Językoznawstwo - podstawowe zagadnienia, Egzaminy'z Socjologia i Językoznawstwo. Adam Mickiewicz University in Poznan
martyna-krygowska
martyna-krygowska

Językoznawstwo - podstawowe zagadnienia, Egzaminy'z Socjologia i Językoznawstwo. Adam Mickiewicz University in Poznan

19 str.
8Liczba odwiedzin
Opis
Podstawowe zagadnienia do egzaminu
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 str. / 19
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 19 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 19 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 19 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 19 str.
Pobierz dokument

Literatura:

1. Edward Łuczyński, J. Maćkiewicz „Językoznawstwo ogólne” Gdańsk 2000

II wyd. 2002 r. (inne znaki językowe)

2. Cz. Lachur „Zarys językoznawstwa ogólnego” Opole 2004

3. R. Grzegorczykowa „Wstęp do językoznawstwa” Warszawa 2007 4. K. Potański (red.) „Encyklopedia językoznawstwa ogólnego” Wrocław 1995 – wybrane artykuły hasłowe

5. E. Rzetelska-Feleszko (red.) Warszawa – Kraków 1998 „Polskie nazwy własne. Encyklopedia” – wybrane

artykuły hasłowe

6. J. Bartmiński red. „Współczesny język polski” Lublin 2001 s. 85-253, 405-447, 527-561, 601-656

lub

„Encyklopedia kultury polskiej XX w.” Tom II Wrocław 1993

s. 87-241, 397-444, 499-532, 571-624 7. A. Wilkoń „Typologia odmian językowych współczesnej polszczyzny” Katowice 2000

8. Stanisław Grabias „Język w zachowaniach społecznych” Lublin 1994

9. T. Smółkowa „Neologizmy we współczesnej leksyce polskiej” Kraków - Pułtusk 2001

s. 69-97 10. A. Furdal „Językoznawstwo otwarte” Wrocław 1990 - Wyd. II, Wrocław 2000 – Wyd. III

11. A. F. Majewicz „Języki świata i ich klasyfikowanie” Warszawa 1999

Klasyfikacja językowa + mapa Europy

DZIAŁY WIEDZY O JĘZYKU:

I. Podział wiedzy o języku:

a) językoznawstwo wewnętrzne

b) językoznawstwo zewnętrzne

c) językoznawstwo stosowane

II. wg przedmiotu

a) językoznawstwo szczegółowe ( język polski, zajmuje się jednym językiem)

b) językoznawstwo ogólne (zajmuje się cechami w różnych językach – to co jest wspólne

różnym językom)

III. wg metody

a) opisowe (synchroniczne – razem w jakimś czasie)

b) historyczne (diachroniczne – przez czas; dia chronos)

IV. językoznawstwo porównawcze – zajmuje się porównywaniem języków a) genetyczne (historyczne)

b) typologiczne

Ad. I

a) językoznawstwo wewnętrzne F 0 B 7 gramatyka z podsystemami

-fonetyka

-morfologia (nauka o budowie) : fleksja (temat fleksyjny, końcówka fleksyjna),

słowotwórstwo (podstawa słowotwórcza, format słowotwórczy)

-składnia F 0 B 7 leksykologia (przeogromny obszar, zajmuje się słownictwem, leksemami)

-wewnętrzna: semantyka (nauka o znaczeniu wyrazów) i frazeologia

-zewnętrzna: statystyka leksykalna i psycholeksykologia

Leksykologia:

-wewnętrzna: semantyka i frazeologia (oraz niektórzy uważają, że statystyka leksykalna i

psycholeksykologia)

-zewnętrzna: stylistyka leksykalna, geografia lingwistyczna (leksykalna) i leksykologia

diachroniczna b) językoznawstwo zewnętrzne

-leksykologia zewnętrzna (stylistyka leksykalna, geografia lingwistyczna i leksykologia

diachroniczna)

-socjolingwistyka

-psycholingwistyka

-neurolingwistyka

-etnolingwistyka

-historia języka

c) językoznawstwo stosowane

-kultura języka

-logopedia

-afazjologia

-tekstologia

-glottodydaktyka (metodyka nauczania)

Związki z innymi dziedzinami wiedzy:

a) humanistyczne

-filozofia

-logika

-psychologia

-socjologia

-geografia

-historia

-kultura

-etnografia (opis ludu)

b) przyrodnicze

-fonetyka

-medycyna (neurologia)

c) matematyczno-fizyczne

-fonetyka

-fonetyka akustyczna

Wyraz jako znak językowy

Semiotyka – nauka o znakach

Znak językowy = znaczący zespół dźwięków

Cechy wszystkich znaków:

