Skandal Enronu - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia
Konrad_88
Konrad_883 czerwca 2013

Skandal Enronu - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia

PDF (312 KB)
7 strona
1Liczba pobrań
795Liczba odwiedzin
Opis
Ekonomia: notatki z zakresu mikro e makroekonomii opisujące skandal Enronu który był jednocześnie skandalem finansowym włączającym firmę Enron Corporation i firmę księgową Andersen Arthur który został ujawniony w koocu r...
20punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 7
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument

Skandal Enronu

Skandal Enronu był jednocześnie skandalem finansowym włączającym firmę Enron Corporation i

firmę księgową Andersen Arthur który został ujawniony w koocu roku 2001. Po serii odkryd

nieregularnych procedur księgowych prowadzonych przez lata ’90, Enron był na skraju bankructwa w

listopadzie 2001. Zastosowana próba ratunku która zadziałała w podobnym przedsiębiorstwie

energetycznym Dynegy zawiodła. Zarząd Enronu złożył oficjalne dokumenty bankructwa 2 grudnia

2001.

Z powodu ujawnienia informacji o bankructwie firmy, jej akcje spadły z 90$ za akcję do 50 centów.

Enron był traktowany jak przedsiębiorstwo blue chip co spotęgowało katastrofalnośd dla świata

finansów. Przyczynami pójścia na dno Enronu było złe wykorzystywanie dochodów przez spółki

komandytowe które inwestowały pieniądze w interesy zupełnie nie związane z głównym celem firmy.

W raportach o kondycji finansowej nie wspominano ani słowem o stratach z niewypalonych

inwestycji.

Skandal był tragiczny w skutkach dla wspomnianej firmy Andersen Arthur która wtedy była jedną z

pięciu największych firm rachunkowych na świecie.

Tło Enronu

We wczesnych latach ’90 Kongres Stanów Zjednoczonych Ameryki wydał legislację wyjmującą spod

kontroli paostwa sprzedaż elektryczności. Zrobiło to samo dla gazu ziemnego kilka lat wcześniej. W

rezultacie rynki energetyczne miały większą swobodę w ustalaniu w miarę stabilnej ceny surowców

podczas gdy ceny ustalane przez paostwo były bardzo niestabilne i przedsiębiorstwa oraz samorządy

lokalne miały problem z szacowaniem zakupu.

Enron utworzył specyficzne jednostki finansowe które mogły byd użyte do planowania i unikania

podatków podnoszących zyskownośd biznesu. Nazwami tych specjalnych jednostek były: Bob West

Treasure, Jedi i Hawaje. To posiadanie dawało zarządzanie z pełną wolnością płynnością walutową i

zarazem anonimowością pozwalającą ukryd straty firmy i wyrównywad bilanse. Jednostki te

powodowały że Enron wyglądał korzystniej niż właściwie był, przez co wytworzyła się niebezpieczna

spirala złożona z części w której każdy wysoko postawiony członek zarządu musiał wykonywad coraz

to bardziej skomplikowane przekręty finansowe by utworzyd iluzję miliardów dochodów podczas gdy

przedsiębiorstwo po prostu traciło pieniądze. Ta praktyka powodowała windowanie ceny akcji na

coraz to wyższe poziomy. Tylko zarządy wykonawczy i nieliczni wtajemniczeni wiedzieli o ukrytych

jednostkach finansowych które ukrywały straty firmy. Inwestorzy nie wiedząc o niczym dalej

prowadzili akcje giełdowe. Główny dyrektor Andrew Fastow prowadził zespół który utworzył firmy

off-books manipulujące interesami które miały na celu zapewnid bezpieczeostwo finansowe jemu,

jego rodzinie oraz przyjaciołom kosztem korporacji dla której pracował i kosztem akcjonariuszy.

W roku 1999 Enron uruchomił EnronOnline, opartą na Internecie operację handlową która została

użyta przez praktycznie każde przedsiębiorstwo energetyczne w USA. Prezydent i główny oficer

wykonawczy Enronu Jefrey Skilling głosili że: „Tak naprawdę Enron nie potrzebuje jakichkolwiek

środków finansowych ponieważ jest w świetnej kondycji finansowej”. Poprzez wprowadzenie na

rynek tej agresywnej inwestycji Enron stał się największym dostawcą gazu i elektryczności co

pozwoliło mu zarobid w ciągu kwartału 27 miliardów dolarów. Ten wynik musiał byd uznany jako

wartośd nominalna. Pod rządami skillinga Enron wszedł w rynek rachunkowy i sam niejako tworzył

swoje sztuczne przychody w księgach rachunkowych.Dzięki temu Enron mógł zapisywad zyski mimo

osiągania strat oraz miał duży wpływ na stymulowanie ceną na giełdzie Wall Street w czasie rozkwitu.

