farmakokinetyka I FARMAKODYNAMIKA FIZJOTERAPIUA, Inne'z Farmakologia. Academy of Agrobusiness in Lomza
tomasz-makowski
tomasz-makowski2 grudnia 2017

farmakokinetyka I FARMAKODYNAMIKA FIZJOTERAPIUA, Inne'z Farmakologia. Academy of Agrobusiness in Lomza

DOCX (17 KB)
4 strony
4Liczba odwiedzin
Opis
FARMAKOKINETYKA farmakokinetyka I FARMAKODYNAMIKA FIZJOTERAPIUA
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 4

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 4 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 4 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 4 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 4 pages

Pobierz dokument

Farmakokinetyka- zajmuje się losem leku w ustroju(szybkością procesów wchłaniania, dystrybucji, biotransformacji i eliminacji)w oparciu oparciu o metody analityczne i matematyczne.

LADME – akronim odzwierciedlający w skrócie losy leku w ustroju, po jego podaniu. Nazwa pochodzi od pierwszych liter angielskich nazw głównych procesów, które zachodzą od momentu podania leku do jego wydalenia. Procesy te, to kolejno

L – liberation (uwolnienie)

A – absorption (wchłanianie)

D – distribution (rozmieszczenie)

M – metabolism (metabolizm)

E – excretion lub elimination (wydalanie/usuwanie)

Absorpcja czyli przechodzenie substancji czynnej do krwiobiegu lub tkanek, polega na jej przenikaniu przez błony biologiczne. Bardzo niewiele leków wchłania się całkowicie, z reguły na tym etapie występują największe straty.

Stopień wchłaniania leku zależy od:

drogi podania,

właściwości fizykochemicznych leku,

właściwości postaci leku (postacie o kontrolowanym uwalnianiu substancji czynnej)

wielkości podanej dawki.

obecności pokarmu w przypadku podania per os

powierzchni w przypadku podania na skórę

O szybkości wchłaniania decyduje szybkość rozpuszczania substancji czynnej w płynach ustrojowych, która zależy m.in. od wielkości cząsteczki i pH środowiska.

Substancje silniej zjonizowane wchłaniają się wolniej i w mniejszym stopniu. Ładunek utrudnia bowiem przenikanie przez membrany biologiczne. Stopień jonizacji zależy z kolei od pH środowiska – leki będące substancjami o charakterze kwasowym są silniej zjonizowane w środowisku zasadowym, jakie panuje np. w jelitach. Po podaniu doustnym, będą się więc lepiej wchłaniały w żołądku, gdzie pH jest kwasowe i lek występuje w formie słabo zjonizowanej, niż w jelitach. Leki będące zasadami – przeciwnie, lepiej wchłaniają się w jelitach niż w żołądku. Na wchłanianie mają więc duży wpływ lokalne zmiany pH w przewodzie pokarmowym, wywołane np. spożytym pokarmem. Wchłanianie leków po podaniu doustnym w istotny sposób może również zależeć od wzmożonej perystaltyka jelit czy schorzeń przewodu pokarmowego.

Dystrybucja to inaczej rozprowadzanie leku w obrębie organizmu. Etap ten umożliwia substancji czynnej dotarcie do miejsca swojego działania. Proces dystrybucji polega na przenikaniu leków i ich metabolitów z krwi do tkanek, przez błony biologiczne na zasadzie biernego i aktywnego transportu.

O procesie dystrybucji decyduje:

szybkość przepływu krwi przez poszczególne tkanki i narządy

szybkość transportu przez określone błony biologiczne

wiązanie leku z białkami krwi i tkanek

lipofilność leku

Szybkość przepływu krwi

Z uwagi na to, że szybkość przepływu krwi poprzez poszczególne tkanki i narządy jest zróżnicowana, rozmieszczenie leków w poszczególnych tkankach i narządach jest różne. Stężenie leku w tkankach dobrze ukrwionych ustala się szybko (kilka minut po wchłonięciu) na stałym poziomie, stężenia w kompartmencie słabo ukrwionym osiągane są później. Do dobrze ukrwionych narządów należą: serce, mózg, nerki, płuca oraz gruczoły wydzielania wewnętrznego; do słabo ukrwionych: tkanka kostna, tłuszczowa.