1) materialność (wzrok, dźwięk)

2) semantyczność (treść, znaczenie, zdolność przekazania informacji)

3) systemowość (uporządkowanie elementów)

4) arbitralność (dowolny niczym nieuzasadniony, nie ma fizycznego podobieństwa – drzewo

a drzewo)

5) konwencjonalność (umowa społeczna przekazywana kulturowo)

Cechy tylko znaków językowych:

1) rozwój (produktywność)

2) niezależność od jednostki

3) ograniczona arbitralność (jak się odnajduje zespół liter)

4) możliwość wyrażania emocji

5) złożoność struktury

Klasyfikacja znaków

1)

- objawy = symptomy

• naturalne :

- ikony, obrazy

ZNAKI :

- znaki językowe

- konwencjonalne :

- znaki niejęzykowe

istota znaków ikonicznych – fizyczne podobieństwo

2) wg Buttlerowej

- naturalne : objawy = symptomy

ZNAKI :

- ikony

- konwencjonalne :

- znaki językowe

3) wg Smółkowej

- naturalne : objawy = symptomy

ZNAKI : - ikony = obrazy

- konwencjonalne

Językoznawcza semantyka

Treść – każdy znak językowy ma treść, czyli przekazanie informacji o nazywanym obiekcie.

Słownik ma obowiązek ustalać treść wyrazu na postawie ilości użyć danego wyrazu. Definicje ‘treści’:

I. wg Grzegorczykowej:

Treść – zespół cech charakterystycznych dla klasy obiektów i tylko dla niej. Zespół cech

przysługujących wszystkim desygnatom danej nazwy.

II. wg Dunaja:

Treść - wyraz oznacza klasę obiektów i współoznacza zespół cech uznanych za

charakterystyczne dla danej klasy obiektów.

Ćwiczenie 1.

Dryblas – mężczyzna wysoki i dobrze zbudowany. Żeromski mówił o sobie, że jest

dryblasem, bo nie lubił przebywać w towarzystwie, zabierać głosu, był niewydarzony w

towarzystwie.

W indywidualnych użyciach: a) treść wyrazu:

-mężczyzna (cecha klasy obiektów) genus proximus

-wysoki => cechy charakterystyczne dla dryblasa (diferentia specifica) dzięki nim

-młody odróżniamy wyrazy

b) przekazanie informacji o nazywanym obiekcie:

Definicja klasyczna: płeć, wiek, wzrost – cechy różniące dryblasa od młodzieńca i wielkoluda

c) fenomen języka polega na tym, że wyraz odnosi się do całej klasy obiektów, ale też do

każdego z osobna

d) jeśli znamy wyraz, to sekwencja dźwiękowa odsyła nas do wyobraźni, do tego, co już

widzieliśmy i znamy, dopiero po tym ustalam lub przywołuję cechy danej klasy obiektów.

Ćwiczenie 2.

Fotel – mebel, służący do siedzenia, mający podpórki pod ręce

A dryblas (forma materialna) A dryblas

B odniesienie treściowe C odniesienie przedmiotowe (zabiera z

C odniesienie przedmiotowe języka i przenosi do rzeczywistości

pozajęcykowej, widzę wysokiego, dobrze

zbudowanego mężczyznę

B odniesienie treściowe, pojęciowe (czyli językowe, bo odsyła do celu

określających tę grupę młodych,

wysokich, dobrze zbudowanych

mężczyzn)

B

(wg de Sossiere’a znak językowy)

A C

(sekwencja dźwiękowa) (pozajęzykowa)

funkcja materialna, wyraz

A

--------------------------------------- I I

I I

B C

równorzędna

Ćwiczenie 3.

dziecko, ksiądz

bachor, klecha

odniesienie przedmiotowe takie samo, różni się nacechowaniem czyli składnikiem treści

W obrębie treści są 3 rodzaje składników:

I. Intelektualne

-mężczyzna młody, wysoki

-osoba niedorosła

II. Ekspresywne

-złe nacechowanie: niespokojne, niegrzeczne

III. Konotacyjne – składniki kulturowe

-lew – odwaga, waleczność -dąb – silny, potężny

-osika – lęk, trząść się

Różnica między imionami, nazwiskami i przezwiskami

Imiona – się nadaje

Nazwiska – się dziedziczy (np. podczas ślubu można zmienić nazwisko)

Przezwiska – nadawane ze względu na cechy charakteru, wyglądu

Onomastyka (nazwy własne)

Każda nazwa własna ma tylko 1 desygnat. W tym sensie nazwy własne nie mają znaczenia i

cech treści. W momencie, kiedy słyszymy sekwencje dźwiękowe: Wawel, Warszawa,

Bolesław Chrobry, Kraków, Afryka – uruchamia się nasza wiedza.

