Fonetyka i fonologia cz 2 - filologia włoska, Egzaminy'z Fonetyka i Fonologia. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (UAM)
martyna-krygowska
martyna-krygowska

Fonetyka i fonologia cz 2 - filologia włoska, Egzaminy'z Fonetyka i Fonologia. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (UAM)

4 str.
10Liczba odwiedzin
Opis
Skrypt do egzaminu dla pierwszego roku
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 str. / 4
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument

Alfabeto fonetico Representazione grafica dei suoni

• Segni che representano diversi suoni realizzati nella fonazione {znaki, które reprezentują różne dźwięki}

• I sistemi di scrittura utilizzati nelle varie lingue del mondo consentono una trascrizione grafica • In particolare, alcuni sistemi ortografici (come quelle delle lingue europee) realizzanno, in

linea di principio, i vari suoni mediante un simbolo grafico {niektóre systemy ortograficzne, językowe, jak np języki europejskie, przypisują różnym dźwiękom jeden symbol graficzny}

• Il sistema italiano e sicuramente vicino al rapporto 1:1 tra simbolo e suono di quanto non lo sia per esempio in sistema francese

In italiano il suono occhiuso (zwarty) velare (miękkopodniebienny) sordo [k] puo essere realizzato graficamente in questo modo

suono Grafema italiano

[k]

c - cucina ch- chiudere q(u) - questo cq(u) - acqua

Al fine di evitare questi problemi e consentire ma rappresentazione grafica interlinguistica e coerente dei suoni delle lingue del mondo, si sono elaborati diversi sistemi di trascrizione. Il piu impontatne e diffuso e l’Alfabeto Fonetico Internazionale (IPA). {by uchronić od problemów i żeby była jakaś zależność pomiędzy dźwiękami świata stworzono różne systemy transkrypcji, najważniejszym jest IPA}

L’IPA e: • Un sistema di symboli che consente di

-rapresentare qualsiasi segmento di suono nello stesso modo in tutte le lingue {reprezentować jakikolwiek dźwięk w ten sam sposób w różnych językach} -eccentuando (wykluczając) la specifica lingua o tradizione grammaticale

• In base a un principio di biunivocita (w dwójnasób): un segmento di suono(dźwięk) – un grafema (sposób zapisu)

• naturalmente non tutti i suoni riportati nella tabella IPA sono presenti in tutte le lingue {oczywiście nie wszystkie dźwięki prezentowane są w każdym języku} ogni lingua utilizza e rende pertinenti solo una parte di essi {każdy język używa tylko jakiejś części tych znaków}

L’alfabeto fonetico internaziolane- czyli po co w ogóle ta IPA??

• E un alfabeto fonetico usato dai linguiti per: -rappresentare in maniera univoca ciascuno (każdy) degli svariati suoni (detti tecnicamente foni) che l’apparato fonatorio umano e in grado di produrre , cosi come le unita distintive del linguaggio chiamate fonemi • Ę considerato una convenzione per a rappresentazione fonetica e fonematica (fonologica)

di tutte le lingue del mondo {uznany za konwencję do reprezentacji fonetycznej wszystkich jezykow swiata}

Generalmente: • A parte l’aggiunta e la rimozione di simboli, le modifiche apportate all’alfabeto fonetico

internaziolane cosistono sopratutto nel: -rinominare simboli e categorie (ponownie mianuje)

-modificare l’insieme dei suoni caratteri

Fono, fonema e varianti allofoniche

Fono (fisico)

• Ogni lingua sceglie un numero di suoni usati nel linguaggio articolato, tra i suoni che l’apparato fonotario puo produrre {kazdy jezyk wybiera ilosc uzywanych dzwiekow z pomiedzy tych, ktore nasz aparat potrafi wyprodukowac}

• Questi suoni sono detti foni, cioe suoni/ruomori del linguaggio articolato (język mówiony)

FONO = SUONO/RUMORO

Fonema (mentale, fono + significato)

• E reppresentazione mentale del suono • Fonemi hanno un valore linguistico quando sono distintivi (quando contribuiscono a

differenziare dei significati) {mają znaczenie fonetyczne, gdy są odznaczające się, kiedy przyczyniają się do zmiany znaczenia}

Cosi: ▲ [p] e [t] (pappa/tappa) non sono solo suoni dell’italiano ma – aiutano a

formare (formować) delle coppie minime=coppie di parole che si differenziano per un suono trovatosi nella stessa posizione (oppure che oppone due fonemitra loro in uno steso contesto fonico come: pare/mare, premo/treno, top/tot.. {zmiana jednego fono zmienia znaczenie słowa}