Przechodzenie leków przez błony biologiczne

dyfuzji biernej – zgodnie z gradientem stężeń, czyli zawsze od stężenia wyższego do niższego i nie wymaga ze strony organizmu nakładów energii. O szybkości tego procesu decyduje wielkość cząsteczki stosowanego leku, rozpuszczalność w lipidach oraz stopień jonizacji – cząsteczki niezdysocjowane przechodzą przez błony łatwiej niż zdysocjowane. Biorąc pod uwagę fakt, że większość leków to związki o charakterze słabych kwasów lub zasad, o stopniu dysocjacji i transporcie decyduje pH środowiska.

dyfuzji ułatwionej , która, podobnie jak bierna, nie wymaga nakładu energii i też odbywa się zgodnie z gradientem stężeń, przy udziale białek błonowych (nośników) dla przenoszenia substancji.

transportu aktywnego odbywa się wbrew gradientowi stężeń przy udziale nośników i nakładzie energetycznym dostarczonym przez ATP.

pinocytozy lub fagocytozy - polega na wnikaniu kuleczek cieczy w postaci wodniczki do błony – w transporcie leków odgrywa małą rolę.

Metabolizm (biotransformacja) leków jest biochemicznym procesem przemian leków w organizmie. Proces ten zachodzi głównie w mikrosomach wątroby, które zawierają aktywne układy enzymatyczne. Aktywność tych enzymów zależy od wielu czynników, takich jak: temperatura ciała, płeć, wiek, a także stany patologiczne ustroju, m.in. choroby miąższu wątroby. Reakcje metaboliczne z udziałem enzymów zachodzą w mniejszym stopniu również w błonie śluzowej przewodu pokarmowego, skórze oraz łożysku. Reakcje biochemiczne związane z metabolizmem leków zachodzą w dwóch fazach.

Czynniki wpływające na metabolizm leków 1. czynniki genetyczne 2. płeć – decydujące znaczenie ma większa aktywność enzymów mikrosomalnych

wątroby u mężczyzn niż u kobiet, stąd szybszy metabolizm leków u mężczyzn 3. wiek – stwierdzono mniejszą aktywność enzymów mikrosomalnych u noworodków,

co powoduje, że większość leków jest dla nich toksyczna. Aktywność tych enzymów zmniejsza się również w starszym wieku.

4. stany patologiczne – prowadzą do upośledzenia biotransformacji leków i przedłużenia czasu ich działania

5. droga podania – po doustnym podaniu niektórych leków stwierdza się nasilenie metabolizmu wątrobowego (efekt pierwszego przejścia)

6. interakcje – leki wpływające na aktywność enzymów mikrosomalnych mogą zmieniać metabolizm innych podawanych jednocześnie leków (np. fenobarbital pobudza metabolizm difrenylohydantoiny)

Metabolizm leków według Williamsa[a]

Reakcje I fazy – to procesy rozkładu, często prowadzące do zwiększenia chemicznej reaktywności cząsteczki leku. Zalicza się do nich: utlenianie, redukcję, hydrolizę itp. Procesy rozkładu:

mogą spowodować dezaktywację lekumogą stanowić przygotowanie do II fazy biotransformacji mogą zmienić charakter leku – kierunek i siłę działania

W wyniku zachodzących przemian I fazy powstające metabolity mogą być farmakologicznie nieaktywne i jako takie zostają z organizmu wydalone lub mogą tworzyć związki o działaniu silniejszym, słabszym lub innym (w innym kierunku) niż pierwotnie podany lek. Przykładem aktywnych metabolitów jest morfina (metabolit kodeiny).

Reakcje II fazy to procesy syntezy, do których zalicza się: acetylację, sprzęganie z aminokwasami, kwasem glukuronowym czy siarkowym.

Sprzęganie polega na łączeniu się leku lub jego metabolitu z endogennym substratem. W wyniku tych reakcji powstają związki nieczynne, z reguły lepiej rozpuszczalne w wodzie, które szybko ulegają wydaleniu z ustroju. Szybkość biotransformacji zależy między innymi od czynników genetycznych warunkujących zdolność organizmu do szybkiego lub wolnego metabolizowania określonych leków.

WYDALANIE

Leki i ich metabolity mogą być wydalane z ustroju

z moczem,

z kałem

z żółcią,

ze śliną,

ze śluzem przez drogi oddechowe

z potem,

z mlekiem matki

z wydychanym powietrzem.

Czynnikami wpływającymi na wydalanie są:

pH moczu – niektóre substancje, w określonym pH, mogą krystalizować w drogach moczowych, tworząc kamienie nerkowe, co uniemożliwia ich wydalenie oraz utrudnia wydalanie innych substancji. Odczyn moczy wpływa również na zwrotne wchłanianie leku z kanalików nerkowych.

ukrwienie nerek – większy przepływ krwi przez nerki powoduje zwiększoną filtrację i wydalanie substancji obcych z moczem

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 4 pages

Pobierz dokument