I. Antroponimia – dział wiedzy o nazwach osobowych:

-imiona

-nazwiska (pełni funkcję wyróżniającą) -pseudonimy (literackie, żołnierskie, mają chronić, nick)

-przezwiska

-przydomki (przy nazwisku, pełni funkcję wyróżniającą, jakby 2 dodatkowe nazwisko)

Antroponim – nazwa własna: Ewa, Doda, Bachleda-Curuś, Zośka itd.

II. Etnonimia – (gr. ethnos – lud, plemię) dział wiedzy o nazwach plemion, narodów, np.

Polacy, Niemcy, Indianie, Wiślanie, Majowie, Masajowie, Mazowszanie, Wielkopolanie itd.

Etnonim – nazwa plemienia, narodu.

III. Toponimia (Topomastyka) – dział wiedzy o nazwach miejscowych.

Toponim – nazwa miejsca.

a) makrotoponim – mazwy miejscowe zamieszkane (są na mapie): miasto, wieś, przysiółek,

osady, np. Wyszków, Zabrze, Leszczydół Stary, Rio de Janerio

b) mikrotoponim – miejscowe nazwy niezamieszkane: lasy, pola, łąki, wzniesienia tzw.

nazwy terenowe

c) urbonimy – nazwy miejskie: plac, pomnik, park, most, dzielnica, ulica, osiedle, ścieki

wodne, kościół

IV.Chrononimia – dział wiedzy o nazwach części świata, krajów, kontynentów

Chronim – nazwa państwa, kontynentu: Europa, Zachód, Czarny Ląd, Ameryka Łacińska,

Polska

V. Oronimia – dział wiedzy o nazwach górskich

Oronim – nazwy górskie Wg Mrózka:

-pojedyncza góra

-pasmo górskie

-grupa górska

-masyw górski

-naturalne elementy góry (szczyt: Giewont, Kasprowy Wierch, grzbiet, zbocze, przełęcz,

dolina)

VI. Hydronimia – dział wiedzy o nazwach wód

Hydronimy – nazwy wodne

-rzeka, jezioro

VII. Astronimia – dział wiedzy o nazwach astronomicznych (antropomorfizacja – nadaje się

gwiazdom nazwy ludzi)

Astronim – nazwy astronomiczne

-Warkocz Bereniki, Mars, Wenus, Naptun, Czerwony Olbrzym, Bliźnięta, Malarz, Panna,

Woźnica VIII. Zoonimia – dział wiedzy o nazwach zwierząt (zoomorfizacja – nadaje się gwiazdom

nazwy zwierząt)

Zoonim – nazwy zwierząt

-Koński Łeb, Baran, Byk, Koziorożec, Mucha, Mały Lew, Mała Niedźwiedzica, Zając, Ryby

IX. Ideonimy (wg Kosyla) – nie ma działu ‘ideonimia’

-tytuły utworów literackich, plastycznych, muzycznych, filmów, gazet itp.

-nazwy organizacji politycznych, społecznych + nazwy własne obiektów: kino, teatr, willa,

dom wczasowy, lokal (gastronomiczny, handlowy), zakład przemysłowy, jednostka

wojskowa, zespół muzyczny, szkoły

X. Chrematonimy (wg Kosyla) – (gr. chrematos – rzecz, przedmiot) jednostkowe lub seryjne

wytwory rąk ludzkich takie, które nie są trwale związane z krajobrazami

-rzecz : wyroby drogeryjne, środki transportu, meble, artykuły AGD, spożywcze

-towar : szczerbiec

-zdarzenie : zbliża się do nazw pospolitych

-najbardziej produktywna klasa nazw własnych

apelatywizacja – przejście od nazw własnych do nazw pospolitych (papierosy, samochód, ma

konsekwencje w ortografii, np. marka – dużą literą, a jednostkowy papieros małą literą)

XI. Fitonimy – nazwy drzew i krzewów

XII. Anemonimy – (gr. anemos – wiatr) np. huragan Katrina

XIII. Chrononimy – (gr. chronos – czas) Wielkanoc, Boże Narodzenie

Transonimizacja – przesunięcie nazwy własnej na drugą nazwę własną (uzyskuje się nazwy

bohaterów literackich, mitologiczne), np. ciastko – Pani Walewska, wódka – Pan Tadeusz

Onimizacja – odwrotność apelatywizacji, przeniesienie nazwy pospolitej do własnej, np.