Lecz kiedy sukces przedsiębiorstwa jest mierzony na podstawie akceptowalnych raportów

finansowych pochodzących z czarnej skrzynki (z samego źródła) sam Skilling przyznał że faktyczne

bilanse są niewygodne. Pozbawione skrupułów działania Enronu często zamieniały się w zakłady by

trzymad oszustwo o windowaniu akcji w górę jak najdłużej. Wystarczyłby jeden niewielki błąd

maklera na giełdzie prowadzący do niewielkiego spadku akcji aby fikcyjne dobre istnienie firmy

zawaliło się jak domek z kart. Pod naciskiem aby fikcyjnie utrzymywad iluzję Enronu Skilling ustnie

atakował Głównego Analityka Wall Street Richarda Grubamana który kwestionował niezwykłą

księgowośd Enronu podczas nagrywanej konferencji telefonicznej. Kiedy Grubaman oskarżył Enron że

jest jedynym przedsiębiorstwem które nie pokazało swego pełnego bilansu wraz z dowodami zarobku

Skilling powiedział: „Dobrze, bardzo Ci dziękujemy… dupku”. Mimo to że komentarz spotkał się z

ogólnym oburzeniem prasy i społeczeostwa, wśród pracowników Enronu, to właśnie zachowanie

Grubmana spotkało się z brakiem taktu niż Skillinga.

W późnych latach ’90 Enron handlował akcjami na poziomie 80-90 dolarów i wydawał się już

sprawiad wrażenie mało przejrzystego przedsiębiorstwa z zawikłanymi finansami. W połowie lipca

2001 roku Enron ogłosił informacje o przychodzie rzędu 50,1 mld dolarów co było prawie trzykrotną

wielkością roku ubiegłego przez co cena akcji skoczyła nagle o 3 centy.

Mimo to Enron podejmował cały czas to nowe wyzwania przez co napotykał coraz większe trudności

jak problemy w logistyce, w prowadzeniu nowej części handlu komunikacji szerokopasmowej,

problemy z budową nowej elektrowni Dabhol Power w Indiach oraz z ogólną krytyką przedsiębiorstw

działających na rzecz rolników.

Czas upadku Enronu

14 sierpnia 2001r, Jeffrey Skilling naczelny dyrektor generalny Enronu, były doradca ds. energii w

McKinsey & Company który dołączył do Enronu w 1990 roku ogłosił że zrzeka się swojego stanowiska

po zaledwie 6 miesiącach rządów.

Powody dla których odszedł ogłosił jako osobiste. Obserwatorzy zauważyli że w ostatnich miesiącach

jego pobytu na stanowisku kierowniczym sprzedał 450 tys. akcji o wartości 33 milionów dolarów

(oprócz tego w dniu odejścia wciąż był w posiadaniu jednego miliona akcji). Jednakże Kenneth Lay,

prezes Enronu uspokajał analityków, że nagłe odejście Skillinga nie miało nic wspólnego ze sprawami

księgowymi, handlowymi, rezerwami finansowymi i jakimikolwiek poprzednimi problemami firmy.

Mimo wszystko ludzie uważali że firma ma ogromne problemy więc aby całkowicie załagodzid

sytuację sam Lay przejął funkcję dyrektora generalnego.

Początek obaw inwestorów

W sierpniu 2001, jego wartośd akcji ciągle spadała, Lay nazwany Greg Whaley, wiek 39, prezes oraz

CEO (Dyrektor zarządzający/operacyjny) Enron oraz Mark Frevert, wiek 46 lat, który wcześniej był

przełożonym Pana Whaley’a – w firmie Enron, wtedy zasiadający w radzie prezesów. Niektórzy

obserwatorzy zasugerowali, że Inwestorzy Enronu byli w znaczącej potrzebie rozproszenia

wątpliwości, szczególnie ze względu na to, że interesy firmy były trudne do zrozumienia (ale i nie do

odszyfrowania/odcyfrowania) oraz trudne do prawidłowego wyrażenia w zeznaniach finansowych.