Quindi: • Due foni che Hanno valore distintivo (cechy odróżniające) sono detti fonemi

Un fonema ę un segmento fonico che ha una funzione distintiva

Il fonema e generalmente considerato come la piu piccola unita linguistica senza possibilita di ulteriore scomposizione in parti piu piccole ancoza {jest uznawana za najmniejszą jednostkę językową, nie można jej rozłożyć na mniejsze części}

• il fonema ę dunque un’unita astratta (mentale, pozajęzykowa) che si realizza in foni

[p] – fono p – fonem

{połączenie pomiędzy dźwiękiem, a znaczeniem, wiem co z nim zrobić i do czego on służy}

▲ Il fono e il fonema si collocano a due livelli ben distinti del sistema linguistico 1. Langue / completenzza (wiedza) fonema /t/ 2. Parole / esecuzione (praktyka, wyartykułowanie fonemu) fono [t]

Il sistemo astratto di langue {reguły gramatyczne, wiedza, teoria) • e il sistema di regole che:

-costituisce il sapere grammaticale dei parlanti grazie al quale essi -sono in grando di formare e comprendere un’infinita di frasi

Il livello concreto di parole {użycie praktyczne} • e la manifestazione della competenza grammaticale dei parlanti negli usi linguistici che

sono: -realizzati nelle diverse situazioni e sottoposti a diverse costirizioni (trattori) psicologiche o communicativo

Le regole fonetiche: 1. „quando due suoni ricorrono nelle medisime posizioni e non possono essere

scambiati fra loro senza non cio muture il significato delle parole o renderla iriconoscibili, allora questi due suoni sono realizzazioni fonetiche di che diversi fonemi”

• Vero – nero [v] e [n] {fonemy nie muszą być podobne, mogą się po prostu zmienić w tym samym położeniu, a to już zmienia znaczenie wyrazu}

2. „Quando 2 suoni della stessa lingua compaiono nelle medisime posizioni e si possono scambiare fra loro senza causare variazioni di significato della parola, questi 2 suoni sono soltanto varianti fonetiche facoltative di un unico fonema”

• Roba – roba, la [R] uvulare e la [r] vibrante possono essere in italiano suoni intercambiabili pero lo scambio non da luogo a due parole con singificato diverso e 2 suoni non sono 2 fonemi diversi ma 2 varianti (libere) di un solo fonema {w j.włoskim ta zmiana nie zmienia znaczenia wyrazu, są to tylko warianty do wymawiania}

3. “Quando due suoni di una lingua, simili dal punto di vista articolatorio, non ricorrono (?) mai nelle stesse posizioni,essi sono due varianti combinatorie dello stesso fonema” {dźwięki są podobne z punktu widzenia w jaki sposób je artykujemy, można wymawiać je różnie, ale nadal to nie zmienia znaczenia, zrozumiemy o co chodzi, gdy ktoś mówiąc “banca” użyje [n] dziąsłowego, czy [n] miękkopodniebiennego }

• E dunque non sono due fonemi diversi ma varianti combinatorie dello stesso fonema {nie są to różne fonemy, ale tylko różne warianty ich wypowiedzi}

▲ L’italiano ha circa 30 fonemi

Tratti distintivi (cechy odróżniające) (tratti=fattori=caracteristiche=valore)

• Ogni fonema puo essere analizzato in un insieme di tratto distintivi due definiscono quel fonema in opposizione a tutti gli altri {każdy fonem może zostać zanalizowany za pomocą cech charakterystycznych definiujących dany fonem w opozycji do innych}

Analizzando le caratteristiche dei fonemi

• “p” e “b” sono similie, in effetti lo stesso modo di articolazione e lo stesso punto di art. (occhiusivi, bilabiale) ma hanno diverso grado di articolazione (sordo-bezdzwieczny/sonoro-dzwieczny) – {i to jest ich tratto distintivo, czyli cecha, która je odróżnia bezdźw-dźw}

Bloomfield osserva, riguardo ai foni e fonemi delle lingue che: • Fonemi hannp o caratteri distintivi ricorrono in fasci, ognuno dei quali

viene definito fonema • Le caracteristiche distintive ricorrono insieme a quelle non distintive,

dalle quali e impossibile separarle {cechy odróżniające występują razem z tymi nie odróżniającymi}

JEŻELI SPOSÓB ARTYKULACJI NIE ZMIENIA FONEMU, NIE JEST CECHĄ DYSTYNKTYWNĄ

Brak komentarzy
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument