Egzamin Ustny Konstrukcje Budowlane  , Egzaminy'z Architektura. Cracow University of Technology
violetta_shkurskaya
violetta_shkurskaya18 września 2016

Egzamin Ustny Konstrukcje Budowlane , Egzaminy'z Architektura. Cracow University of Technology

DOC (1 MB)
35 strona
12Liczba pobrań
334Liczba odwiedzin
Opis
I stopień, studia inżynierskie architektoniczne
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 35

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument

Zestawienie pytań do egzaminu ustnego z przedmiotu Konstrukcje Budowlane po semestrze IV - 2007/2008 r.

1. Ogólna systematyka liniowych i powierzchniowych elementów konstrukcyjnych (według kryterium sztywności i kryterium kształtu).

- 3 zbiory elementów o przeciwstawnych cechach ,

zb.1 elementy

-sztywne: płyty, belki, słupy

- wiotkie: membrany (płaskie, zakrzywione), cięgna

zb.2

– elementy prostoliniowe

– krzywoliniowe

zb.3

– elementy liniowe

– powierzchniowe

Liniowe

Belki – proste, sztywne

Słupy – proste, sztywne

Cięgna- pręty, proste lub krzywe (wiotkie), które przenoszą wyłącznie siły rozciągające nie mają natomiast możliwości przenoszenia momentów zginających i sił ściskających

Łuki - zakrzywione, sztywne , pręty łuku nie mogą być wiotkie ponieważ nie byłyby w stanie przenosić sił ściskających muszą mieć określoną sztywność

Wieszki

Powierzchniowe

• płaskie, sztywne

Płyta - stosowana w konstrukcjach arch.- bud, wykonuje się przeważnie z żelbetu, rzadko ze stali lub innych materiałów. Grubość płyt zależnie od rozpiętości i obciążania, wynosi od 4-20 cm - płyty grubsze są nie ekonomiczne ze wzg. na ciężar własny i zużycie materiału

Tarcza (belka - ścięgna)- element płaski, podobny geometrycznie do płyty, i lecz obciążony w jego płaszczyźnie. W konstrukcjach budynków obciążonych bocznym parciem wiatru tarcze spełniają ważną role elementów usztywniających, bez których bud. Mógłby się przewrócić

- zakrzywione, sztywne

Powłoki- elementy konstrukcyjne o powierzchni zakrzywionej i o małej grubości, kształtowanie powiek polega na takim formowaniu powierzchni krzywej, aby kierunki sił wewnętrznych były styczne do powierzchni powłok i aby, przez to wykluczyć zginanie

Kopuły (pracują w stanie błonowym są ściskane rozciągane) ściskanie -1 wzdłuż południków; wzdłuż równoleżników górna- strefa kopuły jest ściskana, dolna rozciągana. Siły wewnętrzne działają stycznie do powierzchni kopuły są także styczne na krawędzi podparcia, stąd kopuła wywołuje rozpór. Rozpór bywa przenoszony zazwyczaj przez odpowiednio silny pierścień, na którym kopuła się opiera.

Łupiny

- zakrzywione, wiotkie

Membranowe

Namiotowe

- wiotkie, płaskie

Membranowe

2. Omówić zasady projektowania prętowych, (liniowych, wiotkich i sztywnych) elementów konstrukcyjnych. Zasady doboru wymiarów przekroju poprzecznego w zależności od rozpiętości między punktami zamocowania.(na przykładzie belek, podciągów, słupów żelbetowych i stalowych.

Elementy zginane – korzystamy ze wzoru , dzięki któremu możemy obliczyć potrzebny przy danym obciążeniu wskaźnik wytrzymałości. Ogólne wskaźniki dla różnych materiałów i elementów:

Ogólne wskazówki:

Żelbet – podciąg 1/12 – 1/16

Żebro 1/18 – 1/20

Stal 1/20 – 1/30

Drewno 1/20 – 1/25

żelbet sprężony- wys. O 25% mniejsze od tych dla żelbetu: i żebra 1/25-1/30

Bardzo dobre parametry mają także włókna węglowe i aramidowe, ale są drogie. Oprócz zapewnienia bezpiecznego przenoszenia obciążeń, co sprawdza się powyższym wzorem, należy też sprawdzić, czy strzałka ugięcia nie przekracza max wartości, np. dla stropów jest to 1/300.

Elementy ściskane należy brać pod uwagę możliwość wyboczenia

Ogólne wskazówki:

konstrukcje murowane {w zależności od marki zaprawy i klasy cegły)

1/20 – 1/24

żelbet 1/30-1 /35 (nie mniej niż 15 cm)

stal: smukłość graniczna 1/50, sprowadzona 1/70

drewno: smukłość graniczna 1/50 ; sprowadzona 1/43-45

Kształt łuków wpływa na wartości sity rozporowej dlatego ich strzałka powinna wynosić co najmniej 1/10 rozpiętości

3. Zasady doboru wymiarów geometrycznych tarczowych ustrojów konstrukcyjnych z warunku smukłości (na przykładzie ścian nośnych i stężeń tarczowych, murowanych i żelbetowych).

elementy tarczowe projektuje się na podobnych zasadach jak elementy liniowo ściskane (słupy)

Mury 1/15 – 1/25 z tym że ściany nośne zewnętrzne nie powinny być mniejsze niż 17.5 cm. a wewnętrzne 15.5 cm

Żelbet 1/30-1/35, ale ze względów technologicznych nie robi się cieńszych niż 15 cm

stężenie pionowe (tarczowe) powinny stykać się pionowymi Krawędziami, tworząc sztywne układy o kształcie C,L, lub zamkniętych czworoboków. Ich rozmieszczenia musi się pokrywać na kondygnacjach. Mogą mieć otwory ale o ograniczonej powierzchni. Mogą wypełniać pola między słupami w ich osiach.

Stalowe 1/70 (pałac kultury i nauki)

do obliczeń- wysokość ściany między krawędziami zamocowania stropu

Smukłość λ zależy od mimośrodu

Smukłość = grubość/wysokość i uzależnione od współczynnika sprężystości muru

Smukłość maksymalna 1/30 przy α = 1000

1/19 dla murów silikatowych i o mniejszej wytrzymałości

4. Zasady wstępnego doboru wymiarów geometrycznych ścian w budynkach o konstrukcji żelbetowej, monolitycznej oraz w budynkach murowanych ( z warunku smukłości i warunku oparcia stropów monolitycznych i prefabrykowanych).

Ściana murowana 1/10 – 1/20

Ściana żelbetowa 1/15(1/20) – 1/30

Rozpiętości stropów

Płyta ≤ 6m

Płyta i belki 6-14m

Płyta zbrojona i belki 8-18m

Łuki 18-30m

Strop DZ 7,80m

Akerman 6 – 8,1 przy nadbetonie 3cm

Fert 2,7 – 6m

Porotherm 1,75 – 8m

5. Projektowanie układów stężeń tarczowych na rzucie budynku. Zasady rozmieszczania stężeń tarczowych i doboru ich wymiarów geometrycznych.

Co 24m na długości (minimum 18m); symetrycznie, pokrywanie się w rzucie, styk minimum jedna krawędzią – w rzucie tworzą układy stężone, układ L lub odwrócone T

6. Układy konstrukcyjne budynków o konstrukcji ścianowej. Systematyka i kryteria wyboru poszczególnych układów.

Układy poprzeczne

- ściany nośne prostopadle do elewacji

- dowolność kształtowania fasad

- dobre przy rytmicznym podziale pomieszczeń

- nadaje się do budynków wysokich o prostokątnym rzucie, hotele, klasztory

- odporny na tak zwane katastrofy postępujące

Układy krzyżowe

- ściany wsporcze w obu kierunkach

- tańsze

- ortotropowe stropy

- bardzo sztywne dzięki temu dobre tam, gdzie są szkody górnicze, wstrząsy itd.

- dobre dla wysokich punktowców

Układy mieszane

-łączą zalety obu układów

Nie powinno się zmieniać układu konstrukcyjnego na poszczególnych kondygnacjach

- to może doprowadzić do katastrofy

7. Omówić typowe wady technologiczne prefabrykowanego budownictwa wielkopłytowego i wynikające z nich zasady zabezpieczania i modernizacji. Kryteria użytkowe i bezpieczeństwo eksploatacji budynków wielkopłytowych.

W Polsce jest ok. 4 mln mieszkań w budownictwie wielkopłytowym. Jak na razie są stosunkowo bezpieczne, statystycznie nie powodują więcej katastrof niż inne konstrukcje, ale często przez nie staranne wykonanie potencjalnie mogą stwarzać zagrożenia

Wady technologiczne ;

- wysokie zużycie materiałów w szczególności betonu

-różne formy uszkodzeń występujące w strefie styków (zjawisko dyfuzji powietrza w stykach płyt

-korozja połączeń między warstwą licową i nośną – łączniki, rzekomo nierdzewne korodują

-Zarysowanie wew. warstw powodują zawilgocenia izolacji termicznych, obniżając estetykę budynku,

-postawanie zacieków i mostów termicznych

-postawanie rys i pęknięć na stykach prefabrykatów

-zjawisko klawiszowania stropów

-niewystarczająca izolacja akustyczna ścian i stropów -zagrożenia katastrofą w przypadku zdarzeń losowych w znacznie wyższym stopniu niż w bud. o konstrukcji monolitycznej

-konieczność termo renowacji – nie tylko ze wzg. na duże straty ciepła ale także na poprawienie bezpieczeństwa konstrukcji. Ze wzg. na korozje połączeń między warstwą licową a nośną, ociepleń nie można mocować do warstwy licowej, trzeba do konstrukcyjnej

8. Podstawowe założenia konstrukcyjne systemu prefabrykowanego SBO Zasady zapewnienia przestrzennej sztywności budynków w technologii SBO na etapie budowy eksploatacji i modernizacji

-system otwarty pod warunkiem stosowania rozwiązań na siatce modularnej n x 60

-wysokość obiektów do 33m tj. 11 kond.

-zasadniczą konstrukcje tworzy szkielet żelbetowy usytuowany poprzecznie

-elementy prefabrykowane ; szkielet, stropy, idt.

-układy ramowe z słupów i rygli projektowano tylko ze wzg. Na obciążenia pionowe

-w zamierzeniu obciążenie pionowe miały być przekazywane przez stężenia tarczowe lokowane pomiędzy słupami ( na długości co 18-24 m, 3-4 krotność siatki modułowej w osiach słupów )

- w systemie SBO słupy znajdują się na krawędzi projektowanego budynku o wysokości jednej lub dwóch kondygnacji

-układ rygli w jednej z czterech wariantów

-styki stężeń

Uwagi do stężeń

Stężenie wykonywać w postaci ścian żelbetowych max smukłości 1/25

9. Podstawowe założenia projektowania budynków o konstrukcji ścianowej w technologii SBM - 75 lub innych technologiach monolitycznych, uprzemysłowionych.

Podać zalecane układy konstrukcyjne i wymiary geometryczne.

Preferowany układ poprzeczny

Grubości ścian

15 cm – w bud do wysokości 45m , wysokość kondygnacji 280

20 cm – w bud do wysokości 45-100 m, wysokość kondygnacji 280

30 cm - w bud przekraczających 100 m lub w trzonach konstrukcji wysokich bud . szkieletowych

Grubości płyt stropowych

16cm – przy rozpiętości 180-680 cm płyty jednokierunkowo zbrojone

180 – 780 cm krzyżowo

18 cm przy rozpiętości 180-720 jednokierunkowo

180-780 krzyżowo

20 cm przy rozpiętości 180-780 jedno i krzyżowo

10.Systemy konstrukcyjne szkieletowego budownictwa monolitycznego (np. na przykładzie SBM - 75). Podać przedziały wymiarów podstawowych elementów konstrukcyjnych. (rozpiętości, wymiary geometryczne elementów konstrukcyjnych).

Grubość płyt stropowych

16cm do rozpiętości 660 cm

18 cm do rozpiętości 720

20 cm do rozpiętości 780

Maksymalna rozpiętość podłużna 18m

Maksymalna siatka słupów 7,8 x 18

Słupy

20x30- 150 cm – do 30 m wysokość

30 – 40 x30 – 120 cm – powyżej 30m

Podciągi

15cm-w bud do wysokości 45, wysokość kondygnacji 280

20cm- w bud 45-100m, lub kondygnacjach wyższych niż 280

30cm w bud powyżej 100 lub w trzonach usztywniających bud wysokich szkieletowych

Grubości płyt stropowych

16cm – przy rozpiętości 180-680 cm płyty jednokierunkowo zbrojone

180 – 780 cm krzyżowo

18 cm przy rozpiętości 180-720 jednokierunkowo

180-780 krzyżowo

20 cm przy rozpiętości 180-780 jedno i krzyżowo

11. Zasady wstępnego doboru wymiarów geometrycznych stropów i ścian w systemie

ścianowym SBM - 75. Podać szkicowo typowe układy ścian w systemie SBM-75.

12. Określić minimalną powierzchnię filara - słupa przenoszącego bezpiecznie siłę obliczeniową 2 500 kN (podać dla 3 rodzajów materiału). Pominąć umownie wpływ wyboczenia.

Przy ściskaniu A = P/ F siła/ wytrzymałość na ściskanie

A ( zmiana jednostek z m2 na cm2)= 2500 cm2 ( 50 x 50 – beton)

Fc - 10 – 20 MPa drewno

8-40 MPa beton

165-370 MPa stal

0.6-5 MPa mur

Q= p/a ≤ R dop. Z tego wynika ze A ≥

Mur. A ≥ 2.5 /1.5 = 1.7 m2

Drewno A > 2.5 /16.5 = 0.15 m2

Beton A > 2.5 /11.5 = 0.22 m2

Stal A > 2.5 /250 = 0.01 m2

13. Określić wartość odkształcenia dla słupa o wysokości 5,0 m wykazującego poziom naprężeń równy jego wytrzymałości dla drewna, muru, betonu. Podać przedziały współczynników sprężystości tych materiałów.

Δl= ε x l

ε=

σ = P/A = fc

E =f c / ε z tego wynika Δl =

Dla drewna długości 5m

Δl = = 5 mm

Mianownik przyjmujemy w miarę rozsądku !!!!!

Fc - 10 – 20 MPa drewno E= 10000 MPa

8-20 MPa beton E=20000 Mpa ( beton B20)

165-370 MPa stal E=

0.6-5 MPa mur

14. Kryteria rozmieszczenia dylatacji termicznych i sposoby ich projektowania w budynkach mieszkalnych i usługowych. Podać odległości między stykami dylatacyjnymi dla budynków murowanych i żelbetowych.

Rozcina się tylko nadziemna cześć budynku , nie dylatujemy fundamentów

Dylatacje

-nieocieplane gzymsy, mury attykowe, warstwy licowe ścian – 12 m

-hale stalowe z wiotkich elementów – 120 m

Konstrukcje poddane wahaniom temperatury

-ściany nie zbrojone -10m

-żelbetowa konstrukcja szkieletowa – 20m

-dachy nieocieplane, gzymsy – 20 m

Budynki ogrzewane

-ściany i stropy monolityczne – 30m

-konstrukcje wielkopłytowe – 50 m

-konstrukcje szkieletowe ze scianami z lekkiego betonu – 50m

-konstrukcje szkieletowe ze scianami osłonowymi – 60m

-sciany murowane, stropy gęsto żebrowe- 50m

-ogrzewana hala żelbetowe – h<5 - 60 m

5<h<8 -10m+10h

H ≥ 8 -90m

Konstrukcje murowe

Zaprawa cementowa Zaprawa wapienna Licowe warstwy ścian warstwowych 10 m x 10 h 10m x 10 h Budynki z cegieł ceramicznych 50 m 60 m Budynki z innych elementów murowanych

25 m 40 m

Dylowanie licowych ścian warstwowych

Pola 12 x 12 lico ceramiczne

Pola 10 x 10 beton silikatowy

15. Zasady dyktowania budynków o znacznych różnicach wysokości i na terenach szkód górniczych. Podać przykłady rozwiązań projektowych.

W przypadku różnicy wysokości stosuje się dwa rozwiązania

- rozcinamy całość budynku na styku dwóch budynków razem z fundamentem ( ???)

-spinamy razem stropy sąsiadujących budynków ( przegubami)

Szkody górnicze

-dylatacje co ok. 20 m

16. Podać wartość odkształcenia ściany żelbetowej zewnętrznej o długości 40 m poddanej różnicy temperatur A t = 50°C , ott = 1,0 x 10_5 1/C°.