„Pyszne” ciastko

Apelatywizacja – przejście od nazw własnych do nazw pospolitych, np. papierosy „Fajranty”,

ale palę fajranta.

Istota nazw własnych:

1. Polega na odmiennej funkcji, jaką pełnią w procesie komunikaji (wyróżnianie).

2. Nazwy własne powstają z tego samego tworzywa językowego, co wyrazy pospolite.

3. Nie istnieje specjalny dobór wyrazów występujących w roli nazw własnych. Nazwy własne

nie mają zazwyczaj odmiennej niż pospolite budowy.

4. Zakres nazw własnych jest bardzo wąski, ograniczony do jednej osoby, miejsca, itd. Treścią nazw własnych jest wiedza, informacja na temat oznaczonego przez nią obiektu lub

mają znaczenie bardzo ogólne.

np. Wisła – rzeka (znaczenie)

Wawel

Nazwy własne nie mają znaczenia, w to miejsce wchodzi nasza wiedza.

Wewnętrzne zróżnicowanie języków

Cechą każdego języka jest to, że zawiera on nazwy własne i to język ten wyróżnia.

I. Zróżnicowanie współczesnej polszczyzny

II. Klasyfikacja genetyczna języków

Wiele konfliktów zbrojnych rodzi się z niezrozumienia kultur, religii, a to jest wynikiem

nieznajomości języków – wg Majewskiego

Podstawowe grupy (rodziny) języków:

I. języki indoeuropejskie (prawie 50% ludzkości)

II. języki chińskotybetańskie + język japoński i język koreański (chińczyków jest bardzo

dużo, prawie 20% ludzkości posługuje się tym językiem)

III. języki semitochamickie:

-arabski (ponad 150 mln Arabów)

-hebrajski (język starotestamentowy, dziś posługują się nowohebrajskim)

-egipski

IV. języki uralskie

a) ałtajskie (Azerbejdżan)

-turecki

-tatarski

-kazachski

b) kaukazkie

-gruziński

-czeczeński

-abchazki (Abchazja)

-dagestański (Dagestan) c) ugrofińskie

-węgierski*

-fiński

-estoński

-karelski

-lapoński

*Węgrzy gdy przywędrowali do Europy podzielili Słowian, bo na północy i na południu

Węgier są Słowianie.

V. języki indonezyjsko-australijskie

VI. języki indiańskie

VII. języki eskimoskie

1. Klasyfikacja genetyczna – historyczno-porównawcza, punktem wyjścia do zrobienia

takiej klasyfikacji jest porównywanie języków współczesnych i cofanie się w czasie. Głównie

podstawą jest stopień pokrewieństwa i pochodzenie.

Za języki pokrewne uważa się te, które powstały z jednego wspólnego prajęzyka ulegającego

na różnych obszarach, różnym rodzajom ewolucji.

Narody wędrowały i przemieniały się, zmieniały się kulturowo. Taka była przyczyna rozbicia

i oddalania od siebie.

2. Pojęcie prajęzyka jest hipotezą badawczą, przyjętą na postawie porównawczych badań różnych języków mających wspólne cechy. Nie ma świadectw pisanych prajęzyka, jego stan

jest rekonstruowany.

*sanskryt

3. Podstawowym pojęciem klasyfikacji genetycznej jest rodzina językowa tzn. grupa

języków pochodzących ze wspólnego prajęzyka. Dla rodziny indoeuropejskiej takim

prajęzykiem był język praindoeuropejski.

4. Języki wywodzące się ze wspólnego prajęzyka , sąsiadujące ze sobą geograficznie,

pozostające w długotrwałych i ścisłych związkach tworzą ligę językową (mogą należeć do

różnych rodzin, ale muszą mieć wspólny prajęzyk).

Pochodzenie języka ustala się na podstawie nazw:

-koczownicze

-wojownicze

Plemiona się rozprzestrzeniały, traciły ze sobą kontakt, musiały walczyc i wybijać ludność,

zasiedlać tereny.