„Bardzo trudnym jest dla analityka stwierdzenie gdzie i jak Enron zarabia pieniądze – w danym

kwartale roku – oraz gdzie te pieniądze wydaje” – twierdzi jeden z analityków. Lay zaakceptował to,

że interesy Enronu były bardzo skomplikowane, ale zapewnił, że analitycy nigdy nie zdobywali

wystarczającej ilości informacji do zaspokojenia ich ciekawości. Wytłumaczył również, że złożonośd

biznesu była tak wysoka ze względu na strategie podatkowe oraz odgradzanie się pozycyjne (albo na

rynku albo tych ludzi, którzy rządzili w firmie).

Wysiłki Lay’a spotkały się z ograniczonym sukcesem: Do 9 Września 2001 roku, jeden znaczący

manager stwierdził, że „akcje Enrona handlują się pod chmurą”. Niespodziewany wyjazd Skillinga

połączone z mętnymi księgami rachunkowymi Enrona przysporzyły trudności w Wall Street do

prawidłowej oceny. W dodatku firma przyznała do częstego używania „powiązanych (może

rodzinnych) transakcji”, niektóre z nich mogły byd użyte do przetransferowania strat, które to mogły

równocześnie pojawid się na kartach rozliczeniowych Enrona. Szczególnie nurtujący aspekt tej

techniki był taki, że niektóre „powiązania” były kontrolowane przez Dyrektora Finansowego Enronu

Andrew Fastow’a.

Po 11 Września 2001 – atakach na WTC – media przestały się interesowad firmą i jej problemami; nie

więcej jak miesiąc później Enron oświadczył swoją intencję w begin the process of shearing its lower-

margin assets in favor of its core businesses of gas and electricity trading. Ten ruch zawierał w sobie

sprzedaż Portland General Electric do innego użytku Oragonu, Northwest Natura Gas, za około 1,9

miliarda $ w gotówce oraz akcjach, oraz sprzedaż jego 65% jego części w projekcie Dabhol w Indiach.

Początek poważnego kryzysu

17 września 2001 Enron ogłosił że w trzecim kwartale osiągnął stratę w wysokości 1 miliarda dolarów

przez inwestycje oraz poprzez przez zarzuty nt wadliwie działającej szerokopasmowej sieci handlowej

na co musiano wydad 180mln $. Większośd analityków cały czas zadawało pytanie „Co dalej?”,

ponieważ wg nich Enron poważnie tracił wiarygodnośd finansową i zwiększył brak zaufania. Enron

musi przekonad że wszystkie zarobki są prawdziwe i będzie dalej realizowad swój wzrost potencjału.

Enron stwierdził że ich szerokopasmowa sied handlowa jest warta 35 mld $ co wzbudziło ogólny

śmiech ze strony Todda Shipmana analityka Standard & Poor ponieważ tak naprawdę nikt nie jest w

stanie obliczyd ile taka sied jest warta.

22 października 2001 cena akcji Enronu spadła do 20,65$, spadła w ciągu jednego dnia o 5,40$,

pojawiło się obwieszczenie SEC które mówiło że toczyło się śledztwo gdzie przejrzano kilka

podejrzanych umów zawartych przez Enron, ogłaszając „niektóre transakcje były tak nieprzejrzyste,

że nawet najbardziej wtajemniczeni nie widzieli ich przedtem na oczy”.

Odnośnie dochodzenia SEC, prezes i dyrektor generalny Lay powiedzieli „Będziemy w pełni

współpracowad z SEC i oczekiwad dania szansy na wytłumaczenie przeprowadzonych transakcji do

kooca by mied spokój”.

Wygląda na to że coś ukrywasz

Zainteresowanie płynnością Enronu zachęciły Lay’a do wzięcia uczestnictwa w konferencji

telefonicznej 23 października w której usiłował uspokoid inwestorów że zasoby gotówkowe

przedsiębiorstwa były i są duże oraz że nie zamierza nimi szarżowad.

Po drugie Lay nieugięcie przekonywał że nie było żadnych nieprawidłowości Enronu dotyczących

partnerstwa z Andrew Fastom. Lay podkreślał jego wielką pomoc. David Fleischer analityk Goldmana

był bardzo sceptyczny i powiedział do obu „wygląda mi na to że coś ukrywacie” ale póki co nic im nie

udowodnił.

Dwa dni później 25 października, pomimo wspomagania i otuchy ze strony Fastoma, Lay usunął go w

cieo. W tym czasie akcje Enronu wynosiły już tylko nieco ponad 16$ zaliczając spadek o połowę w

około tydzieo.

27 października Enron zaczął skupowad swoje akcje warte niby ok. 3,3 mld $ jako zabezpieczenie

przed zaglądaniem do portfela Enronu przez inwestorów.

Kolejne krople poślizgowe.

W połowie listopada Enron ogłosił, że planuje sprzedad majątek o wartości około 8 miliardów USD,

zgodnie z ogólnym planem, którego celem jest redukcja zadłużenia i zwiększenie stabilności

finansowej firmy.

19 Listopada Enron ujawnia do publicznej widomości fakty świadczące o katastrofalnej sytuacji

finansowej firmy. Do kooca 2002 roku przedsiębiorstwo stanie przed koniecznością spłat obligacji w

wysokości 9 miliardów USD, o bardzo znacząco przekracza możliwości finansowe firmy. W

komunikacie Enron nie zagwarantował, że sprzedaż majątku i refinansowanie długu przyniesie efekt

w postaci zwiększenia wypłacalności. „ Brak sukcesu w tych przedsięwzięciach pogrzebie firmę.”

21 listopada na Wall Street wyrażano poważne wątpliwości, co do przejęcia przez Dynegy zgodnie z

umowa lub jej renegocjowanie.

Czy w ogóle będzie chciała dokonad przejęcia Enronu, albo będzie szukad innych jego warunków.

Akcje Enronu spadły (?) z 2$ do 7 centów. Co więcej Enron ujawnił, w dokumencie 10Q filing, że

prawie wszystkie pożyczone pieniądze, 5 miliardów USD, zostały wydane wciągu 50 dni min. na

wykup obligacji wyemitowanych przez przedsiębiorstwo. Te doniesienia zburzył wiarę w spółkę

wśród analityków, szczególnie że także Dynegy w ten sposób został uświadomiony o stanie finansów

Enronu.

W przypadku chęci zrezygnowania z wykupienia Enronu, Dynegy musiałby udowodnid że zaszły jakieś

bardzo znaczące zmiany co do treści transakcji, 22 listopada źródła zbliżone do Dynegy twierdziły, że

odkrycia te stworzyły ku temu możliwośd.

The SEC ogłosił, że złożył cywilny pozew przeciwko Arthur Andersen LLP w związku z jego

oszustwami, tak firma była rewidentem Enron. Kilka dni później źródła doniosły że Enron i Dynegy

właśnie renegocjują warunki umowy. Dynegy ma zgodnie z nimi wykupid Enron za 4 miliardy a nie za

8, jak było ustalone wcześniej. Obserwatorzy rynku zaczęli raportowad trudności w ocenieniu czy

która kol wiek z operacji Enronu była zyskowna. Raporty donosiły, że ogromna częśd biznesu

przeniosła się z Enronu do konkurencji w celu redukcji ryzyka. W koocu nadszedł raport Moody’s,

który wprowadził Wall Streer w nerwowośd.

Upadek umowy

28 listopada dwie najgorsze dla Enronu sytuacje ziściły się. Dynegy Inc. został jednostronnie

uwolniony od proponowanego nabywania przedsiębiorstwa i ocena zdolności kredytowej Enronu

spadła do „zera”. Przedsiębiorstwo miało bardzo mało gotówki, za którą musiało prowadzid biznes i

spłacad olbrzymie długi. Na koniec dnia cena akcji Enronu spadła do 0,61 USD.

Systemowymi tego konsekwencjami było to że wraz z Enronem o kilka procent spadły ceny akcji jego

wierzycieli i innych przedsiębiorstw z branży (pojawiły się porównania do 11 września).

Pytanie było teraz następujące: Jakie będą wysokie straty dla rynków spowodowane upadkiem

Enronu? Początkowe szacunki wskazywały na 18,7 miliarda USD, ale tak naprawdę nie było wiadomo

czyim dłużnikiem jest Enron i świat finansowy musiał się szykowad na najgorsze.

Zobowiązania Enronu zostały wycenione na około 23 miliardy $, zarówno kredyty jak i ich gwarancje.

Do dużych straty finansowe w wypadku upadku Enronu miały ponieśd Citigroup i JP Morgan Chase.