Δ l = αt x Δt x l

Δ l = 1 x 10 -5 x 50(różnica temperatury w stopniach) x 40000 (długość w milimetrach) = 20 mm

17. Obliczyć różnicę odkształceń termicznych nieocieplonej ścianki kolankowej z betonu i z cegły. Temperatura scalania + 10°C. Maksymalna temperatura w okresie letnim + 60° C. Długość odcinka ścianki kolankowej 20 m. Współczynnik odkształcalności termicznej: beton - at = 10 x 10"6/° C, cegła 6 x 10"TC. '

Tak samo jak w przypadku pytania nr 16

∆t=60-10=50

l=20 000 mm

dla muru: ∆l(m)= 6 x 10^(-6) x 50 x 20 000= 6 mm

dla betonu: ∆l(b)= 10 x 10^(-6) x 50 x 20 000= 10 mm

∆l(b) - ∆l(m)=10- 6= 4 mm

18. Sposób definiowania wytrzymałości betonu w budownictwie. Podać przedziały klas betonu w świetle obowiązujących norm. Interpretacja zapisów C 20,B25.

Ważną cechą betonu jest jego wytrzymałość na ściskanie. Gwarantowaną wartość wytrzymałości określa klasa betonu. Wraz z wejściem do Unii i dostosowywaniem polskich przepisów do unijnych, została wprowadzona nowa norma (PN-EN 206-1) określająca wytrzymałość betonów zwykłych i ciężkich symbolem C../.. (np. C20/25 oznacza beton o minimalnej wytrzymałości charakterystycznej oznaczonej na próbkach walcowych wynoszącej 20 MPa i

minimalnej wartości wytrzymałości charakterystycznej (wytrzymałość charakterystyczna to wartość osiągana przez minimum 95% próbek danej partii, równoznaczne jest to z 5% przedziałem ufności) oznaczonej na próbkach sześciennych wynoszącej 25 MPa). Dla betonów lekkich ta sama norma wprowadza oznaczenie symbolem LC../.. (np. LC20/22).

klasa wytrzymałości dla betonu zwykłego Klasa nadzoru

Klasa betonu

wytrzymałość charakterystyczna walca na ściskanie fck (MPa)

wytrzymałość charakterystyczna kostki na ściskanie f ck (MPa)

średnia gwarantowana wytrzymałość na rozciąganie (MPa)

1 C8/10 8 - - C12/15 12 15 1,6

C16/20 16 20 1,9

C20/25 20 25 2,2

C25/30 25 30 2,6

2 C30/37 30 37 2,9 C35/45 35 45 3,2

C40/50 40 50 3,5

C45/55 45 55 3,8

C50/60 50 60 4,1

3 C55/67 55 67 4,2 C60/75 60 75 4,4

C70/85 70 85 4,6

C80/95 80 95 4,8

C90/105 90 105 5,0

C100/11 5

100 115 5,2

Jeszcze spotykane są oznaczenia betonu zgodne z nieaktualną i nieobowiązującą normą. Według już nieaktualnej normy, stosowano oznaczenia - np. beton B 20 - to beton o gwarantowanej wytrzymałości 20 MPa. Norma PN- B-03264:2002 została w 2004 r. uzupełniona poprawką, zgodnie z którą np. beton oznaczony jako B-20 jest odpowiednikiem betonu klasy C16/20.

19. Charakterystyka cementów stosowanych współcześnie do produkcji betonów.

Cementem czystym nazywany jest cement, w którego składzie występuje jeden składnik główny, a mianowicie klinkier portlandzki. W składzie "cementu z dodatkami" może być dodatkowo jeden lub dwa inne składniki główne, których łączna ilości może wynosić od 6-20% dla cementu z grupy CEM II/A i od 21-35% z grupy CEM II/ B. Najczęściej stosowanymi składnikami "cementów z dodatkami" są oprócz klinkieru portlandzkiego żużel wielkopiecowy oraz popiół lotny krzemionkowy.

Nazwa minerału Nazwa chemiczna Wzór chemiczny Oznaczenie skrócone

Zawartość % (wagowo)

Alit Krzemian trójwapniowy

3CaO*SiO2 C3S 30-65

Belit Krzemian dwuwapniowy

2CaO*SiO2 C2S 15-45

Braunmilleryt Glinożelazian czterowapniowy

4CaO*Al2O3*Fe2O3 C4AF 5-15

Glinian trójwapniowy 3CaO*Al2O3 C3A 5-15

Gips Siarczan wapniowy dwuwodny

CaSO4*2H2O CSH2 2-5

20. Podać kryterium decydujące o zaliczeniu konstrukcji z betonu jako żelbetowej lub betonowej.

Od klasy zbrojenia i klasy betonu w granicach od 0,07 do 0,15 % ( minimalny procent zbrojenia ) poniżej tego będzie to konstrukcja betonowa ( dylatacja co 5 m !!)po wyżej tego będzie to konstrukcja żelbetowa ( dylatacja co 20 m ! )

21. Omówić rodzaje stali zbrojeniowych stosowanych w budownictwie.

Pręty zbrojeniowe. Pręty zbrojeniowe produkowane w poszczególnych klasach w zależności od swych cech mechanicznych i technologicznych zaliczane są do gatunku i oznaczone symbolem.

W klasie A-0 produkowane są pręty okrągłe gładkie gatunku StOS.

W klasie A-I — pręty okrągłe gładkie o innych właściwościach mechanicznych i technologicznych zaliczane do gatunku St3SX i St3SY. Pręty te, dla odróżnienia ich od prętów klasy A-0, powinny być oznaczone trwale czerwoną farbą przez pomalowanie końców prętów od czoła z jednej strony każdej wiązki lub przez namalowanie na każdym kręgu jednego pasa o szerokości co najmniej 20 mm. W przypadku braku tych oznaczeń, jeżeli na budowie mogą znajdować się zarówno gatunki w klasach A-0 i A-I, przed wykonaniem zbrojenia powinny być zbadane. Pręty zbrojeniowe w klasie A-ll mają na powierzchni ukształtowane dwa żeberka podłużne, biegnące równolegle do długości pręta. Między tymi podłużnymi żeberkami wykonane są żeberka poprzeczne biegnące wzdłuż linii śrubowej (nachylone pod kątem ok. 60° jedno-skośnie — w odróżnieniu od prętów klasy A-III, w których żeberka usytuowane są w jodełkę). W klasie tej produkowane są dwa gatunki prętów i dlatego pręty ze stali 20G2Y dla odróżnienia ich od prętów ze stali 18G2 powinny być oznaczone farbą czerwoną w taki sposób, jak pręty w klasie A-I. Pręty w klasie A-III są również żebrowane, podobnie jak w klasie A-II, z tym że żeberka poprzeczne usytuowane są w tak zwaną ,jodełkę" i nachylone do żeber podłużnych z jednej strony pręta pod kątem ok. = 60°, a z drugiej strony pod kątem 360°- . Opisane wyżej żebrowania mają pręty gatunku 34GS, które są często używane do zbrojenia konstrukcji żelbetowych. Pręty gatunku 20G2VY produkowane również w klasie A-III, dla odróżnienia ich od prętów gatunku 34GS, mają nawalcowane dodatkowe odcinki żeberek podłużnych między żeberkami poprzecznymi; rozmieszczone są one na długości pręta w od stępach co ok. 75 cm

Stal jest materiałem trwałym, jeśli zachowane są sprzyjające warunki pracy konstrukcji i zastosowane zostaną właściwe środki ochrony przed przedwczesnym zniszczeniem. Niebezpiecznym zjawiskiem obniżającym wytrzymałość i trwałość stali jest korozja, która powstaje pod wpływem różnych przyczyn, głównie wilgoci i agresywnych substancji zawartych w powietrzu. Objawem procesów korozyjnych jest rdzewienie (utlenianie się metalu). Przed korozją stal zabezpiecza się przez stosowanie powłok antykorozyjnych. Specjalne gatunki stali nierdzewnej wytapiane są z dodatkiem miedzi lub innych składników.