1. Rozprzestrzenianie geograficzne 2. Substrat językowy i zróżnicowały się języki

Języki indoeuropejskie

I. Grupa indyjska:

-sanskryt, ale nie jest współczesny

-hindi

-nepalski

-pendżabi

-romski (naród bez ojczyzny, walczą bo chcą mieć swój kawałek ziemi)

-bengalski

II. Grupa irańska:

-perski

-kurdyjski (naród bez ojczyzny)

-afgański

III. Grupa ormiańska

IV. Grupa języki celtyckie: (rodzina celtycka – dawna italoceltycka)

-szkocki

-irlandzki

-walijski

-bretoński -kornwalijski / kornijski (w Kornwalii wymarł, ale się odradza)

V. Grupa języki romańskie: (rodzina romańska – italska z łaciną, z łaciny wywodzą się języki

romańskie)

-włoski

-hiszpański* (w Barcelonie w Katalonii używa się języka katalońskiego)

-portugalski

-francuski

-prowansalski

-rumuński

-sardyński

-waloński (płd. Belgia)

-retoromański (w Alpach, Austria, Włochy, Szwajcaria, część tych ludności posługuje się tym

językiem)

* Hiszpania Madryt – Kastylia – j. kastylijski (j. urzędowy)

Barcelona – Katalonia – j. kataloński

Walezja – j. walezjański

Inne: j. galego, j. galijski, j. asturijski, j. aragoński

VI. Języki germańskie (gockie)

-angielski

-niemiecki

-holenderski

-duński

-norweski

-szwedzki

-islandzki

-flamandzki (płn. Belgia)

VII. Języki bałtyckie (bałtosłowiańskie)

-litewski

-łotewski

VIII. Języki słowiańskie

a) wschodniosłowiańskie

-rosyjski

-ukraiński -białoruski

b) zachodniosłowiańskie

-polski

-czeski

-słowacki

c) południowosłowiańskie

-bułgarski

-serbski

-chorwacki

-macedoński

-słoweński

IX. Języki izolowane

-grecki – w tym nowogrecki

-albański – Albania

-baskijski – Baskowie Ligi językowe:

-bułgarski, macedoński, nowogrecki, albański

-może o naddunajskiej (?)

/Tylko 20% wszystkich języków używanych ma formę pisaną/

Język

1) język = kod = system

społeczny, abstrakcyjny

Tak rozumiany system jest narzędziem do tworzenia tekstów. Kod pełni funkcję kreatywną.

2) język = mówienie

Mówienie jest zawsze indywidualne, jednostkowe, konkretne -> czynność językowa

konkretna

3) język = tekst

funkcja komunikatywna

a) f. informacyjna

b) f. ekspresywna (emotywna)

c) f. impresywna (konatywna) -> oddziaływanie na odbiorcę tekstu

d) f. poetycka

e) f. fatyczna (nawiązywanie i podtrzymywanie kontaktu)

f. komunikatywna f. stanowiąca f. magiczna

oddziaływanie na rytuały, zaklęcia

rzeczywistosć

funkcja języka i wypowiedzi

/ \

f. systemu f. wypowiedzi

/ \ / \

generatywna symboliczna poszczególnych ogółu wypowiedzi

reprezentatywna wypowiedzi / \

/ \ f. socjalizująca f. kulturotwórcza

zamierzone niezamierzone

/ \

informacyjne pozainformacyjne

/ | | \ sprawcza nakłaniająca ekspresywna kreatywna

/ \ / \

wiara konwencja w celu wywołania w celu wpływania na cel neutralny

/ \ działania odbiorcy

akty sakramentalne rytuały ludowe / \

perswazja manipulacja

(jawne działanie) (niejawne

działanie)

kod

nadawca komunikat odbiorca

kanał

Zróżnicowanie współczesnej polszczyzny

problemy

1) ilość

2) terminologia

- odmiany czy style

odmiany style

konwersacyjny|artystyczny|publicystyczny|szkolny|kościelny|urzędowy|naukowy| sakralny

ogólna standa- + + + + + + + +

rdowa

potoczna + + -/+ -/+ -/+ - - -

nieogólna

(niestandardo- + + - - - - - -

we,

niepubliczne,

dialektalne,

socjolektalne,

częściowo

żargonowe

Kurdal rozróżnia style: naukowy

artystyczny

potoczny

Skubalanka: naukowy

artystyczny

potoczny

urzędowy

retoryczny

3 kryteria klasyfikacji form tekstów:

