozgałęzień. Z

każdego fragmentu może być odbudowana nowa roślina. Rozmnaża się także za pomocą

zarodników. Gatunki te nie stanowią wielkiego zagrożenia, jednak w niektórych przypadkach

potrafią opanować znaczne obszary. Zwalczamy je poprzez prawidłowe nawożenie,

wałowanie i napowietrzanie. Skrzypy są wrażliwe na preparaty zawierające MCPA (np.

Chwastox Extra). Zwalczane są również przez Bofix 260 EC ( w dawce 2 - 4 l/ha) oraz

Starane 250 EC (0,8 - l l/ha). Zabieg należy powtórzyć po 8 tygodniach.

Stokrotka pospolita

Zwalczanie należy rozpocząć, nim opanuje cały trawnik. Trzeba zastosować jeden z

selektywnych herbicydów.

Szczaw polny Przy regularnym koszeniu i nawożeniu na ogół nie stanowi większego problemu.

.leżeli jednak przez zabiegi pielęgnacyjne nie udało się go wytępić, należy

zastosować herbicydy Bofix 260 EC a dawce 2-4 l/ha lub Starane 250 EC (0,8 – l l/ha).

Dzikie gatunki traw

Dzikie gatunki traw często stanowią duży problem. Tworząc kępy wyraźnie odcinające się od

reszty trawnika, psują jego wygląd. Ogromnym problemem jest jednak brak substancji

chemicznej zwalczającej te chwasty bez szkodzenia trawom pożądanym na naszym trawniku.

Praktycznie jedynym ratunkiem jest ich wycinanie, wykopywanie i powtórne obsiewanie.

Najczęściej spotykamy kupkówkę, kłosówkę, chwastnicę i włośnicę. Zdecydowanie mniej

szkody wyrządza, ale występująca najczęściej, wiechlina roczna.

4. Podsumowanie

Już wieki temu Anglicy tworzyli przepiękne ogrody, które były same w sobie dziełami sztuki.

W dzisiejszych czasach również możemy również spotkać takie trawniki, lecz przez wieki

zyskały wiele nowych funkcji. Oprócz własnego piękna podkreślają one urodę rabat

kwiatowych, czy też elementów małej architektury. Bez trawników trudno nam wyobrazić

sobie piękny dom czy też park. Stały się one stałym, a przy tym pięknym i praktycznym

elementem krajobrazu.

PAGE 17

PAGE 17

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 18 pages

Pobierz dokument