W konstrukcjach budowlanych używa się stali o zawartości węgla do 0,25°/o. W zależności od mechanicznych właściwości stale budowlane dzieli się na: a) stale niestopowe pospolitej jakości, b) stale niestopowe zwykłej jakości, c) stale niskostopowe o wysokiej wytrzymałości, d) stale stopowe o wysokiej wytrzymałości (tabl. 2-1). W grupie a) i b) rozróżnia się dodatkowo różne gatunki. Dla celów budowlanych i w konstrukcjach stalowych stosuje się gotowe wyroby walcowane o różnych wymiarach (rys. 2-3) w postaci kształtowników, np. kątowników równoramiennych i nierówno-ramiennych, teowników i dwuteowników, ceowników itp., stal w postaci płaskowników, prętów kwadratowych i okrągłych, stal wstęgową, blachy o różnej grubości, rury, ponadto stale profilowane o specjalnym przeznaczeniu. W ostatnim czasie wprowadza się do praktyki budowlanej również profile cienkościenne kształtowane na zimno z blach, o najróżnorodniejszych racjonalnych pod względem statycznym i wytrzymałościowym formach (rys. 2-4). W konstrukcjach stalowych stosowane są współcześnie również tzw. profile ekonomiczne, odznaczające się wysoką jakością połączeń spawanych, dużą dokładnością kształtu i wysokimi walorami wytrzymałościowymi. W stosunku do wyrobów tradycyjnych walcowanych wykazują one znaczne oszczędności stali, zmniejszenie ciężaru konstrukcji oraz wyższą wydajność prac montażowych. Do takich należą między innymi smukłe przekroje dwuteowe spawane z blach w automatach, a także profile rurowe o przekroju kołowym, kwadratowym lub prostokątnym, tworzone przez przeciąganie na zimno lub produkowane z taśm stalowych spawanych wzdłuż krawędzi styku. Poza tym w budownictwie są stosowane takie wyroby ze stali, jak drut, gwoździe, wkręty, śruby, klamry, różne odmiany łączników, a także kształtowniki i wyroby gięte, blachy cienkie proste, fałdowe i faliste oraz wyroby w odlewach. Stal jest szeroko

stosowana łącznie z innymi materiałami, które mają słabą wytrzymałość na rozciąganie, np. w konstrukcjach kamiennych, ceramicznych lub drewnianych.

Dzięki dużej wytrzymałości na rozciąganie i stosunkowo niedużej odkształcalności stal została wykorzystana do zbrojenia betonu. W ten sposób powstały powszechnie dziś stosowane konstrukcje żelbetowe. Do zbrojenia betonu produkuje się stale w postaci wiotkich prętów okrągłych, kwadratowych, specjalnie profilowanych, spłaszczonych, gotowych szkieletów i siatek

Stale stopowe o wysokiej wytrzymałości odgrywają dominującą rolę w kształtowaniu konstrukcji sprężonych. W konstrukcjach tych stal zostaje wprowadzona jako aktywny czynnik sprężający tych części konstrukcji, w których powinny być wyeliminowane naprężenia rozciągające lub nadmierne odkształcenia wywołane zginaniem. Do konstrukcji sprężonych, a zwłaszcza be-tonu sprężonego, stosuje się cięgna w postaci drutu o średnicy 1,5-7-3,0 mm lub 5-^7 mm oraz kable wytwarzane z takich drutów o wytrzymałości doraźnej 14 000+23 000 kG/cm2 (1373+2256 MPa), a także pręty o średnicy 10+28 mm i wytrzymałości doraźnej 10 000+12 000 kG/cm2 (981- M177 MPa).

22. Zasady rozmieszczania zbrojenia w przekrojach żelbetowych belek i płyt zginanych oraz w słupach ściskanych.

Jeśli chodzi o belki i płyty zginane to zbrojenie musi być w tym miejscu przekroju, którym jest on rozciągany, a więc dla przykładu belka z dwóch końców podparta zginana na środku jest ściskana we włóknach w górnej części przekroju a ściskana w dolnej części przekroju. Dlatego dla takich belek zbrojenie musi umieszczone być w dolnej części przekroju. Natomiast w przypadku wsporników gdy jest obciążony tylko z jednej strony to włókna w górnej części będą rozciągane więc tam powinno zastosowane być zbrojenie.

W słupach należy stosować następujące średnice prętów zbrojenia

Zbrojenia podłużne nośne:

- ø ≥10mm – słupy prefabrykowane

- ø ≥12mm – słupy monolityczne

- w każdym narożu słupa należy zastosować jeden pręt

- maksymalna średnica zbrojenia podłużnego ø ≤40mm.

Strzemiona zabezpieczają pręty zbrojenia głównego przed wyboczeniem, pełnią funkcję montażową, zapewniają przestrzenną pracę zbrojenia. W słupach można stosować strzemiona pojedyncze i podwójne w zależności od liczby prętów na jednym boku słupa. Strzemiona pojedyncze mogą być stosowane gdy:

- wymiar boku słupa ≤ 45mm

- liczba prętów zbrojenia wzdłuż jednego boku ≤4mm

- stopie zbrojenia ≤ 3%

- w pozostałych przypadkach stosuje się strzemiona podwójne.

23. Znaczenie i rola warstwy otulinowej zbrojenia w elementach żelbetowych.

3 znaczenia ochrona przed korozją , przed pożarem, współpraca

24. Minimalne i maksymalne rozstawy prętów zbrojenia w żelbetowych elementach belkowych , w płytach i w słupach.

Na obwodzie co max 40cm?słup, belka

Odległość między prętami: min. 2cm; min średnica pręta; min. Największe ziarno kruszywa+5mm

Płyta jednokierunkowo zbrojona nie gęściej niż co 5cm; 1,2 grubości płyty między prętami

25. Zasady łączenia prętów zbrojenia w żelbetowych elementach zginanych i w elementach ściskanych.

NA ZAKŁAD: Max długość pręta 12m

Nie łączyć w miejscach max momentów, nie można łączyć więcej niż 1/3 prętów w 1 tym samym przekroju, 50 średnic – na zakład, 10 średnic – spawane, do 35mm – ekonomiczne, duże średnice lepiej zespawać

26. Konstrukcje współczesnych żelbetowych stropów prefabrykowanych stosowanych w budownictwie mieszkaniowym i ogólnym.

Kaseton – lżejsze, bez żadnego balastu

Filigran – płyta z żebrami w górę, zalana

Płyty kanałowo sprężone – niskie, duża wytrzymałość

Wielka płyta

27.Na czym polega wpływ karbonatyzacji betonu na trwałość konstrukcji żelbetowych.

Z upływem czasu beton karbonizuje, oddaje trochę wody i nabiera masy, ok 1%.

Oprócz zmian chemicznych w kamieniu cementowym wywołanych przez karbonatyzację, prowadzących do obniżenia alkaliczności i przez to w końcu do utraty ochrony zbrojenia przed korozją, powstaje przez tworzenie się nowych produktów hydratacji także szereg zmian w pierwotnej strukturze kamienia cementowego, które z drugiej strony utrudniają wniknięcie agresywnych mediów i tym samym mogą zwiększyć odporność betonu zwłaszcza na agresję

chemiczną. Przy badaniach okazało się, że zmiany wywołane przez karbonatyzację w istniejącym systemie porów kamienia cementowego mogą prowadzić do znacznego utrudnienia kapilarnego transportu wody, jak również transportu wody przez dyfuzję pary.

Karbonatyzacja betonu jest dzisiaj najczęstszą przyczyną szkód w konstrukcjach betonowych. Przy tym jednak nie jest trafne obciążanie wzrastającego zanieczyszczenia powietrza winą za bardzo znaczne straty wywołane karbonatyzacją betonu. Według wszelkich danych będących do dyspozycji straty te są prawie zawsze spowodowane przez błędy projektowania i wykonawstwa (niedostateczna otulina zbrojenia betonem, niewystarczająca jakość

betonu); zanieczyszczenia powietrza oddziałują na straty najwyżej intensyfikująco.

Wskazówki praktyczne

Głębokość strefy karbonatyzacji betonu zależy od kilku czynników, przede wszystkim wieku, współczynnika wodno-cementowego i rodzaju cementu. Aby zapobiec korozji stali, decydujące znaczenie ma to, aby nie znalazła się ona w zasięgu karbonatyzacji. Można to utrudnić przez przykrycie stali wystarczająco zwartym i bogatym w cement betonem o dostatecznej grubości. Grubość koniecznej otuliny zależy od oddziaływania środowiska. W przypadku zbrojonego stalą betonu licowego na wolnym powietrzu należy uważać otulinę betonową co najmniej 25 mm uważać za niezbędną. W praktyce można na podstawie już zaistniałej karbonatyzacji, stosując następującą metodę empiryczną w dużej mierze trafnie przewidzieć jak rozwinie się dalsza karbonatyzacja w ciągu planowanego czasu użytkowania budowli.