Okazało się także, że większośd aktywów Enronu jest zastawionych a więc w przypadku jego upadku

dłużnicy bez zabezpieczenia a także akcjonariusze pozostaliby z niczym.

W Europie Enron ogłosił bankructwo 30 listopada a w USA dwa dni później. Było to na ten czas

największe bankructwo w historii pracę straciło ponad 4000 osób. W dniu bankructwa pracownikom

dano 30 min na spakowanie się i opuszczenie przedsiębiorstwa.

Proces zarządu

Kenneth Lay, były prezes zarządu i dyrektor naczelny oraz Jeffrey Skilling, były dyrektor naczelny i szef

operacyjny stanęli przed sądem w styczniu 2006. Oskarżenie liczy 65 stron i zawiera obszerny zakres

przestępstw finansowych od oszustw bankowych , fałszowanie dokumentów dla banku i rewidentów,

oszustwa w zakresie bezpieczeostwa finansowego, oszustwa druku, pranie pieniędzy, konspiracja i

handel w oparciu o nielegalne informacje. Sędzia początkowo nie zgadzał się z wnioskiem obrony o

przeniesieniu sprawy z Houston, panująca tam zła atmosfera po likwidacji Enronu nie pozwala na

sprawiedliwy proces.

W przypadku 11 oskarżeo uznano go niewinnym. Sąd uznał, że został on oszukany przez

współpracowników. W okresie jego śmierci, lipiec 2006, SEC poszukiwał od n iego kar cywilnych o

wysokości 90 milionów $.

Przypadek pani Lindy Lay jest jednym z trudniejszych. Pani Lay sprzedała około 500000 udziałów

Enron od 10 do 30 dni przed ogłoszeniem upadłości Enron. O tej informacji zarząd Enron wiedział już

od roku.

Były dyrektor naczelny od spraw relacji inwestycyjnych Paula Rieker została uznana winną zarzutu

handlu w oparciu o nielegalne informacje. Otrzymała 18380 udziałów Enron za 15,51 $ każdy a

sprzedała je za 49,77 $ za akcje, w lipcu 2001, tydzieo przedtym zanim spłocznośd dowiedziała się o

tym, że wiedziała ona o stratach ok.102 $ milionów. Jedno oskarżenie ciężkiego przestępstwa przeciw

Rieker nosi maksymalną karę dziesięd lat w więzieniu i $1 milion grzywny. Riker zgodziła się już nigdy

więcej nie pełnid funkcji dyrektora w spółce akcyjnej. Riker będzie musiała zwrócid SEC 499333$

zarobione na sprzedaż akcji. Riker jest cennym świadkiem dla rządu.

28 grudnia, skazano na 7 lat i 1,25 miliona $ grzywny na rzecz rządu za oszustwa w dziedzinie

bezpieczeostwa finansowego byłego CEO Richarda Causeya (może zmniejszyd wymiar kar jeśli będzie

zeznawał w sprawach Laya i Skillinga).

W lipcu 2004 Lay został winny w 6 przypadkach na 6 a Skilling w 19 na 28. Lay zmarł na atak serca 5

lipca. Skilling został skazany na 24 lata i 4 miesiące więzienia oraz zwrot ponad 26 milionów $.

Likwidacja

Niewypłacalnośd Enron wzięła raczej formę likwidacji niż restrukturyzacji (jak miało byd początkowo).

Do procesu włączono spółkę Energy Mariner (98 % udziału Enronu) oraz spółkę INSELA. Sprzedano

nie rdzenny majątek Enron (rynek energii wiatrowej IT consaltig bissnes oraz sprzedano udziały w

spółkach papierniczych należących częściowo do Enron.

Z części Enron stworzono niezależną spółkę Portland General Electric (2006), której udziały zostały

rozdane wierzycielom Enron.

Z Enron utworzono: Crosscountry Energy sprzedany do CCE Holdings (GE an southern Union)

(dostawa do domostw) and Prisma Energy International - Ashomore Energy International (globalny

handel energią).

Na początku Enron zmienia nazwę na Enron Creditors Recovery Coropration. (DealBench)

Fallout

Enron był znaczącym ofiarodawcom dla partii politycznych: ( około 7milionów $ od 1990) za kadencji

Clintona – 900000$ wpłat dla partii demokratycznej; 1999-2000 – 362000 $ Democrats; 1996 (Bush

kampania) 72%-94% dotacji szło do republikanów.

Rezultatem sprawy Enronu było rozciągnięcie kontroli na wszystkie łączące się z nim firmy. Spraw

Andersen Arthur LLP o oszustwa w Enron pozwolił ujawnid defraudacje w WorldCom. Bankructwo

firmy WorldCom pociągnęło za sobą fale kolejnych skandali księgowych. Ta fala pochłonęła wiele

przedsiębiorstw, ujawniając wysokiego szczebla korupcję, błędy księgowe i handel w oparciu o

nielegalne informacje. Enron był największym bankructwem w historii większym od bankructwa

World.Com i ostatnio Lehman Brothers.

Były CFO Andrew Fastow, inicjator założenia przybrzeżnych spółek i niepewnych praktyk księgowych,

został oskarżony 1 listopada 2002 o 78 spraw zawierających oszustwa, pranie pieniędzy i konspirację.

W procederze pomagała mu żona Lea, były pomocnik skabnika. Andrew otrzymał wyrok 10 lat

więzienia i 23,6 $ milionów a jego żona 5 miesięcy więzienia i rok nadzoru policyjnego. Oboje mają

zeznawad przeciwko innym menadżerom Enronu.

Ben Glisan Jr., były skarbnik Enronu, pierwszy człowiek miało zostad wysłane do więzienia w skandalu

Enron. Przyznał się do zarzutu konspiracji w celu popełnienia defraudacji.

Micheal Kopper (wczesniej pracownik Toronto Dominion Bank) w wieku 29 lat został dyrektorem

naczelnym Enron Global Finance. Wraz z Glisanem i Fastowem tworzyli off-balance sheets.

John Forney, były handlowca energią , twórca takich strategii jak „Star Death”, oskarżony w grudniu

2002 o konspiracje i oszustwa (11 zarzutów). Jego nadzorcy, Timothy i Jeffrey Richter zostali uznani

za winnych defraudacji.

Jeffrey Skilling został aresztowany przez FBI lutym 2004.

Na ponad 45 lat więzienia został skazany Lay, który nie dożył wykonania wyroku. 16 osób z firmy

zostało uznanych winnymi, 5 pozostałych z poza (4 Merril Lynch). 8 byłych dyrektorów poświadczyło

przeciwko Lay and Skilling. Keneth Rice chief of Enron Corp.'s high-speed Internet – 27 miesięcy

więzienia.

Emerytury

Tysiące pracowników Enron i inwestorzy potracili wszystkie swoje oszczędności, fundusze dla dzieci i

emerytury po upadku Enronu. Został wytoczony proces przeciwko 29 kierowników i dyrektorów,

którzy błędnie informowali społeczeostwo.

Arthur Andersen

15 czerwca 2002 został skazany za zacieranie prawdy z bilansów Enronu. SEC nie pozwolił skazanym

prowadzid audytu spółek akcyjnych, A. A firma uzgodniła oddad pozwolenie dyplomowanego

rewidenta i prawo praktyki 31 Sierpnia 2002. 31 maja Sąd Najwyższy jednomyślnie odrzucił wyrok

skazujący w wyniku błędów proceduralnych. Anderson nie wrócił do biznesu nawet w ograniczonej

skali. W USA w sądach jest 100 spraw przeciwko działalności A.A. jako kontrolera Enronu. Firma z

28000 pracowników w USA i 85000 na całym świecie spadła do 200 w Chicago (ich zajęcie to obsługa

procesów.) Anderson był w wielkiej piątce - Narwi èkszych organizacji księgowych na świecie (teraz

4). To pozwala firmom kontrolowad ceny i dostęp do usług.

Społeczne i Prawne skutki upadku Enronu

Upadek Enronu przyczynił się do powstania U.S. Sarbanes-Oxley Act (SOX), 30 lipca 2002. Jest

uważany za najbardziej znaczącą zminę w prawie bezpieczeostwa finansowego od FDR’s New Deal w

latach 30. Podobne działania podjęły inne paostwa. To prawo dostarcza możliwości silnego karania

oszustów, i wymaga aby S.A. unikały pożyczek w zarządzaniu, raportowania większej ilości informacji,

utrzymuje większą niezależnośd dla audytorów, oraz raportowanie ich własnych kontroli.

Politycznym wynikiem była wygrana A. Szwarcenegera nad Grey Davisem.

Anderson przyznał że jego firma zniszczeła nieopisaną l ilośd akt opisujących oszustwa Enronu

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
3 shown on 7 pages
Pobierz dokument