Chińskie muzea i nacjonalizm, Notatki'z Abstrakcje w programowaniu. University of Warsaw
soluszyn
soluszyn1 czerwca 2015

Chińskie muzea i nacjonalizm, Notatki'z Abstrakcje w programowaniu. University of Warsaw

DOC (44 KB)
6 strona
787Liczba odwiedzin
Opis
to jest treść mojego referatu
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 6

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 6 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 6 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 6 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 6 pages

Pobierz dokument

Ten artykuł analizuje obecność chińskiej tożsamości w muzeach w CHRL, porównując je z portretami lokalnych i narodowych tożsamości w Hongkongu i na Tajwanie. Skupia się on w szczególności na przesunięciu ideologii państwowej z socjalizmu do patriotyzmu, co rozpoczęło się we wczesnych latach 90. Muzea we współczesnych Chinach są oficjalnie nazywane “podstawą edukacji patriotycznej”, ów patriotyzm który mają promować pozostaje dość niejasny bądź problematyczny. Jednym z głównych powodów napięć jest głęboko zakorzenione utożsamianie chińskości z kulturą i historią Han. Jednakże w obecnie multikulturowych Chinach, w których egzystuje duży odsetek grup nie-Hanów, takich jak Tybetańczycy, Ujgurzy czy Mongołowie, jest to kwestia dość kłopotliwa. W gwałtownie modernizujących się Chinach, promocja patriotyzmu jest niezwykle ważna dla reżimu w jego wysiłkach zmierzających do zachowania jego zasadności, a muzea stanowią kluczowy element tej strategii.

“…[Museums] should promote scientific knowledge and the nation’ s long history while resisting the decadence of feudalism and capitalism… [and they] should be more attractive to people and contribute to the development of community culture. With more than 5000 years of history, China has developed a unique culture which has captured the interest of people from other countries. When facing much fiercer competition in the cultural field worldwide, museums should intensify efforts to popularize patriotism and socialism… [Primary] and high schools [should] bring their students to visit museums to improve education. (Xinhua, 2000) ”

We współczesnych Chinach zaobserwować można bez wątpienia zastępowanie socjalizmu nacjonalizmem. CPK, socjalistyczna już tylko z nazwy, opiera swe prawo do sprawowania władzy na powiernictwie wspaniałej spuścizny starożytnej chińskiej cywilizacji, dąży do tworzenia silnego, zunifikowanego narodu opierającego się wpływom z zewnątrz. Istnieją jednak napięcia pomiędzy etnokulturową koncepcją tożsamości chińskiej Han, a multikulturowością dzisiejszych Chin. Kluczową dla artykułu jest rola, jaką odgrywają muzea - zwłaszcza dotyczące historii oraz pomniki. Sytuacja w Chinach kontynentalnych porównana zostanie do eksportu patriotyzmu “jednych Chin” do nowego Specjalnego Regionu Administracyjnego Hongkong oraz Tajwanu. W przypadku Tajwanu toczą się ciągłe spory o tożsamość narodową i naturę związku z kontynentem. Rząd CHRL od polowy lat

90tych projektuje wiele muzeów jako bazy “edukacji patriotycznej” ( 7 23 15 6F D 4 E 3 B

4 E 4 9

6 5 5 9

8 0 B 2

5 7 F A

5 7 3 0), natomiast w 2004 roku podejmuje decyzję o umożliwieniu

dzieciom szkolnym w towarzystwie nauczycieli na darmowy wstęp do nich. W celu promowania ich (podobna rzecz miała miejsce w HK i na Tajwanie, jak i w wielu innych miejscach na świecie). Przedstawiane w Muzeach w CHRL wizje historii są oczywiście ustalone przez rząd chiński, muzea są również częscią przemysłu turystycznego. We współczesnych Chinach Nacjonalizm jest narzędziem, dzięki któremu Rząd Chiński formuje poglądy opinii publicznej na swoją modłę, jak pokazały anty-japońskie demonstracje w 2005 roku, jest to wielka siła reprezentująca reżim, z jednej strony to okazja, z drugiej jednak - zagrożenie.

Popularny nacjonalizm w post-socjalistycznych Chinach

Relacje pomiędzy poszczególnymi komponentami “Wielkich Chin” przeszły olbrzymią zmianę w ciągu ostatnich 30 lat. W latach 70tych Tajwan nazwał siebie “wolnymi Chinami”, podczas gdy Hong Kong pozostawał w Brytyjskich rękach, a Chiny były czerwone. Lecz w początku 21 wieku Chiny nie były już czerwone, mieszkańcy Hong Kongu nazywali siebie przede wszystkim Hongkończykami i dopiero potem Chińczykami, a chińskość Tajwanu była bardzo konkurencyjna. Zarówno Tajwan jak i HK miały nie lada wyzwanie podczas prób definiowania natury tego co lokalne w odniesieniu do tego, co narodowe. Niemniej jednak wyzwania związane z ujednolicaniem państwa i legalizmem CH PK związane były nie tylko z politycznie niezależnymi, lecz wywodzącymi się z kultury Han społecznościami, lecz również z kilkoma mniejszościami narodowymi na północnym zachodzie. Rząd podejmuje wysiłki aby objąć społeczności nie-Hanów politycznym porządkiem.

As Dru Gladney has argued, ‘Han’ nationalism is itself ‘a construct of twentiethcentury discourses of nationalism that had entered China via Japan in the late nineteenth century’—a fiction concocted by modernising elites out of a blend of indigenous traditions and practices, Neo-Darwinist racialism and Western political theory (Gladney, 2004, xii)

Nacjonalizm w Chinach, podobnie jak w innych społeczeństwach, wypełnia bardzo emocjonalną potrzebę - potrzebę przynależności do grupy, bycia członkiem większej społeczności, która zasługuje na szacunek i obdarza godnością.

Muzea w Chinachh sprawiają wrażenie przenoszenia chińskiej rewolucji w społeczeństwo post-socjalistyczne, stawianie nacisku na patriotyzm, który wykracza poza podziały ideologiczne, jako środki reżim komunistyczny wykorzystuje tradycyjne symbole i wartości chińskie, korzysta z muzeów, aby wyświetlić wizję postępowych i wyrafinowanych nowych wspaniałych Chin, włączając w tą wizję wszystkie mniejszości narodowe.

Muzea i edukacja patriotyczna w Chinach kontynentalnych. W czerwcu 1994 podczas narodowej konferencji dotyczącej edukacji przyjęto nowy zestaw “Wytycznych dotyczących edukacji patriotycznej”. Ten dokument w oficjalny sposób potwierdził zastąpienie ideologii marksistowskiej “pragmatycznym nacjonalizmem”. Studenci aplikujący na studia wyższe nie musieli już zdawać egzaminu z teorii marksizmu. W miejsce tego stopniowo zaczęły pojawiać się zajęcia w ramach programu “I am Chinese”. Pasja patriotyczna ma pomóc w budowie sojalizmu o cechach chińskich i wzmacniać ojczyznę jako zunifikowaną i silną. Od samego początku muzea i pomniki miały odgrywać w tym projekcie centralną rolę. Zwiększono znacznie liczbę Muzeów - do 2015 roku w Chinach miano zwiększyć liczbę Muzeów do 3000, tak aby choć jedno przypadało na każde duże lub średniej wielkości miasto. Wpływ na ekspansję muzeów miało również zwiększenie liczby dni wolnych w chińskie święta, co wzmocniło przemysł turystyczny.

Kolejne cztery rozdziały są następujące: 1. Repackaging the revolution - reopakowanie rewolucji 2. From ancient past to hyper-modern present - museums and reinvention of tradition 3. Solidarity with the minority nationalities - solidarnosc z mniejszosciami narodowymi 4. Museums and cultural politics in HK and Taiwan - muzea i polityka kulturalna w HK i na Tajwanie

Wymienię muzea, o których autor pisał w każdym rozdziale i w wielkim skrócie co o nich pisał

1. - “Site of the first conference of the Chinese Communist Party” - Shanghaj. Znajduje się w dzielnicy w której obecnie jest wiele modnych klubów, restauracji i barów oraz kino. Choć rewolucja jest nadal ceniona, walka klasowa przestała być jednak głównym jej celem. Nie mówi sięo niej już tak bardzo jak o zerwaniu z na wpół feudalną, na wpół kolonialną przeszłością, lecz jak o kulminacją długiego procesu przemian, służących obronie, wzmocnieniu i zmodernizowaniu Chin i oparciu się zewnętrznej agresji.

- “May 4th Museum” - Pekin. Znajduje się w nowym parku w Pekinie. Wystawy w muzeum poświęcone są nie tylko patriarchom Partii Komunistycznej, ale również czołowym intelektualistom jak Cai Yuanpei, która nie miała(nie miał) żadnych konotacji z Parią. Muzeum skupia się na walce patriotycznej dla dobra Chin. - Mauzoleum Sun Yat Sena w Nankinie, jak również Szanghaju, w wiosce gdzie się urodził. W Chinach ma miejsce stopniowa rehabilitacja postaci które wcześniej były piętnowane do tego stopia, że sama CCTV wypuściła w 2003 roku serial (Zou Xiang Gonghe), w którym wystąpił nie tylko Sun Yatsen, ale i inni, od cesarza Guangxu, lojalisty Kang Youwei, Yuan Shikai’a i nawet cesarzowa Cixi, pokazani jako patrioci pragnący zachować integralności państwa chińskiego. - Mauzoleum Chiang Kai Sheka w Nankinie - dawny pałac prezydencki w Nankinie zmieniono w wielkie Muzeum, gdzie odnowiono nawet dawne biura Chiang Kai Sheka. Dawny wróg Mao przestaje być postrzegany poprzez ideologiczne spory. - Anti-Japanese Museum in Shenyang - Beijing Museum of Contemporary Chinese Literature (Xiandai Wenxue Bowuguan). Nie wspomniano w nim prawie wcale o rewolucji kulturalnej, wspomniano jedynie, że wielu pisarzy było w gronie jej ofiar.

2. Gu wen shi yong - jeden z ulubionych czteroznakowcow Mao. Podziwiał on zawsze Qin Shihuang’a. który stworzył pierwsze zunifikowane Państwo Chińskie w 221 r.p.n.e..

- Mausoleum of Qin Shi Huang w Xi’anie - Mausoleum of the Yellow Emperor - Żóltego cesarza postrzega się jako przodka wszystkich Chińczyków i ojca chińskiej cywilizacji. W muzeum znajdują się m.in. Kaligrafie cesarzy chińskich, jak i ich następców, Sun Yat-Sena, Chiang Kai Sheka i przywódców komunistycznych. Od 1989 roku powoli powraca kult żółtego cesarza, co roku odbywają się celebracje jego urodzin. Ten kult ma jednak podłoże rasowe i przekracza podziały pomiędzy Chińczykami w ChRL, HK, Macau, TW, Singapurze itp. - Confucius Research Centre, Qufu, Shandong - rehabilitacja Konfucjusza. Ponowne zainteresowanie konfucjalizmem przez liderów Partii związane jest z postulowanymi przez niego wartościami : lojalnością, dyscypliną, szacunkiem dla władzy i nawyłowaniem do moralnego postępowania. “Azjatyckie wartości”, cechujące konfucjańskie społeczeństwa takie jak Japońskie, Koreańskie itd. Mają być strategią modernizacji, która uniknąć ma dekadencji, załamań społecznych i upadku szacunku do władz, które dotknęły wiele społeczeństw zachodnich. - Hutongi w Pekinie - stały się atrakcją turystyczną, parkiem

tematycznym dotyczącym “starego Pekinu”, gdzie organizowane są wycieczki rikszą, gdzie w barach spotykają się przyjezdni z wielu krajów, backpackersi a także miejscowi. - The Urban Planning Museum - Shanghai i Chongqing. Muzea promują modernizację i same cechują się nowoczesnością - nie brak w nich materiałów audiowizualnych, ekranów, interaktywnych wystaw. - Three Gorges Museum - pokazanie wielkich projektów inżynierskich, promowanie regionalnych atrakcji i cudów natury (mniej ważne zdaje się być to, że spora część tych terenów została za sprawą tamy zalana).

3. Żółty Cesarz, Wielki Mur, Konfucjusz i słynny człowiek Pekiński mogą służyć jako symbole służące promowaniu etnokulturowej chińskości, wykluczają one jednak narodowości nie-chińskie, które znalazły się wewnątrz granic ChRL. Podbój innych nacji legitymuje się m.in. kulminacją “wielowiekowej wizji imperium wspartej mandatem nieba”. Przedstawione są w artykule nieco mgliste uzasadnienia podawane przez Chińczyków których aż mi się nie chce cytować. Sytuacja ta zrodziła kilka kontrowersji, np. Chińczycy nazywają “bohaterem narodowym” generała Sungowskiego Yue Fei’a, znanego jako pogromcy Mongołów, co może być powodem do niezadowolenia wśród mniejszości mongolskiej. Z kolei obiekt obaw i nienawiści Hanów, Dżyngis Chan, jest dla Mongołów jednym z najwybitniejszych przedstawicieli ich narodu. Na “China Millenium Monument” i w innych muzeach stał się on bohaterem części dotyczącej Mongolskich podbojów nad Eurazją. - W Muzeach w Mongolii Wewnętrznej i Xinjiangu znajdują się sekcje dotyczące historii naturalnej, kultury i zwyczajów ludności zamieszkującej te obszary. - W Tybecie znajduje się muzeum “Memorial Hall of Anti-British”, przedstawiające barbarzyńskie tortury jakich dokonywali właściciele ziemscy na podwładnych za czasów “starego tybetu”.

W tych wszystkich regionach przedstawia się Hanów jako źródło zaawansowanej technologii i cywilizacji, natomiast mniejszości jako peryferia dostarczające surowców, różnego rodzaju ekskluzywnych ozdóbek i rupieci oraz nuty egzotyki.

4. Tajwański kuomintang w dużo większym niż komuniści stopniu uważał grupy nie-Han za podrzędne i zależne od swych starszych braci, chińczyków. - National Palace Museum - miejsce gdzie znajdują się skarby skradzione z Zakazanego Miasta. Pokazanie dziedzictwa narodowego Chińczyków ma zwiększać wśród mieszkańców wyspy poczucie dumy

narodowej. - “228 Peace Memorial Museum” upamiętnienie masakry tajwańczyków przeprowadzonej przez nacjonalistów 28 lutego 1949. - Otwarto muzea dotyczące archeologii i antropologii aborygenów. - Taiwan’s National Museum of Prehistory. Wszystko dla celów propagandowych. Hongkong: - Władze po roku 1997 przeprowadzają program narodowej re-edukacji poprzez nauczanie i politykę kulturową. Powstało: - Muzeum Sun-Yatsena, ukazujące wystawy czasowe organizowane w Chinach Kontynentalnych. The “Hong Kong Museum of History” - unikane są w nim kontrowersyjne tematy.

KONKLUZJA

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 6 pages

Pobierz dokument