Aby upewnić się, że podczas okresu użytkowania konstrukcji płaszczyzna karbonatyzacji nie dotrze do stali zbrojeniowej, w DIN 1045 określono minimalne wymagania dla grubości i gęstości otuliny betonowej. Dla części

budowli na wolnym powietrzu obowiązują np. następujące wymagania:

- zawartość cementu > 300 kg/m 3 ,

- wartość w/c < 0,6,

- klasa wytrzymałości > B 25.

Dalej, wymaga się odpowiedniej grubości otuliny betonowej oraz właściwej pielęgnacji betonu.

28. Podać zalecane wysokości przekrojów dla żelbetowych płyt, żeber i podciągów w zależności od ich rozpiętości i schematu statycznego.

Podciągi: 1/10 – 1/18

Żebra: 1/10 – 1/18

Ale optimum to 1/12 – 1/14, przekrój przyjmujemy w zależności od obciążenia. Podciągi są bardziej obciążone niż żebra, ale nie jest to regułą.

Płyta jednokierunkowo zbrojona 1/30, graniczna wartość 1/40

Krzyżowa: 1/35, graniczna 1/50

belki zaokrąglamy do pełnych 5, płyty do całości.

Nie należy stosować płyt od grubości mniejszej niż 6 cm w dachach

7 w stropach bud mieszkalnych

8 w stropach bud przemysłowych

12 w stropach dla przejazdu

Stropy krzyżowo zbrojone stosuje się w przypadku gdy stosunek rozpiętości dwoch wzajemnie do siebie prostopadłych boków waha sie w granicach L2 do L1 mniejsze lub równe niż 2. I gdy istnieją możliwości podparcia płyty wzdłuż brzegów. Do obliczania grubości płyty bierze się zawsze mniejszy bok.

29. Zasady projektowania żelbetowych konstrukcji pod kątem ich odporności na działanie pożaru. Uwzględnić sposoby ochrony zbrojenia przed wysoką temperaturą oraz zasady optymalnego doboru przekroju poprzecznego belek i słupów.

Zwarte przekroje (okrągłe, kwadratowe), otuliny nawet 5cm, płyty GKFI / GKF

Przekrój słupa: lepiej koło lub jakiś sześciobok niż prostokąt.

Im bardziej zwarty przekrój tym lepiej.

Beton chroni stal przed korozją i działaniem ognia.

W celu ochrony zbrojenia przed korozją i działaniem wysokich temperatur pręty powinny być należycie otulone warstwą betonu z zewnątrz.

Grubość warstwy otulającej, wkładki zbrojenia głównego jest unormowana następująco:

a) w płytach i ustrojach cienkościennych o grubości do 10 cm grubość warstwy otulającej nie powinna być mniejsza niż 1cm, w płytach o grub większej niż 10cm co najmniej 1.5 cm, w belkach i słupach przy zbrojeniu gł. nie mniej niż 2 cm, a przy strzemionach 1.2 cm

b) odstęp między wkładkami licząc w świetle powinien wynosić:

- w belkach przynajmniej wielkość średnicy pręta, nie mniej niż 2 cm w strefie rozciąganej oraz co najmniej lub więcej niż 3 cm w strefie ściskanej

- w płytach przynajmniej 5 cm i nie więcej niż 12 cm, przy grubości płyty do 8 cm, a w płytach grubszych niż 8 cm nie więcej niż 1.5 grubości.

- w słupach nie mniej niż 5 cm i nie więcej niż 40 cm.

Własnością betonu jest znaczna ognioodporność i trwałość.

Wśród betonów specjalnych wyróżniamy betony ognio lub żaroodporne sporządzane na cemencie hutniczym, glinowym, lub szkle wodnym, z kruszywem wytrzymującym wysokie temperatury jak tłuczeń z cegły czerwonej lub szamotowej, grysy ze skał magmowych a głównie bazaltu i tepe... Betony te dzielą się na:

ognioodporne, wytrzymują do 900stopniC i ogniotrwałe, pracujące przy temp 900stopniC i wyższe.

Wg normy min grubość otulenia: C większe lub równe średnicy lub( wiązki prętów),

C większe lub równe dg + 5mm.

C większe lub równe od 15 do 40mm

dg – maksymalny wymiar kruszywa.

Wymiary belek – szerokość: 15 cm, 18, 20, 25, dalej co 5

wysokość: 25cm, 30 i dalej co 5 do 80, powyżej co 10

30.Podać definicję tzw. „betonu architektonicznego". Przykłady kształtowania zewnętrznej faktury betonu architektonicznego.

Beton architektoniczny

Beton architektoniczny, nazywany również strukturalnym, jest wykorzystywany do konstruowania monolitycznych elementów budynku: ścian, słupów i stropów bądź prefabrykowanych płyt elewacyjnych i innych elementów wykończeniowych. Elementy wykonane według standardu betonu architektonicznego powinny spełniać wymagania dotyczące jednorodności barwy, faktury oraz jakości wykonania – brak pęcherzy, raków itp. Wymagania te są określane w dokumentacji technicznej obiektu, a na ich podstawie opracowuje się projekt technologii realizacji elementów z betonu architektonicznego.

Na estetykę i fakturę powierzchni betonowej można wpływać poddając ją obróbce, a więc stosując:

• spłukiwanie zaczynu z powierzchni betonu przed pełnym związaniem cementu bądź rozpuszczanie i zmywanie związanego zaczynu cementowego w celu odkrycia układu ziaren kruszywa,

• szlifowanie, skuwanie, groszkowanie, spiekanie powierzchni,

• układanie mieszanki betonowej w matrycach o odpowiednich kształtach bądź fakturze.

31. Znaczenie przyporządkowania konstrukcji żelbetowych do określonych klas środowiska. Jakiego typu wymagania wynikają z takiego przyporządkowania.

KLASY EKSPOZYCJI BETONU W ZALEŻNOŚCI OD WARUNKÓW ŚRODOWISKA:

1. brak ryzyka lub agresji środowiska

- XO – betony niezbrojone, zbrojone w suchym środowisku

2. korozja wywołana karbonizacją

- XC1 – beton w środowisku suchym bądź zanurzonym w wodzie

- XC2 – narażony na kontakt z wodą, fundamenty – B20

- XC3 – mokre pomieszczenia wewnątrz w budynku, beton zewn. Osłonięty przed deszczem B25

- XC4 – cyklicznie mokre i suche, narażone na kontakt z wodą - B30

3. korozja wywołana chlorkami nie pochodzącymi z wody morskiej

- XD1 - powierzchnie betonu narażone na działanie chlorków

- XD2 – baseny narażone na wodę z chlorkami – B37

- XD3 – cyklicznie mokre i suche, np. nawierzchnie dróg – B45

4. korozja wywołana chlorkami z wody morskiej

- XS1 – konstrukcje na wybrzeżu lub w pobliżu – B37

- XS2 – budowle morskie, stale zanurzone – B45

- XS3 – budowle morskie, strefy spływów, rozbryzgów

5. agresywne oddziaływanie zamrażania – rozmrażania

- XF1 – pionowe powierzchnie narażone na deszcze i mróz

- XF2 – pionowe powierzchnie konstrukcji drogowych – B30

- XF3 - poziome powierzchnie narażone na deszcze i mróz – B30

- XF4 – jezdnie dróg i mostów - B30

6. agresja chemiczna

- XA1 – środowisko chemiczne mało agresywne (woda gruntowa) – B30

- XA2 – środowisko średnio agresywne (woda gruntowa) B45

- XA3 – środowisko silnie agresywne (woda gruntowa)

32. (20r)Zasady dyktowania konstrukcji betonowych zbrojonych i nie zbrojonych.

Budynki nieogrzewane:

ściany niezbrojone co 5 m

zbrojone co 20 m

Ogrzewane:

wewnętrzne i stropy co 30 m

zewnętrzne i wewnętrzne prefabrykowane co 50 m

Szkielety żelbetowe – od 30 do 60m

Hale:

wysokość mniejsza niż 5 m - co 60 m

Wysokość od 5 do 8 m – 10 + 10H

Większa niż 8m – co 90 m

Gzymsy – niecieplone 20m

Ścianki oporowe - 20m ------> to z ćwiczeń u Sikory

A to z książki :P monolityczne z betonów niezbrojonych lekkich- 20-30m, zwykłych 20m.