1) ogólny - nieogólny

2) pisany - mówiony

3) oficjalny – nieoficjalny

ograniczenie terytorialne, społeczne

Dialektyzm – używany tylko na wsi Regionalizm – używany tylko na terenie regionu

Socjolekt:

a) środowiskowy

b) zawodowy

Charakterystyka poszczególnych stylów:

1) styl artystyczny / Ryszard Handke: czynnik indywidualno-innowacyjny (felieton, reportaż)

2) styl urzędowy:

-bezosobowość

-dyrektywność

-standardowość

-szablonowość

-powaga

typy tekstów:

-podanie

-życiorys

-protokół

-nakazy

-zakazy -skargi

-wnioski

3) styl naukowy:

-terminologia

-ścisłość

-leksyka ogólnonaukowa

-leksyka erudycyjna

rodzaje:

-teoretyczno-naukowy

-popularno-naukowy

-dydaktyczno-naukowy (wykład)

-praktyczno-naukowy

gatunki pisane: gatunki mówione:

-rozprawa -referat

-studium -wykład

-monografia

-artykuł

4) styl publicystyczny

5) styl potoczny – głównie styl mówiony -rozprawa

/-styl potoczny

-słownictwo potoczne (warstwa leksykalna obejmująca wyrazy używane w danym stylu)

-semantyka (potoczny-oparty na doświadczeniu)

-potoczność teoriopoznawcza, gnoseologiczna

6) styl szkolny (wg Lubasia)

7) styl kościelny

-kazanie

8) styl sakralny

Kryteria podziału:

1) zasięg:

-ogólny F 0E 0 style funkcjonalne

-nieogólny F 0E 0 ograniczenie terytorialne

ograniczenie społecznie: ograniczenie: środowiskowe (np. w więzieniu)

(socjolekty) zawodowe

2) –pisany -mówiony

Kominikacja językowa ustna i pisana nie są równorzędnymi zastosowaniami języka.

Komunikacja dźwiękowa i słuchowa (prymarne):

-ulotność

-spontaniczność

-ekspresywność

-zdialogizowanie

-empatia

-obecność różnych sądów

-konkretność

-antropocentryzm

Język pisany (materia graficzna):

-racjonalność

-logiczność

-uporządkowanie

-kontakt pośredni

20 % języków świata ma formę pisaną (prymarnie pisany, prymarnie mówiony)

Język mówiony (materia dźwiękowa):

-kontakt bezpośredni

-spontaniczność, naturalność

-zdialogizowanie

-konkretność

-ekspresywność, emocjonalność

-zaangażowanie, empatia

-nagromadzenie sądów

3) –oficjalny

-nieoficjalny

Typologia języka mówionego:

-neutralny --

-specjalistyczny | oficjalny --

-towarzyski -- | nieoficjalny -rodzinny --

Furdal: sfery sytuacji komunikacyjnych: F 0 E 0 sfera kontaktów codziennych: rodziny sąsiedzkie, towarzyskie, wielozawodowe

kontakt jednoczesny, bezpośredni, jednorazowy F 0 E 0 sfera kontaktów oficjalnych F 0 E 0 środki informacji masowych: prasa, radio, telewizja F 0 E 0 środki informacji publicznej: afisze, plakaty F 0 E 0 sfera widowiskowa: opera, teatr, kino, występy estradowe F 0 E 0 sfera kościelna

Typologiczna klasyfikacja języków:

Budowa języka, wszystkie podsystemy języka

-system fonologiczny

-system składniowy

-systematoid leksykalny

-system morfologiczny

a) kryterium typologiczne (typologia fonologiczna)

-języki samogłoskowe – ponad 30% (np. j.francuski)

-języki spółgłoskowe – ponad 70% (np. j.polski, j.czeski)

cechy prozodyczne: akcent: j.prozodyczne (j.rosyjski, j.czeski)

j.nieprozodyczne (j.polski)

iloczas samogłoski długie i krótkie –j.południowosłowiańskie

intonacja

b) typologia składniowa

c) typologia leksykalna

d) kryterium morfologiczne

-stopień kumulacji funkcji

j.aglutacyjne F 0E 0 każdy morfem ma tylko 1 funkcję: j.węgierski, j.fiński

j.fleksyjne F 0E 0 j.polski, sanskryt, łacina, greka, j.słowiańskie, j.bałtyckie, (nie bułgarski)

j.alternacyjne F 0E 0 j.arabski (alternacje samogłosek)

komentarze (0)
Brak komentarzy
Bądź autorem pierwszego komentarza!
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 19 str.
Pobierz dokument