Monolityczne o szkielecie żelbetowym 40-60m, dach zelbet ocieplony 40m, nieocieplony 20m, gzymsy 20m, konstr na wolnym powietrzu np ścianki oporowe 20m.

33. Zaprojektowano dwa filarki żelbetowe o przekroju 0,20 x 0,25 m. Czy ich* . nośność będzie równa filarowi o przekroju 0,40 x 0,25 m posiadającym tą samą ilość zbrojenia. Wpływ wyboczenia umownie pominąć.

Myślę że nośność będzie taka sama, ponieważ przy dwóch słupach sumuje nośności (powierzchnia przekrojów 20x25cm), a suma nośności dwóch mniejszych słupków równa się nośności dużego słupa (powierzchnia przekroju równa się sumie dwóch mniejszych).

34. Jakie znaczenie dla projektowania architektonicznego ma wpływ pełzania betonu i jego skurcz.

Skurcz. Praktycznie, dla celów projektowania konstrukcji z betonu przyjmuje się następujące wielkości skurczu ε:

- konstrukcje zbrojone ε – 0,2mm/m (20*10-5)

- konstrukcje niezbrojone ε – 0,3 mm/m (30*10-5)

- konstrukcje zbrojone i niezbrojone znajdujące się pod wodą ε – 0

Pełzanie jest to odkształcenie trwałe powodowane plastycznością betonu, ujawnia się wyraźnie przy długotrwałym działaniu naprężeń na beton. Pełzanie charakteryzuje tzw. współczynnik pełzania, określający stosunek odkształceń plastycznych do odkształceń sprężystych. Wartości tego współczynnika zależne od wieku betonu i wilgotności środowiska podane są w tabeli.

Pełzanie w betonie zbrojonym wywołuje znacznie mniejsze (1/5 do 2 razy) odkształcenia niż w betonie nie zbrojonym, ponieważ beton skracając się rozwija wzrost naprężeń w stali, co w następstwie przyczynia się do spadku naprężeń w betonie.

35. Jaką funkcję spełniają strzemiona w belkach żelbetowych, jaką w słupach żelbetowych ściskanych.

Strzemiona w belce żelbetowej zapobiegają ścinaniu się belki w miejscach podporowych. W słupie natomiast zapobiegają rozchodzeniu się prętów na boki.

36. W jaki sposób można ograniczyć wpływ skurczu betonu na etapie realizacji budynku a szczególnie takich elementów jak ściany, stropy.

Beton przy twardnieniu na powietrzu zmniejsza swoją objętość, czyli kurczy się, a przy twardnieniu w wodzie pęcznieje. Im w betonie jest więcej cementu i proces wiązania przebiega szybciej tym zjawisko skurczu przebiega bardziej intensywnie. Z uwagi na skurcz zaleca się żeby ilość cementu w 1m3 betonu nie przekraczała 450 kg. a ze względów konstrukcyjnych nie może być mniejsza dla konstrukcji żelbetowych, znajdujących się na otwartym powietrzu niż 300 kg, zaś dla osłoniętych 270 kg. Powinien być mały współczynnik proporcji wody do cementu. Pielęgnacja: powierzchnię przykryć folią PCV lub specjalną matą. Najpierw kurczy się środek, zatem tam betonujemy na początku. Lub betonujemy wszystkie brzegi i uzupełniamy w środku, ale nigdy tak, że od lewej do prawej, bo wszystko popęka.

Pielęgnacja; specjalne maty utrzymujące wilgoć; substancje odpychające wodę na deskowaniu; kolejność wylewania części płyty stropu: najpierw środek potem boki lub na odwrót (dlaczego?); popioły lotne – zmniejsza skurcz, wydłuża czas stężania

37. (38r)Idea sprężenia betonowych konstrukcji zginanych. Sposoby realizacji sprężenia.

38. (38r)Zasady realizacji sprężenia konstrukcji z betonu cięgnami bez przyczepności.

39. Wpływ sprężenia na cechy użytkowe konstrukcji betonowych i na wysokość konstrukcji elementów zginanych tj. płyt i belek.

Poprzez sprężenie elementu takiego jak płyta czy belka redukujemy jego wysokość. Beton sprężony jest też bardziej odporny na spękania i zarysowania.

40. Podział elementów murowych w świetle przepisów obowiązującej normy.

Ze względu na materiał: ceramiczne, silikatowe, betonowe, beton komórkowy (YTONG), kamień naturalny

Kategorie: I deklarowana wytrzymałość II średnia wytrzymałość

Z uwagi na zawartość otworów: GR.1 <25% objętości otworów – cegła pełna; Gr.2 25-55%; Gr.3 >55% (phorotherm)

Podział elementów murowych z uwagi na rodzaj materiału:

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0ceramiczne,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0silikatowe,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0betonowe,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0z autoklawizowanego betonu komórkowego,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0z kamienia naturalnego.

Podział elementów murowych z uwagi na tolerancje wymiarowe:

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0elementy do murowania na spoiny zwykłe,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0elementy do murowania na spoiny cienkie.

Podział elementów z uwagi na zawartość otworów:

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0grupa 1,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0grupa 2,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0grupa 3.

Podział zapraw według gęstości objętościowej i grubości spoiny:

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0zaprawy zwykłe o gęstości powyŜej 1500 kg/m3,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0zaprawy lekkie o gęstości do 1500 kg/m3,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0zaprawy do cienkich spoin.

Podział murów z uwagi na grubości spoin:

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0mury na spoinach zwykłych grubości nie większej od 15 mm,

F 0 B 7F 0 2 0F 0 2 0mury na spoinach cienkich grubości nie większej od 3 mm.

41. (42r)Podać jakie informacje opisują przyjmowaną do projektu wytrzymałość elementów murowych i jak się je określa w specyfikacji.

42. Współczesne wymagania dotyczące cech wytrzymałościowych zapraw do wznoszenia murów. Podział konstrukcji murowanych ze względu na sposób realizacji spoin.

(PDF w załączniku)

43. Normowe wymagania dotyczące grubości spoin oraz dopuszczalne tolerancje dotyczące odchyleń ścian murowanych w płaszczyźnie pionowej i w poziomie.

(PDF w załączniku)

44. Jakie wymagania wykonawcze wpływają na obliczeniową wytrzymałość konstrukcji murowych.

Wytrzymałość elementów z cegły ustala sie w zależności od wytrzymałości cegły i zaprawy oraz od sposobu wiązania, grubości spoin, jakości wykonania i wpływu wyboczenia!

Norma mówi :D

Elementy murowe dzieli się na kategorie I i II, są to kategorie produkcyjne deklarowane przez producenta.

Dzieli się el murowe na 3 grupy w zależności od objętości otworów.

Zalecana grubość spoin to 10-12mm,

Wyróżnia się następujące klasy zapraw: M1, M2, M5, M10, M20.

Kategorie wykonania robót: A i B. (Odchylenie od pionu, sposób wykonania spoin, nie uszkodzenie materiału).

Wytrzymałość obliczeniową muru oblicza się mnożąc wytrzymałość charakterystyczną i współczynnik bezpieczeństwa.

Na wytrzymałość charakterystyczną wpływa:

normowa wytrzymałość elementu murowanego, wytrzymałość zaprawy, wytrzymałość produkcyjna, przynależność do jednej z trzech grup, materiał murowy.

Na wytrzymałość obliczeniową wpływa:

Wytrzymałość charakterystyczna, pole przekroju (jeśli mniejsze niż 0.3 m2 to dochodzi współczynnik wyboczenia), współczynnik bezpieczeństwa, kategoria wykonania robót,

45. Czy filarek murowany o przekroju 0,25 x 0,25 m może być traktowany jako konstrukcyjna podpora nadproża. Odpowiedź uzasadnij.

Nie, ponieważ minimalny przekrój filarka murowanego wynosi 0,25x0,38m (przekrój minimum 0,09m 2)

46. (15k)Zasady dylatowania licowych warstw współczesnych ścian zewnętrznych , warstwowych. Warunki techniczne łączenia warstw licowych ze ścianą konstrukcyjna.

47. Opisać wymagania wykonawcze obowiązujące przy wznoszeniu ścian z bloczków z betonu komórkowego.

W nowej normie, która zastąpiła dotychczas obowiązującą PN-B-03002: 1987 nastąpiły istotne zmiany. Zasady projektowania murów z bloczków z betonu komórkowego są teraz zbieżne z zasadami przyjętymi w krajach zachodnioeuropejskich oraz w aprobatach Instytutu Techniki Budowlanej.

Wytrzymałość na ściskanie Podwyższono (średnio o ok. 60% w stosunku do podawanych w normie PN-B-03002:1987) wartości wytrzymałości charakterystycznych na ściskanie murów z bloczków z betonu komórkowego łączonych zaprawami zwykłymi i lekkimi na zwykłe spoiny. Wartości do projektowania należy przyjmować korzystając z danych zamieszczonych w poniższej tabeli.

Wartości fk [MPa] przy łączeniu na zwykłe spoiny fb fm=1 fm=2 fm=5 fm=10 2,0 0,8 0,9 1,2 - 3,0 1,0 1,2 1,5 - 4,0 1,2 1,5 1,8 - 5,0 1,4 1,79 2,1 2,5 6,0 1,6 1,9 2,4 2,9 fm - wytrzymałość na ściskanie elementu murowego określona na kostkach 100x100x100 mm z betonu komórkowego o wilgotności ustabilizowanej (6+/-2% w stosunku do masy) fb - wytrzymałość na ściskanie zaprawy badana wg PN-90/B-14501 Źródło: PN-B-03002: 1999

Wyższa wytrzymałość na ściskanie daje możliwość projektowania budynków o większej niż dotychczas liczbie kondygnacji. Wprowadzono też zasady projektowania murów z bloczków z betonu komórkowego łączonych na cienkie spoiny. Wartości wytrzymałości charakterystycznej murów z bloczków łączonych na cienkie spoiny nie odbiegają w zasadniczy sposób od wartości określonych według Eurokodu 6 "Projektowanie konstrukcji murowych".

Wartość fk[MPa] przy łączeniu na cienkie spoiny fb fk 2,0 1,3 2,4 1,8 3,0 2,0 4,0 2,5 5,0 2,8 6,0 3,2 fb - wytrzymałość na ściskanie elementu murowego określona na kostkach 100x100x100 mm z betonu komórkowego o wilgotności ustabilizowanej (6+/-2% w stosunku do masy) Uwaga: Wytrzymałość betonu komórkowego w stanie wilgotności 6+/-2% w stosunku do masy, stanowi 0,8 wytrzymałości na ściskanie w stanie suchym.

Ściany murowane z elementów z betonu komórkowego należy projektować zgodnie z ustanowioną w lipcu 1999 r. przez PKN normą PN-B-03002:1999 "Konstrukcje murowe niezbrojone - projektowanie i obliczanie".

Izolacyjność cieplna

Izolacyjność cieplna ścian jednorodnych dla średniej gęstości objętościowej betonu komórkowego 500 kg/m2 przy współczynniku przewodzenia ciepła lambda [W/(mK)]=0,17* Grubość ścianki (bez tynku) Współczynnik przenikania ciepła U c [W/(m2K)] 6 cm 1,92 8 cm 1,56 12 cm 1,14 18 cm 0,81 24 cm 0,63 30 cm 0,52 36 cm 0,44 39 cm 0,41 42 cm 0,38

Izolacyjność cieplna ścian jednorodnych dla średniej gęstości objętościowej betonu komórkowego 600 kg/m2 przy współczynniku przewodzenia ciepła lambda [W/(mK)]=0,21* Grubość ścianki (bez tynku) Współczynnik przenikania ciepła Uc [W/(m2K)] 6 cm 2,17 8 cm 1,82 12 cm 1,35 18 cm 0,96 24 cm 0,76 30 cm 0,62 36 cm 0,53 39 cm 0,49 42 cm 0,46 *zgodnie z PN-EN ISO 6946:1999 lambda - wartość obliczeniowa współczynnika przewodzenia ciepła przyjęta dla murów z betonu komórkowego o gęstości w stanie suchym 400,500, 600 kg/m3 na

cienkowarstwowej zaprawie klejowej lub na zaprawie o przewodności cieplnej równej przewodności betonu komórkowego, zgodnie z PN-EN ISO 6946:1999. Uo - współczynnik przenikania ciepła przegrody bez uwzględnienia wpływu mostków termicznych, obliczony zgodnie z PN-EN ISO 6946: 1999 (w poprzednio obowiązującej normie PN-B-02020:1991 oznaczany jako ko). Źródło: PN-B-030002: 1999

Beton komórkowy charakteryzuje się najkorzystniejszą izolacyjnością cieplną spośród wszystkich materiałów konstrukcyjnych stosowanych do wznoszenia ścian zewnętrznych. Wartościami wyjściowymi, służącymi do określenia izolacyjności przegród budowlanych z betonu komórkowego, są współczynniki przewodzenia ciepła lambda [W/(mK)]. Zależą one od gęstości objętościowej, porowatości i wilgotności betonu. Wyjątkowo korzystna wartość współczynnika przewodzenia ciepła lambda pozwala osiągnąć niską wartość współczynnika przenikania ciepła U [W/(m2K)] (dawniej k). Metody wyznaczania współczynnika przewodzenia ciepła lambda są coraz doskonalsze. Do zbioru polskich norm wprowadzono metody badań tego współczynnika, zalecane w normach międzynarodowych i europejskich (PN-ISO 8302: 1999). Metody te wprowadzono do praktyki badawczej. W życie weszły również inne akty prawne, inaczej niż dotychczas traktujące zagadnienia izolacyjności cieplnej. Ustanowiona została nowa norma PN-EN ISO 6946:1999 "Komponenty budowlane i elementy budynku. Opór cieplny i współczynnik przenikania ciepła. Metoda obliczania". Według niej, współczynnik przenikania ciepła U należy obliczać, przyjmując wartości obliczeniowe współczynnika l materiałów budowlanych według załącznika krajowego NC tej normy i modyfikując wynik - w miarę potrzeby zgodnie z załącznikami krajowymi NA lub NB.

Inne normy - PN-ISO 10456:1999 "Izolacyjność cieplna. Materiały i wyroby budowlane. Określanie deklarowanych i projektowych wartości cieplnych". Jej wprowadzenie daje możliwość deklarowania przewodności cieplnej wyrobów z betonu komórkowego przez poszczególnych producentów, na podstawie wyników własnych badań. Deklarowane wartości współczynników przewodzenia ciepła lambda mogą być wykorzystywane przez projektantów do ustalania wartości obliczeniowych lambda, zamiast przyjmowania wartości stabelaryzowanych z normy PN-EN ISO 6946: 1999 (dla anonimowego producenta). . N-B-02025:1998 "Obliczania sezonowego zapotrzebowania na ciepło do ogrzewania budynków mieszkalnych". Normę tę można stosować przy projektowaniu budynków wielorodzinnych. . 29 kwietnia 1998 r. weszło w życie rozporządzenie MSWiA z 30 września 1997 r., które podaje obowiązujące wymagania ochrony cieplnej budynków przeniesione z PN. Zgodnie z tym rozporządzeniem, wskaźnik E sezonowego zapotrzebowania na ciepło do ogrzewania, dla budynków wielorodzinnych, nie może być większy od wartości granicznej E0. Dopuszczono natomiast, że w odniesieniu do budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej nie trzeba wykonywać obliczeń E, jeśli współczynnik przenikania ciepła (z uwzględnieniem mostków termicznych) wynosi nie więcej niż 0,50 W/(m2K) w wypadku ścian zewnętrznych jednomateriałowych. Z analizy wartości cieplnych ścian, podanych w (tabeli 3) i po uwzględnieniu mostków termicznych wynika, że wymagania te spełniają: . ściany pełne oraz ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi, grubości 36 cm, wykonane z betonu komórkowego o gęstości objętościowej (w stanie suchym) nie wyższej niż 400 kg/m3, na cienkowarstwowej zaprawie klejowej lub na zaprawie o przewodności cieplnej równej przewodności betonu komórkowego, mające współczynnik Uo <61603; 0,36 W/(m2K), . takie same ściany z betonu o gęstości objętościowej (w stanie suchym) nie wyższej niż 500 kg/m3 mające współczynnik Uo <61603; 0,44 W/(m2K), . ściany zewnętrzne z warstwą izolacji cieplnej o współczynniku lambda = 0,05 W/(mK) mające współczynnik przenikania ciepła Uo <61603; 0,30 W/(m2K). Wymagania ochrony cieplnej w odniesieniu do budynków użyteczności publicznej i budynków przemysłowych nadal określa się przez podanie maksymalnej wartości współczynnika przenikania ciepła.

Izolacja akustyczna O izolacyjności akustycznej decyduje masa materiału, chociaż w pewnym stopniu wpływa na nią także konstrukcja przegrody. Pod tym względem beton komórkowy, a zwłaszcza odmiany o gęstości objętościowej niższej niż 700 kg/m3 , ma pewne wady. Przegrody z betonu komórkowego właściwie zaprojektowane pod względem izolacyjności cieplnej spełniają wprawdzie obowiązujące wymagania w zakresie izolacji akustycznej dla zewnętrznych przegród pionowych, ale wykazują niedostateczną izolacyjność akustyczną dla przegród międzymieszkaniowych.

Radioaktywność Wszystkie materiały budowlane pochodzenia mineralnego zawierają naturalne pierwiastki promieniotwórcze. Poziom ich stężenia nie może jednak przekraczać dopuszczalnych wartości. Badania wykazują, że betony komórkowe piaskowe charakteryzują się niskim poziomem stężeń naturalnych takich pierwiastków. Betony komórkowe popiołowe mają właściwości podobne do tradycyjnych wyrobów ceramicznych, uważanych za bardzo zdrowe. Przeprowadzone przez Centralne Laboratorium Ochrony Radiologicznej przy współpracy COBRPB Cebet badania stężeń radonu w budynkach wykonanych z betonu komórkowego (piaskowego i popiołowego) na terenie Polski północnej wykazały, że stężenie radonu jest w nich niskie - 56-62 Bq/m3. Średnie wartości roczne stężeń radonu - 222 nie mogą przekraczać: 400 Bq/m3 w budynkach istniejących i oddawanych do użytku przed 1 stycznia 1998 roku, 200 Bq/m3 w budynkach oddawanych do użytku po 1 stycznia 1998 roku.

Odporność na ogień i pleśń

Beton komórkowy jest materiałem niepalnym o wysokiej klasie odporności ogniowej, który zabezpiecza także przed rozprzestrzenianiem się ognia. Ma to szczególne znaczenie w wypadku gęstej zabudowy. Z uwagi na wymagania ogniowe beton komórkowy może być stosowany do budowy ścian nośnych i działowych oraz stropów. Dodatkową zaletą betonu komórkowego jest jego odporność na działanie pleśni i bakterii. Sprawdzając stężenie radonu na materiałach budowlanych, określa się dwa czynniki kwalifikacyjne f1 i f2. Wartość f1 musi być <1, natomiast f2 < 185 Bq/m3. Średnie wartości tych współczynników są następujące: - dla betonów komórkowych piaskowych f1 = 0,13; f2 = 15 Bq/m3 - dla betonów komórkowych popiołowych f1 = 0,6; f2 = 90 Bq/m3 Dla porównania średnia wartość tych współczynników dla cegły ceramicznej wynosi f1 = 0,5; f2 = 70 Bq/ m3.

Współczynnik przenikania ciepła Uo(W/(m2K)dla różnych grubości ścian(bez tynku) Uo - współczynnik przenikania ciepła przegrody bez uwzględnienia wpływu mostków termicznych, obliczony zgodnie z PN-EN ISO 6946: 1999 (w poprzednio obowiązującej normie PN-B-02020:1991 oznaczany jako ko). Źródło: PN-B-030002: 1999

48. Przedziały zalecanych i możliwych zastosowań wyrobów ceramicznych silikatowych betonowych i z betonu komórkowego stosowane przy wznoszeniu ścian piwnic i ścian kondygnacji nadziemnych budynków.

Z gazobetonu i cegły sylikatowej nie można murować piwnic, bo mają dużą nasiąkliwość.

Mury z bloczków gazobetonowych

Ścianki działowe z bloczków gazobetonowych wykonywać na zaprawie cementowo-wapiennej M-4

Po wykonaniu stropu, należy dopasować się wysokością ścian do istniejącej wysokości

kondygnacji. Należy zwrócić uwagę aby użyta zaprawa posiadała odpowiednią wytrzymałość i

konsystencję.

Bloczki można w dowolny sposób przycinać i dopasowywać do dowolnych kształtów za pomocą piły

ręcznej. Dzięki temu możliwie jest wykonywanie ścian o dowolnych kształtach.

Przed ułożeniem bloczków w murze należy je obficie zwilżyć wodą, aby beton komórkowy

odznaczający się dużą nasiąkliwością, nie odciągał wody z zaprawy. W chwili wbudowania

wilgotność bloczków nie powinna być większa niż 20%

- grubość spoin nie powinna przekraczać 15mm dla spoin poziomych i 10mm dla spoin

pionowych.

- odchyłki grubości spoin nie powinny być większe niŜ ±3 mm

Mury powinny być wznoszone na całej ich długości, a ściany poprzeczne i podłuŜne wykonywać

jednocześnie z odpowiednim przewiązaniem lub kotwieniem elementami przewiązujących

prostopadłe ściany działowe. (trzpienie stalowe, kotwy płaskie, wsunięte bloczki prostopadłe w co 2

warstwie). Narożniki murów wykonywać wg zasad wiązania pospolitego muru, stosując na przemian

przenikanie się poszczególnych warstw obu ścian.

Cegła silikatowa nadaje się do murowania ścian konstrukcyjnych, tak zewnętrznych, jak i wewnętrznych (tynkowanych oraz nietynkowanych), jak również do wznoszenia ścianek działowych. Można ją również zastosować do licowania elewacji, budowania ogrodzeń oraz wielu innych. Do jej łączenia nadaje się zarówno zaprawa tradycyjna, jak i klejowa. Do zalet, jakimi charakteryzuje się cegła silikatowa należą odporność na mróz oraz znaczna wytrzymałość mechaniczna. Ponadto cegła ta jest tańsza w produkcji od tradycyjnie wypalanej cegły ceramicznej. Jedną z głównych wad cegły silikatowej jest fakt, iż nie można wykorzystać jej do murów podziemnych (czyli fundamentów), a to z tego prostego powodu, iż nie jest ona odporna na zawilgocenie. Ponadto cegła silikatowa

wykorzystana do wznoszenia ścian zewnętrznych budowli musi zostać wyposażona w warstwę ocieplającą. Cegła silikatowa powstaje z mieszaniny zmielonego piasku kwarcowego (stanowi on od 90 do 92 procent masy całkowitej), wapna palonego (5 do 8 procent masy) oraz wody.

49. Podać skalę zmian izolacyjności termicznej ścian ceramicznych spowodowanych przez zawilgocenie.

Im wilgotniej tym współczynnik przewodności cieplnej zwiększa sie znacznie, tym samym cegła traci swoje właściwości izolacji cieplnej.

STAL ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

50. (34k)Klasyfikacja stali konstrukcyjnych stosowanych w budownictwie. Przedziały wytrzymałości współczynnik sprężystości.

51. Omówić podstawowe czynniki wpływające na proces korozji stali konstrukcyjnej. W jaki sposób można ograniczyć szybkość korozji przez dobór przekroju i jego usytuowanie w przestrzeni.

Korozja- głównie pod wpływem wilgoci i agresywnych substancji zawartych w powietrzu (rdzewienie), Zabezpieczenie poprzez zastosowanie powłok antykorozyjnych; usytuowanie tak, aby w elementach stalowych nie zbierała się woda.

52. Wpływ temperatury na cechy wytrzymałościowe stali konstrukcyjnej. Współczesne metody ochrony konstrukcji stalowych przed pożarem.

Już w temperaturze 500 !C w stali, poddanej rozciąganiu, naprężenia osiągają granicę plastyczności (w zależności od rodzaju stali, im stal jest bardziej wytrzymała, tym ogólnie rzecz biorąc - jest bardziej wrażliwa na wysoką temperaturę), i wtedy nie jest ona w stanie przenosić znacznych sił. W przypadku stali sprężającej krytyczna temepratura przypada nieco powyżej 350 !C. Gdy w elemencie budowlanym temperatura pożarowa obniży granicę plastyczności stali poniżej panującego w niej naprężenia, nośność konstrukcji jest wyczerpana, konstrukcja dozna odkształceń i przy ich wzroście załamie się.

Ochrona przeciwpożarowa:

- otulenie konstrukcji betonem

- -powłoki pęczniejące, zwiększające swoją objętość pod wpływem temperatury

-odizolowanie grupy elementów przegrodą ogniową

- lokalizacja elementów konstrukcyjnych poza obrysem budynku

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument